Todos os capítulos de เหมยอวี่ซิน ห้วงรักกักขังใจ: Capítulo 41 - Capítulo 50

หลังจากใช้หยกวารีผนึกกับพลังในกาย นางจะล่วงรู้ว่าฟู่เฉิงในภพชาตินี้คือผู้ใด แม้สามารถฆ่าเขาเพื่อแก้แค้น หากแต่นางจะกลายเป็นปิศาจนางตระหนักดีว่าปิศาจที่ซุกซ่อนในกายนางจะทำอะไร นางจะไม่อาจควบคุมตัวเอง ไม่ล่วงรู้ว่ากรกระทำนั้นถูกหรือผิด สัญชาตญาณจะผลักดันให้นางออกไปดื่มกินพลังชีวิตจากบุรุษที่พานพบและการดื่มกินที่ว่านั้น...เพียงแค่คิดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของกู้จื่อเหยียนพลันผุดขึ้น กระทั่งทำให้หัวใจของนางบีบรัดยอดเขาหั่วซานอันสูงชันร้างไร้สรรพสัตว์ สายลมพัดหวีดหวิวจนต้นหยางส่งเสียงพัดไหว เหมยอวี่ซินยืนเหม่อด้วยใบหน้าอ้างว้าง ตรงหน้าคือช่องเขาสูงชันซึ่งทะลุลงไปกระทั่งมองเห็นเหมยแดงพันปีซึ่งซุกซ่อนอยู่ยังใจกลางหุบผานานมาแล้วที่ตรงนี้เคยเป็นลานกว้าง มีกระท่อมขนาดเล็กน่าอยู่ถูกปลูกสร้างขึ้น ด้านหน้ามีบ่อน้ำเล็กๆ ซึ่งไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดน้ำจึงไม่เคยแห้งเหือด ข้างบ่อน้ำมีต้นเหมยขนาดเล็กซึ่งกำลังออกดอกบานสะพรั่งวันนั้นนางสิ้นใจใต้ต้นเหมย แต่ถูกมือสังหารโยนลงไปในบ่อน้ำ หลงเหลือเอาไว้เพียงเส้นผมปอยหนึ่งที่มีคราบเลือดเปรอะเปื้อน ความแค้นทำให้นางไม่อาจสงบ ต้นเหมยแดงรับรู้ถึงวิญญาณอาฆาตจึงผนึกร่า

‘หากอยากให้ข้าไว้ชีวิตนาง พากู้จื่อเหยียนมาหาข้าบนหั่วซานใต้ จากนั้นข้าจะคืนอันซิ่วหลันให้เจ้า’‘ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร’คำตอบที่ได้คือปลายเล็บที่กดลึกลงไปยังไหล่กลมมนของอันซิ่วหลัน ใบหน้าของหญิงสาวหลับพริ้มราวกับไม่รับรู้ กระนั้นเลือดกลับค่อยๆ ซึมออกมาเป็นวง‘ข้ารับปาก! ข้ายอมแล้ว อย่าทำอะไรหลันเอ๋อร์’เหวินซวี่ไห่ถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เขาใคร่ครวญดูแล้วหากให้เขาเลือก แน่นอนระหว่างกู้จื่อเหยียนและอันซิ่วหลัน เขาย่อมเลือกสตรีที่เขามีใจให้ ทั้งยังหลงรักปักใจมาเป็นเวลานานและวิธีหนึ่งที่เขาคิดได้ หลังจากวางแผนหาหนทางหลอกล่อสหายให้ยอมติดตามเขาขึ้นไปยังหั่วซาน นั่นก็คือ...สตรีผู้นั้นไม่รู้ด้วยเวรกรรมนำพา หรือชะตาชักนำ ความบังเอิญอันสมควรตายนี้จึงเกิดขึ้นในขณะที่เหวินซวี่ไห่หลอกกู้จื่อเหยียนว่าเขาเห็นเหมยอวี่ซินถูกปิศาจจับตัวไปนั้น เหมยอวี่ซินเองก็หายตัวไปจากบ้านจริงๆ อีกทั้งยังเป็นเวลาที่แสงแห่งวันใกล้จะลาลับกู้จื่อเหยียนควบม้าตรงไปยังหั่วซานอย่างเร่งร้อน เบื้องหลังยังมีเหวินซวี่ไห่ตามมาติดๆ ใบหน้าของทั้งสองเคร่งเครียด หากแต่ก็เป็นความเคร่งเครียดที่แตกต่างกันกู้จื่อเหยี

“ข้าทำผิดอะไร สวรรค์ เพราะเหตุใดใจร้ายกับข้าถึงเพียงนี้ เพราะเหตุใดต้องให้ข้าถูกผู้อื่นหลอกลวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูกผู้อื่นทำร้ายจิตใจครั้งแล้วครั้งเล่า”ดวงตาของนางเริ่มแดงฉานขึ้น ในยามที่หัวใจของนางกำลังจมดิ่งลงไปในความมืดดำของความโกรธแค้นเซี่ยจิ้งหัวเราะลั่นกับความทุกข์ทนของผู้อื่น มองใบหน้าโศกเศร้าของกู้จื่อเหยียนที่เจ็บปวด จากการทนเห็นสตรีอันเป็นที่รักต้องทรมานนางรักเขามาตลอด แต่เขาไม่เคยหันมามองนางสักครั้ง นางทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครอง แต่ทุกอย่างก็ยังคงว่างเปล่า นางไม่เคยเอาชนะใจอีกฝ่ายได้เลยนางเป็นท่านหญิงสูงศักดิ์ที่รูปโฉมไม่เป็นรองใคร แต่งให้ฟู่เฉิง แต่กลับไม่เคยร่วมเรียงเคียงหมอน วางยาปลุกกำหนัดอีกฝ่าย หากแต่ก็ผิดพลาดจนหลับนอนกับองครักษ์ของผู้ที่นางแต่งให้ทุกครั้งนางคลาดกับเขาราวกับชะตาของนางเล่นตลก นางยอมเอากายเข้าแลก เพียงเพื่อหลอกใช้บุรุษที่นางร่วมหลับนอนสังหารเหมยอวี่ซิน โดยให้เขาหลอกเหมยอวี่ซินว่าผู้ที่มอบความตายให้ก็คือฟู่เฉิงแต่...จนแล้วจนรอดนางก็ไม่เคยได้หัวใจของฟู่เฉิงเซี่ยจิ้งมองไปยังเหมยอวี่ซินที่ร่างลอยอยู่บนอากาศ ความเกลียดชังคลั่งแค้น ทำให้นางไม่อาจมีชีวิ

บทส่งท้ายเสียงลากครืดๆ ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ตามมาด้วยเสียงของหนักซึ่งกระทบลงบนพื้น มองดูบนพื้นมีไม้หยางขนาดเท่ากันเรียงรายอยู่ ด้านข้างยังมีแผ่นหลังของบุรุษผู้หนึ่งกำลังทำงานหนักเพียงลำพังอย่างขะมักเขม้นมองไปยังลานกว้างเหนือยอดหั่วซานอันเงียบเหงา บ่อน้ำซึ่งถูกซากหินบางส่วนทับถม ถูกขุดและใช้หินก้อนใหญ่วางล้อมรอบ เกิดเป็นสระขนาดไม่เล็กและไม่ใหญ่จนเกินไป และมีน้ำผุดขึ้นมาไม่ขาดด้านข้างมีเส้นทางที่ถูกเปิดให้น้ำไหล กลายเป็นลำธารสายเล็กกระทั่งลู่ลงไปจากยอดเขา เกิดเป็นน้ำตกขนาดย่อมห่างออกไปไม่กี่ก้าวมีรากเหมยขนาดใหญ่กำลังเล่นน้ำอยู่ใช่...รากเหมยกำลังเล่นน้ำอยู่ ไม่ผิด!!!“ข้าต้องยกไม้พวกนี้ขึ้นเพื่อต่อเป็นหลังคากระท่อม”ได้ยินเสียงนั้นรากเหมยพลันตื่นตัว รีบพุ่งปราดเข้าไปรอรับคำสั่ง กู้จื่อเหยียนถอนหายใจ พร้อมกับชี้มืออย่างคาดโทษ “ครั้งนี้เจ้าต้องเบามือหน่อย หากไม้พวกนี้หักอีก ข้าจะใช้รากของเจ้าสร้างกระท่อมแทน”รากเหมยพันปีสะบัดไปมาราวกับรับรู้ มันค่อยๆ ยกท่อนไม่ขึ้น จากนั้นเลื่อนไปตามที่ชายหนุ่มสั่ง หนึ่งคนกับรากเหมยช่วยกันทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย กระนั้นวันทั้งวันก็ทำได้เพียงต่

ในความมืดอันเวิ้งว้างว่างเปล่า เหมยอวี่ซินลุกขึ้นมาด้วยใบหน้าสิ้นหวัง นางมองศพของตัวเองซึ่งกำลังถูกโยนลงไปในบ่อน้ำ ก่อนเดินตามมือสังหารที่สังหารนางไปโดยไม่รู้ตัวบุรุษผู้นั้นคือองครักษ์คนสนิทของฟู่เฉิง เขามาเพื่อมอบความตายให้นาง ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย และวิญญาณของนางก็ถูกจองจำด้วยมนต์ดำแห่งความชั่วร้ายบุรุษผู้นั้นกลับมายังจวนอัครมหาเสนาบดี เขาเดินเข้าไปยังเรือนหลังอันเงียบงันไม่มีแม้แต่สาวใช้เข้ามาห้ามปราม กระทั่งเดินเข้าไปในห้องนอน ซึ่งในนั้นมีร่างของเซี่ยจิ้งนอนหลับอยู่ร่างสูงถอดเสื้อผ้าออกจากนั้นปีนขึ้นเตียง มือใหญ่ลูบไล้และปลุกเร้า กระทั่งเซี่ยจิ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าแตกตื่น หากแต่ต่อมาเมื่อมองเห็นชัดว่าเขาเป็นใคร นางกลับยิ้มกว้างออกมาบุรุษผู้นั้นดึงทึ้งชุดของเซี่ยจิ้งออก จากนั้นคนทั้งสองก็โผเข้าหา กอดรัด พัวพัน คลอเคลียแนบชิด เสียงครางกระเส่าดังเล็ดลอดออกมาจากม่านหน้าเตียง เสียงกระทั้นกระแทกรุนแรง ยิ่งมาก็ยิ่งเรียกความเสียวซ่าน จนร่างงามของเซี่ยจิ้งสะท้านไหวนางไม่เพียงไม่รังเกียจ หากแต่ยังชื่นชอบความอึด และความแกร่งกล้าขององครักษ์ผู้นั้น คราแรกอาจปฏิเสธแต่ต่อมากลับโหยหา แ