ซ่งหลิง เป็นคู่หมั้นของรัชทายาทช่างยากลำบากยิ่งนัก

ซ่งหลิง เป็นคู่หมั้นของรัชทายาทช่างยากลำบากยิ่งนัก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-02
โดย:  ซูเล่อเหยียนจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
30บท
2.0Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

“ท่านหญิงหากไท่จื่อทรงทราบจะไม่น้อยใจแย่รึเจ้าคะ” “หือ เสี่ยวซีน้อยใจคำนี้ควรใช้กับข้า ไม่แน่ว่าแม้แต่ชื่อของข้าไท่จื่อก็อาจจะจำไม่ได้ เขาออกเดินทางเหนือจรดใต้รู้จักผู้คนมากมาย ข้าเป็นแค่คนที่หลงไปรู้จักกับเขาแค่นั้นไม่มีความสำคัญอันใดให้จดจำหรอก” เสี่ยวซียืนถือต้นฉางโซ่วฮวาหรือดอกไม้อายุยืน ที่ท่านหญิงคัดออกมาไว้เผื่อเลือกอีกทีดอกไม้ต้นนี้มีเพียงสองต้นเท่านั้น เสี่ยวซีเพียงยืนมองท่านหญิงเลือกต้นไม้อื่นเพิ่ม “เอาล่ะ ข้าตัดสินใจแล้ว เป็นไผ่กวนอิมกับฉางโซ่วฮวาก็แล้วกัน” เสี่ยวซีตาเบิกกว้างมองซ่งหลิงอย่างตื่นตะลึง “คุณหนูจะมอบให้ทั้งสองต้นเลยรึเจ้าคะ นี่ฉางโซ่วฮวากับไผ่กวนอิมเชียวนะเจ้าคะ” ฉางโซ่วฮวาไม่เท่าไหร่แต่ไผ่กวนอิมนี่สิ ครั้งหนึ่งฝ่าบาทเคยแอบหยิบกลับวังไปด้วย ท่านหญิงยังตามไปโวยวายเอากลับมาจนได้ “เมื่อครู่นี้ไม่ใช่นางกำนัลของฮองเฮามาแจ้งกำหนดการกลับมาและจัดงานเลี้ยงต้อนรับไท่จื่อหรอกหรือ” “ไผ่กวนอิมให้เป็นของขวัญต้อนรับการกลับมา ส่วนฉางโซ่วฮวาให้เป็นของขวัญวันเกิด” “ขะ ของขวัญวันเกิด…” เสี่ยวซีนึกไปถึงตอนที่นางกำนัลมาแจ้ง นางบอกเพียงกำหนดการและวันที่จัดงานเลี้ยงไม่ได้เอ่ยถึงวันเกิด

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1

“Stay away from my son.”

Elena Bennett stopped walking.

The words were quiet, but they felt more threatening than a scream.

Victoria Blackwood sat behind a marble table in the Blackwood mansion, perfectly composed.

“I’m sorry?”

“You heard me.”

Victoria pushed a thick brown envelope toward her.

“Open it.”

Elena hesitated before taking it. The photographs inside made her stomach twist.

Her father.

Her mother.

Her younger brother.

Their house.

Pictures of Elena herself with Adrian.

She looked up sharply.

“Why do you have these?”

“Because I wanted you to understand that this isn't simply about whether I approve of you.”

“What is it about?”

“Consequences.”

Elena placed the photographs on the table.

“My family has done nothing to you.”

“Your family is not the problem. Your relationship with my son is.”

“I love Adrian.”

“And he loves you.”

The answer surprised Elena.

Victoria leaned back.

“That is precisely why this needs to end.”

“You can't decide who he loves.”

“No. But I can decide what happens when he refuses to listen.”

Victoria opened a folder and slid several documents across the table.

Elena recognized her father's company name.

Her heart sank.

“What are those?”

“Information about your father's business.”

“You investigated my family?”

“I investigated the people standing between my son and his future.”

Elena's hands curled into fists.

“You're threatening my father.”

“I am warning you.”

“What happens if I don't listen?”

Victoria glanced at the photographs.

“Your father loses his company. Your family loses its home. Your brother's future becomes uncertain.”

Elena stared at her in disbelief.

“You would destroy innocent people because your son loves me?”

“I would protect my son from a decision he is too emotional to make.”

“You don't know him better than I do.”

“I am his mother.”

“And I'm the woman he chose.”

Victoria's expression hardened.

“Then prove that you love him.”

“How?”

“Leave him.”

Silence filled the room.

Victoria continued, “If you truly love Adrian, you will understand that sometimes love requires sacrifice.”

Elena's eyes burned.

“And if I refuse?”

Victoria's gaze moved to the photographs.

“Then your family pays the price.”

Elena wanted to fight back. She wanted to call Adrian and tell him everything.

But she imagined her father's face if his business collapsed. Her mother's fear. Her brother losing everything.

“How long do I have?” she asked.

“Forty-eight hours.”

“To do what?”

“Disappear from Adrian's life.”

Victoria stood.

“Don't leave him a reason to look for you.”

Elena picked up the photographs.

“You may be able to control his family, but you can't control his heart.”

Victoria's eyes narrowed.

“Perhaps not. But I can make sure he never gets the chance to choose you.”

Elena turned toward the door.

“Once you leave,” Victoria said, “don't come back.”

Elena walked out.

The moment she reached the gate, she pulled out her phone.

Twenty-three missed calls.

All from Adrian.

The phone rang again.

She stared at his name before answering.

“Where are you?”

His voice immediately made her chest ache.

“Adrian…”

“I've been calling you for hours. What happened?”

“I can't see you anymore.”

Silence.

“What?”

“I said I can't see you.”

“Why?”

“I just can't.”

“That isn't an answer.”

She closed her eyes.

“I’m sorry.”

“Don't apologize. Tell me what happened.”

She couldn't.

If she told him about Victoria, he would confront his mother. And then her family's situation could become even worse.

“You need to forget me,” Elena whispered.

The line went silent.

Then Adrian said, “Look across the street.”

Elena's eyes widened.

She turned.

Adrian stood outside the gate.

He crossed the street quickly and stopped in front of her.

“What did my mother do?”

“Nothing.”

“Don't lie to me.”

“She didn't do anything.”

“Then why are you crying?”

Elena looked away.

He stepped closer.

“Tell me what happened.”

“I can't.”

“Whatever it is, we'll deal with it together.”

“You can't fix this.”

“You don't know that.”

“I do.”

Adrian stared at her.

“Do you love me?”

Her eyes filled with tears.

“Yes.”

“Then why are you leaving?”

Elena's heart broke.

Because she couldn't tell him the truth.

Because she couldn't risk her family.

Because she had just learned that love could become a weapon.

“I have to go.”

“Elena—”

“Goodbye.”

She turned before he could stop her.

Every step away from him hurt.

She wanted him to follow.

She wanted him to stop her.

But she didn't look back.

If she did, she knew she would run straight into his arms.

Three weeks later, Elena stood in her bedroom staring at a pregnancy test.

Positive.

Her hand trembled.

A baby.

Adrian's baby.

She slowly sat on the edge of the bed, one hand moving to her stomach.

Tears filled her eyes.

She had left Adrian to protect her family.

Now she was carrying a secret that could bring him back into her life.

Her phone lit up.

Please. Just tell me why you disappeared.

Elena stared at the message.

Her fingers hovered over Adrian's name.

She could call him.

She could tell him about the baby.

She could tell him about Victoria.

But then she remembered the photographs.

Her family.

The threat.

She deleted Adrian's number.

A knock sounded downstairs.

“Elena!”

Her father's voice was urgent.

“Pack your things!”

She stood quickly.

“What happened?”

“We're leaving tonight.”

“Tonight?”

Her father appeared at the doorway, his face pale.

“The Blackwoods came.”

Elena's hand moved protectively to her stomach.

“What did they say?”

“They gave us forty-eight hours.”

Her breath caught.

“Forty-eight hours to do what?”

“To leave the city.”

Elena looked toward the window.

Somewhere out there, Adrian was still waiting for an explanation she could never give him.

She looked down at her stomach.

The secret inside her had already changed everything.

Forty-eight hours.

That was all the time she had to disappear from Adrian Blackwood's life.

And this time, she wouldn't be leaving alone.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
30
ตอนที่ 1
คิมหันต์ปีนี้อากาศร้อนอบอ้าวกว่าทุกปี ทำให้หนุ่มสาวเลือกที่จะอยู่เรือนมากกว่าออกมาเที่ยวเล่น ด้วยกังวลว่าแสงแดดอันร้อนแรงจะแผดเผาทำลายผิวกายที่งดงามของตนบนชั้นสองของโรงน้ำชาที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวงปรากฎภาพหญิงสาวรูปร่างอรชรสมส่วนในอาภรณ์สีม่วงอ่อนที่ถูกตัดเย็บอย่างปราณีต ตาหงส์เฉี่ยวคมดุจเหยี่ยว จมูกเชิดรั้น ใบหน้าสง่างามสงบนิ่งจนมองอารมณ์ไม่ออก นางกำลังนั่งดื่มชาสายตาเหม่อมองท้องฟ้ากว้างด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง“ท่านหญิงเจ้าคะ” ผู้ที่ถูกเรียกผินหน้าหันกลับมามองสาวใช้“มีอะไรงั้นหรือ เสี่ยวซี” เสียงหวานตอบสาวใช้พร้อมรอยยิ้มบางนางคือบุตรีคนรองตระกูลซ่ง นามว่าซ่งหลิง นิสัยค่อนข้างที่เย็นชาแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว ทว่าเป็นเพียงภายนอกเท่านั้น ส่วนตำแหน่งท่านหญิงของนางได้มาจากที่ครั้งหนึ่งนางเคยช่วยอดีตไทเฮายามที่พระนางไปไหว้พระสวดมนตร์ที่อารามหลวง“เอ่อ…ซ่งฮูหยินให้คนมาแจ้งว่าพรุ่งนี้นางจะเข้ามาพูดคุยเรื่องออกเรือนของคุณหนูใหญ่กับท่านหญิงเจ้าค่ะ” เสี่ยวซีมีหรือจะไม่ทราบจุดประสงค์ของคุณหนูใหญ่ที่มีบิดามารดารักใคร่ตามใจทะนุถนอมมาอย่างดี ต่างจากท่านหญิงของนาง“หืม นางจะออกเรือนแล้วเกี่ยวอันใดกัน
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2
สามวันต่อมาซ่งหลิงได้รับเทียบเชิญงานเลี้ยงน้ำชาจากฮองเฮา นางถอนหายใจออกมาเบาๆ งานน่าเบื่อนี่อีกแล้วนางไม่รู้ว่ามีสิ่งใดน่าสนุก เหตุใดเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูงถึงได้ชอบกันนัก นางไม่อยากไปแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ เอ๊ะ แกล้งป่วยดีหรือไม่ ฉับพลันภาพผู้คนยกโขยงกันมายามที่นางป่วยไข้ครานั้นแล่นเข้ามาในหัวสมอง ซ่งหลิงส่ายหน้าพัลวัน นางไม่เอาแล้ว วุ่นวายยิ่งนัก“ท่านหญิง ฮองเฮาส่งช่างตัดเย็บมาเจ้าค่ะ” ซ่งหลิงกรอกตาไปมาพร้อมกับพยักหน้าความรักใคร่เอ็นดูอันเกินกว่าเหตุนี้ นางไม่รู้จะทำอย่างไร เคยเอาแต่ใจ ดื้อด้าน อวดเบ่งอำนาจบารมี ซ่งหลิงทำมาหมดแล้ว ทว่ามันไม่ทำให้ความรักใคร่เอ็นดูในตัวนางลดน้อยลงกลับมีแต่จะเพิ่มขึ้นเสี่ยวซีได้แต่ส่งยิ้มให้กำลังใจไปให้คนที่อยากจะปฏิเสธก็ปฏิเสธไม่ได้“คารวะท่านหญิงเจ้าค่ะ” หัวหน้าช่างตัดเย็บยอบกายคำนับนางอย่างนอบน้อมเป็นเพราะนางเป็นที่รักใคร่เอ็นดูของฮองเฮาทั้งยังเป็นพระคู่หมั้นของไท่จื่อ พวกนางจึงไม่อาจเสียมารยาท“ทุกท่านอย่าได้มากพิธี เรามาเริ่มกันเลยเถอะ” ซ่งหลิงรีบลุกขึ้นกางแขนรออีกฝ่าย รีบวัดแล้วรีบกลับไปเสีย“เจ้าค่ะ” พวกนางทำงานกันอย่างรวดเร็ว ซ่งหลิงถู
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3
งานเลี้ยงน้ำชาซ่งหลิงนั่งมองดูการเสแสร้งเข้าหากัน รอยยิ้มประดับใบหน้าแต่กลับส่งไปไม่ถึงดวงตา นางเบะปากเล็กน้อย เมื่อไหร่ฮองเฮาจะเสด็จมาก็ไม่รู้ นางปั้นหน้ายิ้มจนปวดกรามไปหมดแล้ว“คารวะท่านหญิงเจ้าค่ะ” มาอีกแล้ว ซ่งหลิงฉีกยิ้มการละครให้พวกนาง“วันนี้อากาศค่อนข้างที่จะร้อนไปสักนิดพวกเจ้าว่าหรือไม่” อืม นางไม่รู้จะพูดคุยเรื่องอะไร ลมฟ้าอากาศนี่แหละง่ายสุด“เจ้าค่ะ อากาศร้อนเช่นนี้มาหลายวันคาดว่าอีกไม่เกินสองราตรีฝนน่าจะตกนะเจ้าคะ” นางคือบุตรสาวเจ้ากรมการคลังเจียงชุนฮวา“หือ คุณหนูเจียงทราบได้อย่างไร” ซ่งหลิงไม่คิดว่าได้ยินคำตอบที่แตกต่างจากคนอื่นก่อนหน้า เพราะนางใช้วิธีนี้ถึงได้ไม่ใครอยู่คุยกับนาง“พี่รองของข้ามักจะออกไปทำการค้ากับท่านลุงสามอยู่บ่อยๆ ซึ่งแต่ละแคว้นจะมีสภาพอากาศแตกต่างกันไป หลังจากกลับมาข้ามักจะไปขอให้พี่รองเล่าเรื่องต่างๆ ให้ฟังเสมอเจ้าค่ะ” ท่าทีและคำพูดของนางมีความเป็นธรรมชาติไม่ได้เสแสร้งเหมือนคนอื่น“เป็นเช่นนี้เอง นอกจากได้ทำการค้าแล้วยังได้ท่องเที่ยวไปด้วย” พวกนางนั่งคุยได้ไม่นานก็แยกย้ายกันกลับไปประจำ เพราะขันทีเข้ามาแจ้งว่าฮองเฮาใกล้เสด็จมาแล้วระหว่างนั่งรอก็มีล
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4
ตุบ! เพล้ง!ซ่งหนิงเอ๋อกลับจวนมาด้วยอารมณ์คุกรุ่น มาถึงเรือนของตนก็นำความโกรธไปลงที่ชุดน้ำชาแจกันที่วางอยู่บนโต๊ะ มือสวยกำเข้าหากันแน่น ดวงตาแดงก่ำแฝงด้วยความร้ายกาจ“ซ่ง หลิง หากข้าไม่ได้เจ้าก็อย่าได้หวังว่าจะอยู่อย่างมีความสุข” นางเคยมีเคยได้ทุกอย่าง ทำไมคู่หมั้นของน้องสาวนางจะแย่งมาไม่ได้ นางเจอเขาก่อน ในเมื่อเจ้าไม่ยอมก็อย่าว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน ถีบตัวเองขึ้นมาจากโคลนตมได้ก็สามารถกลับไปอยู่เช่นเดิมได้เช่นกัน ข้าจะทำให้เจ้าเงยหน้าขึ้นมาไม่ได้อีกเลย ซ่งหลิงน้องรัก!“คุณหนู…” สาวใช้คนสนิททำใจกล้าเดินเข้ามาเอ่ยเรียกเสียงเบาซ่งหนิงเอ๋อปรับเปลี่ยนแววตามาเป็นอ่อนโยน ยืดหลังตรงหันมาส่งยิ้มให้สาวใช้ “ข้าไม่เป็นไร เจ้าช่วยเก็บกวาดให้ทีข้าคงจะเหนื่อยเกินไปมือไม้จึงได้อ่อนแรงเช่นนี้”“เจ้าค่ะ” สาวใช้มองสิ่งของที่แตกกระจายอยู่บนพื้น นี่แน่ใจว่ามือไม้อ่อนแรง!เช้าวันถัดมาซ่งหลิงค่อนข้างอารมณ์ดี เมื่อคืนนางนั่งขบคิดหาวิธีอยู่ค่อนคืน จนได้ข้อสรุปว่ารอไท่จื่อกลับมาแล้วค่อยไปพูดคุยกับเขา นางเคยพูดคุยกับเขาอยู่บ้างในตอนนั้นก่อนที่เขาจะไปชายแดน ซ่งหลิงจำหน้าเขาได้แค่เลือนลางหากมีไท่จื่อมาช่วยยืนยันว
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5
“ท่านหญิงปักผ้าคลุมขนจิ้งจอกให้ไท่จื่อดีหรือไม่เจ้าคะ ” ซ่งหลิงถูกเสี่ยวซีลากออกมาเลือกหาของขวัญให้กับคนผู้นั้น นางยังไม่เห็นความสำคัญของมันสักนิด คนเขามีทุกอย่างแล้ว ยังจะต้องนำอะไรไปให้เขาอีก“ซีเอ๋อวังหลวงไม่ขาดแคลนผ้าไหมชั้นดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการเย็กปักต่างๆ พวกเขามีความประณีตมากกว่าข้านัก หาอย่างอื่นเถิด” ซ่งหลิงพูดเสียงเหนื่อยหลังจากวิ่งเข้าออกจนครบทุกร้านแล้วก็ยังไม่ได้สิ่งใดกลับมา ซ่งหลิงจึงคิดว่านางจะยอมสละต้นไม้ที่นางปลูกให้กับเขาสักต้นก็แล้วกัน ถึงแม้มันจะไม่มีมูลค่ามากมาย แต่มันกลับมีคุณค่าทางจิตใจเพราะซ่งหลิงเอาใจใส่ดูแลพวกมันเป็นอย่างดีศาลากลางน้ำอุทยานวังหลวง“หืม เจ้าว่าอย่างไรนะ ซ่งหลิงน่ะหรือจะยอมมอบต้นไม้ดอกไม้พวกนั้นให้ใครง่ายๆ” ขนาดพระนางเคยเอ่ยขอสักต้น ซ่งหลิงยังแยกเขี้ยวใส่นาง ซ้ำยังหลบหน้าหลบตาไปหลายวัน ยังมีครั้งหนึ่งฝ่าบาทแอบหยิบต้นไม้นางติดมือกลับวังมาด้วย ซ่งหลิงนางยังตามมาโวยวายอย่างไม่นึกเกรงกลัว แล้วนี่จะให้นางเชื่อได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายจะยอมมอบต้นไม้เหล่านั้นให้กับคู่หมั้น“จริงเพคะฮองเฮา หม่อมฉันไปแจ้งเกี่ยวกับกำหนดการกลับมาของไท่จื่อแก่ท่านหญิ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6
“หลิงเอ๋อ ไม่เข้าใจตรงไหนให้ถามเปิ่นกงมาได้เลย” ฮองเฮาเห็นซ่งหลิงนั่งจ้องใบรายการอาหารรวมไปถึงสิ่งของอื่นๆ ที่จะใช้ในงานงานเลี้ยง ก็คิดว่านางคงมีบางอย่างที่ไม่เข้าใจสามวันแล้วที่นางต้องมานั่งทำเรื่องยุ่งยากเช่นนี้ วันแรกเป็นงานเลี้ยงต้อนรับการมาของรัชทายาทเซียวหลิงซวนจัดที่ตำหนักกลาง ส่วนงานที่สองเป็นงานพระราชสมภพจัดที่ตำหนักบูรพา ฮองเฮาทรงเรียกนางมาเพื่องานที่สองโดยเฉพาะ พระนางบอกว่าควรเรียนรู้เอาไว้เพราะวันหน้ายังมีงานอีกมากมายให้จัดการในฐานะพระชายาและว่าที่ฮองเฮาของแคว้นเป่ย พระนางช่างคิดการณ์ไกลนัก!“หม่อมฉันไม่เข้าใจทุกตรงเลยเพคะ ไม่สู้ฮองเฮาหาคนอื่นมาทำแทนหม่อมดีรึไม่เพคะ” ซ่งหลิงฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ ในใจก็ร้องว่ารีบตอบรับเร็วเข้าเพคะ นางอยากกลับไปนอนจะแย่แล้ว“หลิงเอ๋อว่าที่ลูกสะใภ้ของแม่ ฟังแม่ดีๆ นะ ไม่ ได้! ไม่ มี ทาง! วันสำคัญเช่นนี้จะปล่อยให้คนอื่นทำแทนได้อย่างไร หืม” คิดว่าข้าตีความหมายของเจ้าไม่ได้หรืออย่างไร คนอื่นที่เจ้าหมายถึงย่อมไม่ใช่กรมพิธีการ แต่เป็นคุณหนูจากจวนขุนนาง หึ ฝันไปเถอะ! ฮองเฮาได้แต่คิดในใจโดนตอบกลับเช่นนี้ซ่งหลิงได้แต่ยิ้มเจื่อน “ไม่แน่นะเพ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7
ตำหนักเทียนซวินที่ประทับของฮ่องเต้“ถวายบังคมเสด็จพ่อพะย่ะค่ะ”“หือ ไท่จื่อเจ้าจำทางกลับบ้านได้แล้วรึ ยังจำได้ด้วยรึว่าเราเป็นพ่อของเจ้า แล้วดูสภาพของเจ้าสิเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้…” ฮ่องเต้กวาดสายตามองโอรสของตนที่ไม่ได้พบกันนาน ก็ส่ายหน้าแต่ก็ไม่วายเอ่ยเย้า “อ้อ เป็นเพราะแม่นางอวี้สินะไม่ใช่สิ ตอนนี้นางแต่งให้แม่ทัพอวิ๋นแล้ว ควรเรียกว่าฮูหยินน้อยหรือฮูหยินแม่ทัพอวิ๋นสินะ”เซียวหลิงซวนเขาเพียงนั่งนิ่งไม่สนใจคำพูดของบิดา แม้ดูเหมือนว่าเขาไม่สนใจต่อสิ่งรอบข้าง ทว่าหางตาของเขาลอบชำเลืองมองสำรวจบิดาว่ามีส่วนใดสึกหรอไปแล้วบ้าง ครั้นเห็นว่ายังอยู่ดีจึงละสายตากลับมาสังเกตภายในตำหนักแทนนานมากแล้วที่เขาไม่ได้กลับเมืองหลวง ตอนนั้นที่เขาตัดสินใจขอบิดาออกไปตรวจดูชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนเป็นจริงส่วนหนึ่ง อีกส่วนก็คือเขาอยากที่จะมีอิสระทำในสิ่งที่ตนอย่างจะทำก่อนที่จะไม่ได้ทำมัน เขาเป็นไท่จื่อวันข้างหน้าก็ต้องขึ้นเป็นฮ่องเต้ ต้องอยู่แต่ในวังหลวงไม่สามารถออกไปไหนได้ตามอำเภอใจ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมายอมรับว่าเป็นเขาเองที่บ่ายเบี่ยงไม่ยอมกลับเมืองหลวงสักทีความจริงเขาควรกลับมาตั้งแต่สามสี่ปีก่อน แต่เป็นเ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8
“ฮองเฮาเพคะ…” นางกำนัลคนสนิทวิ่งเข้ามาเข้าทำให้อดีตสาวงามอันดับหนึ่งหันกลับมองพร้อมขมวดคิ้ว “มีอะไรเกิดขึ้นงั้นรึ เจ้าถึงได้วิ่งเข้ามาโดยไม่สนใจมารยาทเช่นนี้”“ขออภัยฮองเฮาเพคะ ตะ แต่ว่าไท่จื่อเพคะ ไท่จื่ออยู่ที่โถงรับรองด้านหน้าเพคะ”“ก็แค่ไท่จื่อ…”“จะ เจ้าว่าอย่างไรนะ” ฮองเฮาสาวเท้าออกจากห้องบรรทมอย่างรวดเร็วเมื่อเข้าห้องโถงรับรอง นางก้าวช้าลง เบื้องหน้าปรากฎบุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากำลังจิบชาอยู่ เขามีความคล้ายฮ่องเต้แปดส่วน ใจของมารดาเต้นเร็วรัวเพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้พบลูกชายจึงเกิดอาการประหม่าเล็กน้อย“หลิงซวน…”หลิงซวนเงยหน้าขึ้นมามองก็เห็นมารดากำลังร้องไห้ เขาจึงรีบลุกขึ้นไปคุกเข่าเบื้องหน้านาง“เสด็จแม่ ทำให้ท่านรอนานลูกอกตัญญูแล้ว” เขาก้มศีรษะจรดพื้นคำนับมารดา“ฮึก…ลูกแม่ เจ้ารีบลุกขึ้นแม่ไม่เคยโกรธเจ้า” นางเคารพการตัดสินใจของลูกชาย และพร้อมที่จะสนับสนุนเขาเสมอ “แม่ขอกอดเจ้าได้รึไม่” หลิงซวนไม่ได้ตอบกลับเป็นคำพูด แต่ใช้การกระทำแทน เขาเป็นฝ่ายเข้าไปโอบกอดมารดาและนั่นยิ่งทำให้พระนางร้องไห้หนักกว่าเดิม อ้อมกอดของมารดาอบอุ่นเสมอ เขาคิดในใจผ่านไปราวครึ่งเค่อพระนางถึงหยุดร้องแล
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9
เมื่อฮองเฮาจากไปต่างฝ่ายต่างนั่งนิ่งก่อเกิดความกระอักกระอ่วนใจ ซ่งหลิงไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย นางอึดอัดแต่ให้จะนางเป็นฝ่ายเริ่มก็ไม่ใช่หางตาแอบชำเลืองมองบุรุษผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นภายในใจลอบพยักหน้าเห็นด้วยกับเสี่ยวซีที่บอกว่าเขาหล่อเหลา“เปิ่นไท่จื่อทราบตนเองหล่อเหลา ท่านหญิงสามารถมองเปิ่นไท่จื่อตรงๆ ได้ไม่เห็นจำเป็นต้องแอบมองเลยนิ่ ในเมื่อเราเป็นคู่หมั้นกัน”ซ่งหลิงสะดุ้งเมื่อถูกเขาจับได้ แต่นางไม่ยอมรับหรอก “ทำให้ไท่จื่อเข้าใจผิดแล้ว หม่อมฉันมองจานขนมกำลังคิดอยู่ว่าจะให้นางกำนัลไปนำมาเพิ่มหรือว่าไม่ต้องดี เพราะเราจะกลับกันเเล้วต่างหากล่ะเพคะ”“หืม เสด็จแม่ไม่ใช่บอกให้เราพูดคุยทำความรู้จักกันหรอกรึ เหตุใดท่านหญิงจึงได้รีบกลับนักเล่ามีงานด่วนหรือว่าเขินอายเปิ่นไท่จื่อ” หลงตัวเอง! ไม่คิดว่าไท่จื่อแห่งแคว้นผู้มีปัญญาเป็นเลิศ เพรียบพร้อมไปด้วยทุกสิ่งอย่างจะกลายเป็นคนหลงตัวเองเช่นนี้“หม่อมฉันทราบมาว่าไท่จื่อเพิ่งจะเสด็จกลับมาถึงได้ไม่นาน จึงไม่อยากที่จะรบกวนเวลาพักผ่อน ไม่สู้เราค่อยหาเวลาพูดคุยกันใหม่เป็นอย่างไรเพคะ” หลิงซวนมองนางที่เอาแต่นั่งก้มหน้าก็ยกยิ้ม “หลิงเอ๋อเป็นห่วงเปิ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10
ตำหนักบูรพา ยามห้าย (21:00 - 22.59 น.) ณ ห้องบรรทมยามนี้เต็มไปด้วยกลิ่นสุรา ไหสุราถูกวางอยู่ทั่วบริเวณยังมีที่กลิ้งตกลงมาจากบุรุษเจ้าของห้อง ตั้งแต่กลับมาจากวังหลวงเขาก็เอาแต่ร่ำสุราไม่หยุดเกากงกงขันทีที่ดูแลไท่จื่อมาตั้งแต่เด็ก ยามนี้กำลังเดินไปมาอย่างกระวนกระวายใจ มีหยุดสอบถามและบริภาษไป่เฮ่อเป็นบางครั้ง“เจ้าเหตุใดไท่จื่อของข้าถึงเป็นเช่นนี้ไปได้”“กงกงท่านถามคำถามนี้กับข้ามานับครั้งไม่ถ้วนแล้วนะขอรับ ท่านก็รู้ว่าไม่มีใครห้ามไท่จื่อได้ อีกอย่างฝ่าบาทก็พระราชทานสุราเหล่านั้นมาให้ไท่จื่อโดยเฉพาะ ใครจะกล้าห้ามเล่า”เกากงกงจนด้วยคำพูดเนื่องจากมันเป็นความจริง สุราเป็นฝ่าบาทประทานมาให้ด้วยตนเอง ยังกำชับอีกด้วยให้ไท่จื่อดื่มมันซะให้พอเพล้ง! ตุบ!“ไป่เฮ่อเอา อึก เหล้ามาให้เปิ่น อึก ไท่จื่อ”เสียงของคนเมาตะโกนร้องขอสุรามาเป็นระยะๆ หนึ่งขันที หนึ่งองครักษ์ได้แต่ยืนมองอยู่ด้านด้วยเป็นห่วง“โถ ไท่จื่อของบ่าว” หลิงซวนในตอนนี้กำลังนั่งอยู่ท่ามกลางไหสุรามากมาย ดวงตาเหม่อมองเพดานพลางขบคิดเรื่องต่างๆ หลิงซวนเจ้าจะยอมถูกทิ้งอีกงั้นรึ ไม่ใช่เคยบอกว่ามีผิดหวังก็ต้องมีสมหวังหรอกหรือ อวี้เจินนางมีคน
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status