ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ

ผลไม้ที่กลิ้งไปกลิ้งมาวันรุ่งขึ้น ตำหนักชิงเฟิงหิมะที่โปรยปรายเมื่อวานยังคงทิ้งร่องรอยไว้บนพื้นหินนอกหน้าต่าง แต่ภายในห้องหนังสือกลับอบอุ่นด้วยเตาถ่านที่ลุกโชน องค์ชายสี่ฉีเฟิง — หรือพระนามเต็มว่าจูฉีเฟิง องค์ชายลำดับที่สี่แห่งราชวงศ์หมิง ลูกชายคนที่สี่ของจักรพรรดิว่านลี่กับพระสนมหลี่กุ้ยเฟย — นั่งเอนกายอย่างสบายอารมณ์บนเก้าอี้ไม้แกะสลักลายมังกร ถือพัดขนนกสีขาวโบกไปมาช้า ๆ แม้อากาศจะเย็นยะเยือกองค์ชายสี่เกิดในปีที่สี่ของรัชกาลว่านลี่ ท่ามกลางความรุ่งเรืองของราชสำนัก แต่ชีวิตของพระองค์กลับไม่เหมือนพี่น้ององค์อื่น ๆ ที่มุ่งมั่นแย่งชิงบัลลังก์ พระองค์ถูกมองว่าเป็น “องค์ชายไร้สาระ” ตั้งแต่เด็ก เพราะชอบหลีกหนีการศึกษาราชการไปเล่นสนุกกับขันทีและนางกำนัล แกล้งขุนนางด้วยกลอุบายแปลก ๆ และใช้เวลาส่วนใหญ่ในตำหนักส่วนพระองค์ แม้จักรพรรดิจะเคยทรงตำหนิ แต่พระองค์ก็ยังคงทำตัวขี้เล่นกะล่อนต่อไป จริง ๆ แล้วภูมิหลังของพระองค์ซ่อนความฉลาดหลักแหลมและฝีมือ武藝ที่ได้ฝึกฝนลับ ๆ กับอาจารย์เก่าแก่ แต่พระองค์เลือกปกปิดเพื่อหลีกเลี่ยงการเมืองที่เต็มไปด้วยการหักหลังในห้องหนังสือวันนี้ ไม่ได้มีเพียงองค์ชายและเส

คืนนั้น ตำหนักชิงเฟิง หลังจากเสี่ยวอวิ๋นทาเครื่องพอกหน้ากลับไปดังเดิมและนอนลงบนเตียงได้ไม่นาน เธอก็ลุกขึ้นอีกครั้ง ห้องพักรวมยังคงมืดมิด เสียงกรนเบา ๆ ของเสี่ยวหลิงดังแผ่ว เสี่ยวฮวาพลิกตัวในฝัน และเสี่ยวเหมยที่นอนนิ่งสนิท เธอสวมเสื้อคลุมบางทับชุดนางกำนัล แล้วออกจากห้องอย่างเงียบกริบ ราวกับเงาในความมืดยามสามดึก วังหลวงเงียบสงัด ทว่าคืนนี้กลับต่างออกไป ลมหนาวพัดแรงจากทิศเหนือ กลายเป็นพายุหิมะเล็ก ๆ ที่โหมกระหน่ำต้นไม้ในอุทยาน เสียงใบไม้ไผ่กระทบกันดังซ่า ๆ ราวฝนตกหนัก กิ่งไม้เล็ก ๆ หักร่วงลงพื้นเป็นระยะ ๆ ราวกับถูกมีดกรีดขาดอย่างแม่นยำ ไม่มีใครสงสัยว่ามีมือคนเด็ด เพราะพายุลมแรงในช่วงฤดูหนาวแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งในกรุงปักกิ่ง เป็นสิ่งอำพรางชั้นดีสำหรับผู้ที่ต้องการเคลื่อนไหวโดยไม่ทิ้งร่องรอยเสี่ยวอวิ๋นเดินฝ่าลมไปยังอุทยานหลังตำหนัก สวนห้ามที่เต็มไปด้วยต้นไผ่เขียวชอุ่มแม้ในฤดูหนาว เธอเอื้อมมือเด็ดกิ่งไผ่สดยาวประมาณสี่เชี๊ยะจากต้นใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ใกล้รั้ว กิ่งนั้นเหนียวแน่น สีเขียวเข้มในความมืด แต่เบาหวิวในมือเธอ เธอซ่อนมันไว้ใต้แขนเสื้อ แล้วเดินลึกเข้าไปในส่วนที่รกร้างกว่าของสวน ตรงน

แสงแรกของยามเหม่า จับขอบฟ้าเป็นสีเทาอมม่วง อากาศในยามเช้าหลังพายุหิมะหนาวเหน็บจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ในห้องพักนางกำนัล ความเงียบสงบถูกทำลายลงด้วยเสียงกุกกักเบาๆ ของการเตรียมตัวเริ่มวันใหม่เสี่ยวอวิ๋นลืมตาตื่นขึ้นทันทีที่แสงแรกส่องผ่านช่องหน้าต่าง นางลุกขึ้นนั่ง พับผ้าห่มอย่างเรียบร้อยตามความเคยชิน สายตาเหลือบไปมองที่เตียงของ เสี่ยวเหมย นางกำนัลผู้เงียบขรึม เตียงนั้นว่างเปล่า และผ้าห่มถูกพับเก็บไว้อย่างตึงเปรี้ยะยิ่งกว่าของนางเสียอีก เสี่ยวเหมยไม่ได้อยู่ในห้อง... หรือบางที อาจจะตื่นและออกไปนานแล้ว? ‘ตื่นเช้ากว่าข้า หรือว่าไม่ได้นอนเลยทั้งคืน?’ เสี่ยวอวิ๋นตั้งคำถามในใจ แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย นางลุกขึ้นล้างหน้าและแต่งตัวด้วยชุดนางกำนัลสีเทาเข้ม เตรียมพร้อมสำหรับหน้าที่ประจำวัน...ครึ่งชั่วยามต่อมา เสี่ยวอวิ๋นยกถาดอาหารเช้าสำหรับองค์ชายสี่เดินไปตามระเบียงทางเดินยาวที่มุ่งสู่ห้องบรรทม กลิ่นหอมของโจ๊กไก่ฉีกและเครื่องเคียงร้อนๆ ลอยกรุ่น แต่นั่นไม่ใช่กลิ่นเดียวที่นางสัมผัสได้ที่หน้าประตูห้องบรรทม นางเดินสวนกับ เหลียงเหว่ย หัวหน้าองครักษ์ร่างยักษ์ที่กำลังเดินออกมาพ

ลมหนาวพัดกรรโชกแรงยิ่งขึ้นที่ลานกว้างหน้าตำหนักหวงจี๋เตี้ยน เกล็ดหิมะที่เคยโปรยปรายเบาบางเริ่มจับตัวหนาขึ้น เปลี่ยนพื้นหินอ่อนสีขาวให้กลายเป็นพรมสีเงินที่เย็นยะเยือก เหล่าขุนนางต่างรีบเร่งเดินก้มหน้าก้มตาฝ่าลมหนาวไปยังรถม้าของตนเพื่อกลับจวน ไม่มีใครอยากรั้งรออยู่ในวังหลวงนานเกินจำเป็น โดยเฉพาะในวันที่บรรยากาศอึมครึมด้วยข่าวสงครามทว่า... ที่เชิงบันไดหยกขาว บุรุษสามคนยืนประจันหน้ากันโดยไม่สะทกสะท้านต่อความหนาวเย็นองค์ชายห้า จูฉางฮ่าว ยืนยืดอกสง่าผ่าเผย เสื้อคลุมขนสัตว์สีดำราคาแพงระยับตัดกับหิมะขาว ใบหน้าคมเข้มเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความถือดี สายตาของเขาจ้องมองพี่ชายทั้งสองคนด้วยแววตาที่ผสมปนเปไประหว่างความสมเพชและการเหยียดหยาม"พี่ใหญ่..." องค์ชายห้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงความนัยที่เชือดเฉือน "วันนี้ท่านไอหนักกว่าทุกวันนะ... ข้าเกรงว่าอากาศหนาวเหน็บและการศึกที่โชซอนจะกระทบกระเทือนสุขภาพท่าน หากทัพต้าหมิงได้รับชัยชนะกลับมาในอีกหลายเดือนข้างหน้า ข้าหวังว่าท่านจะยังมีแรงกายพอที่จะ... อยู่ร่วมฉลองนะพะยะค่ะ"องค์ชายใหญ่ จูฉางลั่ว หน้าซีดเผือด ร่างกายผอมแห้งสั่นเทาภายใต้เสื้อคลุมตัวหนา