All Chapters of สะดุดรักคุณหมอ: Chapter 1 - Chapter 10

คฤหาสน์วิวัฒนกุลชัย บนเนินสูงใจกลางพื้นที่ส่วนตัวขนาดหลายสิบไร่ คฤหาสน์วิวัฒนกุลชัย ตั้งตระหง่านราวพระราชวังหลังงามที่กาลเวลาไม่อาจแตะต้อง ตัวอาคารหลักก่อด้วยหินอ่อนอิตาลีแท้ โทนขาวนวลตัดด้วยเสาโรมันแบบคอรินเธียนที่เรียงรายรอบตัวอาคาร กระจกสีชาระยิบระยับสะท้อนแสงแดดอ่อนในยามเช้า แฝงความอบอุ่นในความโอ่อ่าหรูหรา ด้านบนสุดของอาคารถูกออกแบบเป็นโดมทองอ่อน ประดับยอดด้วยธงผืนเล็กที่พลิ้วไหวตามลมเบา ถนนทางเข้ากว้างใหญ่ปูด้วยหินแกรนิตสีเข้ม แยกสองข้างทางด้วยแนวต้นสนสูงเรียงเป็นระเบียบ ร่มรื่นตลอดระยะทางเกือบห้าร้อยเมตรปลายทางคือประตูเหล็กดัดลวดลายซับซ้อนขนาดสูงกว่าคนสองคนติดตราประจำตระกูล “วิวัฒนกุลชัย” ที่หล่อด้วยทองเหลืองแท้ กลางดอกลิลลี่ที่บานอย่างสง่างาม ทันทีที่รถเคลื่อนผ่านประตูหลัก เหล่าการ์ดในชุดสูทสีดำสนิทกว่าแปดคนเรียงแถวทำความเคารพ มีจุดสแกนความปลอดภัยทั้งระบบไบโอเมตริกซ์และกล้องวงจรปิดที่ทำงานตลอด 24 ชั่วโมงแต่ละก้าวที่เข้าใกล้ตัวคฤหาสน์ ล้วนเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามและเงียบงันที่ทรงพลัง ลานน้ำพุขนาดใหญ่กลางลานวงกลมหน้าคฤหาสน์ทำหน้าที่ต้อนรับผู้มาเยือน สายน้ำโปร่งใสไหลจากปากส

เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์หรูหราสีดำสนิทแล่นเข้ามายังลานหน้าตึกหลักของโรงพยาบาลวิวัฒนกุลชัยอินเตอร์เนชั่นแนลอย่างนุ่มนวล ตัวรถคือ Maybach รุ่นลิมิเต็ด เส้นสายเฉียบหรูสะท้อนแสงแดดยามเช้าเป็นประกายวิบวับ ภายใต้หมายเลขทะเบียนประจำตระกูลที่จดจ้องจากใครต่อใครว่าเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของ “กลุ่มวิวัฒนกุลชัย”อาคารโรงพยาบาลที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง เป็นตึกกระจกสูงทันสมัยตัดกับผนังหินอ่อนขาวบริสุทธิ์ ต้นไม้จัดสวนประดับเรียงรายรอบทางเดิน พร้อมด้วยน้ำพุเล็ก ๆ กลางลานหินแกรนิตสะท้อนแดด โรงพยาบาลแห่งนี้ไม่ใช่แค่สถานพยาบาล แต่มันคือตัวแทนความหรูหราและมาตรฐานทางการแพทย์ระดับสากล ที่ตระกูลวิวัฒนกุลชัยก่อร่างสร้างมาด้วยความตั้งใจบรรยากาศภายในเงียบสงบ แต่ทรงพลัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยการจับตามอง เสียงประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มก้าวลงจากเบาะหลังอย่างมั่นคง“เวกัส เวทัศน์ วิวัฒนกุลชัย”ชายหนุ่มวัยสามสิบ ผู้ครองตำแหน่ง “ศัลยแพทย์ทรวงอกและช่องท้อง” ผู้เชี่ยวชาญด้านการผ่าตัดที่มีความแม่นยำเป็นเลิศ จบการศึกษาแพทย์จากมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ ก่อนจะศึกษาต่อด้านศัลยกรรมเฉ

เช้าวันอาทิตย์ คอนโดหรูใจกลางเมือง – ชั้น 15 ห้อง 1501 แสงแดดยามสายทอแสงลอดผ่านม่านบางสีขาวนวลของหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ราวกับแสงนั้นได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้องให้ค่อย ๆ แทรกตัวเข้ามาความอบอุ่นของแดดสัมผัสปลายปลายเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะไต่ขึ้นไปยังแผ่นอกกว้างของชายหนุ่มที่ยังหลับตาแน่นิ่ง ราวกับไม่รับรู้การมาถึงของเช้าวันใหม่ ห้องนอนขนาดใหญ่พิเศษ ถูกออกแบบอย่างพิถีพิถันให้สะท้อนบุคลิกของผู้เป็นเจ้าของ สีหลักในห้องคือ เทาเข้ม ดำ และเงิน โทนเย็นที่ดูเรียบหรู เงียบขรึม และมีระเบียบ เตียงนอนคิงไซส์วางอยู่กลางห้อง ปูด้วยผ้าปูที่นอนผืนเรียบสีเทากลมกลืนกับผ้านวมโทนเดียวกัน พับไว้แค่ครึ่งท่อนเพื่อเปิดเผยร่างกายกำยำของผู้ชายคนหนึ่งที่นอนอยู่ในท่าตะแคง เขาสวมเพียง กางเกงวอร์มสีดำเรียบเนื้อผ้านิ่ม ร่างกายส่วนบนเปลือยเปล่า โชว์กล้ามเนื้อแน่นเป๊ะเป็นสัดส่วน หน้าท้องมีรอยกล้ามชัดราวกับรูปปั้นที่ถูกสลักอย่างประณีต แผ่นอกกระเพื่อมตามจังหวะหายใจอย่างสงบ มือหนึ่งวางพาดอยู่บนหน้าท้อง ส่วนอีกข้างงอท่อนแขนรองศีรษะไว้หลวม ๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่แม้จะยังหลับอยู่ก็ดูทรงอำนาจจนไม่อาจละสายตา ผิวขาวอมชมพูดูสะอาด

หนึ่งเดือนผ่านไปนับจากวันนั้น… หลังจากกลับจากสนามยิงปืนในบ่ายวันเบื่อโลก เวกัสก็สั่งให้ธนิน คนสนิทที่คอยดูแลทั้งความปลอดภัยและเรื่องส่วนตัว สืบหาข้อมูลของหญิงสาวที่ปู่บอกว่าจะให้แต่งงานด้วย “ชื่อ น้ำอิง ธารารินทร์ นิลรัตน์ ครับ อยู่ในทะเบียนบ้านของคุณพิเชษฐ์ คนนั้นเสียไปเมื่อสามเดือนก่อน ไม่มีพ่อแม่ ญาติพี่น้อง ไม่มีข้อมูลในระบบอื่นครับ” ธนินรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนทุกครั้ง และนั่นทำให้เวกัสเงียบไปชั่วครู่ ขมวดคิ้วแน่น ผู้หญิงอะไร… ไม่มีประวัติ ไม่มีร่องรอย ไม่มีใครอยู่รอบตัว มันน่าสงสัยเกินไปสำหรับคนที่กำลังจะเข้ามาเป็น “เมียถูกกฎหมาย” ของเขา แต่นั่นแหละ… ปู่ของเขาทำอะไรไม่เคยพลาด เวกัสรู้ดี หนึ่งเดือนที่ผ่านมา เวกัสใช้ชีวิตตามเดิม เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงยังทำงานหนัก ยังออกไปใช้ชีวิตอิสระในยามค่ำคืน แต่ทุกคืนก่อนหลับตา เขากลับนึกถึงคำพูดของปู่ในวันนั้น “เจ้าเวย์ แกต้องมีครอบครัว มีลูกสืบสกุล” จนกระทั่ง…วันนี้ก็มาถึง วันที่จะต้องเปลี่ยนสถานะจาก “หมอหนุ่มโสดรักอิสระ” ไปเป็น “สามีในทะเบียนสมรส” และเรื่องที่น่าเซ็งที่สุดคือ… เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ‘เจ้าสาวในทะเบี

หลังจากเวกัสออกจากคอนโดไป น้ำอิงก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่งอย่างโล่งอก ในที่สุดก็มีเวลาได้หายใจสะดวกบ้างเสียที ไม่มีหมอปากหมาเดินตามจิกกัดใส่หน้าตาเฉยอยู่ใกล้ ๆ ให้เสียอารมณ์ เธอค่อย ๆ ก้าวเดินสำรวจพื้นที่ภายในห้องพักอย่างไม่รีบร้อน มือเรียวแตะขอบโซฟาหนังแท้สีน้ำตาลเข้มอย่างเผลอตัว แค่โซนห้องนั่งเล่นก็กว้างขวางและตกแต่งแบบทันสมัยเกินกว่าที่เธอเคยจินตนาการถึง ตรงผนังติดจอทีวีขนาดใหญ่แบบฝังผนัง มีชั้นวางหนังสือแบบลอยตัว และไฟวอร์มไลท์ส่องเหนือภาพวาดแนวมินิมัลที่ประดับไว้อย่างมีรสนิยม ทุกมุมของคอนโดนี้บ่งบอกความรวยเงียบ ๆ ที่ไม่ต้องอวด แต่ก็ไม่อาจมองข้ามได้ ข้างหนึ่งของห้องเป็นโซนครัวแบบเปิด มีเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนสีดำลายขาวตัดกับเก้าอี้สูงเบาะหนังสีเทาเข้ม ชั้นวางแก้วไวน์เรียงรายติดผนัง แค่เห็นก็รู้ว่าคนอยู่คงไม่ใช่สายเข้าครัว แต่อุปกรณ์ครบครันเสียจนเชฟมืออาชีพยังอาจอิจฉา น้ำอิงเดินเลยเข้าไปยังส่วนที่แบ่งเป็นห้องนอนบานประตูทึบ มือของเธอแตะลูกบิดอย่างลังเล ก่อนจะผลักเข้าไปเบา ๆ แล้วก้าวเข้าไป ภายในห้องนอนเงียบสงบ ตกแต่งในโทนสีเทาเข้มแบบเรียบหรู เตียงขนาดคิงไซส์วางอยู่กลางห้อง ผ้าปูที่นอ