All Chapters of สะดุดรักคุณหมอ: Chapter 21 - Chapter 30

“คะ…คุณเดี๋ยว..อื้อ~”เธอพยายามหุบเรียวขาเข้าหากัน แต่มือหนาของเขาจับล็อคเอาไว้ เสียงครางหวานในลำคอดังขึ้นเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมายังเนินสาวอวบฝังจมูกลงมา ปลายลิ้นร้อนปาดลงมาที่ช่องทางรักที่ฉ่ำชื้นชองเธอ เขากระดกเรียงลิ้นขึ้นและลงตรงกลีบรอยแยกที่เคลือบน้ำสีใส เธอขนลุกซู่ซาบซ่านไปทั่วท้องน้อย ฝ่ามือเล็กเอื้อมไปหวังจะดันหัวเขาออกจากหว่างขา แต่ก็ทำได้เพียงวางมนลงบนกลุ่มผมของเขาพร้อมเผลออกแรงขยำลงไปเท่านั้น ใบหน้าสวยส่ายไปมาฟันคมกัดลงที่กลีบปากล่างอย่างลืมตัวจนห้อเลือด เพื่อเก็บกลั้นเสียงอันน่าอายไม่ให้เล็ดลอดออกมา เขาสะบัดเรียวลิ้นคว้านลึกทุกซอกทุกมุม จนเธอเผลอแอ่นสะโพกร่อนตามอารมณ์สยิว เธอหลั่งเยิ้มออกมาและเขาก็ใช้เรียวลิ้นปาดเลียมันเข้าโพรงปากจนหมด “อา~ พะ..พอแล้วคุณ”เธอยิ่งห้ามเขาก็ยิ่งละเลงลิ้นรัวๆ เกร็งปลายลิ้นชื้นดันเข้าไปในรูรักที่คับแคบของเธอ นิ้วเรียงถูกส่งเข้ามาในตัวเธอหนึ่งนิ้วช้าๆ เขาดันมันเข้าไปจนสุดข้อนิ้วช่องทางรักของเธอตอดรัดนิ้วเขาตุบๆ “ตอดนิ้วฉันขนาดนี้..ยังจะบอกให้พอ” ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อเขาส่งนิ้วร้ายเข้าไปอีกนิ้วในโพรงคับแคบของเธอ ปลายลิ้นของเขาระรัวลงม

กลิ่นอาหารเช้าหอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ โต๊ะอาหารไม้โอ๊คยาวริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่สะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ ยามสาย แสงสีทองส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่ง ทำให้ทุกอย่างดูนุ่มนวลและอบอุ่นอย่างแปลกประหลาด เวกัสนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะอย่างเงียบขรึม เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ขาข้างหนึ่งไขว่ห้าง ขณะที่มือหนาวางอยู่บนตัก ดวงตาคมใต้ขนตายาวทอดมองจานอาหารตรงหน้าโดยไม่แตะต้อง ราวกับกำลังใช้ความคิด หรือ…อาจแค่รอใครบางคน ไม่นานนัก น้ำอิงเดินออกมาจากห้องนอน เธอใส่เสื้อผ้าเรียบง่ายแต่ดูสะอาดสะอ้าน ผมยาวยังชื้นนิด ๆ จากการอาบน้ำ ดวงตากลมโตยังคงมีแววเคอะเขินเจืออยู่บนใบหน้าที่แดงจาง ๆ อย่างไม่รู้ตัว เธอเดินมาช้า ๆ ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงตรงข้ามเขา แววตาเธอสอดส่องสิ่งที่ไม่ชอบมาพากล อาหารในจานของเวกัสยังคงไม่ถูกแตะเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่โดยปกติ เขาจะเริ่มกินก่อนเสมอโดยไม่เคยใส่ใจว่าเธอจะมาทันหรือไม่ น้ำอิงรู้สึกถึงอะไรบางอย่างในอก ที่ก่อกวนเล็ก ๆ ในใจ มันอบอุ่น อ่อนโยน และค่อนข้างไม่คุ้นชิน ความเงียบที่คล้ายจะอบอุ่นแต่กลับทำให้หัวใจเธอเต้นแปลก ๆ มันอบอ้าวเสียยิ่งกว่าตอนที่เขาตะคอกใส่เธอเสียอีก เพราะตอนนี้…เขานั่งเงียบ แต

วันนี้เป็นวันหยุดที่บ้านตระกูล’ วิวัฒนกุลชัย’ คึกคักตั้งแต่เช้า ห้องอาหารถูกจัดเตรียมเรียบร้อยกลิ่นอาหารหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ ทีมแม่บ้านต่างขะมักเขม้นดูแลรายละเอียดเล็กน้อยไม่ให้ขาดตกบกพร่องเพราะเป็นวันนัดรวมตัวประจำเดือนของลูกหลานในตระกูลที่ทุกคนจะต้องมากินข้าวพร้อมหน้ากับคุณปู่คุณย่าและพ่อแม่ตามธรรมเนียมของบ้าน รถยนต์คันหรูขับผ่านประตูรั้วอย่างคุ้นเคยก่อนจะจอดนิ่งตรงลานหน้าบ้าน เวกัสเป็นฝ่ายเปิดประตูลงมาก่อน แล้วจึงอ้อมไปเปิดฝั่งของภรรยาที่นั่งอยู่ข้างกัน น้ำอิงก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเรียบสงบ เธอไม่ได้รู้สึกประหม่าหรือเกร็งแบบครั้งแรกอีกแล้วเพราะเคยมาเจอครอบครัวของเวกัสหลายครั้ง แม้จะยังไม่สนิทใจเต็มร้อยแต่เธอก็เรียนรู้จังหวะและอารมณ์ของคนในบ้านนี้ได้มากขึ้นทุกทีที่มา เสียงฝีเท้าของทั้งคู่เดินขึ้นบันไดหินอ่อนหน้าบ้านพร้อมกันอย่างเงียบๆ ก่อนประตูไม้บานใหญ่จะถูกเปิดออกโดยพนักงานแม่บ้านของตระกูล ไวน์ซึ่งมานอนที่บ้านตั้งแต่เมื่อคืนเดินออกมาจากห้องโถงอย่างรู้งานในฐานะเจ้าของบ้านอีกคน แสงแดดยามสายสาดผ่านกระจกสีของโถงทางเข้าทำให้บรรยากาศในคฤหาสน์ดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวา แม้บ้านหลังนี้

สองอาทิตย์ผ่านไป… เช้าวันใหม่ในคอนโดหรูที่เต็มไปด้วยความสงบเสียงลมหายใจของเครื่องปรับอากาศทำหน้าที่กล่อมบรรยากาศเงียบๆ ให้คงอยู่ราวกับไม่มีสิ่งใดเร่งเร้า ภายในห้องของเวกัสร่างเล็กในเสื้อเชิ้ตแขนยาวและกางเกงยีนส์ขายาวนั่งสงบอยู่บนโซฟากลางห้อง มือบางประคองแก้วน้ำเย็นที่แทบไม่ลดระดับลงเลยตั้งแต่เทใส่แก้วมา น้ำอิงนั่งรอเงียบๆ ตามเวลานัดหมายที่ไวน์แจ้งไว้เมื่อวานในไลน์สิบเอ็ดโมงเช้าตรงเป๊ะ เธอมองนาฬิกาแขวนผนังที่เข็มยาวกำลังจะแตะเลขสิบสองแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกเหมือนเตรียมใจ แม้อยู่คอนโดเดียวกันแค่ต่างชั้นแต่ไวน์ก็เลือกที่จะมากดกริ่งหน้าห้องด้วยตัวเองอย่างไม่ขาดพิธี บรรยากาศดูเป็นทางการเสียจนคนรออยู่ด้านในเริ่มรู้สึกเกร็งแปลกๆ ราวกับจะถูกพาไปประกวดนางงามมากกว่าเลือกชุดงานวันเกิด เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นในจังหวะที่เป๊ะจนน่าตกใจพร้อมกับเสียงเคาะเบาๆ อย่างมั่นใจ น้ำอิงวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างลนๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนดึงชายเสื้อให้เข้าทรงทั้งที่เสื้อก็หลวมโคร่งอยู่แล้ว เธอเดินไปที่ประตูด้วยหัวใจที่เต้นเร็วเล็กน้อยไม่ใช่เพราะกลัวไวน์แต่เพราะรู้ดีว่าเวลาถูกผู้หญิงคนนั้นลากไปไหนมักจะไม่มีวันได้กล

หลังจากเดินเลี่ยงออกมาจากบรรยากาศตึงๆ จากฝั่งผู้ใหญ่ ไวน์พาน้ำอิงกับเวกัสมาที่อีกมุมของลานจัดงานแสงไฟสีทองสว่างละมุนรอบซุ้มซึ่งประดับด้วยดอกไม้โทนขาวครีมกลิ่นหอมจางๆ กลุ่มเพื่อนสนิทของเวกัสยืนคุยกันอยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มในชุดสูทดูดีแต่ไม่ทางการจนเกินไปต่างคนต่างมีออร่าความมั่นใจที่เป็นธรรมชาติ ทันทีที่ทั้งสามเดินเข้าใกล้ เจ้าขุน ก็เป็นคนแรกที่เงยหน้าขึ้นเห็นและเอ่ยทักทันทีด้วยน้ำเสียงสดใส “สวัสดีครับน้องอิงคนสวย” น้ำเสียงที่ทั้งเป็นมิตรและชื่นชมอย่างตรงไปตรงมาทำเอาน้ำอิงชะงักเล็กน้อยเธอส่งยิ้มบางๆ กลับไปอย่างเกรงใจแต่ยังไม่ทันได้ตอบอะไร เสียงทุ้มของเวกัสก็ดังแทรกขึ้นมาเรียบๆ พร้อมสีหน้าที่ไม่ต้องเดาว่าหวงแค่ไหน “เธอชื่อน้ำอิง” น้ำเสียงไม่ได้แข็งแต่ชัดเจน แววตาของเวกัสที่มองเจ้าขุนแน่วแน่นั้นทำเอาไวน์ที่ยืนข้างๆ ถึงกับเบิกตานิดๆ อย่างขำๆ เจ้าขุนหัวเราะในลำคอเบาๆ สีหน้าไม่ทุกข์ร้อนอะไรก่อนจะหันมายิ้มให้คนตัวเล็กที่ดูจะเก้ๆ กังๆ อยู่ข้างเพื่อนของเขา “เรียกน้องอิงไม่ได้เลย?” เขาแซวแบบหยอกๆ แล้วหันกลับมาหาน้ำอิงเต็มตาพร้อมแนะนำตัว “พี่ชื่อเจ้าขุนนะครับ น้องน้ำอิง” น้ำเสียงจริ