All Chapters of สะดุดรักคุณหมอ: Chapter 11 - Chapter 20

แสงแดดยามสายเริ่มสาดลอดผ่านผ้าม่านโปร่งบางในห้องรับประทานอาหาร ทอแสงอุ่นละมุนเข้ามาทาบไล้บนโต๊ะไม้สีอ่อนที่ยังคงเหลือซากศึกอาหารเช้าอยู่บ้าง ถ้วยชามที่ใช้แล้วขวดนมถั่วเหลืองเปิดฝาไว้ครึ่งหนึ่ง และทิชชู่ที่ยับย่นจากการเช็ดมุมปากของใครบางคน น้ำอิงเดินกลับออกมาจากในห้องแต่งตัวด้วยชุดอยู่บ้านแสนสบาย เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีขาวและกางเกงวอร์มสีเทาอ่อน ผมยาวยังปล่อยลงอย่างเป็นธรรมชาติ เธอเดินตรงไปยังโต๊ะอาหาร ใช้สองมือลวก ๆ เก็บถ้วยชามลงถาดโดยอัตโนมัติทั้งที่รู้ดีว่า อีกไม่กี่ชั่วโมงแม่บ้านของคอนโดจะเข้ามาจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยตามปกติ แต่สำหรับเธอ ผู้หญิงที่โตมากับการทำอะไรเองทุกอย่าง การนั่งรอให้คนอื่นเก็บกวาดให้ไม่ใช่นิสัยของเธอ “แค่ล้างจานไม่กี่ใบเอง… ไม่เห็นจะยากตรงไหน” เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะยกถาดเดินเข้าครัว ร่างบางยืนล้างจานอย่างคล่องแคล่ว เคลื่อนไหวเหมือนเคยชินกับอ่างล้างจานและน้ำอุ่นมากกว่าห้องหรูหราที่เธออยู่ตอนนี้เสียอีก เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย น้ำอิงก็เดินกลับเข้าห้องทำงานอย่างตั้งใจ เสียงฝีเท้าเบาๆ บนพื้นไม้เงาวับหยุดลงเมื่อถึงหน้าโต๊ะเขียนนิยายที่ตั้งอยู่ริม

แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านเนื้อบางที่ปลิวไหวไปตามแรงลมเบา ๆ จากเครื่องปรับอากาศ เสียงนกร้องอยู่ไกลลิบข้างนอกหน้าต่าง ฟังดูเหมือนจะอบอุ่นและสงบ แต่ภายในห้องนอนหรูที่ปูพื้นด้วยพรมขนนุ่ม กลับปกคลุมไปด้วยบรรยากาศเงียบงันตึงเครียดราวกับคืนที่ผ่านมาทิ้งเงาหนักเอาไว้ อุณหภูมิในห้องไม่เย็นเกินไป น้ำอิงนอนตะแคงหันหลังให้ประตู มือเล็กวางพาดอยู่บนหมอนอีกใบ ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง ดวงตาคู่โตปิดสนิท แต่ไม่ได้หลับสนิทอย่างที่ควรเป็น เปลือกตากระตุกเป็นจังหวะ เธอรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างประหลาด เหมือนทั้งคืนแทบไม่ได้นอนเลย สมองของเธอพยายามหยุดคิด แต่หัวใจก็ยังบีบรัดไม่หยุดกับภาพเมื่อค่ำวาน ไม่ใช่แค่ความเจ็บที่แขน…แต่เป็นความเจ็บตรงกลางอก ที่จู่ ๆ ก็หนักอึ้งจนเธอไม่รู้ว่าคือความน้อยใจ หรือความผิดหวัง อีกฟากของเตียง เวกัสนอนหงายอยู่โดยที่มือหนึ่งวางบนหน้าผาก เขาลืมตาโพลงตั้งแต่ก่อนแสงตะวันยามเช้าจะสาดเข้ามา ความเครียดทำให้เขานอนไม่หลับทั้งคืน เสียงลมหายใจเธอเบาแผ่วในความเงียบ และแม้ว่าเขาจะไม่ได้หันไปมอง แต่เขารู้ว่าเธอไม่ได้หลับสนิทเหมือนกัน เขาถอนหายใจเบา ๆ กลั้นอารมณ์บางอย่างที่ตีวนอยู่ใ

คอนโดหรูห้อง 1501 ชั้น15 ภายในห้องทำงานนั้น ร่างบางกำลังขดอยู่ใต้ผ้าห่อมผืนบางที่คลุมหัวอยู่ เพราะกำลังนั่งเขียนฉากกุ๊กกิ๊กระหว่างพระนาง ทำเอาคนเขียนแอบเขินนิดๆ จิกหมอนเบาๆ เขียนไปเขินไป เรียงหัวเราะคิกคักเบาๆ เล็ดลอดออกมาจากปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อ รอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก ทำให้ลักยิ้มสองข้างแก้มปรากฏขึ้น เสียงคีย์บอร์ดดังสม่ำเสมอ นิ้วเรียวเล็กกดลงบนแป้นพิมพ์อย่างเพลิดเพลิน ผ่านไปครึ่งชั่วโมง… “เห้ออออออ… เสร็จไปอีกหนึ่งบท” เสียงบ่นพึมพำของคนตัวเล็ก ขณะที่ยืนขึ้นบิดขี้เกียจเพราะนั่งมานานเกือบสองชั่วโมง ก่อนจะบิดตัวซ้ายทีขวาทีคลายความเมื่อยล้า ก่อนจะทำสายตาครุ่นคิดพลางนึกถึงของโปรด ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดสั่งของกินอย่างบ้าคลั่ง “ให้รางวัลตัวเองสักหน่อย” เธอพูดพึมพำพลางกดสั่งรายการอาหารในแอพเดลิเวอร์รี่ที่คุ้นเคย’ ชานมพิเศษไข่มุก2แก้ว ส้มตำปูปลาร้า ข้าเหนียว ไก่ย่าง คอหมูย่าง ฯลฯ ‘ เธอกดสั่งอาหารอย่างขาดสติเพราะความหิว และอ้างกับตัวเองว่า’ ให้รางวัลตัวเอง’ ผ่านไป1 ชั่วโมงหลังจากลงไปเอาหารจากชั้นล่างขึ้นมา เธอก็รีบนำมาแกะใส่จานอย่างรวดเร็ว ลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย แก้มป่องๆ ข

ภายในร้านเสื้อผ้าชื่อดังที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แสงไฟโทนอุ่นส่องกระทบชั้นไม้สีเข้มและกระจกใสสะอาด พนักงานในชุดยูนิฟอร์มหรูยืนบริการอย่างสุภาพ เงียบงันจนแทบได้ยินเสียงเน็คไทเสียดสีกันบนไม้แขวน เวกัสในชุดเสื้อเชิ้ตดำพับแขนอย่างเนี้ยบ พับปลายแขนขึ้นเผยแขนแกร่งกับนาฬิกาข้อมือราคาแพง ยืนเลือกเน็คไทสีเรียบอย่างใช้สมาธิเต็มที่ บุคลิกของเขานิ่ง สุขุม และเปล่งประกายความหล่อที่แม้แต่พนักงานหญิงยังเผลอมองตาค้าง ขณะที่น้ำอิงซึ่งกำลังเดินดูเสื้อผ้าฝั่งตรงข้ามในร้าน ดวงตากลมสอดส่องความน่าสนใจบนชั้นวางแบบไม่มีจุดหมาย เธอหันไปมองเขาเป็นระยะ เห็นเวกัสกำลังเลือกเน็คไทอย่างจริงจังเธอก็อดยิ้มเบา ๆ ไม่ได้ ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยอย่างขำ ก่อนจะเบือนหน้ากลับมาดูเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์ที่พนักงานพับไว้บนโต๊ะ ทว่า…เสียงออดอ้อนบางอย่างก็ดังขึ้นมาจากอีกฝั่งของร้านอย่างไม่ทันตั้งตัว “เวย์ขา~” ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวผิวขาวจัดในชุดเดรสสีดำรัดรูป เดินเข้ามาพร้อมส้นสูงเสียงดังกึก ๆ ทุกย่างก้าว เธอรูปร่างชวนสะดุดตา ทั้งหน้าอกเต็มตึง เอวคอด ก้นกลมกลึง ขับรูปร่างอย่างมั่นใจราวนางแบบในรันเวย์ น้ำอิงชะงักกึก หันขวับไปตา

ณ ห้องทำงานส่วนตัวในโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของกรุงเทพฯ แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องลงบนแฟ้มเอกสารหลายเล่มที่เรียงซ้อนกันอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวยังคงนั่งอย่างนิ่งสงบ บรรยากาศภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังที่เดินเป็นจังหวะ กับเสียงพลิกหน้ากระดาษแผ่วเบา เวกัสกำลังอ่านประวัติผู้ป่วยรายหนึ่งอย่างตั้งใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวหนังสือบนหน้าเอกสารด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ มือข้างหนึ่งถือปากกา พร้อมจดโน้ตสั้น ๆ ข้างเอกสารสำคัญ สายตาเขานิ่งขรึมแต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความเฉียบคมตามแบบฉบับของศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ถึงภายนอกเขาจะดูสงบสุขุม แต่ภายในกลับไม่เงียบเท่าไรนัก แม้จะพยายามเพ่งสมาธิกับงานเบื้องหน้า แต่ภาพของยัยเด็กดื้อคนหนึ่งก็ค่อย ๆ แทรกเข้ามาในหัวอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าใส ๆ ตอนที่ทำหน้างอ น้ำเสียงเอาแต่ใจแบบที่ชอบเถียง โดยเฉพาะแววตาเขินอายตอนที่เธอโดนเขาจูบ มุมปากของเวกัสกระตุกยิ้มนิด ๆ อย่างห้ามไม่ได้ หัวใจเขาเต้นช้าลงแต่หนักแน่นเป็นจังหวะแปลกที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นกับเขาบ่อยนัก เขายกมือขึ้นถอดแว่นกรอบบางออกช้า ๆ พลางเอนตัวพิงพนักเก้าอี้เงียบ ๆ สายตาหลุบต่ำเล็กน