LOGINShare
ตอนที่ 2
Latest chapter
พวกเขาไม่ยอมปล่อยฉัน ตอนที่ 9
“ทุกคนคิดว่าแกตายไปแล้ว” ดาเมียนพูด ทั้งยังช็อกอยู่ “ระเบิดครั้งนั้นเมื่อสามปีก่อน…”“ฉันจัดฉากเอง” จูเลียนตอบเรียบ ๆ “ศพหนึ่ง รายงานดีเอ็นเอหนึ่งฉบับ พยานที่ติดสินบนอีกไม่กี่คน บางครั้ง ‘ความตาย’ คือทางเดียวที่จะหนีออกจากครอบครัวได้”“ตระกูลธอร์นตามหาแกมาตลอด”“ก็ให้เขาตามไป” จูเลียนพูด พลางวางประแจลง “คนตาย…หาไม่เจอหรอก”สายตาดาเมียนสลับไปมาระหว่างฉันกับจูเลียน สีหน้าเขามืดลงทุกวินาที“นี่คือเกมงั้นสินะ?” เขาหัวเราะ สายตาตวัดมองมาที่ฉัน “เอาฉันไปแลกกับผี?”“เขาไม่ใช่ผู้หลบหนี” ฉันพูด พลางก้าวออกไป “เขาเป็นคนที่มีอิสรภาพ”“อิสรภาพ?” ดาเมียนหัวเราะเยาะ “เขามันขี้ขลาด! หนีความรับผิดชอบ โยนทิ้งแม้แต่นามสกุลตัวเอง!”“อย่างน้อยเขาก็กล้าพอจะเลือกชีวิตของตัวเอง” จูเลียนมองดาเมียน “ต่างจากคุณ คุณเจอไฟป่า…แล้วพยายามขังมันไว้ในกรง”“ไฟป่างั้นเหรอ?” “เธอไง” จูเลียนพูด“นายเคยมองเธอจริง ๆ ไหม? เคยเห็นงานของเธอไหม? เธอทำให้อาวุธที่ตายแล้วกลับมามีชีวิต เธอจดจ่อ เธออยู่กับพลังของตัวเอง นั่นแหละตัวตนของเธอจริง ๆ แต่นายเอาเธอไปขังไว้ แล้วบังคับให้เล่นบทผู้หญิงที่ตายไปแล้ว”ใบหน้าดาเมียนแดงก
พวกเขาไม่ยอมปล่อยฉัน ตอนที่ 8
“ลีโอต้องการฉันงั้นเหรอ?” ฉันหัวเราะอย่างเย็นชา “เดือนก่อน เขาอยากเอากระสุนฝังหัวฉันด้วยซ้ำ”สีหน้าดาเมียนตึงขึ้น “เขาเป็นแค่เด็ก เขาไม่รู้หรอกว่าตัวเองทำอะไรอยู่”“เขาแปดขวบแล้ว” ฉันพูด โดยไม่ขยับออกจากข้างจูเลียน “โตพอจะรู้ว่าถูกกับผิดคืออะไร”“เอลาร่า” ดาเมียนหยิบกล่องกำมะหยี่ออกจากกระเป๋าสูท “เราคุยกันเถอะ”เขาเปิดมัน ข้างในคือแหวนเพชรเม็ดใหญ่ ใหญ่ราวกับภูเขาน้ำแข็งไม่ใช่แหวนของคริสต้า เป็นวงใหม่ สว่างจ้าและมีค่ามหาศาล“แต่งงานกับฉัน” เขาพูด “ครั้งนี้เอาจริง เธอจะไม่ใช่ตัวแทน เธอจะเป็นราชินีของฉัน ราชินีแห่งชิคาโก”“ไม่”“ฉันยังเอาสิ่งนี้มาด้วย” เขาโบกมือให้บอดี้การ์ดยื่นแฟ้มหนาให้ “สัญญาก่อนสมรส กองทุนทรัสต์สิบล้านดอลลาร์ คอนโดใจกลางชิคาโก และหุ้นในสามบริษัทของฉัน”สิบล้าน เขายังคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงคนเดิม ที่เขาซื้อได้ด้วยเงิน“ฉันบอกว่าไม่”จู่ ๆ ลีโอก็กระโดดลงมาจากรถ ดวงตาแดงบวม เขาร้องไห้มาแล้ว“เอลาร่า” เขาเดินเข้ามาหาฉันอย่างลังเล “ขอโทษนะ ผะ…ผมไม่ควรยิงปืน ไม่ควรทำลายของของคุณ ผมแค่…”เสียงเขาขาดห้วง “ผมแค่… ผมกลัวว่าคุณจะทิ้งผมไปจริง ๆ”นี่เป็นครั้งแรก ที่ลีโ
พวกเขาไม่ยอมปล่อยฉัน ตอนที่ 7
รอยร้าวเล็กนิดเดียว ไม่นาน โลกทั้งใบก็แตกสลายยับเยินหลายสัปดาห์ผ่านไป คฤหาสน์ตกอยู่ในความโกลาหลพ่อบ้านคนใหม่แอบขายไวน์หายากออกจากห้องเก็บเงินบรรณาการรายสัปดาห์จากพันธมิตรลดลง เงินทอนใต้โต๊ะหายไป ตัวเลขไม่สมเหตุสมผล และไม่มีใครให้คำตอบบ้า ๆ ได้สักคนแม้แต่กุหลาบดำที่เอลาร่าเคยดูแลอย่างประณีตในสวน ก็เริ่มเหี่ยวเฉาและตายเป็นหย่อม ๆดาเมียนจมอยู่กับเรื่องจุกจิกเละเทะ ที่เขาไม่เคยต้องแตะต้องมาก่อนเขาเกือบหักกรามผู้นำคนหนึ่ง เพราะส่งบัญชีช้า ทั้งโลกใต้ดินชิคาโกรู้สึกได้ถึงอารมณ์มืดหม่นเน่าเฟะของหัวหน้าโวลคอฟเป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักว่า เอลาร่าเปรียบเหมือนโล่ล่องหน คอยปกป้องเขาจากปัญหาน่าเกลียดแสนธรรมดาของโลกใบนี้แล้วลีโอก็ล้มป่วย ไข้สูงไม่ยอมลด ฝันร้ายซ้ำ ๆหมอประจำตระกูลไร้ประโยชน์ เขามีอาการเพ้อ เขาต่อต้านการรักษาทุกอย่าง เอ่ยชื่อเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่า“เอลาร่า… เอลาร่า…”เขาร้องหาแต่น้ำผึ้งมะนาว ที่มีเพียงเอลาร่าที่รู้วิธีทำ เขาคายยาทิ้ง เว้นแต่จะบดละเอียดจนเป็นผง แล้วซ่อนไว้ในซอสแอปเปิล เหมือนที่เอลาร่าเคยทำดาเมียนยืนอยู่ข้างเตียง มองใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงก่ำของลูกชายเขาเป
พวกเขาไม่ยอมปล่อยฉัน ตอนที่ 6
วันถัดจากที่เอลาร่าจากไป ความเงียบที่ผิดธรรมชาติก็ครอบงำคฤหาสน์ทั้งหลังดาเมียนยืนอยู่หน้าโรงรถที่ไหม้เกรียม ใบหน้าแข็งราวกับหน้ากากหิน ท่ามกลางแสงอาทิตย์สีหม่นผู้หญิงที่ไม่เชื่อฟังก็จากไปแล้ว แค่นั้นเองคฤหาสน์โวลคอฟ ไม่เคยขาดผู้หญิงอยู่แล้วในห้องอาหาร ลีโอใช้ส้อมเขี่ยไข่ไปมา บนใบหน้ามีสีหน้าชัยชนะอย่างเด็ก ๆ“ผู้หญิงเลวคนนั้นไปแล้ว” เขาพูดกับโซเฟียที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน “ไปให้พ้นก็ดีแล้ว”โซเฟียในเสื้อคลุมไหมรัดรูป ส่งยิ้มยั่วยวนให้เขา “แน่นอนจ่ะ คนดี จากนี้ไป ฉันจะดูแลเธอ…และแด๊ดดี้ของเธอเอง”“การปรับตัว” ของเธอรวดเร็ว…และไร้รสนิยมวันแรก ม่านผ้าลินินเรียบง่ายของเอลาร่าถูกแทนที่ ด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงฉานฉูดฉาด ที่กลืนแสงจนหมด ทำให้อากาศในห้องอึดอัดและดูราคาถูกวันที่สอง พ่อบ้านเก่าที่รับใช้ตระกูลโวลคอฟมาสามสิบปี ถูกไล่ออกด้วยข้อหา “มือเหนอะหนะ” โซเฟียเอา “ญาติ” ของเธอจากวงการคลับ มาแทนที่วันที่สาม ดาเมียนอารมณ์เสียกับเธอเป็นครั้งแรก เมื่อเธอพยายามจุดเทียนกลิ่นการ์ดิเนีย— กลิ่นโปรดของคริสต้า— ในห้องทำงานของเขา“ใครอนุญาตให้เธอแตะต้องอะไรในห้องนี้?” เขาพูดโดยไม่เงยหน้า
พวกเขาไม่ยอมปล่อยฉัน ตอนที่ 5
กระจกด้านหลังระเบิดแตกกระจาย มัสแตงเสียหลักหมุนคว้าง ก่อนจะพุ่งชนเสาคอนกรีตในโรงรถอย่างจังถุงลมนิรภัยระเบิดออกมา กระแทกหน้าฉันเต็มแรง หัวฉันฟาดเข้ากับพวงมาลัย รสเลือดคาวขึ้นมาในปากเครื่องยนต์ดับ โรงรถเงียบสนิท เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจลีโอจ้องปืนในมือ ตัวสั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เขาไม่ได้ตั้งใจลั่นไก และให้ตายเถอะ—เขาไม่คิดว่ามันจะลงเอยแบบนี้“ฉะ…ฉัน…” เขาพูดไม่ออกฉันผลักประตูที่บิดงอให้เปิดออก ปีนลงจากที่นั่งคนขับ เลือดไหลอาบหน้าผาก ฉันไม่เช็ดมัน“เธอพยายามฆ่าฉันงั้นเหรอ?”ลีโอก้าวถอยหลังเซ ๆ ปืนในมือสั่นไหวไปมา “ฉะ…ฉันแค่อยาก…”“อยากอะไร?” ฉันก้าวเข้าใส่ทีละก้าว “อยากทำให้ฉันเงียบไปตลอดกาลงั้นเหรอ?”“ไม่!” เขาร้องไห้ เสียงแตก “ฉันแค่ไม่อยากให้เธอไป! เธอฆ่าแม่ฉัน เธอไม่มีสิทธิ์เดินหนีไปเฉย ๆ!”ฉันชักมีดสั้นออกมาจากเอว คมมีดวาววับใต้แสงไฟในโรงรถบรรยากาศเหมือนกลายเป็นน้ำแข็ง จนชายทุกคนในนั้นกลั้นหายใจบอดี้การ์ดหลายคนกรูเข้ามา แต่ไม่มีใครกล้าขยับต่อ พวกเขารู้ชื่อเสียงของฉัน รู้ว่าฉันสามารถคว้านท้องคนได้ ก่อนร่างนั้นจะล้มลงถึงพื้นด้วยซ้ำ“เอลาร่า!” เ
พวกเขาไม่ยอมปล่อยฉัน ตอนที่ 4
“เธอเห็นแล้วสินะ”ดาเมียนพิงอยู่กับกรอบประตู ฉันไม่รู้เลยว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนแล้วใบหน้าของเขาสงบนิ่ง ราวกับทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้“เห็นอะไร?” ฉันเช็ดเลือดออกจากมุมปาก“พ่อของเธอ ในแบบที่เขาเป็นจริง ๆ” เขาพูด พลางก้าวเข้ามาในห้อง “เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ ไม่มีใครข้างนอกนั่นสนใจเธอสักนิด มีแค่ฉัน”ฉันแทบจะหัวเราะออกมา “สนใจฉันงั้นเหรอ?”“ฉันให้คนของฉันติดต่อโบรกเกอร์ศิลปะที่ดีที่สุดในยุโรปแล้ว” เขาดึงลิสต์รายการออกมาจากกระเป๋า “โมเนต์ของแท้ งานชั้นครูของอิมเพรสชันนิสม์ และภาพเหมือนของแรมบรันต์ ที่เคยเป็นของราชวงศ์ หายากและมีค่ากว่าภาพของปู่คุณซะอีก”ฉันจ้องลิสต์รายการนั้น จ้องชื่อผลงานชิ้นเอก และตัวเลขราคาที่ไร้ความหมาย “ฉันไม่ต้องการ”“แล้วโซเฟียล่ะ?” เขาพูด รอยยิ้มโหดร้ายผุดขึ้นบนริมฝีปาก “ฉันหาเธอมาให้ เธอทำให้ลีโอมีความสุข เธอจะได้ไม่ต้องทำ เห็นไหม? เราทำให้มันเวิร์กได้”สมดุล เขาคิดว่านี่คือการเจรจาต่อรอง“ดาเมียน คุณยังไม่เข้าใจ” ฉันผลักลิสต์รายการกลับไปให้เขา “ฉันไม่ได้เจรกับคุณ”สีหน้าของเขาแข็งกร้าว “งั้นเธอต้องการอะไรกันแน่!”“ฉันบอกคุณไปแล้
