และแล้ววันที่กรวิชและของขวัญต้องกลับบ้านก็มาถึง วันนี้เพื่อนๆต่างมาส่งทั้งคู่กลับอย่างคับคั่ง"งื้อ แกจะไปแล้วจริงๆหรอ พอถึงวันจะไปจริงๆก็ใจหายเหมือนกัน"เอมอรจับมือเพื่อนรักแน่น"ยัยอรชั้นไม่ได้หายไปไหนสักหน่อยแค่ย้ายกลับบ้านเองนะ เดี๋ยวมาหาบ่อยๆโอเคมั้ย""แกต้องมาบ่อยๆนะ""อืม ไม่หลอกแน่นอน""โชคดีนะครับคุณหมอของขวัญ โชคดีนะโว้ยไอ้กร"ณภัทรลาเพื่อนๆบ้าง"อืม มึงไม่ต้องทำเป็นเศร้าเลยโรงแรมกูก็อยู่ที่นี่ต้องแวะมาบ่อยๆแน่นอนไม่ต้องห่วง""เออให้มันจริง ไม่ใช่ว่ากลับบ้านแล้วหายเงียบเลย แต่ก็ไม่รู้ว่าวันหลังถ้ากูกลับมามึงยังจะมีเวลาว่างให้กูอยู่หรือเปล่า"กรวิศมองเพื่อนอย่างมีเลศนัย"พูดอะไรของมึงวะ รีบกลับได้แล้วเดี๋ยวจะถึงบ้านดึก""เออๆๆกลับแล้ว ไปแล้วนะครับทุกคน เดี๋ยวผมแวะมาเยี่ยมบ่อยๆนะครับ""กลับแล้วนะคะ ไปแล้วนะแกมีอะไรก็โทรคุยกันนะ""อื้อ เดินทางปลอดภัยนะ"สองเพื่อนรักกอดลากันพร้อมน้ำตาที่ไหลรินอาบสองแก้ม“ไม่ร้องแล้วนะคนดี ร้องไห้จนตาบวมหมดแล้ว”กรวิชเช็ดน้ำตาให้แฟนสาว“พอถึงวันที่ต้องจากลาจริงๆก็ใจหายมากเหมือนกันนะคะ”ของขวัญสูดหายใจลึกเพื่อให้น้ำตาหยุดไหลพลางมองออกไปสองข้างทางขณะที่ร
Magbasa pa