All Chapters of หย่ารักซุป’ตาร์เบอร์1: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำบทท้องฟ้ามีดาวอยู่ไม่รู้กี่ล้านดวงมากมายจนนักสำรวจก็นับไม่หวาดไม่ไหว ทว่าดาวดวงที่ใหญ่และสวยเด่นนั้นกลับมีเพียงไม่กี่ดวงเท่านั้น เด่นถึงขั้นว่าคนธรรมดา ๆ คนหนึ่งจะสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่ายามสิ้นแสงอาทิตย์ในค่ำคืน และในหมู่ดาวพวกนั้นก็ยังมีดาวดวงที่สว่างที่สุดแบบที่ไม่ตั้งใจมองก็ยังเห็นได้ใครบางคนนิยามบุคคลที่มีชื่อเสียงในวงการบันเทิงเสมือนดวงดาวพวกนั้น เป็นคนเหนือคนโดดเด่นเหนือใครเป็นที่ยอมรับและมีหน้ามีตากว่าคนสามัญ นั่นยิ่งทำให้ใครมากมายยอมทุ่มเทแรงกายแรงใจแม้กระทั่งทิ้งบางอย่างไว้ข้างหลังอยากลองเป็นดาวดูสักครั้ง แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นได้….ร่างเล็กบางสะโอดสะองในชุดเดรสสีแดงสดเดินไปตามโถงทางเดินของคอนโดตัวเองช้า ๆ ในใจเต็มไปด้วยความกังวลมากมายไม่รู้ว่าจะต้องไปทางไหนหรือทำอย่างไรดี ตอนนี้เธอเหมือนกับเรือที่กำลังจอดเทียบท่าแต่กลับไม่รู้ว่าตัวเองนั้นมาถูกท่าหรือเปล่าเมื่อมายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องแล้วกลับขาแข็งไม่กล้าแม้จะบิดลูกบิดเพื่อเปิดประตูเข้าไป เธอยืนอยู่ตรงนั้นนานนับนาทีทว่าไม่ทันคาดคิดประตูบานนั้นก็ถูกใครบางคนเปิดออกมาเสียก่อนที่เธอจะตั้งตัวเอาไว้ได้ทันแกร่กสองร

ความจริงแล้วไอเรื่องเจ็บตัวนั้นมันไม่ได้มากมายอะไรมากเท่าไรนัก หากแต่เมื่อเธอมองไปทางรอบ ๆ แล้วกลับเห็นว่ามีคนกำลังมองมาที่ตัวเองเป็นจำนวนมากก็ทำอะไรไม่ถูก เพราะโดยปกติแล้วเธอมักถูกผู้คนมองเพราะว่าตัวเองเป็นดาราเด็กก็เท่านั้นไม่ใช่เพราะว่าเธอหกล้มหน้าคะมำแบบนี้หากแต่ไม่รู้ว่าวันนี้ทำไมกลับมีผู้คนมากมายขนาดนี้จ้องมองมาที่เธอได้อย่างไร สุดท้ายหาวิธีไม่ได้ก็เลือกจะร้องไห้ออกมายอมเป็นเหยื่อดูแล้วน่าสงสารตามประสาเด็กจะดีกว่า"เอ้า! เด็กน้อยเธอเดินมาชนฉันเองนะเนี่ย" คนที่เป็นสาเหตุที่ทำให้เด็กน้อยต้องเจ็บตัวนั้นก็คือชายหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำอีกฝั่ง คิดไม่ถึงว่าจะเจอเด็กที่ไหนก็ไม่รู้วิ่งมาชนเข้า แถมยังร้องไห้กระจองอแงเสียงดังลั่นเช่นนี้อีก"อึก หื้อออ" เจ้าเด็กนั่นยังไม่หยุดร้องและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยด้วย ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็เริ่มมองมาที่เขาด้วยความที่หน้าบางกว่าที่คิดชายหนุ่มก็รีบอุ้มเจ้าเด็กตัวปัญหาขึ้นมาแนบอกและกอดโอ๋ตามสัญชาตญาณ อีกอย่างเขาเองก็เป็นถึงซูเปอร์สตาร์ดาวค้างฟ้าถึงขนาดนั้นแล้ว แน่นอนว่าในที่นี้เกรงจะไม่มีใครไม่รู้จักเขาอย่างแน่นอน ถ้าหากว่าเจ้าเด็กน

บทที่ 2 เจินเจินอยากเป็นซุป’ตาร์การเดินทางจากสนามบินมาจนถึงที่พักก็ไม่ได้ใช้เวลาบนท้องถนนนานเท่าไรนัก ที่สุดสองแม่ลูกก็เดินทางมาจนถึงคอนโดที่อลันเตรียมเอาไว้ให้เป็นที่เรียบร้อยแล้วโดยตลอดเส้นทางไม่ได้มีการพูดคุยอะไรมากมายนั่นเป็นเพราะว่าเจลกากำลังจมดิ่งเข้าไปในเรื่องที่เธอเพิ่งประสบพบเจอมาจากกันไปก็นานถึงเจ็ดปีแล้วใครจะคิดว่าคราแรกที่กลับมาเหยียบประเทศบ้านเกิดอีกครั้งจะได้เจอกับเขาเป็นคนแรกเสียได้ ความบังเอิญนี่น่ากลัวเสียจริง"คุณแม่ขาา คุณลุงคนนั้นเป็นใครเหรอคะ คุณลุงรู้จักกับคุณแม่เหรอคะ" เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย แต่คนเป็นแม่นั้นกลับไม่รู้ว่าจะต้องตอบเจ้าตัวเล็กว่าอย่างไรดี"ถือว่าเคยเป็นเพื่อนกันได้แหละมั้ง ทำไมเหรอคะ เจินเจินสนใจเขาเหรอ" เจลกาเลือกที่จะตอบออกไปเช่นนั้น และพยายามให้จบเร็วที่สุด เธอไม่ต้องการให้ลูกสาวรับรู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นอีก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามความรู้สึกของเด็กป่วน"ตอนเรานั่งอยู่บนรถ เจินเจินเห็นคุณลุงอยู่เต็มไปหมดเลยค่ะ ทำไมถึงมีหน้าของคุณลุงอยู่ทุกที่เลยล่ะคะ" ที่เด็กน้อยพูดก็คงจะเป็นตามป้ายโฆษณาต่าง ๆ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าเด็กนี่ความจริงก็ไ

บทที่ 3 ช่วยปฏิเสธฉันให้ถึงที่สุดก็แล้วกันตื้อดื่ออในตอนที่อลันกำลังเตรียมตัวจะกลับบ้านของตัวเองหลังจากที่นั่งคุยกับเพื่อนเก่าอย่างเจลกามานานบอกว่าจะกลับก็ยังไม่ได้กลับเสียทีเพราะว่ามีเรื่องอะไรให้ต้องคุยกันมากมายเต็มไปหมด ในที่สุดเสียงสายเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นและเมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นคนที่เขาไม่รับไม่ได้"เดี๋ยวเรารับสายก่อนนะ""อื้อ ตามสบายเลย" หญิงสาวพูดจบก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินไปที่ห้องครัวเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวกับแขก ทางด้านชายหนุ่มก็มองเจ้ามือถือนั้นพร้อมถอนหายใจเล็กน้อยแต่ก็กดรับสายไม่ปล่อยให้รอนาน"ครับ""เห็นข่าวหรือยังอลัน" เสียงของผู้จัดการที่ดังกรอกหูคนรับสายฟังดูไม่ค่อยจะดีนักทำเอาอลันรับรู้ได้ในทันทีว่าอาจจะเกิดเรื่องขึ้นมาแล้ว"ข่าวอะไรเหรอครับพี่เขตต์" เขาถามผู้จัดการส่วนตัวของตนอย่างอยากจะรู้เรื่องราวไม่ค่อยสู้ดีที่แสดงออกผ่านน้ำเสียงจากปลายสาย"ที่นายไปรับคนที่สนามบินน่ะ มีคนเห็นนะ" ว่าเช่นนั้นก็เงียบไงครู่หนึ่ง ความจริงแล้วเขาไม่ค่อยได้ถามเรื่องส่วนตัวกันเท่าไรเพราะว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเจ็ดปีก่อนทำให้อลันเปลี่ยนผู้จัดการมาเป็นผู้ชาย

ชายทั้งสองไม่สนใจจะคุยอะไรกันมากก็พากันแลกหมัดอย่างไม่มีใครยอมใคร อลันที่เป็นผู้ถูกกระทำในตอนแรกไม่ยอมให้ตัวเองเสียเปรียบได้นานก็ใช้หมัดตอบกลับเพื่อรักตัวเองให้สาสมอั่ก!ผลั๊วะ!"มึงมันสารเลว มึงทำแบบนี้กับกูได้ยังไง!" เมืองหนาวถามด้วยความเจ็บใจและยังฉุดกระชากกันอยู่ที่หน้าประตูห้องไม่สนใจเลยว่าใครจะเข้ามาเห็นหรือเปล่า เพราะว่าคอนโดของชั้นนี้มีเพียงแค่สี่ห้องเท่านั้น และอีกสองห้องที่เหลือเจ้าของก็เป็นคนในวงการที่ไม่ชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้านพวกเขาจึงไม่สนใจมากนัก"มึงหยุดบ้าสักที กูไม่ได้ทำ!!" อลันตอบกลับและผลักคนที่คร่อมทับตัวเขาเพื่อประเคนหมัดให้อยู่ด้านบนจนอีกคนกระเด็นไปอีกทางและถึงคราวที่สงครามย่อม ๆ จะหยุดลงพร้อมกับเสียงหอบหายใจที่ดังไปทั่วทั้งบริเวณ"ที่ผ่านมา...พวกมึงมองกูเป็นคนที่โง่มากเลยใช่ไหม" คนฟังรับรู้ในทันทีถึงความคิดที่แสดงความเข้าใจผิดของเมืองหนาวที่มีต่อเขา เพราะว่าความจริงแล้วเขาก็จงใจให้อีกคนคิดเช่นนี้มาตลอดจริง ๆ เพียง แต่ว่าตอนนี้มันอาจไม่ใช่เวลา และอาจจะไม่ส่งผลดีกับเจินเจินและเจลกาเท่าไร"หึ! แล้วแต่มึงจะคิดเถอะ กูไม่สนใจว่ามึงจะเชื่อใจกูหรือเปล่า" คนพูดค่อย ๆ ยั