All Chapters of พวกเขาไม่ยอมปล่อยฉัน: Chapter 1 - Chapter 9

สีหน้าของดาเมียนหม่นลงในทันที “นี่มันเกมเรียกร้องความสนใจอะไรของคุณ?” เขาหัวเราะ “หยุดดราม่าสักที เอลาร่า นี่มันเด็ก ๆ สิ้นดี”“อาละวาดงั้นเหรอ?” ฉันทวนคำช้า ๆ เหมือนลิ้มรสมัน “คุณพูดถูก ฉันไม่ใช่เด็ก ฉันโตพอที่จะรู้ว่า ‘ความโง่’ หน้าตาเป็นยังไง”“พอได้แล้ว” น้ำเสียงเขาเป็นคำเตือน “ลีโอต้องการเธอ เธอจะทิ้งเขาเพราะอารมณ์ชั่ววูบไม่ได้”“ต้องการฉันงั้นเหรอ?” ฉันหันกลับไปสบตาเขาตรง ๆ “หรือว่าเขาแค่ต้องการพี่เลี้ยง”“เธอพูดเรื่องอะไร?”“ความจริง” ฉันตอบ พลางเดินไปที่ตู้เซฟและกดรหัส “แปดปีก่อน พ่อฉันส่งฉันมาที่นี่ เขาต้องการ การคุ้มครองจากคุณอย่างสิ้นหวัง เพื่อธุรกิจ ข้อตกลงมันง่ายมาก—ฉันดูแลลูกชายคุณ แลกกับที่คุณคุ้มครองครอบครัวฉัน”สีหน้าของดาเมียนเปลี่ยนไป “มันไม่ได้มีแค่นั้น”“แน่นอนว่าไม่” ฉันหยิบกุญแจและสำเนาบัญชีออกมา “ฉันยังต้อง ‘เป็นเธอ’ เป็นผีของเธอ ใส่เสื้อผ้าของเธอ ใช้น้ำหอมของเธอ และลอกเลียนรอยยิ้มบ้า ๆ นั่น”“เอลาร่า—”“แต่คุณไม่เคยทำให้มันเป็นทางการเลย ใช่ไหม?”ฉันวางกุญแจและเอกสารลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา “ตลอดแปดปี ตำแหน่งอย่างเป็นทางการของฉันคือ ‘ผู้ช่วยผู้ปกครอง’ พี่เลี

“เธอเห็นแล้วสินะ”ดาเมียนพิงอยู่กับกรอบประตู ฉันไม่รู้เลยว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนแล้วใบหน้าของเขาสงบนิ่ง ราวกับทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้“เห็นอะไร?” ฉันเช็ดเลือดออกจากมุมปาก“พ่อของเธอ ในแบบที่เขาเป็นจริง ๆ” เขาพูด พลางก้าวเข้ามาในห้อง “เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ ไม่มีใครข้างนอกนั่นสนใจเธอสักนิด มีแค่ฉัน”ฉันแทบจะหัวเราะออกมา “สนใจฉันงั้นเหรอ?”“ฉันให้คนของฉันติดต่อโบรกเกอร์ศิลปะที่ดีที่สุดในยุโรปแล้ว” เขาดึงลิสต์รายการออกมาจากกระเป๋า “โมเนต์ของแท้ งานชั้นครูของอิมเพรสชันนิสม์ และภาพเหมือนของแรมบรันต์ ที่เคยเป็นของราชวงศ์ หายากและมีค่ากว่าภาพของปู่คุณซะอีก”ฉันจ้องลิสต์รายการนั้น จ้องชื่อผลงานชิ้นเอก และตัวเลขราคาที่ไร้ความหมาย “ฉันไม่ต้องการ”“แล้วโซเฟียล่ะ?” เขาพูด รอยยิ้มโหดร้ายผุดขึ้นบนริมฝีปาก “ฉันหาเธอมาให้ เธอทำให้ลีโอมีความสุข เธอจะได้ไม่ต้องทำ เห็นไหม? เราทำให้มันเวิร์กได้”สมดุล เขาคิดว่านี่คือการเจรจาต่อรอง“ดาเมียน คุณยังไม่เข้าใจ” ฉันผลักลิสต์รายการกลับไปให้เขา “ฉันไม่ได้เจรกับคุณ”สีหน้าของเขาแข็งกร้าว “งั้นเธอต้องการอะไรกันแน่!”“ฉันบอกคุณไปแล้

วันถัดจากที่เอลาร่าจากไป ความเงียบที่ผิดธรรมชาติก็ครอบงำคฤหาสน์ทั้งหลังดาเมียนยืนอยู่หน้าโรงรถที่ไหม้เกรียม ใบหน้าแข็งราวกับหน้ากากหิน ท่ามกลางแสงอาทิตย์สีหม่นผู้หญิงที่ไม่เชื่อฟังก็จากไปแล้ว แค่นั้นเองคฤหาสน์โวลคอฟ ไม่เคยขาดผู้หญิงอยู่แล้วในห้องอาหาร ลีโอใช้ส้อมเขี่ยไข่ไปมา บนใบหน้ามีสีหน้าชัยชนะอย่างเด็ก ๆ“ผู้หญิงเลวคนนั้นไปแล้ว” เขาพูดกับโซเฟียที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน “ไปให้พ้นก็ดีแล้ว”โซเฟียในเสื้อคลุมไหมรัดรูป ส่งยิ้มยั่วยวนให้เขา “แน่นอนจ่ะ คนดี จากนี้ไป ฉันจะดูแลเธอ…และแด๊ดดี้ของเธอเอง”“การปรับตัว” ของเธอรวดเร็ว…และไร้รสนิยมวันแรก ม่านผ้าลินินเรียบง่ายของเอลาร่าถูกแทนที่ ด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงฉานฉูดฉาด ที่กลืนแสงจนหมด ทำให้อากาศในห้องอึดอัดและดูราคาถูกวันที่สอง พ่อบ้านเก่าที่รับใช้ตระกูลโวลคอฟมาสามสิบปี ถูกไล่ออกด้วยข้อหา “มือเหนอะหนะ” โซเฟียเอา “ญาติ” ของเธอจากวงการคลับ มาแทนที่วันที่สาม ดาเมียนอารมณ์เสียกับเธอเป็นครั้งแรก เมื่อเธอพยายามจุดเทียนกลิ่นการ์ดิเนีย— กลิ่นโปรดของคริสต้า— ในห้องทำงานของเขา“ใครอนุญาตให้เธอแตะต้องอะไรในห้องนี้?” เขาพูดโดยไม่เงยหน้า

“ลีโอต้องการฉันงั้นเหรอ?” ฉันหัวเราะอย่างเย็นชา “เดือนก่อน เขาอยากเอากระสุนฝังหัวฉันด้วยซ้ำ”สีหน้าดาเมียนตึงขึ้น “เขาเป็นแค่เด็ก เขาไม่รู้หรอกว่าตัวเองทำอะไรอยู่”“เขาแปดขวบแล้ว” ฉันพูด โดยไม่ขยับออกจากข้างจูเลียน “โตพอจะรู้ว่าถูกกับผิดคืออะไร”“เอลาร่า” ดาเมียนหยิบกล่องกำมะหยี่ออกจากกระเป๋าสูท “เราคุยกันเถอะ”เขาเปิดมัน ข้างในคือแหวนเพชรเม็ดใหญ่ ใหญ่ราวกับภูเขาน้ำแข็งไม่ใช่แหวนของคริสต้า เป็นวงใหม่ สว่างจ้าและมีค่ามหาศาล“แต่งงานกับฉัน” เขาพูด “ครั้งนี้เอาจริง เธอจะไม่ใช่ตัวแทน เธอจะเป็นราชินีของฉัน ราชินีแห่งชิคาโก”“ไม่”“ฉันยังเอาสิ่งนี้มาด้วย” เขาโบกมือให้บอดี้การ์ดยื่นแฟ้มหนาให้ “สัญญาก่อนสมรส กองทุนทรัสต์สิบล้านดอลลาร์ คอนโดใจกลางชิคาโก และหุ้นในสามบริษัทของฉัน”สิบล้าน เขายังคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงคนเดิม ที่เขาซื้อได้ด้วยเงิน“ฉันบอกว่าไม่”จู่ ๆ ลีโอก็กระโดดลงมาจากรถ ดวงตาแดงบวม เขาร้องไห้มาแล้ว“เอลาร่า” เขาเดินเข้ามาหาฉันอย่างลังเล “ขอโทษนะ ผะ…ผมไม่ควรยิงปืน ไม่ควรทำลายของของคุณ ผมแค่…”เสียงเขาขาดห้วง “ผมแค่… ผมกลัวว่าคุณจะทิ้งผมไปจริง ๆ”นี่เป็นครั้งแรก ที่ลีโ