ซ่งหลิง เป็นคู่หมั้นของรัชทายาทช่างยากลำบากยิ่งนัก

ซ่งหลิง เป็นคู่หมั้นของรัชทายาทช่างยากลำบากยิ่งนัก

last update最終更新日 : 2026-02-02
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
30チャプター
1.7Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

แฟนตาซี

ความรักหวาน

พีเรียด

คุณหนู

พระชายา

ลูกสาวตระกูลเศรษฐีใหญ่

ราชวงศ์

การแต่งงานตามสัญญา

“ท่านหญิงหากไท่จื่อทรงทราบจะไม่น้อยใจแย่รึเจ้าคะ” “หือ เสี่ยวซีน้อยใจคำนี้ควรใช้กับข้า ไม่แน่ว่าแม้แต่ชื่อของข้าไท่จื่อก็อาจจะจำไม่ได้ เขาออกเดินทางเหนือจรดใต้รู้จักผู้คนมากมาย ข้าเป็นแค่คนที่หลงไปรู้จักกับเขาแค่นั้นไม่มีความสำคัญอันใดให้จดจำหรอก” เสี่ยวซียืนถือต้นฉางโซ่วฮวาหรือดอกไม้อายุยืน ที่ท่านหญิงคัดออกมาไว้เผื่อเลือกอีกทีดอกไม้ต้นนี้มีเพียงสองต้นเท่านั้น เสี่ยวซีเพียงยืนมองท่านหญิงเลือกต้นไม้อื่นเพิ่ม “เอาล่ะ ข้าตัดสินใจแล้ว เป็นไผ่กวนอิมกับฉางโซ่วฮวาก็แล้วกัน” เสี่ยวซีตาเบิกกว้างมองซ่งหลิงอย่างตื่นตะลึง “คุณหนูจะมอบให้ทั้งสองต้นเลยรึเจ้าคะ นี่ฉางโซ่วฮวากับไผ่กวนอิมเชียวนะเจ้าคะ” ฉางโซ่วฮวาไม่เท่าไหร่แต่ไผ่กวนอิมนี่สิ ครั้งหนึ่งฝ่าบาทเคยแอบหยิบกลับวังไปด้วย ท่านหญิงยังตามไปโวยวายเอากลับมาจนได้ “เมื่อครู่นี้ไม่ใช่นางกำนัลของฮองเฮามาแจ้งกำหนดการกลับมาและจัดงานเลี้ยงต้อนรับไท่จื่อหรอกหรือ” “ไผ่กวนอิมให้เป็นของขวัญต้อนรับการกลับมา ส่วนฉางโซ่วฮวาให้เป็นของขวัญวันเกิด” “ขะ ของขวัญวันเกิด…” เสี่ยวซีนึกไปถึงตอนที่นางกำนัลมาแจ้ง นางบอกเพียงกำหนดการและวันที่จัดงานเลี้ยงไม่ได้เอ่ยถึงวันเกิด

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1

AUTUMN 

They say graduation was supposed to be the beginning of everything—careers, dreams, freedom. For me, it meant jumping on a plane to Italy right after my mother dropped a bomb: she got remarried. Again. Without telling me.

“Oh its nothing. We didn’t hold a wedding. We just signed the marriage documents.” She had said. As if that was supposed to explained why she didn’t give me a headups before the whole thing. 

Back then, I used to think my family was perfect—until one evening when a heated argument shattered everything. That night ended in silence… and eventually, divorce.

We were never poor. My father was a retired police officer, and my mother owned a boutique in town. I had what I needed—clothes, food, a roof over my head. But what we lacked was peace.

Even as a teenager, I saw the cracks in their marriage. The arguments were constant. My mother blamed him for not doing enough. He blamed her for never being satisfied.

I don’t hate my father for leaving. I still love them both, in my own way.

But the thought of her marrying someone else—a complete stranger—without even telling me? That’s a different kind of betrayal. One I haven’t figured out how to swallow yet.

"What can I get you?" A female voice chirped and I looked up to find a blonde girl holding a notepad. I gave her a shy smile going through the menu.

Giving my order, I went through my phone, when a message came in. I stared at the strange number with a bland face. I did not need a name to know who it was. 

Abel, my ex boyfriend, had been persistent since I called our relationship off. We met three years ago. He was charming in the kind of the way. A year older, pre-law and dangerously smooth. He helped me carry a box of books on the first day of the semester, and by the end of the week, we were inseparable. 

I had caught him cheating two months before our graduation—balls deep in his colleague, as fate would have it. No apologies. Just a shrug, like I was overreacting for catching him in bed with someone who wore the same company. I ended it right there. Walked out without looking back. 

And when my Mom called to fly over to Italy to eet her new husband—my stepfather . I needed distance. And this trip gave me exactly that. 

But Abel? He didn’t take no for an answer. He called. Texted. Showed up at my apartment with flowers and promises I didn’t ask for. 

"Autumn, honey. Please, I beg you. Give me a chance to explain." A hiss left my lips. I placed the phone face down on the table. My appetite shrunk and I spent the next two hours trying to force down a plate of pasta. 

With an empty plate in front of me, I got up heading to the bathroom with my bag. Retouching my makeup, my phone buzzed again and I looked to find my mother calling this time.  

The urge to roll my eyes filled me and I ignored the call. Walking out, my hands moved over the phone screen as I tried to send her a text when I hit a hard surface. 

I had barely looked up when a hand grabbed me by the arm slamming me against the wall. My face grazed the wall and I let out a small gasp. 

“What the fuck?” I tried to pry my hands off his grip but it barely bulged. My eyes scanned the restaurant waiting for someone to intervene but they all focused on something else. 

"Lasciala andare, " A male voice muttered in Italian, a language I had no knowledge in. Slowly the stranger let go of my hand and I turned, my temper rising. My breath caught in my throat as I stared at the man standing in front of me. He looked ethereal. 

He stood tall with a towering height of about 6’5. His night black hair fell to his neck, framing his chiseled features in a way that's both rugged and captivating. 

But it's his eyes that truly set him apart – piercing gray, like a winter sky, cold and unyielding. There was an aura about him, a sense of anger and coldness. It made me feel like I was walking on thin ice.

He raised an eyebrow for a moment, his face painted with disgust. “What are you looking at?" He muttered and I blinked repeatedly, suddenly recalling he had just held me against the wall. 

“What the hell is wrong with you," my voice filled the room and it went dead silent. I felt stupid and small under his gaze but he didn't need to know that. His jaw clenched and he took a step closer but someone held his arm and I turned to find the man. 

Unlike the rude one he looked short with a feminine face.He gestured towards the door. Glancing at the man in front of me I clenched the arm of my bag walking out of the restaurant. 

Something was definitely weird but I didn't have the time to find out. I had one plan; to visit my mother and head back home.

Taking a short stop at my hotel room I changed into a fresh dress, fixing my curls and reapplying a bit of mascara and lip balm, forcing myself to look less…exhausted instead to look as formal. According to my mother, her husband was on the wealthy side and his house proved her point. 

The cab stopped in front of my mother’s new home. Or rather, her new home.

Not a house. This was a mansion. The exteriors alone screamed money and power with the tall pillars and lush gardens. 

I gripped my clutch tight walking into the mansion. The guards seemed to be expecting someone as they moved away, letting me in. The mansion had a strange feel to it and I found myself looking behind me countless times.   

A housekeeper greeted me at the door and led me through the foyer, where light spilled softly from a chandelier above. I followed the sound of voices and clinking cutlery until I reached the dining room. 

Mom stood when she saw me, "Autumn!" She beamed, sweeping me into a tight hug. She smelled like expensive perfume and red wine. I looked at my outfit and suddenly felt a bit insecure. She engulfed me in a warm hug. Despite having a strange relationship I had missed those. "You look so beautiful. I've missed you so much."

“You look….different too,” I said pulling back, forcing a smile. She laughed lightly and gestured to the man seated beside her. “And this is the reason why. Meet Mateo, my husband.” 

The man rose from his seat with an easy smile. His hair was swept to one side, warm gray eyes and a charisma that seem natural.

"Autumn,” He said with a nod. “Its an honor to finally meet you. Your Mother talks a you about you all the time.”

I gave him a polite smile and a handsake. “Thanks for having me.”

He waved a hand. “Of course. We’re glad you came.” He spared his wristwatch a glance after takinh his seat back. “I wonder if my son is going to make it tonight,”

I blinked. “You have a son?”

Mom hadn’t mentioned anything about a stepsibling. Before I could ask more, Mateo’s eyes glanced behind me towards the entrance. “Oh—there he is,” he said casually. “Right on time,”

I turned. And my breath caught in my throat seeing a familiar face. The stranger I had bumped into earlier at the restaurant. The one with the smug expression and stormy eyes. The one who didn’t offer an apology. He stood tall dressed in all black, his eyes locking with mine the moment I faced him. 

Apparently, the rude man standing few miles away from me was my new stepbrother….

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
30 チャプター
ตอนที่ 1
คิมหันต์ปีนี้อากาศร้อนอบอ้าวกว่าทุกปี ทำให้หนุ่มสาวเลือกที่จะอยู่เรือนมากกว่าออกมาเที่ยวเล่น ด้วยกังวลว่าแสงแดดอันร้อนแรงจะแผดเผาทำลายผิวกายที่งดงามของตนบนชั้นสองของโรงน้ำชาที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวงปรากฎภาพหญิงสาวรูปร่างอรชรสมส่วนในอาภรณ์สีม่วงอ่อนที่ถูกตัดเย็บอย่างปราณีต ตาหงส์เฉี่ยวคมดุจเหยี่ยว จมูกเชิดรั้น ใบหน้าสง่างามสงบนิ่งจนมองอารมณ์ไม่ออก นางกำลังนั่งดื่มชาสายตาเหม่อมองท้องฟ้ากว้างด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง“ท่านหญิงเจ้าคะ” ผู้ที่ถูกเรียกผินหน้าหันกลับมามองสาวใช้“มีอะไรงั้นหรือ เสี่ยวซี” เสียงหวานตอบสาวใช้พร้อมรอยยิ้มบางนางคือบุตรีคนรองตระกูลซ่ง นามว่าซ่งหลิง นิสัยค่อนข้างที่เย็นชาแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว ทว่าเป็นเพียงภายนอกเท่านั้น ส่วนตำแหน่งท่านหญิงของนางได้มาจากที่ครั้งหนึ่งนางเคยช่วยอดีตไทเฮายามที่พระนางไปไหว้พระสวดมนตร์ที่อารามหลวง“เอ่อ…ซ่งฮูหยินให้คนมาแจ้งว่าพรุ่งนี้นางจะเข้ามาพูดคุยเรื่องออกเรือนของคุณหนูใหญ่กับท่านหญิงเจ้าค่ะ” เสี่ยวซีมีหรือจะไม่ทราบจุดประสงค์ของคุณหนูใหญ่ที่มีบิดามารดารักใคร่ตามใจทะนุถนอมมาอย่างดี ต่างจากท่านหญิงของนาง“หืม นางจะออกเรือนแล้วเกี่ยวอันใดกัน
続きを読む
ตอนที่ 2
สามวันต่อมาซ่งหลิงได้รับเทียบเชิญงานเลี้ยงน้ำชาจากฮองเฮา นางถอนหายใจออกมาเบาๆ งานน่าเบื่อนี่อีกแล้วนางไม่รู้ว่ามีสิ่งใดน่าสนุก เหตุใดเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูงถึงได้ชอบกันนัก นางไม่อยากไปแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ เอ๊ะ แกล้งป่วยดีหรือไม่ ฉับพลันภาพผู้คนยกโขยงกันมายามที่นางป่วยไข้ครานั้นแล่นเข้ามาในหัวสมอง ซ่งหลิงส่ายหน้าพัลวัน นางไม่เอาแล้ว วุ่นวายยิ่งนัก“ท่านหญิง ฮองเฮาส่งช่างตัดเย็บมาเจ้าค่ะ” ซ่งหลิงกรอกตาไปมาพร้อมกับพยักหน้าความรักใคร่เอ็นดูอันเกินกว่าเหตุนี้ นางไม่รู้จะทำอย่างไร เคยเอาแต่ใจ ดื้อด้าน อวดเบ่งอำนาจบารมี ซ่งหลิงทำมาหมดแล้ว ทว่ามันไม่ทำให้ความรักใคร่เอ็นดูในตัวนางลดน้อยลงกลับมีแต่จะเพิ่มขึ้นเสี่ยวซีได้แต่ส่งยิ้มให้กำลังใจไปให้คนที่อยากจะปฏิเสธก็ปฏิเสธไม่ได้“คารวะท่านหญิงเจ้าค่ะ” หัวหน้าช่างตัดเย็บยอบกายคำนับนางอย่างนอบน้อมเป็นเพราะนางเป็นที่รักใคร่เอ็นดูของฮองเฮาทั้งยังเป็นพระคู่หมั้นของไท่จื่อ พวกนางจึงไม่อาจเสียมารยาท“ทุกท่านอย่าได้มากพิธี เรามาเริ่มกันเลยเถอะ” ซ่งหลิงรีบลุกขึ้นกางแขนรออีกฝ่าย รีบวัดแล้วรีบกลับไปเสีย“เจ้าค่ะ” พวกนางทำงานกันอย่างรวดเร็ว ซ่งหลิงถู
続きを読む
ตอนที่ 3
งานเลี้ยงน้ำชาซ่งหลิงนั่งมองดูการเสแสร้งเข้าหากัน รอยยิ้มประดับใบหน้าแต่กลับส่งไปไม่ถึงดวงตา นางเบะปากเล็กน้อย เมื่อไหร่ฮองเฮาจะเสด็จมาก็ไม่รู้ นางปั้นหน้ายิ้มจนปวดกรามไปหมดแล้ว“คารวะท่านหญิงเจ้าค่ะ” มาอีกแล้ว ซ่งหลิงฉีกยิ้มการละครให้พวกนาง“วันนี้อากาศค่อนข้างที่จะร้อนไปสักนิดพวกเจ้าว่าหรือไม่” อืม นางไม่รู้จะพูดคุยเรื่องอะไร ลมฟ้าอากาศนี่แหละง่ายสุด“เจ้าค่ะ อากาศร้อนเช่นนี้มาหลายวันคาดว่าอีกไม่เกินสองราตรีฝนน่าจะตกนะเจ้าคะ” นางคือบุตรสาวเจ้ากรมการคลังเจียงชุนฮวา“หือ คุณหนูเจียงทราบได้อย่างไร” ซ่งหลิงไม่คิดว่าได้ยินคำตอบที่แตกต่างจากคนอื่นก่อนหน้า เพราะนางใช้วิธีนี้ถึงได้ไม่ใครอยู่คุยกับนาง“พี่รองของข้ามักจะออกไปทำการค้ากับท่านลุงสามอยู่บ่อยๆ ซึ่งแต่ละแคว้นจะมีสภาพอากาศแตกต่างกันไป หลังจากกลับมาข้ามักจะไปขอให้พี่รองเล่าเรื่องต่างๆ ให้ฟังเสมอเจ้าค่ะ” ท่าทีและคำพูดของนางมีความเป็นธรรมชาติไม่ได้เสแสร้งเหมือนคนอื่น“เป็นเช่นนี้เอง นอกจากได้ทำการค้าแล้วยังได้ท่องเที่ยวไปด้วย” พวกนางนั่งคุยได้ไม่นานก็แยกย้ายกันกลับไปประจำ เพราะขันทีเข้ามาแจ้งว่าฮองเฮาใกล้เสด็จมาแล้วระหว่างนั่งรอก็มีล
続きを読む
ตอนที่ 4
ตุบ! เพล้ง!ซ่งหนิงเอ๋อกลับจวนมาด้วยอารมณ์คุกรุ่น มาถึงเรือนของตนก็นำความโกรธไปลงที่ชุดน้ำชาแจกันที่วางอยู่บนโต๊ะ มือสวยกำเข้าหากันแน่น ดวงตาแดงก่ำแฝงด้วยความร้ายกาจ“ซ่ง หลิง หากข้าไม่ได้เจ้าก็อย่าได้หวังว่าจะอยู่อย่างมีความสุข” นางเคยมีเคยได้ทุกอย่าง ทำไมคู่หมั้นของน้องสาวนางจะแย่งมาไม่ได้ นางเจอเขาก่อน ในเมื่อเจ้าไม่ยอมก็อย่าว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน ถีบตัวเองขึ้นมาจากโคลนตมได้ก็สามารถกลับไปอยู่เช่นเดิมได้เช่นกัน ข้าจะทำให้เจ้าเงยหน้าขึ้นมาไม่ได้อีกเลย ซ่งหลิงน้องรัก!“คุณหนู…” สาวใช้คนสนิททำใจกล้าเดินเข้ามาเอ่ยเรียกเสียงเบาซ่งหนิงเอ๋อปรับเปลี่ยนแววตามาเป็นอ่อนโยน ยืดหลังตรงหันมาส่งยิ้มให้สาวใช้ “ข้าไม่เป็นไร เจ้าช่วยเก็บกวาดให้ทีข้าคงจะเหนื่อยเกินไปมือไม้จึงได้อ่อนแรงเช่นนี้”“เจ้าค่ะ” สาวใช้มองสิ่งของที่แตกกระจายอยู่บนพื้น นี่แน่ใจว่ามือไม้อ่อนแรง!เช้าวันถัดมาซ่งหลิงค่อนข้างอารมณ์ดี เมื่อคืนนางนั่งขบคิดหาวิธีอยู่ค่อนคืน จนได้ข้อสรุปว่ารอไท่จื่อกลับมาแล้วค่อยไปพูดคุยกับเขา นางเคยพูดคุยกับเขาอยู่บ้างในตอนนั้นก่อนที่เขาจะไปชายแดน ซ่งหลิงจำหน้าเขาได้แค่เลือนลางหากมีไท่จื่อมาช่วยยืนยันว
続きを読む
ตอนที่ 5
“ท่านหญิงปักผ้าคลุมขนจิ้งจอกให้ไท่จื่อดีหรือไม่เจ้าคะ ” ซ่งหลิงถูกเสี่ยวซีลากออกมาเลือกหาของขวัญให้กับคนผู้นั้น นางยังไม่เห็นความสำคัญของมันสักนิด คนเขามีทุกอย่างแล้ว ยังจะต้องนำอะไรไปให้เขาอีก“ซีเอ๋อวังหลวงไม่ขาดแคลนผ้าไหมชั้นดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการเย็กปักต่างๆ พวกเขามีความประณีตมากกว่าข้านัก หาอย่างอื่นเถิด” ซ่งหลิงพูดเสียงเหนื่อยหลังจากวิ่งเข้าออกจนครบทุกร้านแล้วก็ยังไม่ได้สิ่งใดกลับมา ซ่งหลิงจึงคิดว่านางจะยอมสละต้นไม้ที่นางปลูกให้กับเขาสักต้นก็แล้วกัน ถึงแม้มันจะไม่มีมูลค่ามากมาย แต่มันกลับมีคุณค่าทางจิตใจเพราะซ่งหลิงเอาใจใส่ดูแลพวกมันเป็นอย่างดีศาลากลางน้ำอุทยานวังหลวง“หืม เจ้าว่าอย่างไรนะ ซ่งหลิงน่ะหรือจะยอมมอบต้นไม้ดอกไม้พวกนั้นให้ใครง่ายๆ” ขนาดพระนางเคยเอ่ยขอสักต้น ซ่งหลิงยังแยกเขี้ยวใส่นาง ซ้ำยังหลบหน้าหลบตาไปหลายวัน ยังมีครั้งหนึ่งฝ่าบาทแอบหยิบต้นไม้นางติดมือกลับวังมาด้วย ซ่งหลิงนางยังตามมาโวยวายอย่างไม่นึกเกรงกลัว แล้วนี่จะให้นางเชื่อได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายจะยอมมอบต้นไม้เหล่านั้นให้กับคู่หมั้น“จริงเพคะฮองเฮา หม่อมฉันไปแจ้งเกี่ยวกับกำหนดการกลับมาของไท่จื่อแก่ท่านหญิ
続きを読む
ตอนที่ 6
“หลิงเอ๋อ ไม่เข้าใจตรงไหนให้ถามเปิ่นกงมาได้เลย” ฮองเฮาเห็นซ่งหลิงนั่งจ้องใบรายการอาหารรวมไปถึงสิ่งของอื่นๆ ที่จะใช้ในงานงานเลี้ยง ก็คิดว่านางคงมีบางอย่างที่ไม่เข้าใจสามวันแล้วที่นางต้องมานั่งทำเรื่องยุ่งยากเช่นนี้ วันแรกเป็นงานเลี้ยงต้อนรับการมาของรัชทายาทเซียวหลิงซวนจัดที่ตำหนักกลาง ส่วนงานที่สองเป็นงานพระราชสมภพจัดที่ตำหนักบูรพา ฮองเฮาทรงเรียกนางมาเพื่องานที่สองโดยเฉพาะ พระนางบอกว่าควรเรียนรู้เอาไว้เพราะวันหน้ายังมีงานอีกมากมายให้จัดการในฐานะพระชายาและว่าที่ฮองเฮาของแคว้นเป่ย พระนางช่างคิดการณ์ไกลนัก!“หม่อมฉันไม่เข้าใจทุกตรงเลยเพคะ ไม่สู้ฮองเฮาหาคนอื่นมาทำแทนหม่อมดีรึไม่เพคะ” ซ่งหลิงฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ ในใจก็ร้องว่ารีบตอบรับเร็วเข้าเพคะ นางอยากกลับไปนอนจะแย่แล้ว“หลิงเอ๋อว่าที่ลูกสะใภ้ของแม่ ฟังแม่ดีๆ นะ ไม่ ได้! ไม่ มี ทาง! วันสำคัญเช่นนี้จะปล่อยให้คนอื่นทำแทนได้อย่างไร หืม” คิดว่าข้าตีความหมายของเจ้าไม่ได้หรืออย่างไร คนอื่นที่เจ้าหมายถึงย่อมไม่ใช่กรมพิธีการ แต่เป็นคุณหนูจากจวนขุนนาง หึ ฝันไปเถอะ! ฮองเฮาได้แต่คิดในใจโดนตอบกลับเช่นนี้ซ่งหลิงได้แต่ยิ้มเจื่อน “ไม่แน่นะเพ
続きを読む
ตอนที่ 7
ตำหนักเทียนซวินที่ประทับของฮ่องเต้“ถวายบังคมเสด็จพ่อพะย่ะค่ะ”“หือ ไท่จื่อเจ้าจำทางกลับบ้านได้แล้วรึ ยังจำได้ด้วยรึว่าเราเป็นพ่อของเจ้า แล้วดูสภาพของเจ้าสิเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้…” ฮ่องเต้กวาดสายตามองโอรสของตนที่ไม่ได้พบกันนาน ก็ส่ายหน้าแต่ก็ไม่วายเอ่ยเย้า “อ้อ เป็นเพราะแม่นางอวี้สินะไม่ใช่สิ ตอนนี้นางแต่งให้แม่ทัพอวิ๋นแล้ว ควรเรียกว่าฮูหยินน้อยหรือฮูหยินแม่ทัพอวิ๋นสินะ”เซียวหลิงซวนเขาเพียงนั่งนิ่งไม่สนใจคำพูดของบิดา แม้ดูเหมือนว่าเขาไม่สนใจต่อสิ่งรอบข้าง ทว่าหางตาของเขาลอบชำเลืองมองสำรวจบิดาว่ามีส่วนใดสึกหรอไปแล้วบ้าง ครั้นเห็นว่ายังอยู่ดีจึงละสายตากลับมาสังเกตภายในตำหนักแทนนานมากแล้วที่เขาไม่ได้กลับเมืองหลวง ตอนนั้นที่เขาตัดสินใจขอบิดาออกไปตรวจดูชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนเป็นจริงส่วนหนึ่ง อีกส่วนก็คือเขาอยากที่จะมีอิสระทำในสิ่งที่ตนอย่างจะทำก่อนที่จะไม่ได้ทำมัน เขาเป็นไท่จื่อวันข้างหน้าก็ต้องขึ้นเป็นฮ่องเต้ ต้องอยู่แต่ในวังหลวงไม่สามารถออกไปไหนได้ตามอำเภอใจ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมายอมรับว่าเป็นเขาเองที่บ่ายเบี่ยงไม่ยอมกลับเมืองหลวงสักทีความจริงเขาควรกลับมาตั้งแต่สามสี่ปีก่อน แต่เป็นเ
続きを読む
ตอนที่ 8
“ฮองเฮาเพคะ…” นางกำนัลคนสนิทวิ่งเข้ามาเข้าทำให้อดีตสาวงามอันดับหนึ่งหันกลับมองพร้อมขมวดคิ้ว “มีอะไรเกิดขึ้นงั้นรึ เจ้าถึงได้วิ่งเข้ามาโดยไม่สนใจมารยาทเช่นนี้”“ขออภัยฮองเฮาเพคะ ตะ แต่ว่าไท่จื่อเพคะ ไท่จื่ออยู่ที่โถงรับรองด้านหน้าเพคะ”“ก็แค่ไท่จื่อ…”“จะ เจ้าว่าอย่างไรนะ” ฮองเฮาสาวเท้าออกจากห้องบรรทมอย่างรวดเร็วเมื่อเข้าห้องโถงรับรอง นางก้าวช้าลง เบื้องหน้าปรากฎบุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากำลังจิบชาอยู่ เขามีความคล้ายฮ่องเต้แปดส่วน ใจของมารดาเต้นเร็วรัวเพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้พบลูกชายจึงเกิดอาการประหม่าเล็กน้อย“หลิงซวน…”หลิงซวนเงยหน้าขึ้นมามองก็เห็นมารดากำลังร้องไห้ เขาจึงรีบลุกขึ้นไปคุกเข่าเบื้องหน้านาง“เสด็จแม่ ทำให้ท่านรอนานลูกอกตัญญูแล้ว” เขาก้มศีรษะจรดพื้นคำนับมารดา“ฮึก…ลูกแม่ เจ้ารีบลุกขึ้นแม่ไม่เคยโกรธเจ้า” นางเคารพการตัดสินใจของลูกชาย และพร้อมที่จะสนับสนุนเขาเสมอ “แม่ขอกอดเจ้าได้รึไม่” หลิงซวนไม่ได้ตอบกลับเป็นคำพูด แต่ใช้การกระทำแทน เขาเป็นฝ่ายเข้าไปโอบกอดมารดาและนั่นยิ่งทำให้พระนางร้องไห้หนักกว่าเดิม อ้อมกอดของมารดาอบอุ่นเสมอ เขาคิดในใจผ่านไปราวครึ่งเค่อพระนางถึงหยุดร้องแล
続きを読む
ตอนที่ 9
เมื่อฮองเฮาจากไปต่างฝ่ายต่างนั่งนิ่งก่อเกิดความกระอักกระอ่วนใจ ซ่งหลิงไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย นางอึดอัดแต่ให้จะนางเป็นฝ่ายเริ่มก็ไม่ใช่หางตาแอบชำเลืองมองบุรุษผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นภายในใจลอบพยักหน้าเห็นด้วยกับเสี่ยวซีที่บอกว่าเขาหล่อเหลา“เปิ่นไท่จื่อทราบตนเองหล่อเหลา ท่านหญิงสามารถมองเปิ่นไท่จื่อตรงๆ ได้ไม่เห็นจำเป็นต้องแอบมองเลยนิ่ ในเมื่อเราเป็นคู่หมั้นกัน”ซ่งหลิงสะดุ้งเมื่อถูกเขาจับได้ แต่นางไม่ยอมรับหรอก “ทำให้ไท่จื่อเข้าใจผิดแล้ว หม่อมฉันมองจานขนมกำลังคิดอยู่ว่าจะให้นางกำนัลไปนำมาเพิ่มหรือว่าไม่ต้องดี เพราะเราจะกลับกันเเล้วต่างหากล่ะเพคะ”“หืม เสด็จแม่ไม่ใช่บอกให้เราพูดคุยทำความรู้จักกันหรอกรึ เหตุใดท่านหญิงจึงได้รีบกลับนักเล่ามีงานด่วนหรือว่าเขินอายเปิ่นไท่จื่อ” หลงตัวเอง! ไม่คิดว่าไท่จื่อแห่งแคว้นผู้มีปัญญาเป็นเลิศ เพรียบพร้อมไปด้วยทุกสิ่งอย่างจะกลายเป็นคนหลงตัวเองเช่นนี้“หม่อมฉันทราบมาว่าไท่จื่อเพิ่งจะเสด็จกลับมาถึงได้ไม่นาน จึงไม่อยากที่จะรบกวนเวลาพักผ่อน ไม่สู้เราค่อยหาเวลาพูดคุยกันใหม่เป็นอย่างไรเพคะ” หลิงซวนมองนางที่เอาแต่นั่งก้มหน้าก็ยกยิ้ม “หลิงเอ๋อเป็นห่วงเปิ
続きを読む
ตอนที่ 10
ตำหนักบูรพา ยามห้าย (21:00 - 22.59 น.) ณ ห้องบรรทมยามนี้เต็มไปด้วยกลิ่นสุรา ไหสุราถูกวางอยู่ทั่วบริเวณยังมีที่กลิ้งตกลงมาจากบุรุษเจ้าของห้อง ตั้งแต่กลับมาจากวังหลวงเขาก็เอาแต่ร่ำสุราไม่หยุดเกากงกงขันทีที่ดูแลไท่จื่อมาตั้งแต่เด็ก ยามนี้กำลังเดินไปมาอย่างกระวนกระวายใจ มีหยุดสอบถามและบริภาษไป่เฮ่อเป็นบางครั้ง“เจ้าเหตุใดไท่จื่อของข้าถึงเป็นเช่นนี้ไปได้”“กงกงท่านถามคำถามนี้กับข้ามานับครั้งไม่ถ้วนแล้วนะขอรับ ท่านก็รู้ว่าไม่มีใครห้ามไท่จื่อได้ อีกอย่างฝ่าบาทก็พระราชทานสุราเหล่านั้นมาให้ไท่จื่อโดยเฉพาะ ใครจะกล้าห้ามเล่า”เกากงกงจนด้วยคำพูดเนื่องจากมันเป็นความจริง สุราเป็นฝ่าบาทประทานมาให้ด้วยตนเอง ยังกำชับอีกด้วยให้ไท่จื่อดื่มมันซะให้พอเพล้ง! ตุบ!“ไป่เฮ่อเอา อึก เหล้ามาให้เปิ่น อึก ไท่จื่อ”เสียงของคนเมาตะโกนร้องขอสุรามาเป็นระยะๆ หนึ่งขันที หนึ่งองครักษ์ได้แต่ยืนมองอยู่ด้านด้วยเป็นห่วง“โถ ไท่จื่อของบ่าว” หลิงซวนในตอนนี้กำลังนั่งอยู่ท่ามกลางไหสุรามากมาย ดวงตาเหม่อมองเพดานพลางขบคิดเรื่องต่างๆ หลิงซวนเจ้าจะยอมถูกทิ้งอีกงั้นรึ ไม่ใช่เคยบอกว่ามีผิดหวังก็ต้องมีสมหวังหรอกหรือ อวี้เจินนางมีคน
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status