ログインในวันเกิดของฉัน สามีของฉัน หัวหน้ามาเฟีย (ดอน) ดาเมียน มอบสร้อยไข่มุกของภรรยาที่เสียชีวิตไปแล้วให้เป็นของขวัญ ฉันสวมมันไปงานเลี้ยงอาหารค่ำ และลูกเลี้ยงของฉัน ลีโอ ผู้เดือดดาลด้วยความโกรธ ก็สาดไวน์แดงใส่ฉัน ในชั่วพริบตา ฉันก็กลายเป็นตัวตลกของงานเลี้ยงนั้น “นังแพศยา” เขากระซิบลอดไรฟัน “คิดว่าแค่ใส่เครื่องประดับของแม่ฉัน แล้วจะกลายเป็นเธอได้งั้นเหรอ” เขาจ้องฉัน ดวงตาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ก่อนจะตะโกนลั่นออกมา “ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้!” ทั้งที่แม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเป็นทารก และคนที่เลี้ยงดูเขามาตลอด…คือฉัน มีใครบางคนกระซิบถ้อยคำอาบพิษใส่หูเขา พวกเขาบอกว่า ฉันคือคนที่ฆ่าแม่ของเขา ตอนนี้เขาเชื่อว่าฉันเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ เป็นยัยผู้หญิงสารเลวที่หลอกลวงพ่อของเขา แล้วพ่อของเขาล่ะ? สามีของฉัน? เขาไม่เคยมองเห็นฉันเลย สิ่งที่เขามองเห็น…มีเพียงเงาของคริสต้า หัวใจของฉันไม่ได้แค่แตก แต่มันแหลกสลายเป็นเสี่ยง ๆ พวกเขาไม่เคยรักฉัน แม้แต่จะใส่ใจ…ก็ไม่เคย ดังนั้นฉันจึงเดินจากไป แล้วทำไม หลังจากที่ฉันจากไปจริง ๆ พวกเขาถึงกลับคลานกลับมา อ้อนวอน ขอให้ฉันกลับไป?
もっと見るEighteen Years Ago
Twilight was gathering when Judy Nyland stumbled out of the trees onto a narrow hiking trail, her right hand clutching her neck. Thin ribbons of drying blood streaked the back of her hand like a badly done spider web tattoo. Her long blond hair was tangled, and her normally pretty face bore a dazed, confused look as she sought to maintain her balance. At the moment, she appeared older than her twenty-five years.
Even in the shade, the air was still warm, but the woods seemed strangely silent. What was she doing out here? She winced when she turned her head to search the path - god, her head hurt.
Pulling her hand from her throat, she stared at her bloodstained palm. Was that really her hand, covered with blood? Gingerly, she touched her neck and felt a wet round hole slightly smaller than the tip of her finger. How the hell had that happened? She glanced down at her stomach, only recently beginning to swell with her second child. Thankfully, the front of her light blue T-shirt was unmarked.
“Judy!” her older sister Janet shouted, hurrying down the trail. “You had me so worried.” Her eyes widened at the sight of Judy's bloody hand. “What happened?” Janet gently grabbed her sister's wrist and began examining her palm.
“It's not my hand.” Judy tilted her head and pushed her hair aside. “It's this.”
Janet examined the wound. “Doesn't look too bad,” she comforted. “The bleeding's mostly stopped. We'd better get you to a doctor though, just in case. You might need a shot or something. What happened? Did you get poked by a branch?”
Judy frowned. “I don't think so… I don't remember.
A faint image began taking shape in her brain. She struggled to bring it into focus. It was a man. Very pale and very thin. His eyes bored into hers, mesmerizing her. She knew she should run, that he meant her ill, but she was frozen, rooted to the ground. As he moved closer, his lips peeled back, revealing a single yellow fang.
Judy grabbed her sister's arm with both hands. “Oh my god! I think I was bitten by a vampire. A one-fanged vampire.”
“Uhhh…sure. A vampire,” Janet said a bit more sarcastically than she meant to. “With only one fang. Makes perfect sense. And much more likely than being poked by a sharp branch, for sure.”
Judy touched her neck again, confused. What the hell had happened? Were her hormones running amok? Her husband had been teasing her about watching too many vampire shows. She squeezed her eyes shut, trying to remember. It had been so clear just a moment ago….
“ทุกคนคิดว่าแกตายไปแล้ว” ดาเมียนพูด ทั้งยังช็อกอยู่ “ระเบิดครั้งนั้นเมื่อสามปีก่อน…”“ฉันจัดฉากเอง” จูเลียนตอบเรียบ ๆ “ศพหนึ่ง รายงานดีเอ็นเอหนึ่งฉบับ พยานที่ติดสินบนอีกไม่กี่คน บางครั้ง ‘ความตาย’ คือทางเดียวที่จะหนีออกจากครอบครัวได้”“ตระกูลธอร์นตามหาแกมาตลอด”“ก็ให้เขาตามไป” จูเลียนพูด พลางวางประแจลง “คนตาย…หาไม่เจอหรอก”สายตาดาเมียนสลับไปมาระหว่างฉันกับจูเลียน สีหน้าเขามืดลงทุกวินาที“นี่คือเกมงั้นสินะ?” เขาหัวเราะ สายตาตวัดมองมาที่ฉัน “เอาฉันไปแลกกับผี?”“เขาไม่ใช่ผู้หลบหนี” ฉันพูด พลางก้าวออกไป “เขาเป็นคนที่มีอิสรภาพ”“อิสรภาพ?” ดาเมียนหัวเราะเยาะ “เขามันขี้ขลาด! หนีความรับผิดชอบ โยนทิ้งแม้แต่นามสกุลตัวเอง!”“อย่างน้อยเขาก็กล้าพอจะเลือกชีวิตของตัวเอง” จูเลียนมองดาเมียน “ต่างจากคุณ คุณเจอไฟป่า…แล้วพยายามขังมันไว้ในกรง”“ไฟป่างั้นเหรอ?” “เธอไง” จูเลียนพูด“นายเคยมองเธอจริง ๆ ไหม? เคยเห็นงานของเธอไหม? เธอทำให้อาวุธที่ตายแล้วกลับมามีชีวิต เธอจดจ่อ เธออยู่กับพลังของตัวเอง นั่นแหละตัวตนของเธอจริง ๆ แต่นายเอาเธอไปขังไว้ แล้วบังคับให้เล่นบทผู้หญิงที่ตายไปแล้ว”ใบหน้าดาเมียนแดงก
“ลีโอต้องการฉันงั้นเหรอ?” ฉันหัวเราะอย่างเย็นชา “เดือนก่อน เขาอยากเอากระสุนฝังหัวฉันด้วยซ้ำ”สีหน้าดาเมียนตึงขึ้น “เขาเป็นแค่เด็ก เขาไม่รู้หรอกว่าตัวเองทำอะไรอยู่”“เขาแปดขวบแล้ว” ฉันพูด โดยไม่ขยับออกจากข้างจูเลียน “โตพอจะรู้ว่าถูกกับผิดคืออะไร”“เอลาร่า” ดาเมียนหยิบกล่องกำมะหยี่ออกจากกระเป๋าสูท “เราคุยกันเถอะ”เขาเปิดมัน ข้างในคือแหวนเพชรเม็ดใหญ่ ใหญ่ราวกับภูเขาน้ำแข็งไม่ใช่แหวนของคริสต้า เป็นวงใหม่ สว่างจ้าและมีค่ามหาศาล“แต่งงานกับฉัน” เขาพูด “ครั้งนี้เอาจริง เธอจะไม่ใช่ตัวแทน เธอจะเป็นราชินีของฉัน ราชินีแห่งชิคาโก”“ไม่”“ฉันยังเอาสิ่งนี้มาด้วย” เขาโบกมือให้บอดี้การ์ดยื่นแฟ้มหนาให้ “สัญญาก่อนสมรส กองทุนทรัสต์สิบล้านดอลลาร์ คอนโดใจกลางชิคาโก และหุ้นในสามบริษัทของฉัน”สิบล้าน เขายังคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงคนเดิม ที่เขาซื้อได้ด้วยเงิน“ฉันบอกว่าไม่”จู่ ๆ ลีโอก็กระโดดลงมาจากรถ ดวงตาแดงบวม เขาร้องไห้มาแล้ว“เอลาร่า” เขาเดินเข้ามาหาฉันอย่างลังเล “ขอโทษนะ ผะ…ผมไม่ควรยิงปืน ไม่ควรทำลายของของคุณ ผมแค่…”เสียงเขาขาดห้วง “ผมแค่… ผมกลัวว่าคุณจะทิ้งผมไปจริง ๆ”นี่เป็นครั้งแรก ที่ลีโ
รอยร้าวเล็กนิดเดียว ไม่นาน โลกทั้งใบก็แตกสลายยับเยินหลายสัปดาห์ผ่านไป คฤหาสน์ตกอยู่ในความโกลาหลพ่อบ้านคนใหม่แอบขายไวน์หายากออกจากห้องเก็บเงินบรรณาการรายสัปดาห์จากพันธมิตรลดลง เงินทอนใต้โต๊ะหายไป ตัวเลขไม่สมเหตุสมผล และไม่มีใครให้คำตอบบ้า ๆ ได้สักคนแม้แต่กุหลาบดำที่เอลาร่าเคยดูแลอย่างประณีตในสวน ก็เริ่มเหี่ยวเฉาและตายเป็นหย่อม ๆดาเมียนจมอยู่กับเรื่องจุกจิกเละเทะ ที่เขาไม่เคยต้องแตะต้องมาก่อนเขาเกือบหักกรามผู้นำคนหนึ่ง เพราะส่งบัญชีช้า ทั้งโลกใต้ดินชิคาโกรู้สึกได้ถึงอารมณ์มืดหม่นเน่าเฟะของหัวหน้าโวลคอฟเป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักว่า เอลาร่าเปรียบเหมือนโล่ล่องหน คอยปกป้องเขาจากปัญหาน่าเกลียดแสนธรรมดาของโลกใบนี้แล้วลีโอก็ล้มป่วย ไข้สูงไม่ยอมลด ฝันร้ายซ้ำ ๆหมอประจำตระกูลไร้ประโยชน์ เขามีอาการเพ้อ เขาต่อต้านการรักษาทุกอย่าง เอ่ยชื่อเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่า“เอลาร่า… เอลาร่า…”เขาร้องหาแต่น้ำผึ้งมะนาว ที่มีเพียงเอลาร่าที่รู้วิธีทำ เขาคายยาทิ้ง เว้นแต่จะบดละเอียดจนเป็นผง แล้วซ่อนไว้ในซอสแอปเปิล เหมือนที่เอลาร่าเคยทำดาเมียนยืนอยู่ข้างเตียง มองใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงก่ำของลูกชายเขาเป
วันถัดจากที่เอลาร่าจากไป ความเงียบที่ผิดธรรมชาติก็ครอบงำคฤหาสน์ทั้งหลังดาเมียนยืนอยู่หน้าโรงรถที่ไหม้เกรียม ใบหน้าแข็งราวกับหน้ากากหิน ท่ามกลางแสงอาทิตย์สีหม่นผู้หญิงที่ไม่เชื่อฟังก็จากไปแล้ว แค่นั้นเองคฤหาสน์โวลคอฟ ไม่เคยขาดผู้หญิงอยู่แล้วในห้องอาหาร ลีโอใช้ส้อมเขี่ยไข่ไปมา บนใบหน้ามีสีหน้าชัยชนะอย่างเด็ก ๆ“ผู้หญิงเลวคนนั้นไปแล้ว” เขาพูดกับโซเฟียที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน “ไปให้พ้นก็ดีแล้ว”โซเฟียในเสื้อคลุมไหมรัดรูป ส่งยิ้มยั่วยวนให้เขา “แน่นอนจ่ะ คนดี จากนี้ไป ฉันจะดูแลเธอ…และแด๊ดดี้ของเธอเอง”“การปรับตัว” ของเธอรวดเร็ว…และไร้รสนิยมวันแรก ม่านผ้าลินินเรียบง่ายของเอลาร่าถูกแทนที่ ด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงฉานฉูดฉาด ที่กลืนแสงจนหมด ทำให้อากาศในห้องอึดอัดและดูราคาถูกวันที่สอง พ่อบ้านเก่าที่รับใช้ตระกูลโวลคอฟมาสามสิบปี ถูกไล่ออกด้วยข้อหา “มือเหนอะหนะ” โซเฟียเอา “ญาติ” ของเธอจากวงการคลับ มาแทนที่วันที่สาม ดาเมียนอารมณ์เสียกับเธอเป็นครั้งแรก เมื่อเธอพยายามจุดเทียนกลิ่นการ์ดิเนีย— กลิ่นโปรดของคริสต้า— ในห้องทำงานของเขา“ใครอนุญาตให้เธอแตะต้องอะไรในห้องนี้?” เขาพูดโดยไม่เงยหน้า





