Masukคู่รักในวัยเรียนอย่างกรวิชและของขวัญต้องโคจรกลับมาพบกันอีกครั้ง หลังจากที่เลิกรากันไปเนิ่นนานเพราะต่างคนต่างเลือกเดินตามความฝันและเส้นทางชีวิตของตัวเอง แต่การเจอกันครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความบังเอิญเพราะเธอตั้งใจกลับมาทวงความรักคืนหัวใจให้ตัวเอง
Lihat lebih banyakแนะนำตัวละคร
กรวิช(พระเอก) : นักวิชาการป่าไม้สุดหล่อ พ่วงด้วยตำแหน่งนักธุรกิจคนเก่ง อายุ 31 ปี อดีตเคยเป็นแฟนเก่าของคุณหมอของขวัญ
ของขวัญ(นางเอก) : คุณหมอสาวแสนสวยคนเก่ง อายุ 31 ปี แม้จะเป็นคนบอกเลิกกรวิชเองแต่ในใจกลับคิดถึงแต่เขา จนต้องทำทุกวิถีทางเพื่อตามรักคืนใจ
**นิยายแนวโรแมนติก ดราม่า ไม่มีนอกกายนอกใจ เศร้าบ้างในช่วงแรกแต่พอพระเอกเปิดเผยความรู้สึกตัวเองแล้วคลั่งรักสุดๆ นางเอกแน่วแน่ในการตามรักคืนใจขั้นสุด อ่อยพระเอกสุดๆเหมือนกัน ฝากติดตามกันด้วยน๊า**
**ถ้าชอบผลงานของไรท์ฝากนักเขียนที่น่ารักทุกท่าน กดติดตาม กดถูกใจ เพิ่มเข้าชั้นและคอมเม้นท์มาพูดคุยกันด้วยน๊า**
เรื่องย่อ
คู่รักในวัยเรียนอย่างกรวิชและของขวัญ ต้องโคจรกลับมาพบกันอีกครั้ง หลังจากที่เลิกรากันไปเนิ่นนานเพราะต่างคนต่างเลือกเดินตามความฝันและเส้นทางชีวิตของตัวเอง แต่การเจอกันครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความบังเอิญเพราะเธอตั้งใจกลับมาทวงความรักคืนหัวใจให้ตัวเอง
โครงเรื่อง
คุณหมอของขวัญและกรวิชเจ้าหน้าที่ป่าไม้นางเอกและพระเอกของเรื่องเป็นคู่รักตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้องมาเลิกกันก่อนเรียนจบมหาวิทยาลัยเพราะความคิดเรื่องการใช้ชีวิตเริ่มแตกต่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากเลิกกันนานหลายปีทั้งคู่มีโอกาสกลับมาเจอกันอีกครั้งด้วยหน้าที่การงาน เพราะของขวัญย้ายไปเป็นแพทย์ประจำการที่โรงพยาบาลในจังหวัดเดียวกันกับที่กรวิชเป็นนักวิชาการป่าไม้ของอุทยานอยู่ ทั้งคู่มีโอกาสร่วมงานกันครั้งแรกจากการออกค่ายอาสา เนื่องจากการทำงานที่ได้ใกล้ชิดกันทำให้ของขวัญรู้ใจตัวเองมากขึ้นจึงพยายามตามจีบกรวิชใหม่อีกครั้งเพื่อแก้ไขสิ่งที่ตัวเองเคยทำผิดพลาดไปตอนเด็ก กรวิชที่เจ็บมามากจากการเคยถูกบอกเลิกจึงพยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้ใจอ่อนให้เธอ แต่เหมือนจะไม่เป็นผลเพราะแค่เธออยู่ใกล้ใจเขาก็เต้นรัวแล้ว สุดท้ายของขวัญจะตามง้อเขาด้วยวิธีไหน ความรักครั้งนี้จะลงเอยด้วยดีหรือไม่ ฝากทุกคนติดตามเป็นกำลังใจให้ทั้งคู่ฝ่าฟันอุปสรรคเพื่อตามรักคืนใจให้สำเร็จไปพร้อมๆกัน❤️💕
วันนี้ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเรียกของขวัญเข้าพบและกล่าวชมเธอที่ดูแลโครงการตรวจสุขภาพที่ผ่านมาได้เป็นอย่างดีและได้รับคำชมจากหลายหน่วยงานที่ทีมของเธอไปตรวจว่ามีความเป็นมืออาชีพและให้ความรู้กับทุกคนอย่างดีเยี่ยม ก่อนกลับผู้อำนวยการยังฝากให้เธอพิจารณาโครงการใหม่ที่กำลังจะมีขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า"โครงการค่ายอาสาเพื่อพี่น้องชาวเขาหรอคะ"ของขวัญอ่านชื่อโครงการจากรายงานที่ผู้อำนวยการยื่นรายละเอียดให้"ใช่ โครงการนี้เราจัดขึ้นร่วมกับหน่วยงานอื่นแต่คุณต้องไปอยู่ที่นั่นเกือบเดือน เดี๋ยวเล่าโครงการคร่าวๆ ให้คุณฟังก่อน งานหลักๆ คือการช่วยรักษาผู้ป่วยและให้ความรู้บุคลากรทางการแพทย์ที่นั่นเพิ่มเติม เพราะอยู่ในพื้นที่ห่างไกลความเจริญมากสัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่ค่อยมี ผมจึงไม่อยากบังคับคุณอยากให้คุณลองคิดดูก่อนว่าไหวไหม""ขวัญไหวค่ะ ขวัญรับงานนี้ค่ะ ผอ""คุณแน่ใจนะ""แน่ใจค่ะ ที่ขวัญมาที่นี่เพราะอยากทำอะไรรตอบแทนสังคมบ้าง เป็นความตั้งใจของขวัญตั้งแต่แรกอยู่แล้วค่ะ""ขอบใจมาก ผมดูคนไม่ผิดจริงๆ อาทิตย์หน้าเราประชุมกันร่วมกับทีมคนอื่นด้วย""ได้ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วขวัญขอตัวนะคะ"โครงการนี้มีผู้เข้าร่วมโครงการ
"ไง เจ็บล่ะสิมึง"อีริคนั่งรอเพื่อนอยู่อีกมุมหนึ่งของร้านเดินมาตบไหล่กรวิช เดิมทีเขาอยากเข้ามาเป็นกาวใจให้เพื่อนทั้งสองแต่คิดอีกทีก็อยากให้ทั้งคู่ตัดสินใจด้วยตัวเองจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆเป็นกำลังใจให้ทั้งคู่"อืม เจ็บชิบหาย กูไม่คิดว่าการโดนบอกเลิกจะเจ็บขนาดนี้""กูถึงไม่อยากมีแฟน เช็ดน้ำตาให้เรียบร้อยคืนนี้กูจะพามึงไปดื่มไม่เมาไม่เลิก"คืนนั้นทั้งคืนกรวิชดื่มไม่รู้กี่แก้วจนภาพตัด ส่วนอีริคได้เพียงจิบนิดๆหน่อยๆเพราะต้องคอยดูแลเพื่อนรัก"ไอ้กรเอ๊ย หมดสภาพเลยสิมึง กูก็ไม่รู้จะช่วยมึงยังไง ไปกลับบ้าน"อีริคนั่งบ่นเพื่อนรัก ก่อนหิ้วปีกคนหมดสภาพขึ้นรถกลับบ้านฝ่ายของขวัญเมื่อบอกเลิกกรวิชแล้วก็กลับมานอนร้องไห้คนเดียวที่ห้อง ตอนนี้เธอไม่แน่ใจเลยว่าสิ่งที่ตัดสินใจไปถูกหรือผิด ที่รู้คือตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนหัวใจแตกสลาย ความรู้สึกเจ็บปวดจุกแน่นทรมานเต็มอกหลังจากวันที่โดนของขวัญบอกเลิกกรวิชทำได้เพียงตามดูเธออยู่ห่างๆโดยไม่ให้เธอรู้ตัว"ขวัญวันนี้ไปทานข้าวเย็นด้วยกันนะ"ศรัณที่เดินตามของขวัญออกมาจากคณะบอกเธอ"เอ่อคือว่า วันนี้ขวัญต้องอ่านหนังสือน่ะค่ะ""แต่ขวัญปฏิเสธพี่มาหลายรอบแล้วนะ อีกอย่างช่วงนี
ของขวัญกลับเข้าห้องมาด้วยความรู้สึกสับสน ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าศรัณคิดอย่างไรกับเธอแต่เพราะที่ผ่านมาเธอคิดกับเขาแค่พี่ชาย เธอคิดมาตลอดว่าผู้ชายคนเดียวที่อยู่ภายในใจคือกรวิช แต่ตอนนี้เวลานี้เธอเองก็เริ่มไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเองเหมือนกันหลังจากวันนั้นของขวัญพยายามเลี่ยงที่จะเจอศรัณเพราะยังสับสนในความรู้สึกของตัวเอง อยากอยู่เงียบๆเพื่อทบทวนหัวใจตัวเองดีก่อน"ขวัญเรากลับมาแล้วนะ เย็นนี้เดี๋ยวไปหานะ"กรวิชโทรหาของขวัญทันทีที่กลับมาถึง"อืม"เสียงตอบรับสั้นๆของเธอทำให้กรวิชรู้สึกแปลกใจ เพราะน้ำเสียงไม่มีความตื่นเต้น ดีใจเหมือนที่เขากลับมาทุกครั้ง แต่เขาก็ยังคิดเข้าข้างตัวเองว่าอาจจะเป็นเพราะเธอแค่เหนื่อย"เซอร์ไพรส์ คิดถึงจังเลย"กรวิชยื่นดอกไม้ช่อโต มืออีกข้างหอบหิ้วของโปรดของของขวัญเต็มมือของขวัญรับดอกไม้จากมือเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉยและเปิดประตูให้เขาเข้าห้อง กรวิชแปลกใจกับท่าทางของเธอในวันนี้ที่แปลกไปจากเดิม เพราะปกติเธอจะโผเข้ากอดเขาด้วยความดีใจและบอกคิดถึงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม"ขวัญเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมไม่ยิ้มเลย ไม่คิดถึงเราหรอ""ไม่ได้เป็นอะไร เราแค่เหนื่อยแล้วก็เครียดเรื่องเรียนนิดหน่
กว่าพายุฝนจะสงบลงก็สามทุ่มกว่าแล้ว กรวิชไม่อยากให้ขับรถออกไปตอนดึกแบบนี้เพราะเกรงว่าจะไม่ปลอดภัยจึงเสนอให้ไปพักที่รีสอร์ตของเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากอุทยานและถนนก็ไม่ได้อันตรายเหมือนทางกลับตัวจังหวัด ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วยเพราะต่างคนต่างเพลียกันมากแล้วยังดีที่วันนี้ที่รีสอร์ตมีห้องว่างเหลืออยู่ 3 ห้องจึงเพียงพอให้ทุกคนเข้าพัก เมื่อไปถึงทุกคนแยกย้ายกันเข้าห้องพักเพื่อพักผ่อนหลังจากเหนื่อยกันมาหลายวัน มีเพียงของขวัญที่นอนไม่หลับ หลังจากอาบน้ำเรียบร้อยแล้วจึงออกมานั่งเล่นในสวน ของขวัญนั่งมองท้องฟ้ามืดมัวยามค่ำคืน สูดกลิ่นหอมของดินหลังฝนตก เสียงหรีดหริ่งเรไรร้อง เธอหลับตาสูดหายใจเอาอากาศเข้าไปลึกเต็มปอด ฟังเสียงร้องของสัตว์ ดื่มด่ำไปกับความงามของธรรมชาติ ในหนึ่งคิดถึงบ้านที่จากมาแต่อีกใจก็เริ่มชอบที่นี่มากขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกที่ตัดสินใจย้ายมาที่นี่เธอยังไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองนักว่าจะสามารถอยู่ที่นี่ได้นานแค่ไหน แต่พออยู่ที่นี่นานขึ้นก็เริ่มรักและผูกพันขึ้นเรื่อยๆ ของขวัญตั้งใจว่าอยากอยู่ที่นี่ให้ได้นานที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ไม่ใช่เพียงของขวัญที่นอนไม่หลับกรวิชเองก็นอนไม่หลับเช่นกัน เขาออกมาเดินเล่











