All Chapters of ฉันนี่ล่ะ นางร้ายตัวจริง: Chapter 11 - Chapter 20

“ยินดีด้วยนะครับ คุณเฉินลี่มี่ ได้รับเลือกให้แสดงในบท เทพบุปผา ทางทีมงานจะทำการนัดหมายวันและเวลาให้นักแสดงมาร่วมต่อบทกันเบื้องต้น ก่อนที่จะถึงวันเปิดกล้องภาพยนตร์นะครับ” ผู้อำนวยการสร้างหนุ่ม ลุกขึ้นกล่าวแสดงความยินดีกับเฉินลี่มี่ ทันทีที่ข้อตกลงของคณะกรรมการเป็นเอกฉันท์“ขอบคุณค่ะ” เฉินลี่มี่กล่าวตอบออกไปด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทั้งยังก้มหัวลงเพื่อแสดงความขอบคุณด้วยความจริงใจจากนั้นลี่มี่ก็เดินไปหาทีมงานเพื่อรับฟังการนัดหมายในครั้งต่อ ๆ ไป ก่อนที่จะเดินทางกลับคอนโดที่พักของตนเอง“ทั้งสวยทั้งเก่ง ภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ของเราในปีนี้มีอนาคตที่ดีแล้วมู่เฉิน” ผู้กำกับโจวเสียนเอ่ยกับมู่เฉินด้วยน้ำเสียงสบายใจ“รอลุ้นในกองถ่ายอีกทีนะครับ เพราะเราก็ยังไม่รู้นิสัยใจคอของเธอ ที่ผ่านมาก็ชื่อเสียงไม่ค่อยดีเท่าไร แต่ผมดูที่ปัจจุบันครับอะไรที่ผ่านไปแล้วก็ผ่านไป งานนี้ผมคงต้องฝากความหวังไว้ที่ลุงโจวแล้ว”โจวเสียนเป็นบิดาของโจวเฟยที่เป็นเจ้าของคลับ เพื่อนสนิทคนหนึ่งของมู่เฉินนั่นเอง ทั้งสองคนทำงานภาพยนตร์ร่วมกันมานานเลยสนิทกันมากขึ้น จึงสามารถพูดเรื่องงานให้กันฟังได้ทุกเรื่อง“อืม แต่จากที่ลุงสัมผัสได้นะ เฉิน

ลี่มี่ นั่งดูภาพที่ฉายออกมาจากกล้องวงจรปิดบริเวณรอบ ๆ โรงถ่ายทำภาพยนตร์ เพื่อหาจุดบอดของกล้องวงจรปิด จะได้เข้าไปติดตั้งอุปกรณ์สอดแนมของตนเอง ที่ประกอบไว้ในจุดที่สำคัญ ๆ ที่ยังไม่มีกล้องวงจรปิดติดไว้ ดังเช่น หน้าห้องแต่งตัวนักแสดง ที่เป็นจุดสำคัญหลัก ๆ ในการกลั่นแกล้งกัน หน้าห้องน้ำ และสำคัญที่สุดคือหน้าห้องของเธอเอง!!!เวลานี้ก็เป็นเวลามืดค่ำแล้ว ลี่มี่เดินออกจากห้องพัก ด้วยชุดเสื้อยืดตัวใหญ่ ใส่คู่กับกางเกงยีนขายาว ใบหน้าไร้เครื่องสำอาง มัดผมทรงรวบหางม้าง่าย ๆ สะพายกระเป๋าเป้ใบเล็ก ๆ ซึ่งข้างในก็มีอุปกรณ์สำคัญหลายอย่าง เดินออกไปรับประทานอาหารเย็น ที่ทางกองถ่ายจัดไว้ให้ที่โรงอาหารของส่วนกลาง“คุณเฉิน พึ่งจะออกมาหาอะไรทานหรือครับ ค่ำมืดแล้วนะ” มู่เฉินที่ชะเง้อคอเสียยืดยาว เพื่อมองหาบางคนมาสักพักแล้ว ก็รีบเดินเข้ามาทักทายลี่มี่ทันที สายตาก็แอบสำรวจมองใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางของคนตรงหน้า และมองเครื่องแต่งกายที่เรียบง่ายสบาย ๆ แต่พอมาอยู่บนตัวของเฉินลี่มี่ก็ดูพิเศษขึ้นมาทันทีจนตอนนี้โหนกแก้มหนุ่มเริ่มขึ้นริ้วสีแดงจาง ๆ แล้ว สิ่งที่ปรากฎอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มคือ ผิวที่ขาวเนียนอมชมพูตามธรรม

“ใช้น้ำหอมอะไรครับ หอมมาก ผมได้กลิ่นนี้ตั้งแต่ที่ร้านกาแฟแล้ว” มู่เฉินยังคงสูดดมเนื้อสาวที่โผล่พ้นคอเสื้อเข้าเต็มปอด เพราะถ้าไม่ได้ดอมดมเขาคงขาดสติแน่ ๆ“อื้อ ไม่ได้ใช้น้ำหอมค่ะ คงเป็นกลิ่นครีมอาบน้ำ พอก่อนนะคะเดี๋ยวคอเป็นรอยแดง พรุ่งนี้ฉันมีถ่ายงานแต่เช้า อายช่างแต่งหน้าค่ะ” ลี่มี่ที่ต้องถ่ายทำฉากแรกในวันพรุ่งนี้ด้วยชุดจีนโบราณ ที่ต้องโชว์ต้นคอระหงและเนินอกสาว ก็เอ่ยห้ามมู่เฉินออกมาอีกครั้ง มู่เฉินก็ยอมถอนปากและจมูกออกจากซอกคอหอมกรุ่น และเนินอกที่เขาหลงใหล เขาอยากจะขบเม้มและดูดให้ขึ้นรอยรัก ให้คนอื่นได้รู้ว่าเฉินลี่มี่เป็นคนรักของเขา แต่พอคิดตามเหตุผลว่าคนรักต้องถ่ายงาน ถ้าคนเห็นรอยรักแบบนี้ก็จะดูไม่ดีจึงยอมหยุด แต่ริมฝีปากที่เริ่มจะร้ายกาจนี้ ก็วกขึ้นไปบดจูบริมฝีปากอวบอิ่มของลี่มี่อีกครั้งทันที คราวนี้ไม่มีความอ่อนโยนแผ่วเบาหลงเหลืออยู่แล้ว มีแต่ความดูดดื่มและเร่าร้อนเท่านั้น มือไม้ที่อดทนเก็บไว้มานาน ก็ยกขึ้นมาบีบขยำความอวบอิ่มใหญ่โต ตรงหน้าทันทีอย่างห้ามใจไม่อยู่“อื๊อออออออ”เต้าทรวงสาวเมื่อถูกบุรุษสัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิต เสียงครางอู้อี้ก็ดังออกมา เพราะโพรงปากถูกลิ้นของชายหนุ่

“ใช้มือช่วยผมหน่อยครับคนสวย”ลี่มี่ตอนนี้เอาเสื้อยืดตัวใหญ่ของตัวเอง มาสวมคลุมปิดบังร่างกายไว้แล้ว เพราะเขินอายสายตาของชายหนุ่ม ที่คอยมองแต่เต้านมของเธออยู่ไม่วางตา จนกลางกายสาวก็เริ่มจะเหนอะหนะขึ้นมาอีกครั้ง แต่ยังไม่ได้สวมชุดชั้นในทั้งข้างบนและข้างล่าง ยอดถันขนาดใหญ่ก็ดันเสื้อยืดออกมา จนชายหนุ่มที่มองตามอยู่แล้วนึกอยากมุดเข้าไปดื่มนมอีกสักรอบ แขนเรียวสวยยกขึ้นมากอดคอมู่เฉินเอาไว้ แล้วจ้องมองสำรวจหน้าตาของแฟนหนุ่ม ทั้งตา คิ้ว จมูก ปาก โดยเฉพาะริมฝีปากร้ายกาจ ที่จัดการเธอมาเป็นชั่วโมงแล้ว ทั้งยังยื่นหน้าเข้าไปถามใกล้ ๆ ปากของชายหนุ่มอีกด้วย“อยากได้แค่มือหรือคะ”พูดจบหญิงสาวก็ไล่จูบหน้าผาก จูบแก้มสากเบา ๆ แล้วเลื่อนริมฝีปากอวบอิ่มของตนเอง ลงไปบดจูบริมฝีปากของชายหนุ่ม ทั้งยังกล้าหาญใช้ลิ้นเล็ก ๆ เข้าไปสำรวจในโพรงปากของเขาเหมือนที่เขาทำกับเธอ“อื้ม ตัวแสบ ระวังจะโดนจนทำงานไม่ได้จริง ๆ นะครับ”“ไม่ได้ค่ะ รอวันหยุดค่อยมา เอา นะคะ”หญิงสาวเน้นหนักบางคำ จนมู่เฉินนึกหมั่นเขี้ยว ต้องก้มลงไปดูดยอดถันที่ดันเสื้อออกมา จนเสื้อยืดของลี่มี่เปียกเป็นวงกลมตรงหัวนม“อ๊ะ อ๊า”มู่เฉินถลกเสื้อยืดของลี่มี

ฉินซีมานั่งรอพบมู่เฉินในห้องทำงานได้สักพักแล้ว ทั้งยังนึกแปลกใจที่เจ้านายของตนอาบน้ำแต่งตัวช้าผิดปกติ ที่จริงแล้วเจ้านายของเขาก็แปลก ๆ ไปได้พักใหญ่ ดูอารมณ์ดีไม่เฉยชาแบบเดิม ฉินซีนั่งคิดเรื่องเจ้านายไปสักพักมู่เฉินก็เดินเข้ามาในห้องทำงาน“ได้เรื่องอย่างไรบ้างฉินซี” มู่เฉินถามเข้าประเด็นทันที เพราะอยากรู้ว่าใครคิดร้ายกับคนรักของเขา“นายครับ เรื่องนี้เกี่ยวกับนางเอกที่ชื่อไป๋ฮวาครับ เธอจ้างทีมงานชายคนหนึ่งของบริษัทเรา ซึ่งเคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมาก่อน ให้มายุ่งเกี่ยวกับสายสลิงเพื่อทำให้เกิดอุบัติเหตุครับ”“ทำไมไป๋ฮวาถึงต้องทำร้ายลี่มี่ขนาดนั้น” มู่เฉินรีบถามออกไปทันที เพราะไม่เข้าใจว่าคนเราแค่ไม่ชอบหน้ากันทำไมถึงกล้าทำร้ายกันขนาดนี้“เหมือนว่าเธอจะเป็นคู่นอนของคุณชายลู่เสียน อดีตคู่หมั้นคุณเฉินครับ คือเรื่องเป็นแบบนี้ครับนาย…………….” ฉินซีเล่ารายละเอียดทั้งหมด ที่ตนสืบหามาได้เกี่ยวกับ ไป๋ฮวา ลู่เสียน และเฉินลี่มี่ ให้เจ้านายของเขาฟังทั้งหมด“หืม แบบนี้นี่เอง ดีที่ลี่มี่คนรักของฉันหลุดพ้นจากคนพวกนี้มาได้”“ฮะ อะไรนะครับนาย นายชอบคุณเฉินหรือครับ”“ใช่ เฉินลี่มี่เป็นแฟนฉัน จากนี้ก็ช่วยกันสอ