ขอเริ่มต้นใหม่อีกครั้งกับคนเดิม

แนะนำตัวละครกรวิช(พระเอก) : นักวิชาการป่าไม้สุดหล่อ พ่วงด้วยตำแหน่งนักธุรกิจคนเก่ง อายุ 31 ปี อดีตเคยเป็นแฟนเก่าของคุณหมอของขวัญของขวัญ(นางเอก) : คุณหมอสาวแสนสวยคนเก่ง อายุ 31 ปี แม้จะเป็นคนบอกเลิกกรวิชเองแต่ในใจกลับคิดถึงแต่เขา จนต้องทำทุกวิถีทางเพื่อตามรักคืนใจ**นิยายแนวโรแมนติก ดราม่า ไม่มีนอกกายนอกใจ เศร้าบ้างในช่วงแรกแต่พอพระเอกเปิดเผยความรู้สึกตัวเองแล้วคลั่งรักสุดๆ นางเอกแน่วแน่ในการตามรักคืนใจขั้นสุด อ่อยพระเอกสุดๆเหมือนกัน ฝากติดตามกันด้วยน๊า** **ถ้าชอบผลงานของไรท์ฝากนักเขียนที่น่ารักทุกท่าน กดติดตาม กดถูกใจ เพิ่มเข้าชั้นและคอมเม้นท์มาพูดคุยกันด้วยน๊า**เรื่องย่อคู่รักในวัยเรียนอย่างกรวิชและของขวัญ ต้องโคจรกลับมาพบกันอีกครั้ง หลังจากที่เลิกรากันไปเนิ่นนานเพราะต่างคนต่างเลือกเดินตามความฝันและเส้นทางชีวิตของตัวเอง แต่การเจอกันครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความบังเอิญเพราะเธอตั้งใจกลับมาทวงความรักคืนหัวใจให้ตัวเองโครงเรื่องคุณหมอของขวัญและกรวิชเจ้าหน้าที่ป่าไม้นางเอกและพระเอกของเรื่องเป็นคู่รักตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้องมาเลิกกันก่อนเรียนจบมหาวิทยาลัยเพราะความคิดเรื่องการใช้ชีวิตเริ

สามเดือนแล้วตั้งแต่ของขวัญย้ายมาทำงานที่นี่ เธอปรับตัวเข้ากับเพื่อนร่วมงานและสภาพแวดล้อมของที่นี่ได้เป็นอย่างดี มีสิ่งที่ยังติดอยู่ในใจเธอตั้งแต่วันนั้นที่ขับรถสวนกับเขาคนนั้น คนที่เหมือนคนในความทรงจำของเธอ ตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่เคยพบเขาคนนั้นอีกเลย"คุณหมอคะมีเคสด่วนค่ะ มีเจ้าหน้าที่ป่าไม้ได้รับบาดเจ็บนอนรออยู่ที่ห้องฉุกเฉินค่ะ"พยาบาลวิ่งเข้ามาตาของขวัญที่กำลังนั่งพักอยู่ในห้องพักแพทย์ของขวัญมองนาฬิกาบนผนังบอกเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว เธอรีบไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นและรีบตามพยาบาลออกไปดูคนไข้ทันที เธอยืนอ่านประวัติและอาการของผู้ป่วยแล้วถึงกับยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งพยาบาลให้ไปเตรียมอุปกรณ์สำหรับตรวจผู้ป่วยทันทีที่ม่านกั้นห้องเปิดออกกรวิชที่นอนเจ็บอยู่บนเตียงผู้ป่วยมองของขวัญตาไม่กะพริบ เขานอนนิ่งตัวแข็งทื่ออาการเดียวกันกับตอนที่ของขวัญอ่านชื่อผู้ป่วยไม่มีผิด ทั้งคู่ไม่คิดว่าการเจอกันครั้งแรกในรอบหลายปีจะเจอกันในรูปแบบนี้"หมอขอตรวจดูอาการหน่อยนะคะ""ครับ"เพราะไปช่วยชาวบ้านที่หนีเอาตัวรอดจากไฟป่าทำให้กรวิชโดนกิ่งไม้ขนาดใหญ่หักโดนไหล่ จนอีริคเพื่อนรักต้องรีบพามาส่งโรงพยาบาลเมื่อตรว

กว่าพายุฝนจะสงบลงก็สามทุ่มกว่าแล้ว กรวิชไม่อยากให้ขับรถออกไปตอนดึกแบบนี้เพราะเกรงว่าจะไม่ปลอดภัยจึงเสนอให้ไปพักที่รีสอร์ตของเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากอุทยานและถนนก็ไม่ได้อันตรายเหมือนทางกลับตัวจังหวัด ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วยเพราะต่างคนต่างเพลียกันมากแล้วยังดีที่วันนี้ที่รีสอร์ตมีห้องว่างเหลืออยู่ 3 ห้องจึงเพียงพอให้ทุกคนเข้าพัก เมื่อไปถึงทุกคนแยกย้ายกันเข้าห้องพักเพื่อพักผ่อนหลังจากเหนื่อยกันมาหลายวัน มีเพียงของขวัญที่นอนไม่หลับ หลังจากอาบน้ำเรียบร้อยแล้วจึงออกมานั่งเล่นในสวน ของขวัญนั่งมองท้องฟ้ามืดมัวยามค่ำคืน สูดกลิ่นหอมของดินหลังฝนตก เสียงหรีดหริ่งเรไรร้อง เธอหลับตาสูดหายใจเอาอากาศเข้าไปลึกเต็มปอด ฟังเสียงร้องของสัตว์ ดื่มด่ำไปกับความงามของธรรมชาติ ในหนึ่งคิดถึงบ้านที่จากมาแต่อีกใจก็เริ่มชอบที่นี่มากขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกที่ตัดสินใจย้ายมาที่นี่เธอยังไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองนักว่าจะสามารถอยู่ที่นี่ได้นานแค่ไหน แต่พออยู่ที่นี่นานขึ้นก็เริ่มรักและผูกพันขึ้นเรื่อยๆ ของขวัญตั้งใจว่าอยากอยู่ที่นี่ให้ได้นานที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ไม่ใช่เพียงของขวัญที่นอนไม่หลับกรวิชเองก็นอนไม่หลับเช่นกัน เขาออกมาเดินเล่

"ไง เจ็บล่ะสิมึง"อีริคนั่งรอเพื่อนอยู่อีกมุมหนึ่งของร้านเดินมาตบไหล่กรวิช เดิมทีเขาอยากเข้ามาเป็นกาวใจให้เพื่อนทั้งสองแต่คิดอีกทีก็อยากให้ทั้งคู่ตัดสินใจด้วยตัวเองจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆเป็นกำลังใจให้ทั้งคู่"อืม เจ็บชิบหาย กูไม่คิดว่าการโดนบอกเลิกจะเจ็บขนาดนี้""กูถึงไม่อยากมีแฟน เช็ดน้ำตาให้เรียบร้อยคืนนี้กูจะพามึงไปดื่มไม่เมาไม่เลิก"คืนนั้นทั้งคืนกรวิชดื่มไม่รู้กี่แก้วจนภาพตัด ส่วนอีริคได้เพียงจิบนิดๆหน่อยๆเพราะต้องคอยดูแลเพื่อนรัก"ไอ้กรเอ๊ย หมดสภาพเลยสิมึง กูก็ไม่รู้จะช่วยมึงยังไง ไปกลับบ้าน"อีริคนั่งบ่นเพื่อนรัก ก่อนหิ้วปีกคนหมดสภาพขึ้นรถกลับบ้านฝ่ายของขวัญเมื่อบอกเลิกกรวิชแล้วก็กลับมานอนร้องไห้คนเดียวที่ห้อง ตอนนี้เธอไม่แน่ใจเลยว่าสิ่งที่ตัดสินใจไปถูกหรือผิด ที่รู้คือตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนหัวใจแตกสลาย ความรู้สึกเจ็บปวดจุกแน่นทรมานเต็มอกหลังจากวันที่โดนของขวัญบอกเลิกกรวิชทำได้เพียงตามดูเธออยู่ห่างๆโดยไม่ให้เธอรู้ตัว"ขวัญวันนี้ไปทานข้าวเย็นด้วยกันนะ"ศรัณที่เดินตามของขวัญออกมาจากคณะบอกเธอ"เอ่อคือว่า วันนี้ขวัญต้องอ่านหนังสือน่ะค่ะ""แต่ขวัญปฏิเสธพี่มาหลายรอบแล้วนะ อีกอย่างช่วงนี

ระหว่างทางกลับโรงเรียนกรวิชเห็นของขวัญเดินเล่นคนเดียวอยู่ข้างลำธาร เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือเห็นว่าห้าโมงกว่าแล้วและตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดจึงเป็นห่วงเธอแต่ไม่กล้าเข้าไปทัก ทำได้เพียงคืนมองเธออยู่ห่างๆ"ยัยนี่คิดอะไรอยู่นะ ค่ำมืดขนาดนี้มาเดินเล่นคนเดียว ไม่รู้จักกลัวบ้างรึไง"กรวิชยืนมองของขวัญอยู่อย่างนั้นจนเธอเดินกลับโรงเรียนจึงเดินตามเธอไป ไอ้กรนะไอ้กรทำไมต้องเป็นห่วงยัยนี่ด้วย“สวัสดีทุกคนอย่างเป็นทางการอีกครั้งนะครับ ผมขอเป็นตัวแทนชาวบ้านที่นี่กล่าวต้อนรับทุกท่านที่มีจิตอาสามาช่วยเหลือพวกเราใจครั้งนี้ด้วยใจจริงครับ พวกเราขอต้อนรับทุกคนด้วยอาหารมื้อใหญ่มื้อนี้นะครับ แม้จะไม่หรูหราแต่พวกเราตั้งใจทำด้วยใจเลย ไม่พูดมากแล้วเชิญทุกท่านทานให้อร่อยได้เลยครับ”บรรยากาศงานเลี้ยงต้อนรับผู้มาเยือนในค่ำคืนนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความอบอุ่น แม้จะเรียบง่ายแต่กลับทำให้หัวใจของทั้งผู้ให้และผู้รับมีความสุขหลังจากทานมื้อค่ำเสร็จแล้วกรวิชจึงถือโอกาสช่วงที่ทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาจึงถือโอกาสประชุมชี้แจงทำความเข้าใจกับชาวบ้านก่อนจะเริ่มลุยงานกันในวันพรุ่งนี้ การประชุมผ่านพ้นไปได้ด้วยดีชาวบ้านต่างให้ความร่