All Chapters of ซ่งหลิง เป็นคู่หมั้นของรัชทายาทช่างยากลำบากยิ่งนัก: Chapter 21 - Chapter 30

บริเวณชานชาลาที่เชื่อมต่อออกไปออกตัวเรือนเป็นศาลาหลังเล็กตั้งอยู่ โชคดีที่ลมไม่แรง ทำให้สามารถนั่งอยู่ที่ตรงนี้ได้ ทั้งสองกำลังซึมซับบรรยากาศภายนอกและความรู้สึกระหว่างกัน ก่อเกิดความผูกพันขึ้นมาที่ละเล็กละน้อยการนั่งดื่มชากับขนมหวานในวันนี้ช่างต่างจากทุกวันเสียจริง ซ่งหลิงดูเหมือนนางจะเริ่มเปิดใจให้หลิงซวนมากแล้วเพียงแต่ยังไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา นางปล่อยให้การกระทำและความรู้สึกค่อยๆ ดำเนินไปหากเป็นช่วงก่อนหน้าซ่งหลิงคงได้นั่งพูดคุยโต้เถียงกับเสี่ยวซี หรือบางทีนางก็นั่งคิดอะไรอยู่คนเดียว นางคิดว่าแม้จะยังไม่เข้าใจเรื่องความรักแต่นางก็จะทำให้มันดีที่สุด จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง“หลิงเอ๋อ เอาแต่จ้องมองพี่แบบนี้ พี่ก็เขินอายเช่นกันนะ” เขาวางถ้วยชาลงและหยิบขนมมาจ่อที่ปากนางซ่งหลิงถูกเขาจับได้ ก็ได้ว่าอะไร และนางก็อ้าปากรับขนมด้วยความเต็มใจ “อื้อ!…อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ” ซ่งหลิงตาโตขนมนี่เป็นขนมจากวังบูรพาไม่ผิดแน่ เพราะนางจำรสมือของร้านขนนมโปรดทั้งสามร้านได้“อร่อยก็ทานให้มากหน่อย” เขายิ้มอ่อนโยน พลางหยิบขนมมาป้อนนางอีกครั้ง และอีกหลายครั้ง จนซ่งหลิงต้องยกมือห้าม สามวันมานี้นางกินของหวานม

กลิ่นหอมชวนยั่วน้ำลายโชยเข้าจมูกบ่าวไพร่ไม่หยุด ต่างพากันชะเง้อคอมองไปที่โรงครัว ตั้งแต่ไท่จื่อกลับมาท่านหญิงของงพวกนางก็เข้าครัวบ่อยครั้งซ่งหลิงกำลังทำอาหารทุกอย่าง อย่างใส่ใจ เตาแรกนางทำหมูสามชั้นต้มผักดอง อีกเตานางกำลังตักซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานใส่จาน ให้สาวใช้ล้างเตรียมที่จะทำไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์ ส่วนเสี่ยวหลงเปานั้นอยู่ที่เตาเล็กด้านหลังมีเสี่ยวซีคอยดูอยู่ อาหารจานสุดท้ายที่นางจะทำคือกุ้งผัดชาหลงจิ่งนางใส่ใจทุกขั้นตอนการทำ ซ่งหลิงหวังว่าอาหารมื้อนี้จะถูกใจพี่หลิงซวน ไม่ใช่ว่าที่ผ่านเขาไม่ชอบ เขาเอ่ยปากชมนางตลอด ครั้งนี้ที่ไม่เหมือนกันคือนางทำอาหารที่เขาชอบทั้งหมดเมื่อทำอาหารจานสุดท้ายเสร็จ ซ่งหลิงก็ใช้แขนเสื้อซับเหงื่อที่ไหลลงมาตามกรอบใบหน้างาม“ท่านหญิง ท่านไปล้างหน้าผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เถิดเจ้าค่ะ ทางนี้เดี๋ยวบ่าวจัดการให้เองเจ้าค่ะ อีกไม่นานไท่จื่อก็คงจะเสด็จมาแล้วนะเจ้าคะ” เสี่ยวซีอยู่กับซ่งหลิงตลอดเวลาย่อมทราบถึงความตั้งใจและใส่ใจในการปรุงอาหารทุกครั้งก่อนจะส่งมันไปเป็นมื้อกลางวันให้ไท่จื่อ“ได้ เช่นนั้นฝากเจ้าด้วยนะ ดูแลดีๆ ล่ะ” ซ่งหลิงทอดสายตามองอาหารทุกจานที่ตนทำออกม

หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาสิบวันแล้ว ซ่งหลิงกลับมาใช้ชีวิตปกติ แต่จะว่าปกติทั้งหมดก็ไม่ใช่ นางมีความสุขุม เย็นชามากกว่าเดิม ตอนนี้นางเข้ามาตรวจดูต้นไม้ของนางที่เก็บเข้ามาไว้ในโรงเรือน หิมะตกหนักมากเมื่อสี่วันที่ผ่านมา วันนี้ถือว่าตกเบากว่าเดิมบ่าวไพร่จึงรีบช่วยกับเก็บกวาดหิมะออกจากทางเดินซ่งหลิงไม่เห็นเขาอีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น นางได้ยินมาว่าวันนี้กองทัพบูรพาเดินทางมาถึงเมืองหลวง เขาคงจะรีบออกไปต้อนรับอวี้เจินของกระมัง ไม่รู้ว่าวังหลวงจะจัดงานเลี้ยงต้อบรับรึไม่ หากจัดนางจะแสร้งป่วยดีหรือไม่ หึ ซ่งหลิงหัวเราะเย้ยหยันให้กับตัวเอง นางหลบหน้าวันนี้ วันหน้าก็ต้องพบเจออยู่ดี“ท่านหญิงอยู่ที่นี่เอง บ่าวหาตั้งนานเจ้าค่ะ” เสี่ยวซีเข้ามาหาซ่งหลิงที่กำลังตัดแต่งกิ่งไม้อยู่ซ่งหลิงยิ้ม “มีอะไรงั้นรึ?”“บ่าวออกไปซื้อขนมมาให้ท่าน เห็นว่าคนออกมายืนตามถนนเยอะกว่าปกติจึงได้เข้าไปสอบถามได้ความว่ากองทัพบูรพาเดินทางกลับมาจากชายแดนเจ้าค่ะ” “อ้อ ข้าได้ยินมาบ้างแล้วล่ะ” ซ่งหลิงไม่ได้ว่าอะไรเพียงรับฟัง นางไม่ได้สนใจอะไรพวกนี้อยู่แล้วเสี่ยวซีขมวดคิ้ว “ท่านหญิงได้ยินมาจากผู้ใดรึเจ้าคะ”“จากบ่าวไพร่ที่กลับมาจากต

วันเวลาดำเนินไปจนกระทั่งเข้าสู่วสันตฤดู หลิงซวนที่ตามตื้อนางมาตลอดเริ่มรับรู้แล้วว่านางใกล้จะเปิดใจให้เขาเช่นเดิมแล้ว“หลิงเอ๋อ พี่มารับเจ้าไปเที่ยวชมเทศกาลฤดูใบไม้ผลิด้วยกัน” พ้นเหมันต์มาแล้วแต่อากาศก็ยังคงเย็นอยู่ ในมือของหลิงซวนถือผ้าคลุมขนจิ้งจอกอย่างดีไว้ใส่ให้นาง ซ่งหลิงเริ่มมีรอยยิ้มกลับมาให้เขาบ้างแล้ว เขาต้องพยายามอีกนิด ไม่สิ ต่อให้ต้องพยายามไปทั้งชีวิตเขาก็จะทำเพื่อนาง“ท่านมาเร็วกว่าที่บอกหม่อมฉันไว้นะเพคะ” ซ่งหลิงยิ้มให้เขาเล็กน้อย ยืนนิ่งให้เขาใส่ผ้าคลุมให้ นางรับรู้และเห็นในสิ่งที่เขาตั้งใจทำมันมาตลอด คิดว่าหากวันใดวันหนึ่งนางยอมรับเขาเข้ามาในหัวใจอีกครั้ง ก็หวังว่าเขาจะเป็นหลิงซวนคนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงทั้งสองเที่ยวเล่นกันอย่างมีความสุข ร่วมเล่นใบ้คำ เดินเข้าไปกินร้านบะหมี่ร้านโปรด ซ่งหลิงเดินถือขนมกินไปตลอดทาง พวกเขากำลังรอชมดอกไม้ไฟที่สะพานขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ตอนแรกหลิงซวนจะใช้วิชาตัวเบาพาไปที่นั่งชมบนหลังคาเสียด้วยซ้ำจะได้ไม่ต้องมาเบียดกับคนอื่น แต่ซ่งหลิงปฏิเสธนางอยากยืนดูตรงนี้ เขาได้แต่ตามใจนางไม่นานช่วงเวลาที่รอคอยก็มาถึง ดอกไม้ไฟงดงามตระการตาถูกจุดขึ้นทั่วทุกพ

หกปีต่อมา“ฮองเฮาเพคะ องค์ชายน้อยหนีออกไปวิ่งเล่นอีกแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวซีอุ้มองค์ชายวัยสี่หนาวเข้ามาพร้อมกับเอ่ยฟ้อง“หืม หลงเอ๋อไปเล่นที่ไหนมางั้นรึ” ซ่งหลิงรับบุตรชายมาจากเสี่ยวซีองค์ชายซบลงบนไหล่ของมารดาอย่างออดอ้อน “หลงเอ๋อ เพียงแค่ไปวิ่งเล่นที่อุทยานครู่เดียวเองพะย่ะค่ะ ไม่ได้หนี”“แล้วเหตุใดองค์ชาย ถึงไม่บอกกล่าวกับบ่าวก่อนล่ะเพคะ” “นั่นสิ…” นางยกมือลูบหัวเด็กน้อยอย่างรักใคร่“หากลูกบอกท่านน้าเสี่ยวซี ท่านน้าก็จะไม่ให้ไป”“เอาล่ะ แม่จะอนุญาตให้เจ้าออกไปวิ่งเล่นได้ทุกวันในช่วงเวลาพักแต่ต้องบอกกับท่านน้าเสี่ยวซีก่อนเข้าใจรึไม่อุทยานหลวงกว้างขวางทั้งยังมีสระน้ำที่ค่อนข้างลึกอีกด้วย หากว่าเจ้าเกิดพลัดตกลงไปจะทำอย่างไร แม่รักและเป็นห่วงเจ้ามากรู้รึไม่” ฟอด นางหอมแก้มบุตรชายอย่างเอ็นดู“พะย่ะค่ะ ท่านน้าเสี่ยวซี่ ท่านแม่อนุญาตแล้วเราไปกันเถิด” พูดจบก็ดิ้นลงจากตักมารดาแล้วรีบวิ่งออกไป จนเสี่ยวซีเกือบจะตามไม่ทันซ่งหลิงยกมือลูบท้องของตนที่ตอนนี้มีอีกหนึ่งชีวิตอยู่รอวันลืมตาดูใต้หล้า นางเป็นไท่จื่อเฟยอยู่สองปี ฝ่าบาทก็สละราชสมบัติส่งมอบให้แก่ไท่จื่อ ยามนี้เขาเป็นฮ่องเต้ นางเป็นฮองเฮา แล