บททั้งหมดของ เจ้านายสายฟ้าแลบ: บทที่ 431 - บทที่ 440

ขึ้นชื่อว่าตึกหลัก ทุกสรรพสิ่งที่ยอมต้องเลือกสรรสิ่งที่ดีที่สุดอยู่แล้ว โสงเจี๋ยเองก็ถือกำเนิดมาจากตระกูลผู้ดี ส่วนฮั่วหงก็เป็นคนใจกว้าง ทว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือ อำนาจเบ็ดเสร็จในการปกครองตระกูลฮั่ว ณ ยามนี้ ตกอยู่ในมือของฮั่วจี้เซินแต่เพียงผู้เดียวขอเพียงได้พำนักอยู่ในตึกหลักต่ออีกสักวัน ก็เท่ากับว่าจะได้รับความคุ้มครองจากฮั่วจี้เซินเพิ่มขึ้นอีกวันแล้วเหตุใดฮั่วจี้รุ่ยกับฮั่วจี้เจ๋อถึงยอมตกลงย้ายออกไปง่ายดายขนาดนี้?โสงเจี๋ยคลี่ยิ้มบางพลางตบหลังมือของจวีเยี่ยฝานเบา ๆ “เธอเองก็อย่ากังวลไปเลย เด็กคนนี้กำลังจะแต่งงานมีครอบครัวแล้ว ส่วนอาเจ๋อก็อยู่ในช่วงดูตัวเช่นกัน ยังไงสักวันต้องแยกบ้านออกไปอยู่ดี หากพวกลูกสะใภ้แต่งเข้าบ้านมาแล้วต้องอยู่กันอย่างยากลำบาก จะไม่กลายเป็นเรื่องตลกขบขันให้ผู้คนเอาไปพูดกันเหรอ?”เหตุผลน่ะใช่ทว่าจวีเยี่ยฝานกลับไม่อาจกลืนก้อนความเจ็บแค้นนี้ลงคอได้จริง ๆ “แล้วฮั่วหมิ่นก็เห็นดีเห็นงามด้วยอย่างนั้นเหรอ?”“เห็นด้วยสิ ทำไมจะไม่เห็นด้วยล่ะ?”จวีเยี่ยฝานเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรงขณะเดียวกันภายในห้องแต่งตัว หานรุ่ยกำลังนั่งนิ่งให้ช่างแต่งหน้าแต้มเติมสีสันล

หานรุ่ยใช้พัฟแตะซับแป้งฝุ่น ตบซับเบา ๆ ลงบนใบหน้าของตนเอง “ฉันไม่ได้นึกอยากแต่งงานกับนายเพราะหวังจะเคลมส่วนแบ่งหุ้นตระกูลฮั่วสักหน่อย ต่อให้ในมือนายจะมีหุ้นของฮั่วซื่ออยู่จริง แล้วยามที่เราแต่งงานหรือมีเหตุให้ต้องหย่าร้างกันขึ้นมา หุ้นมูลค่ามหาศาลพวกนั้นมันจะยอมตกเป็นสิทธิ์ขาดของฉันง่าย ๆ งั้นเหรอ? ฉันไม่ได้โง่เง่าเต่าตุ่นขนาดนั้นนะ”“เพราะฉะนั้น หุ้นฝั่งบ้านนายก็ไม่ต้องมาคิดหวัง และในทำนองเดียวกัน หุ้นฝั่งบ้านฉัน คุณเองก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องมันเหมือนกัน”ฮั่วจี้รุ่ยจดจ้องมองใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีตบรรจง ทว่ากลับแฝงแววร้ายกาจของหานรุ่ยเธอไม่ได้จัดว่าเป็นหญิงงามที่สวยสะดุดตามากมายนัก ริมฝีปากค่อนข้างบางเฉียบ และมีโหนกแก้มเด่นชัดที่บ่งบอกถึงความดื้อรั้น ทว่าดวงตาที่ฉายประกายกร้าวดุดันคู่นั้น กลับฉุดรั้งให้เขานึกถึงเงาร่างของผู้หญิงอีกคนหนึ่งขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้เพียงแต่ผู้หญิงในความทรงจำคนนั้น มีรูปโฉมงดงามหมดจดหมดจด ส่วนหานรุ่ยมีเพียงเศษเสี้ยวกลิ่นอายบางอย่างและเครื่องหน้าที่คล้ายคลึงกับเธอผู้นั้นเท่านั้นทว่าเพียงเท่านี้ มันก็เพียงพอแล้วที่จะแปรเปลี่ยนเป็นเหตุผลใ

ที่มุมปากของเขาถึงกับจุดประกายคลี่รอยยิ้มพึงพอใจหากเป็นบุคคลภายนอกคงจะทึกทักคิดไปว่าเขาเพิ่งจะสบโอกาสเจรจาปิดดีลโครงการยักษ์ระดับแสนล้านมาได้สำเร็จ ทั้งที่ในความจริง ชนวนเหตุนั้นเป็นเพียงแค่สรรพนามเรียกขานง่าย ๆ จากปากเธอเท่านั้นเองสวี่เพียวเพียวแอบลอบนึกค่อนขอดในใจอยู่เป็นบางครั้งคราวว่า ใครกันหนอที่ช่างปากพล่อยเอ่ยอ้างว่าพวกผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่อารมณ์แปรปรวน พวกผู้ชายเองก็ไม่ได้แตกต่างกันเลยสักนิดเดียวยามที่ชายหนุ่มคนนี้นึกอยากจะบังคับเค้นคอให้เธอเอ่ยปากเรียกขานชื่อเต็ม ๆ ของเขาขึ้นมา ก็มีให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามที่ห้วงบรรยากาศคลอเคลียพลอดรักกันบนเตียง เขามักจะขยับกระซิบสั่งให้เธอเอ่ยชื่อของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างเอาแต่ใจ จะขาดหายไปสักพยางค์หรือสลับตัวอักษรผิดไปแม้แต่ตัวเดียวก็ไม่ยอมผ่อนปรนให้แต่พอมาในเวลานี้ กลับทำเป็นตื้นตันยอมจำนนพ่ายแพ้ให้แก่คำว่าที่รักเสียอย่างนั้น“ความสัมพันธ์ระหว่างอดีตอาสะใภ้รองกับคุณแม่ของฉันน่ะ ค่อนข้างย่ำแย่”สวี่เพียวเพียวครางรับคำแผ่วเบาในลำคอ พลางลอบคิดในใจว่า ผู้หญิงอย่างจวีเยี่ยฝานคงไม่ได้เปิดศึกสายเลือดมีปัญหากับโสงเจ

ทว่าทางด้านของผู้จัดการแบรนด์สาวพลันบังเกิดความรู้สึกเลื่อมใสศรัทธาในความโอ่อ่าสมกับที่เป็นทายาทคุณหนูตัวน้อยแห่งตระกูลฮั่ว ข้าวของเครื่องประดับเลอค่าหรูหราถึงเพียงนี้ ทว่าเด็กน้อยกลับสามารถพูดออกมาได้ตาใสว่าตนเองนั้นมีอยู่เยอะแยะแล้ว!อันที่จริงแล้ว หากพิจารณาในแวดวงสังคมไฮโซชั้นสูง พวกกลุ่มคนวงนอกมักจะไม่ค่อยประเมินกำลังซื้อสะใภ้ใหญ่ของตระกูลฮั่วคนนี้ไว้สูงส่งเท่าใดนัก เพราะจนถึงตอนนี้ ฮั่วจี้เซินก็ยังไม่เคยยอมเปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของภรรยาออกสู่สายตาสาธารณชน ใครจะไปรู้ว่า ลับหลังแล้วคุณฮั่วอาจจะไม่ยอมควักกระเป๋าให้ภรรยาจับจ่ายก็ได้มิหนำซ้ำ ที่ผ่านมาก็ไม่มีผู้ใดเคยเห็นคุณผู้หญิงคนนี้ เข้าออกเคาน์เตอร์บูติกแบรนด์เนมหรูหราตามห้างสรรพสินค้าเลยสักหนพวกเขาจึงพากันลือไปเองว่าตระกูลฮั่วอาจจะขี้เหนียว ไม่ยินยอมเสียทรัพย์สินกับเรื่องฟุ่มเฟือยพรรค์นี้ทว่าความจริงแล้ว การที่ผู้จัดการแบรนด์ยอมบากหน้าเดินทางมาในครั้งนี้ เป็นเพราะเธอไปดูแลปรนนิบัติฮั่วสวินเจินก่อนหน้านี้ จึงแอบแว่วได้ยินอีกฝ่ายเปรยขึ้นมาว่ามีชุดเดรสเนื้อผ้าถักนิตติ้งสีชมพูพาสเทลชุดหนึ่ง ซึ่งคู่ควรกับพี่สะใภ้ใหญ่ของเธอ

ทว่าในตอนที่สวี่เพียวเพียวได้รับของขวัญชิ้นนั้น เธอกลับดีใจจนดวงตาพราวระยับด้วยความสุขแต่เพราะเธอเกรงว่าเขาจะลำบากเกินไป จึงได้อ้างเหตุผลว่าสร้อยเส้นนั้นมีราคาสูง และคะยั้นคะยอให้เขาเอากลับไปคืนร้านจนถึงทุกวันนี้ สร้อยมุกเส้นนั้นก็ยังคงนอนนิ่งอยู่ในกล่องบรรจุภายในลิ้นชักห้องนอนของฮั่วจี้เซินอยู่อย่างเงียบเชียบหากจะนับของขวัญเพียงชิ้นเดียวที่ฮั่วจี้เซินมอบให้เธออย่างเป็นทางการในตอนนั้น ก็มีเพียงแค่กระจกบานเล็ก ๆ บานหนึ่งเท่านั้นฮั่วจี้เซินเคยเข้าใจผิดมาโดยตลอด เขานึกว่า สวี่เพียวเพียวนึกสงสารที่เห็นเขาขัดสนทว่าความจริงแท้ที่เพิ่งกระจ่างว่า แท้จริงแล้วเธอรู้สึกว่าสร้อยเส้นนั้นรสนิยมแย่ต่างหากสวี่เพียวเพียวนึกย้อนกลับไปถึงสร้อยเส้นนั้น “สร้อยเส้นนั้นยังเก็บไว้อยู่ไหม? วันหลังเอามาให้ฉันแล้วเดี๋ยวฉันจะลองดัดแปลงดู ไว้ฉันจะหยิบมาใส่ให้ดูทุกวันเลย”“ยังอยู่ที่ห้องฉันน่ะ ไม่จำเป็นต้องใส่ทุกวันหรอก ถ้าคนอื่นเห็นเข้า เดี๋ยวเขาจะพากันเข้าใจผิดว่าฉันล้มละลาย”ในเวลานี้ สำหรับสวี่เพียวเพียวแล้ว สร้อยมุกเส้นนั้นอาจดูเรียบง่ายเกินไปทว่าฮั่วจี้เซินมีศักยภาพที่จะมอบของขวัญที่ล้ำค่ามาให