All Chapters of ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ: Chapter 51 - Chapter 60

"แม่นางอวิ๋น..."เสียงเรียกที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาภวังค์ความคิดของเสี่ยวอวิ๋นแตกกระเจิง นางสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าคนที่นางกำลังนินทาในใจนั้นได้หยุดเดินแล้วหันกลับมามองหน้านางตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าหล่อเหลานั้นยื่นเข้ามาใกล้จนนางต้องรีบผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว"ทำไมจู่ๆ ก็เงียบไปเล่า?" ฉีเฟิงเอียงคอถาม รอยยิ้มยียวนกวนประสาทที่คุ้นเคยกลับมาประดับบนมุมปากอีกครั้ง ไร้ซึ่งแววตาอำมหิตที่ใช้มองศพเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "หรือว่า... บรรยากาศในห้องเก็บศพมันน่ากลัวเกินไปจนท่านขวัญหนีดีฝ่อ? ไม่ต้องกลัวนะ ข้าอยู่นี่ทั้งคน ผีสางนางไม้ที่ไหนก็ทำอะไรท่านไม่ได้หรอก... เว้นแต่ผีจะหล่อกว่าข้า"เสี่ยวอวิ๋นรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ซ่อนความระแวงไว้ภายใต้หน้านิ่งๆ "ข้าเปล่ากลัว... ข้าแค่กำลังคิดอะไรเพลินๆ""คิดเพลินๆ?" ฉีเฟิงหรี่ตาลงอย่างจับผิด ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้นางอีกนิด แกล้งทำจมูกฟุดฟิดเหมือนกำลังดมกลิ่นพิรุธ "แต่ข้าว่าสายตาที่ท่านมองแผ่นหลังข้าเมื่อกี้มันดูแปลกๆ นะ... มันดูเร่าร้อนเหมือนอยากจะทะลวงเสื้อผ้าข้าเข้าไปดูข้างในอย่างไรชอบกล"เขาหัวเราะร่า พลางยกพัดขึ้นมาโบกสะบัดด้วยท่วงท

แสงจันทร์สีเงินสาดส่องลงมาบนพื้นหินเย็นเฉียบของลานหน้าห้องพักในเรือนรับรองกรมเมือง ความเงียบสงัดถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากมุมมืด เหลียงเหว่ยก้าวออกมาจากเงาไม้ใกล้ๆ โรงม้า ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง ก่อนจะหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงกลางลาน ราวกับรูปปั้นหินที่ไม่มีชีวิต"ออกมาเถอะ..." เสียงทุ้มต่ำของเขาดังก้องไปในความมืด "ข้ารู้ว่าท่านอยู่ที่นี่... ตั้งแต่ข้าลงจากม้า"ความเงียบยังคงปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงหัวเราะเบาๆ จะดังขึ้นจากหลังเสาหินใกล้ๆ ประตูห้องพักของฉีเฟิง ร่างเพรียวบางก้าวออกมาอย่างแผ่วเบา เสี่ยวอวิ๋นยืนยืดตัวตรง มือข้างหนึ่งยังกระชับท่อนไม้ไผ่เอาไว้แน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองเหลียงเหว่ยอย่างไม่วางตา"ท่านหัวหน้าองครักษ์... ช่างมีสัญชาตญาณเฉียบคมจริงๆ" เสี่ยวอวิ๋นเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความระแวง "ข้าแค่ลงมาดูรอบๆ เพราะห่วงความปลอดภัยของเพื่อนข้า... ท่านไม่ต้องคิดมากหรอก"เหลียงเหว่ยยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่มองเสี่ยวอวิ๋นฉายแววประเมิน "ห่วงความปลอดภัย? หรือห่วงว่าจะพลาดโอกาสสังเกตการณ์กันแน่? แม่นางเสี่ยวอวิ๋น... ท่านถือไม้ไผ่ลงมาเดินเล่นยามดึกแบบนี้

เมื่อมาถึงกำแพงด้านหลังของตึกพักรับรอง ซึ่งเป็นจุดที่ลับตาคนที่สุดและมืดสลัวที่สุด ฉีเฟิงเงยหน้ามองกำแพงหินที่สูงท่วมหัวเกือบสองช่วงตัว แล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เอ่อ... ปกติกำแพงเมืองหลวงเขาสร้างกันสูงขนาดนี้เลยหรือ? นี่กะจะกันโจรหรือกันนกบินผ่านกันแน่?"เสี่ยวอวิ๋นกอดอกมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย "ถ้าท่านข้ามไปไม่ได้ ก็กลับห้องไปนอนเสีย""ใครว่าข้ามไม่ได้!" ฉีเฟิงเถียงคอเป็นเอ็น "ดูวิชาตุ๊กแกมหากาฬของข้าให้ดี!"ชายหนุ่มถลกแขนเสื้อขึ้นอย่างมุ่งมั่น ก่อนจะกระโดดเกาะขอบกำแพงแต่เอื้อมไม่ถึง จนต้องถอยกลับมาตั้งหลักวิ่งกระโดดเกาะกิ่งไม้ข้างกำแพงแทน สภาพของเขาดูทุลักทุเลอย่างยิ่ง ขาสองข้างสั่นพั่บๆ พยายามตะเกียกตะกายเอาตัวขึ้นไป ก้นโด่งชี้ฟ้าดูน่าขบขันมากกว่าน่าเกรงขาม"อึ้บ! ...โอ๊ย! ...อีกนิดเดียว!"ฉีเฟิงครางฮือ ร่างของเขาห้อยต่องแต่งอยู่ครึ่งๆ กลางๆ หมดแรงจะดึงตัวขึ้นแต่ก็ไม่อยากปล่อยมือลงมาขายหน้าหญิงสาวเสี่ยวอวิ๋นถอนหายใจยาวด้วยความระอาปนขบขัน นางมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าปลอดคนก็ตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ นางไม่อาจใช้วิชาตัวเบาเหาะพาเขาข้ามไปได้ เพราะนั่นจะเป็นการเปิดเผยตัวตน ดังนั้

เสียงลูกเต๋ากระทบถ้วยเซรามิกดัง กริ๊ก... กริ๊ก... ก่อนจะจบลงด้วยเสียงกระแทกกับโต๊ะดัง ปัง!"สูง! ออกสูง!" เจ้ามือขานแต้มเสียงดังฉีเฟิงกวาดชิปกองเล็กๆ เข้ามาหาตัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความยินดียินร้าย ผิดกับบรรดาผีพนันรอบข้างที่เฮลั่นจนตัวโก่งหรือสบถด่าทอด้วยความหัวเสียเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งก้านธูป บรรยากาศรอบโต๊ะเริ่มเปลี่ยนจากความตื่นเต้นเป็นความงุนงงระคนผิดหวัง เหล่าแมงเม่าและเจ้ามือต่างคาดหวังจะได้เห็นการฟาดฟันด้วยเงินหมื่นตำลึงทองแบบ "เทหมดหน้าตัก" ที่ชวนระทึกใจเหมือนคราวก่อน แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นภาพคุณชายฉีเฟิงนั่งจิบชา โบกพัดอย่างสบายใจ วางเดิมพันทีละร้อยตำลึงอย่างสม่ำเสมอราวกับเครื่องจักรสำหรับชาวบ้านทั่วไป เงินหนึ่งร้อยตำลึงนับว่ามากมายมหาศาล แต่เมื่อเทียบกับกองเงินหมื่นตำลึงที่เขานำมาวางโชว์หราอยู่บนโต๊ะ มันก็เปรียบเสมือนแค่เศษเงินหลังตู้ บางตาเขาได้ บางตาเขาเสีย สลับกันไปมา ยอดเงินของเขาแทบไม่ขยับไปไหน มีแต่ทรงกับทรุดเล็กน้อย"นี่หรือ... วิธีการเล่นแบบ 'นักลงทุน' ของท่าน?" เสี่ยวอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะกระซิบถามด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดประชัน "ข้าเห็นท่านนั่งแช่มาครึ่งชั่วโมง ได

"เจ้าเป็นใคร? กล้าดียังไงมายุ่งเรื่องของบ่อน!" นักเลงหน้าบากตวาดลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธ มันส่งสัญญาณให้ลูกน้องนับสิบคนล้อมกรอบเข้ามาฉีเฟิงยังคงยิ้มเย็น โบกพัดในมือไปมาเบาๆ "ข้าก็แค่ลูกค้าผู้หวังดี... ที่ไม่ชอบเห็นการซื้อขายสินค้าด้อยคุณภาพในราคาที่สูงเกินจริง นายท่านข้าขอ ...." "ปากดีนักนะ! สั่งสอนมัน!" หัวหน้านักเลงคำรามก่อนที่ฉีเฟิงจะเอ่ยจบ องค์ชายถึงกับตาเหลือกทันใดนั้นเอง! โครม!!ประตูไม้สักบานมหึมาทางด้านหน้าบ่อนถูกกระแทกจนเปิดอ้าออกอย่างแรง จนบานพับแทบจะหลุดกระเด็น เงาร่างสูงใหญ่ดุจยักษ์ปักหลั่นยืนตระหง่านอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและเหนื่อยหอบ ในมือกระชับดาบ (ที่ยังอยู่ในฝัก) แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว"นายท่าน!!!"เสียงคำรามกึกก้องของเหลียงเหว่ย ทำเอาโคมไฟในบ่อนสั่นไหว เขากวาดสายตามองปราดเดียวก็เห็นฉีเฟิงนั่งเด่นเป็นสง่าอยู่กลางวงล้อม ความอดทนที่พยายามข่มไว้ขาดผึงทันที"บังอาจนัก! พวกเจ้าคิดจะรังแกใคร!" เหลียงเหว่ยพุ่งตัวเข้ามาดุจรถศึกหุ้มเกราะ ใครขวางทางโดนกระแทกกระเด็นราวกับใบไม้ร่วง พวกนักเลงบ่อนเห็นผู้บุกรุกก็เปลี่ยนเป้าหมาย พากันกรูเข้าไปรุม