All Chapters of ซ่งหลิง เป็นคู่หมั้นของรัชทายาทช่างยากลำบากยิ่งนัก: Chapter 11 - Chapter 20

ยามเฉิน“ท่านหญิงรู้สึกอย่างไรบ้างเจ้าคะ” เสี่ยวซีเอ่ยถามเสียงติดล้อเลียนซ่งหลิงส่งค้อนให้สาวใช้ หยิบน้ำแกงขึ้นดื่ม “อืม ข้ายังปวดหัวอยู่บ้าง เดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้วนอนพักอีกสักชั่วยามก็น่าจะหาย”“วันนี้ท่านไม่ต้องเข้าวังรึเจ้าคะ” เสี่ยวซีมองซ่งหลิงทานข้าวโดยไม่ได้เร่งรีบเช่นทุกวันก็แปลกใจ“เมื่อวานข้าได้ตรวจสอบทุกอย่างแล้ว วันนี้จึงไม่ต้องเข้าไปน่ะ” ละเว้นนางไว้สักวันเถิด ให้นางได้เตรียมตัวเตรียมใจก่อนที่ความวุ่นวายจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง การปรากฏตัวของไท่จื่อในวันพรุ่งนี้ย่อมนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงหลายๆ อย่าง ต่อให้สิบปีมานี้จะไม่มีใครมาเทียบเคียงนางได้ แต่อย่าลืมว่าคู่หมั้นนางคือไท่จื่อ วันหน้าเขาต้องรับสตรีมากมายเข้าตำหนัก สตรีทั่วเมืองหลวงต่างเฝ้ารอโอกาสนี้กันเต็มไปหมด“ขออนุญาตเจ้าค่ะ นางกำนัลจากกองภูษานำชุดอาภรณ์มาส่งเจ้าค่ะ” “เสี่ยวซีเจ้าออกไปรับแทนข้าที”“เจ้าค่ะ” เสี่ยวซีออกไปแล้วนางควรทำอย่างไรดี การหมั้นหมายก็ยกเลิกไม่ได้ นางไม่อยากมีครอบครัวเช่นบิดามารดา อยากมีครอบครัวที่เรียกว่าครอบครัวจริงๆ พ่อ แม่ ลูก เฮ้อ ซ่งหลิงได้แต่ปลงตกหลังจากทานอิ่มแล้วเสี่ยวซีก็มาบอกให้นาง

งานเลี้ยงวันแรกในยามอู่ หน้าจวนท่านหญิงซ่ง“ท่านหญิง ท่านรอข่าวดีได้เลยเจ้าค่ะ บ่าวจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง” เสี่ยวซีส่งซ่งหลิงขึ้นรถม้าเพื่อเข้าวังหลวง ส่วนตนจะแอบเข้าไปจวนสกุลซ่ง“อืม ข้าจะรอเจ้า จำไว้อย่าให้โดนจับได้และดูแลตัวเองให้ดี” นางพูดกำชับก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าไปเสี่ยวซียืนส่งท่านหญิงจนรถม้าลับสายตา จึงรีบหมุนตัวกลับเข้าจวนไปพาสาวใช้ที่ตนคัดเลือกไว้ออกไปทางด้านหลังเดินลัดเลาะตามตรอกซอยต่างๆ ไม่นานก็มาถึงบริเวณด้านหลังของจวนซ่ง ก่อนจะตรวจสอบตัวเองว่าปลอมตัวได้ดีหรือยัง มั่นใจว่าไม่ใครจำได้ ก็พาสาวใช้ที่ตามมาเข้าทางประตูลับที่นางเคยทำไว้เมื่อตอนที่ยังอยู่ที่จวนนี้ เพื่อความสะดวกในการเข้าออกนอกจวน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดทราบซ่งหลิงระหว่างทางไปวังหลวงก็แวะร้านขนมที่ตนชอบอยู่สองสามร้านซื้อไปให้มากหน่อย นางคิดว่าวันนี้ต้องมีเรื่องที่ทำให้นางเครียดหลายอย่างแน่นอน จึงต้องพึ่งพาขนมพวกนี้เพื่อยับยั้งอารมณ์ของตน แต่หากไม่สิ่งใดเกิดขึ้นเลยจะดีมาก ส่วนขนมนี่ค่อยแบ่งกันกินกับสาวใช้หลังออกจากร้านขนมร้านสุดท้ายขึ้นรถม้าไปไม่นานก็เข้าสู่เขตวังหลวง วันนี้นางไม่ต้องเดินหรือขึ้นเกี๊ยวเพราะฝ่าบ

ยามนี้เวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามยามโหย่วแล้ว ผู้ที่ได้รับเทียบเชิญเริ่มทยอยกันเข้ามาแล้วบ้างประปราย ดวงอาทิตย์ที่ใกล้จะลับฟ้าทอแสงสาดส่องพระราชวังในยามนี้ให้ดูงดงามจับตาขึ้นเป็นเท่าตัว ชาวเมืองล้วนยิ้มแย้มแจ่มใส บ้านเมืองที่สงบสุขเช่นนี้ พวกเขาปรารถนาอยากให้มันอยู่ไปอีกร้อยปีพันปี ถึงแม้ลึกๆ ในใจจะทราบดีว่าเป็นไปไม่ได้“ท่านหญิงงดงามมากเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวซีกลับมาจากจวนซ่งแล้วและได้ข่าวดีมามากมายซ่งหลิงยิ้มบาง แต่ในหัวกำลังคิดวิธีรับมือกับสิ่งที่ซ่งหนิงเอ๋อจะทำ “เจ้าบอกบอกว่านางจะซื้อนางกำนัลโรงครัว”“เจ้าค่ะ เรื่องนี้ลี่ชิวเป็นคนจัดการทั้งหมด เพราะคุณหนูใหญ่ไม่น่าจะออกจากงานไปให้เป็นที่สงสัยเจ้าค่ะ” เสี่ยวซีเอ่ยเสียงเรียบ ไม่คิดว่าคุณหนูใหญ่จะทำได้ถึงขนาดนี้“แล้วไม่คิดบ้างรึ ว่าผู้อื่นจะสงสัยว่าสาวใช้ของนางหายไปไหน” “คุณหนูใหญ่จะแสร้งว่าลืมของเจ้าค่ะ” ข้ออ้างเดิมๆ ที่ชอบใช้กันสินะซ่งหลิงพยักหน้า “เช่นนั้นเจ้าให้คนจับตาดูไว้ให้ดี คราวนี้ข้าจะไม่ยอมนางอีกแล้ว บทเรียนนี้มอบให้นางเป็นคนแก้เองก็แล้วกัน เผื่อว่านางจะล้มเลิกไป”“เจ้าค่ะ แต่เหมือนคุณหนูใหญ่จะพูดถึงไท่จื่อด้วยนะเจ้าคะ บ่าวไม่แน่

เสียงดนตรีหยุดลงพร้อมกับนางรำพากันเดินถอยออกไปอย่างเป็นระเบียบ ทุกสายตาจึงจับจ้องไปที่องค์เหนือหัว“งานเลี้ยงที่จัดขึ้นในวันนี้ทุกคนคงจะทราบกันแล้วว่าเป็นงานต้อนรับการกลับมาเมืองหลวงของไท่จื่อเซียวหลิงซวนยามที่ไท่จื่อเดินทางเหนือจรดใต้ได้ช่วยแก้ปัญหาต่างๆ ให้กับประชาชนแคว้นเป่ยของเรา วันนี้เราในฐานะบิดารู้สึกภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง”“ประทานผ้าแพรไหมสิบพับ ทองสิบหีบ เจ้ามีสิ่งใดต้องการนอกเหนือจากนี้หรือไม่”ไท่จื่อรีบก้าวออกมาคุกเข่าคำนับ พลางเอ่ย “กระหม่อมขอราชโองการเลือกคู่ด้วยตนเอง นอกจากซ่งหลิงแล้ว คนที่จะเข้ามาในตำหนักบูรพากระหม่อมจะเป็นคนเลือกเองพ่ะย่ะค่ะ แน่นอนว่าหากซ่งหลิงไม่เห็นด้วยกระหม่อมก็ไม่เห็นด้วยเช่นกัน” สิ้นเสียงของไท่จื่องานเลี้ยงก็ตกอยู่ในความเงียบ ขุนนางบางคนที่หมายจะส่งบุตรสาวเข้าตำหนักบูรพาในตำแหน่งชายารอง ได้แต่ผิดหวังไปตามๆ กัน คุณหนูที่เฝ้ารอเวลานี้อยู่ก็ต่างพากันแสดงสีหน้าผิดหวัง เสียใจ บางคนก็ขอบตาแดงเรื่อด้วยความโกรธซ่งหลิงที่ถูกกล่าวถึงจ้องเขาตาโต สบถในใจว่า นี่มันอะไรกัน เหตุใดเขาจึงขอเช่นนี้เล่า แล้วดูสายตาของคุณหนูพวกนั้นสิไหนเขาบอกว่าจะไม่ทำให้นางลำบากไง

เช้าวันรุ่งขึ้นซ่งหลิงตื่นมาด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ วันนี้อากาศเย็นสบายเนื่องจากช่วงกลางดึกเมื่อคืนนี้ฝนตกลงมาและพึ่งจะหยุดตกไปตอนยามปลายยามเฉินนี่เอง“ท่านหญิงเจ้าคะ ไท่จื่อให้คนมาแจ้งว่าไม่ต้องไปตรวจสอบสถานที่แล้วเพคะ ให้ท่านพักผ่อนอย่างเต็มที่ เพราะไท่จื่อให้เกากงกงจัดการต่อแล้วเพคะ พระองค์ยังฝากขนมร้านโปรดของท่านหญิงมาให้อีกด้วยเพคะ” เสี่ยวซีบอกกล่าวด้วยรอยยิ้ม ไม่คิดว่าไท่จื่อจะใส่ใจท่านหญิงขนาดนี้ แต่ก็เป็นเรื่องที่ดีแล้ว ท่านหญิงสมควรได้รับมันนานแล้วซ่งหลิงที่กำลังนั่งกินข้าวอย่างมีความสุขพลันชะงัก เหลือบตาไปมองขนมมากมายที่เสี่ยวซีวางไว้บนโต๊ะ ใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างไม่อาจห้ามเรื่องขนมพวกนี้ส่วนมากจะเป็นเสี่ยวซีที่ใส่ใจจนกลายเป็นความเคยชิน แต่กับไท่จื่อนั้นไม่เหมือนกัน ซ่งหลิงเจ้าต้องมีสติมากกว่านี้จะหลงระเริงไปกับสิ่งที่เขาพึ่งจะมากระทำเป็นครั้งแรกไม่ได้ ท่องไว้ ใจเย็นๆหายใจเข้าลึกๆ“อืม ไท่จื่อยังฝากอะไรมาอีกรึไม่”“ไม่มีแล้วเจ้าค่ะ”ซ่งหลิงพยักหน้าตอบรับ กลับมาจดจ่อกับมื้อเช้าเหมือนตอนแรกเมื่อกินของคาวเสร็จ ก็ต้องตามด้วยของหวาน ซ่งหลิงกินขนมเข้าไปเยอะมากจนรู้สึกแน่นท้อง อยากจะกิน