เวณิกาเดินออกจากห้องนอนมายังโซนครัว หย่อนสะโพกกลมนั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะกินข้าว นั่งเท้าคางมองหมาเด็กตัวโตที่กำลังทำอาหารเช้าอยู่ ท่าทางขะมักเขม้นในการทำอาหารยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้เจ้าตัวน่ามอง ทำให้เธอเผลอมองเขานานเกินไปจนเจ้าตัวต้องพูดออกมา “จ้องขนาดนี้ ลากผมเข้าไปกินในห้องเลยมั้ยครับ” เอ่ยแซวพี่คนสว
Read more