พวกเขาไม่ยอมปล่อยฉัน

ในวันเกิดของฉัน ลูกเลี้ยงที่ฉันเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเป็นทารก เทไวน์แดงทั้งแก้วลงบนศีรษะของฉัน เขาตะโกนใส่หน้าฉันให้ไสหัวออกไปจากบ้านของเขา

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเป็นเพียงตัวแทนของผู้หญิงที่ตายไปแล้ว และตอนนี้ ฉันกลายเป็นปีศาจในสายตาของเด็กชายที่ฉันเลี้ยงดูราวกับเป็นลูกแท้ ๆ

ฉันทนมามากพอแล้ว

“นังสารเลว! อย่าคิดว่าแค่ใส่เครื่องประดับของแม่ฉัน แล้วจะมาแทนที่เธอได้!”

ลูกเลี้ยงวัยแปดขวบของฉัน ลีโอ ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น

ก่อนที่ฉันจะได้ขยับตัว ไวน์ที่เย็นเหนียวก็ซึมผ่านชุดของฉัน

วินาทีถัดมา มือของเขาก็พุ่งออกมา กำสร้อยไข่มุกที่คอฉันไว้แน่น แล้วกระชากอย่างแรง

สายสร้อยขาด ไข่มุกกลิ้งกระจัดกระจายไปทั่วพื้นหินอ่อน ราวกับหยดน้ำตาสีขาวเล็ก ๆ นับร้อย

ดาเมียนเพิ่งมอบมันให้ฉันเมื่อเช้านี้ เขามองตาฉันตรง ๆ และบอกว่ามันถูกสร้างมาเพื่อฉัน

ฉันคิดว่าในที่สุดเขาก็มองเห็นฉันสักที

ฉันไม่เคยฝันมาก่อนเลย ว่าไข่มุกเส้นนั้นจะเป็นของภรรยาที่ตายไปแล้วของเขา—คริสต้า

ห้องบอลรูมตกอยู่ในความเงียบงัน

แขกทุกคนจ้องมอง บางคนกระซิบกันเบา ๆ บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพ

“ลีโอ” เสียงของฉันสงบนิ่ง…น่ากลัว “พ่อของเธอเป็นคนให้เครื่องประดับชิ้นนี้กับฉัน”

“ฉันไม่สน!” เขาตะโกนลั่น “เธอแค่เลียนแบบแม่ฉัน! ยังไงเธอก็ไม่มีวันเป็นแม่ของฉันได้!”

ฉันมองเด็กที่ฉันเลี้ยงมา ความเจ็บแปลบแล่นทะลุหัวใจ

แปดปีก่อน ภรรยาของดาเมียน คริสต้า ถูกสังหารจากการลอบยิงของตระกูลคู่แข่ง เธอรับกระสุนแทนลูกชายของตัวเอง

ปีเดียวกันนั้น ธุรกิจของพ่อฉันกำลังล้มเหลว และเขามองเห็น “โอกาส”

แผนของพ่อคือ—ให้ฉันล่อลวงดอนผู้กำลังโศกเศร้า

ทุกคนรู้ดีว่าเขารักภรรยามากแค่ไหน ฉันไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องสกปรกนั้นเลย

แต่พ่อของฉันไม่ยอม

เขาจัดการให้ฉันไปปรากฏตัวในงานกาล่า

ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น

ทันทีที่ดาเมียนเห็นฉัน ความโศกเศร้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความหมกมุ่น เขาต้องการฉัน

เพราะฉันเหมือนคริสต้าที่ตายไปแล้ว…ราวกับถอดแบบมา

ตลอดแปดปี ฉันแสดงบทบาทของภรรยาและแม่เลี้ยงที่แสนดี ฉันดูแลทั้งพ่อและลูกคู่นี้

บางครั้ง ฉันก็เผลอลืมตัว และคิดว่าเราเป็นครอบครัวที่มีความสุขจริง ๆ

จนกระทั่งปีที่แล้ว ลีโอรู้ว่าฉันไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของเขา

เขาเริ่มอาละวาด เรียกร้องให้แม่ตัวจริงกลับมา ถึงขั้นกล่าวหาว่าฉันเป็นคนฆ่าเธอ

ฉันพยายามปลอบเขา เหมือนที่เคยทำมาโดยตลอด แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงคำดูถูกและการต่อต้าน

ก่อนหน้านี้ ฉันยอมทน ฉันรับบทแม่เลี้ยงใจเย็น อ่อนโยน

แต่ไม่ใช่วันนี้ วันนี้…ฉันพอแล้ว

ฉันยืนขึ้น ดวงตาจ้องไปข้างหน้า วันเกิดของฉันจบลงแล้ว “งั้นก็ไปหาแม่ตัวจริงของเธอสิ”

ลีโอชะงักค้าง

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดคำตอบแบบนั้น

ฉันหันหลังและเดินออกจากห้องบอลรูม มุ่งหน้าไปสวน เพื่อให้สมองปลอดโปร่ง

แต่เมื่อฉันกลับไปถึงสตูดิโอชั้นสาม ฉันก็เดินเข้าสู่นรก

ภาพวาดของคุณปู่ฉัน ดวงใจแห่งผืนทะเลทราย ถูกกรีดจนยับเยิน สีดำถูกป้ายเลอะไปทั่วผืนผ้าใบ

ข้าง ๆ กันนั้น มีลายมือเด็กเขียนไว้ว่า “เธอแย่งแม่ของฉันไป งั้นฉันก็จะเอาของที่เธอรักที่สุดไป!”

ฉันใช้เวลาสามปีเต็มในการซ่อมแซมมัน แต่ตอนนี้…มันถูกทำลายแล้ว

ลีโอยืนอยู่ข้างซากนั้น มีมีดเปื้อนสีอยู่ในมือ

“นี่แหละสิ่งที่เธอได้จากการมาหือกับฉัน!” เขาประกาศอย่างสะใจ “ถ้ายังกล้ามาหือกับฉันอีก ฉันจะทำลายของเธอให้หมด!”

หัวใจของฉันหยุดเต้น

ภาพวาดนั้นคือสายใยสุดท้ายที่เชื่อมฉันกับสิ่งที่ยังจริงอยู่ในโลกใบนี้

มันคือหลักฐานของการมีอยู่ของคุณปู่ คนที่สอนฉันให้วาด “วิญญาณ” ของตัวเองด้วยสีสัน และมันคือที่ปลอบประโลมเพียงหนึ่งเดียวของฉันในคฤหาสน์เย็นชาแห่งนี้

ฉันคุกเข่าลง มือที่สั่นเทายื่นไปหยิบชิ้นผ้าใบที่ขาดวิ่นขึ้นมา

ตอนนี้มันแหลกสลาย เหมือนหัวใจของฉัน

“เอลาร่า”

เสียงของดาเมียนดังมาจากปากประตู ฉันไม่หันไป แต่รับรู้ได้ถึงสายตาของเขาที่กวาดมองไปทั่วห้อง

“เกิดอะไรขึ้น?” เขาถาม

“มันก็ชัดอยู่แล้ว” เสียงของฉันห่างไกล ราวกับไม่ใช่ของตัวเอง “ลูกชายคุณทำลายของของฉัน”

“ลีโอ ทำไมถึงทำแบบนี้?”

“เธอเริ่มก่อน!” ลีโอตอบโต้ทันที “เธอใส่ชุดของแม่ แล้วบอกให้ผมไปหาแม่จริง ๆ ของผม!”

ในที่สุดฉันก็ลุกขึ้น และหันไปเผชิญหน้าดาเมียน

เขาดูโกรธจัด แต่ไม่ใช่เพราะสิ่งที่ลีโอทำ

“เพราะภาพวาดงั้นเหรอ?” เขาถาม น้ำเสียงต่ำจนน่ากลัว “คุณกำลังเอะอะโวยวายเพราะผืนผ้าใบแผ่นเดียว?”

บอดี้การ์ดสองคนเดินเข้ามา ดาเมียนดีดนิ้ว “เอาขยะพวกนี้ออกไปให้พ้นหูพ้นตาฉัน”

ขยะ

เขาเรียกวิญญาณของคุณปู่ฉันว่า “ขยะ”

ฉันมองดูบอดี้การ์ดกวาดชิ้นผ้าใบที่ขาดกับกรอบที่พัง ใส่ถุงขยะ

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ดาเมียนพูด พลางเดินเข้ามาหาฉัน “ฉันจะชดเชยให้ วันนี้เป็นวันพิเศษ ฉันมีของขวัญอีกชิ้นให้เธอ”

เขาดึงเอกสารออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท

“กรรมสิทธิ์ในบริษัทที่ถูกกฎหมาย มูลค่า 5 ล้านดอลลาร์ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป มันเป็นของเธอ”

เขากำลังซื้อฉันให้เงียบ จ่ายเงินให้ฉันเหมือนจ่ายให้ผู้หญิงขายบริการ เพื่อให้ฉันหุบปากและลืมมันไป

ห้าล้านดอลลาร์

เขาคิดว่าเงินซ่อมได้ทุกอย่าง

เขาคิดว่าฉันเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ แค่เช็คใบใหญ่พอก็ทำให้ฉันสำนึกบุญคุณได้

เขาไม่เคยรู้เลยว่าภาพวาดนั้นมีความหมายกับฉันแค่ไหน

หรือบางทีเขาอาจรู้ แต่เขาแค่…ไม่แคร์

ดาเมียนเอื้อมมือมาจะแตะแก้มฉัน เหมือนที่เขาทำมาแล้วนับพันครั้งตลอดแปดปี

ฉันก้าวถอยหลัง

เป็นครั้งแรกในรอบแปดปี ที่ฉันผงะหนีจากสัมผัสของเขา

มือของดาเมียนค้างอยู่กลางอากาศ สีหน้าสับสนวาบผ่านดวงตา

“ดาเมียน” เสียงสั่น ๆ ของฉันค่อย ๆ นิ่งลง

“ข้อตกลงของเราจบแล้ว พรุ่งนี้…ฉันจะไป”