All Chapters of สะดุดรักคุณหมอ: Chapter 31 - Chapter 40

กลิ่นความเป็นชายของเขาคละคุ้งอยู่ในโพรงปากเธอ มันไม่ได้แย่มันออกจะดีสะด้วยซ้ำ ปากเล็กอ้าอมครอบหัวหยักดูดกลืนความเป็นชายของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า หัวเล็กผงกขึ้นลงอย่างเงอะงะด้วยความไม่ช่ำชอง เวกัสก้มมองคนตัวเล็กที่กำลังปรนเปรอเขาด้วยท่าทีไม่ประสีประสา มันยิ่งเพิ่มความกระสันให้เขาเป็นอย่างดี อ่า…..ยัยเด็กนี่ทำให้เขาแทบคลั่ง โพรงปากนุ่มอุ่นของเธอแม่งโคตรดี ไหนจะลิ้นเล็กๆ ปากเล็กๆ นั่นที่ดูดเลียส่วนนั้นของเขาอย่างไม่เป็นงาน มันทำให้เขาอยากแตกในปากเธอเหลือเกิน “อื้ม~…ดีมาก เด็กดี” มือหนาเอื้อมมาจับศรีษะเล็กประคองให้เข้ารับจังหวะที่เขาเด้งเอวสอบสวนึ้นมาในบางจังหวะ ใบหน้าหล่อเชิดขึ้นสูดปาก กรามแกร่งบดเข้าหากันจนสันปูดโปน ทุกสัมผัสจังหวะการเคลื่อนไหวของปากเล็กและลิ้นเล็กๆ นั่นมาพร้อมกับความเสียวซ่านที่แตกต่างจากทุกประสบการณ์ที่เขาเคยผ่านมา เรียวลิ้นเล็กลากสำรวจครูดไปตามเส้นเบือดที่โอบล้อมความใหญ่โตของเขาซ้ำๆ มือเล็กที่ประคองโคนอุ่นก็ทำหน้าที่ไปพร้อมกัน เปลือกตาสีอ่อนพับลงแน่นเข้าหากันราวกับเขินอายกับภาพตรงหน้าภาพที่เธอกำลังปรนเปรอให้เขาอยู่ มือหนาเอื้อมมาเกี่ยวปอยผมขึ้นไปทัดใบหูเล็กเป

สองสัปดาห์ผ่านไป….. แสงแดดส่องลอดผ่านม่านโปร่งบางที่ปล่อยให้แสงธรรมชาติไหลเข้ามาเติมเต็มห้องในโทนมินิมอลได้อย่างพอดิบพอดี ห้องของพีชตกแต่งอย่างอบอุ่นด้วยผนังสีอ่อน เฟอร์นิเจอร์ไม้เรียบง่ายและไฟห้อยประดับดีไซน์เกาหลีที่ส่งแสงนุ่มนวลอยู่ตรงมุมห้อง กลิ่นหอมหวานของเทียนหอมกลิ่นวานิลลาลอยคลุ้งอบอวลไปทั่วห้อง ทำให้บรรยากาศดูสบายใจอย่างประหลาด ลำโพงตัวเล็กเปิดเพลงสไตล์เกาหลีจังหวะช้าๆ คลอเบาๆ อย่างไม่รบกวน น้ำอิงหย่อนตัวลงบนโซฟาผ้าสีครีมนุ่มนิ่มอย่างหมดแรง มือเล็กคว้าหมอนอิงใบเล็กมากอดไว้เหมือนต้องการระบายความเหนื่อยล้าทางใจ เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่สีหน้าดูอ่อนล้ากว่าปกติ พีชที่เดินถือถุงขนมออกมาจากมุมครัวเล็กๆ มองเพื่อนตัวเล็กตรงหน้าด้วยสายตาพร้อมแซว เธอเอียงคอยิ้ม แล้วหย่อนตัวลงนั่งตรงข้ามกันก่อนจะยื่นถุงขนมมาให้ “เหนื่อยอะไรคะ ภรรยาพี่หมอเวย์?” น้ำเสียงแซวเต็มที่จนคนโดนแซวต้องรีบเบือนหน้าไปอีกทาง “อย่ามาล้อน่า~” เสียงหวานปนเขินพร้อมแก้มที่ขึ้นสีชมพูอ่อนทำให้เจ้าของห้องถึงกับหัวเราะเบาๆ อย่างสะใจ พีชจ้องหน้าเพื่อนอย่างจับผิด “เป็นไงแกคืบหน้าไปถึงไหนละกับสามีสุดหล่อของแกน่ะ? เค

“ในที่สุด…เราก็ได้เจอกันสักที” เสียงแผ่วทุ้มต่ำแสนเย็นชาของชายแปลกหน้าดังขึ้นแทรกความเงียบในห้อง ไฟสีสลัวเพียงดวงเดียวตรงเพดานกลางห้องเผยให้เห็นเงาร่างสูงที่เดินอ้อมมาจากมุมมืด เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ หญิงสาวตัวเล็กถูกมัดแน่นอยู่กับเก้าอี้โลหะ สายตาเธอสั่นไหวเพ่งมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา น้ำอิงขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะหลุดคำถามออกมาเสียงเบา “…คุณคือ? …” แต่แล้วอยู่ๆ ภาพจำบางอย่างผุดวาบขึ้นมาในหัวเธอ ใช่… เขาคือคนที่เธอเคยเห็นในคืนวันเกิดของปู่เวกัส ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากกลุ่มคนของ ตระกูลวัฒนเมธา ชายคนเดียวที่ในคืนนั้น…เวกัสแทบไม่อยากให้เธอเฉียดเข้าใกล้ คนที่แววตาเต็มไปด้วยบางอย่างที่มืดมน เย็นชาและแฝงไปด้วยความแค้น เขาจ้องมองเธอเหมือนกำลังจับจ้องสิ่งผิดปกติที่ไม่ควรอยู่ในภาพนั้น… “ดวงแข็งจริง ๆ นะหลานอา…” น้ำอิงหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้นสองตาเบิกกว้างราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ “หลานอา…?” เธอพึมพำเบาๆ อย่างไม่เข้าใจแต่หัวใจกลับเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนหน้าชายวัยกลางคน ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับความกลัวที่กัดกินดวงตาของเด็กสาวต

เสียงล้อเตียงพยาบาลที่เร่งรีบดังสะท้อนก้องไปทั่วทางเดินของโรงพยาบาลวิวัฒนกุลชัย บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเร่งรีบ ทุกฝีเท้าของทีมแพทย์เหมือนสะท้อนเสียงของความเป็นความตายที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ เวกัสวิ่งเคียงข้างเตียงอย่างไม่ลดละ เสื้อเชิ้ตสีอ่อนของเขายังคงเปื้อนเลือดสีเข้มของคนที่เขารักที่สุดแต่เขาไม่แม้แต่จะสนใจ เขาไม่รับรู้ถึงเหงื่อที่ไหลซึมจากขมับไม่รับรู้ถึงลมหายใจที่เริ่มเหนื่อยหอบจากการเร่งฝีเท้าตามเตียงพยาบาล ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าของเธอไม่ละสายตาราวกับกลัวว่าเพียงละสายตาไปเธอจะหายไป ใบหน้าสวยที่เขาคุ้นเคย…บัดนี้ซีดเซียวจนแทบไม่มีสีเลือดบนใบหน้า ริมฝีปากเล็กๆ ที่เคยชอบยู่ใส่เขาเวลาเธองอนหรือเอ่ยเถียงเวลาขัดใจ… ตอนนี้กลับซีดขาวจนเขาแทบจะทนมองไม่ไหว ในอกเขาเจ็บร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนมันเหมือนมีบางอย่างมากระชากใจเขาออกไปจากร่างในทุกวินาทีที่เธอแน่นิ่ง ‘อิง…รอพี่นะครับ อย่าทิ้งพี่ไป’ ประโยคที่เขาไม่ได้พูดออกมา…แต่พูดอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทันทีที่ทีมแพทย์พาร่างเธอเข้าไปในห้องผ่าตัดเวกัสก็รีบวิ่งไปยังห้องเปลี่ยนชุด ชุดสครับสีกรมถูกสวมทับร่างสูงในเวลาไม่ถึง

ในช่วงเย็นของวันเดียวกันแสงสีส้มอ่อนจากท้องฟ้าด้านนอกลอดผ่านผ้าม่านโปร่งที่ปลิวไหวเบาๆ สะท้อนลงบนผนังห้องพักฟื้นผู้ป่วยเฉพาะทางในโรงพยาบาลวิวัฒนกุลชัย บรรยากาศภายในห้องดูอุ่นละมุนด้วยเสียงหัวเราะของสองสาวเพื่อนสนิท พีชนั่งอยู่ข้างเตียงจับมือน้ำอิงไว้พลางเล่าเรื่องไร้สาระจากโซเชียลให้เพื่อนฟัง น้ำอิงหัวเราะคิกคักเบาๆ จนแผลที่หลังขยับให้รู้สึกเจ็บจี้ดขึ้นมาจางๆ แต่แล้ว… เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นทำให้ทั้งสองคนชะงัก “ก๊อก ก๊อก…” บานประตูสีครีมค่อยๆ ถูกผลักออกช้าๆ ชายชราร่างสูงโปร่งในสูทเรียบหรูเดินเข้ามาด้วยกิริยาที่สงบนิ่ง หากแต่ดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววบางอย่างที่ไม่อาจปิดบัง ความละอาย ความรู้สึกผิด ความอ่อนล้า ที่สะสมมานานแรมปี ณรงค์ วัฒนาเมธา ยืนอยู่ตรงนั้นราวกับเงาที่รอการให้อภัยจากอดีต “ขอปู่…คุยกับหนู…สักหน่อยได้มั้ยลูก…” คำว่า “ลูก” ที่เอื้อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนทำเอาหัวใจของน้ำอิงสั่นไหวจนเจ็บวูบ พีชที่นั่งอยู่รับรู้ถึงบรรยากาศได้ทันทีเธอหันมองน้ำอิงก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “หนูออกไปรอข้างนอกนะคะ” พีชก้มหัวให้ปู่ณรงค์อย่างอ่อนน้อมก่อนจะเดินออกจากห้อง เมื่อพีชป