ขอเริ่มต้นใหม่อีกครั้งกับคนเดิม

ขอเริ่มต้นใหม่อีกครั้งกับคนเดิม

last updateLast Updated : 2026-02-20
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
38Chapters
546views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คู่รักในวัยเรียนอย่างกรวิชและของขวัญต้องโคจรกลับมาพบกันอีกครั้ง หลังจากที่เลิกรากันไปเนิ่นนานเพราะต่างคนต่างเลือกเดินตามความฝันและเส้นทางชีวิตของตัวเอง แต่การเจอกันครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความบังเอิญเพราะเธอตั้งใจกลับมาทวงความรักคืนหัวใจให้ตัวเอง

View More

Chapter 1

บทนำ

Mirabelle's POV.

I felt bubbles rumbling in my tummy as I excitedly walked down the long hallway of a famous hotel suite in New York, I stopped midway after noticing the countless doors along the way.

A remembrance flashed across my head so I hurriedly took out my phone. I squinted my eyes at the screen, struggling to read through the text my husband, Ken Sylvester, had sent to me earlier this evening In my intoxicated state.

{I am sorry for how I treated you earlier today, Mira. And I would love to make it up to you. I will be waiting for you in Lorenzo’s five-star hotel in suite 901.} Said the text.

Earlier today, I went to the bar for the first time in many months just to drown myself in alcohol, aiming to take away the pain within me.

Want to know why I went there?

Well, my husband had threatened to file for a divorce, with the false accusation of me seeing another man outside our marriage, and he vowed that he would divorce me if I dared cheat on him again.

I tried to make him understand that he was wrong and that I was not seeing anyone but he refused to believe me. I felt hurt and devastated, so I went to my last resort, which was the bar, to drown my tears.

Now, he sent an apology text, asking me to come over. Truth be told, I could not hide the excitement I felt in my heart, and I couldn't even wait to know how he was going to make it up to me!

With a wide smile on my heart-shaped lip after reading the text message, I shifted my gaze away from my phone as I searched for the room with the number '901’ as written in the text.

"901," I slurred as soon as my half-open eyes sighted the fancy door a few feet from where I stood with the room number tag on it.

Sauntering drunkenly to the door like an intoxicated chicken, I reached out to the door and was about to turn the handle when it suddenly swung open. I fell into the room, plunging onto the marble tiles, making me shriek loudly in terror.

"Ahh!" It escaped my mouth as I prepared myself for the impact of the fall.

But strangely enough, it's like Ken had anticipated what was going to happen because the pain never came; rather, my busty boobs collided with the surface of his muscular chest.

A heavy breath of relief escaped my mouth, slightly happy that the fall was prevented, but the door behind me slammed shut before I could look up at him.

The double clicks of the door pierced into my ears, and the room went dark.

"Erm_Ken. Turn on the lights. I can't see anything. Where is the damned switch?" I cuss, leaving his hold as I searched for the light switch so I could turn it on but his grip around my waist tightened.

He pulled me to him, pressing my busty boobs against his firm chest.

His thumb gently caressed my plump wet lips, shutting me up as he leaned in on me.

My skin felt a minty breath fanning my sensitive spot as he spoke into my ear softly, "You're doing a lot of talking lately, little kitten. Keep It down..."

I don't know how he did it but Ken's words made me oblige to his words, succumbing to his manly hands as I inhaled the scent of his manly cologne.

It smelled so different and satisfying that I was sure I could recognize it anywhere.

Did he change his perfume? It smells very different from what I could recall.

"You are such a good little kitten, aren't you?" I heard him praise me with a pleasant chuckle.

I smiled at him, his laughter sounding like music in my ears. My lips dropped down in shock as I couldn't believe I finally heard Ken laugh after so long.

He unexpectedly swept my feet off the ground and carried me in a bridal style to the king-size bed in the middle of the master bedroom.

My little frame was gently laid on it and I felt him getting close, and before I could whine or complain, his tender lip crashed into mine in a slow burn manner.

Moving to my earlobe unhurriedly, he sucked on it delicately and a soft moan escaped my lip as I turned my face away from him.

I never anticipated that this was the way Ken planned on making it up to me when he sent the text. I mean, who would be ready for such unplanned stuff? At least, I knew it most definitely couldn't be me.

I heard a light-hearted chuckle from Ken, and my gaze returned to his face in the darkness. "You're scared?" He asked.

Of course, I was scared. I mean, who wouldn't be?

I immediately shook my head in denial. "No, I'm not. Just that..."

I know y'all be thinking I'm crazy. But you didn't expect me to just blurt out that I was scared of having my first night, did you? You must be kidding me right now if you did.

"That what? You're not ready for it?" He asked again and my eyes stretched wide open.

I couldn’t help but wonder how he kept doing this. Did he just guess it or what?

I bobbed my head in response. Okay, guys, I had to just tell the truth. Then it hit me that Ken couldn't see me in the dark.

"Ye...Yes," I whispered with a slight tremor in my voice.

His finger lightly brushed my hair away from my face and tucked it behind my ear, his recent loving gestures warmed my heart each time he did it.

"Don't be scared, Kitten. I will take it easy on you, hmm?" He reassured me.

My cheeks heated up, and a gulp ran down my throat as my hands gathered the bedspread on both sides.

"Okay," I whispered, giving him the permission he needed to carry on, and I felt a tender peck on my cheek, which made a smile curve up my lip.

My clothes gradually left my body as he showered kisses all over my skin, leaving behind hickeys on my milk skin as we finally got engrossed in the fiery night of raw pleasure.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
38 Chapters
บทนำ
แนะนำตัวละครกรวิช(พระเอก) : นักวิชาการป่าไม้สุดหล่อ พ่วงด้วยตำแหน่งนักธุรกิจคนเก่ง อายุ 31 ปี อดีตเคยเป็นแฟนเก่าของคุณหมอของขวัญของขวัญ(นางเอก) : คุณหมอสาวแสนสวยคนเก่ง อายุ 31 ปี แม้จะเป็นคนบอกเลิกกรวิชเองแต่ในใจกลับคิดถึงแต่เขา จนต้องทำทุกวิถีทางเพื่อตามรักคืนใจ**นิยายแนวโรแมนติก ดราม่า ไม่มีนอกกายนอกใจ เศร้าบ้างในช่วงแรกแต่พอพระเอกเปิดเผยความรู้สึกตัวเองแล้วคลั่งรักสุดๆ นางเอกแน่วแน่ในการตามรักคืนใจขั้นสุด อ่อยพระเอกสุดๆเหมือนกัน ฝากติดตามกันด้วยน๊า** **ถ้าชอบผลงานของไรท์ฝากนักเขียนที่น่ารักทุกท่าน กดติดตาม กดถูกใจ เพิ่มเข้าชั้นและคอมเม้นท์มาพูดคุยกันด้วยน๊า**เรื่องย่อคู่รักในวัยเรียนอย่างกรวิชและของขวัญ ต้องโคจรกลับมาพบกันอีกครั้ง หลังจากที่เลิกรากันไปเนิ่นนานเพราะต่างคนต่างเลือกเดินตามความฝันและเส้นทางชีวิตของตัวเอง แต่การเจอกันครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความบังเอิญเพราะเธอตั้งใจกลับมาทวงความรักคืนหัวใจให้ตัวเองโครงเรื่องคุณหมอของขวัญและกรวิชเจ้าหน้าที่ป่าไม้นางเอกและพระเอกของเรื่องเป็นคู่รักตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้องมาเลิกกันก่อนเรียนจบมหาวิทยาลัยเพราะความคิดเรื่องการใช้ชีวิตเริ
Read more
บทที่ 1 คุณหมอคนใหม่
"เป็นยังไงบ้างแกเดินทางเหนื่อยมั้ย"เอมอรถามของขวัญเพื่อนรักที่พึ่งเดินทางมาถึง"นิดหน่อยน่ะ ที่นี่บรรยากาศดีมากเลย"ของขวัญมองไปรอบๆ เห็นภาพธรรมชาติที่สบายตา ต้นไม้และภูเขาที่รายล้อมทำให้เธอตกหลุมรักที่นี่ตั้งแต่ครั้งแรกที่มาหลังจากเรียนจบแพทย์เฉพาะทางอายุรกรรมของขวัญตัดสินใจย้ายมาทำงานที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดตามเอมอรเพื่อนรัก ที่นี่แม้จะเป็นโรงพยาบาลประจำจังหวัดแต่ยังขาดแคลนบุคลากรจำนวนมากเพราะเป็นจังหวัดที่พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าเขาจะมีก็แต่คนที่มีบ้านเกิดอยู่แถวนี้เท่านั้นที่อยากย้ายมา แต่เธอกลับเลือกย้ายมาที่นี่ทั้งที่อยู่ไกลบ้านมาก"แกตัดสินใจดีแล้วใช่มั้ยที่ย้ายมาทำงานที่นี่"เอมอรถามเพื่อนรักอีกครั้ง"อืม ทำไม แกคิดว่าฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอ แกอย่าลืมนะว่าตอนเรียนฉันออกค่ายอาสาบ่อยๆ ลำบากแค่ไหนแกเองก็เคยไปไม่ใช่หรอ"ของขวัญบอกเพื่อนรักให้สบายใจเพราะไม่อยากให้เอมอรเป็นห่วง เธออยากพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าลูกคุณหนูอย่างเธอไม่ได้ติดหรู อ่อนแอและยอมแพ้อะไรง่ายๆ อีกอย่างที่เธอตัดสินใจมาที่นี่เพราะอยากดูแลคนไข้ที่อยู่ห่างไกลความเจริญเข้าถึงการรักษาพยาบาลมากขึ้น อยากให้มีบุคลากรทางการแพทย
Read more
บทที่ 2 คนในความทรงจำ
สามเดือนแล้วตั้งแต่ของขวัญย้ายมาทำงานที่นี่ เธอปรับตัวเข้ากับเพื่อนร่วมงานและสภาพแวดล้อมของที่นี่ได้เป็นอย่างดี มีสิ่งที่ยังติดอยู่ในใจเธอตั้งแต่วันนั้นที่ขับรถสวนกับเขาคนนั้น คนที่เหมือนคนในความทรงจำของเธอ ตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่เคยพบเขาคนนั้นอีกเลย"คุณหมอคะมีเคสด่วนค่ะ มีเจ้าหน้าที่ป่าไม้ได้รับบาดเจ็บนอนรออยู่ที่ห้องฉุกเฉินค่ะ"พยาบาลวิ่งเข้ามาตาของขวัญที่กำลังนั่งพักอยู่ในห้องพักแพทย์ของขวัญมองนาฬิกาบนผนังบอกเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว เธอรีบไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นและรีบตามพยาบาลออกไปดูคนไข้ทันที เธอยืนอ่านประวัติและอาการของผู้ป่วยแล้วถึงกับยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งพยาบาลให้ไปเตรียมอุปกรณ์สำหรับตรวจผู้ป่วยทันทีที่ม่านกั้นห้องเปิดออกกรวิชที่นอนเจ็บอยู่บนเตียงผู้ป่วยมองของขวัญตาไม่กะพริบ เขานอนนิ่งตัวแข็งทื่ออาการเดียวกันกับตอนที่ของขวัญอ่านชื่อผู้ป่วยไม่มีผิด ทั้งคู่ไม่คิดว่าการเจอกันครั้งแรกในรอบหลายปีจะเจอกันในรูปแบบนี้"หมอขอตรวจดูอาการหน่อยนะคะ""ครับ"เพราะไปช่วยชาวบ้านที่หนีเอาตัวรอดจากไฟป่าทำให้กรวิชโดนกิ่งไม้ขนาดใหญ่หักโดนไหล่ จนอีริคเพื่อนรักต้องรีบพามาส่งโรงพยาบาลเมื่อตรว
Read more
บทที่ 3 ตรวจสุขภาพเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าสุดหล่อ
ทันทีที่กลับถึงบ้านกรวิชรีบค้นหาสัญญาเช่าบ้านที่ให้คุณหมอคนหนึ่งเช่าเมื่อหลายเดือนที่แล้ว"ของขวัญ ขนิษกุล เป็นเธอจริงๆด้วยหรอเนี่ยทำไมถึงไม่เอะใจตั้งแต่แรกนะ"กรวิชอ่านชื่อของผู้เช่าบ้านที่เขาพึ่งให้เช่าในราคาถูกเมื่อหลายเดือนก่อนในหนังสือสัญญาเช่าบ้าน เขารู้แต่เพียงว่าคนที่มาเช่าเป็นคุณหมอช่วงนั้นกรวิชงานยุ่งมากไม่มีเวลาไปทำสัญญาเช่าด้วยตัวเองจึงฝากให้ป้าภาที่ช่วยดูแลบ้านจัดการเป็นธุระให้ ทำให้ไม่ทราบชื่อของผู้เช่ามาก่อน"วันนี้มีประชุมทีมแพทย์ช่วงเที่ยงแกจะเข้าร่วมมั้ย"เอมอรถามของขวัญขณะนั่งทานอาหารเช้าอยู่ที่โรงอาหาร"ไปสิเดี๋ยวเอาข้าวเที่ยงไปนั่งทานตอนประชุม""ขยันจริงๆนะแกเนี่ย ชั้นว่าจะแอบไปพักสักหน่อยไปเป็นเพื่อนแกก็ได้"ณ ห้องประชุมของโรงพยาบาลผู้อำนวยการนัดประชุมเรื่องไข้ป่าที่กำลังระบาดอยู่ในตอนนี้ มีเจ้าหน้าที่ที่ต้องออกไปปฏิบัติหน้าที่ในป่าติดไข้จำนวนมาก จึงอยากจัดทีมแพทย์ออกหน่วยเพื่อตรวจสุขภาพให้กับเจ้าหน้าที่ตามหน่วยงานต่างๆของจังหวัดและให้ความรู้เรื่องการสังเกตอาการของไข้ป่าเพื่อจะได้รับการรักษาตัวให้ทันท่วงทีและไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต"ผมอยากถามความสมัครใจทุกคนในนี้ว่
Read more
บทที่ 4 อดีตของสองเรา 1/3
กว่าพายุฝนจะสงบลงก็สามทุ่มกว่าแล้ว กรวิชไม่อยากให้ขับรถออกไปตอนดึกแบบนี้เพราะเกรงว่าจะไม่ปลอดภัยจึงเสนอให้ไปพักที่รีสอร์ตของเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากอุทยานและถนนก็ไม่ได้อันตรายเหมือนทางกลับตัวจังหวัด ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วยเพราะต่างคนต่างเพลียกันมากแล้วยังดีที่วันนี้ที่รีสอร์ตมีห้องว่างเหลืออยู่ 3 ห้องจึงเพียงพอให้ทุกคนเข้าพัก เมื่อไปถึงทุกคนแยกย้ายกันเข้าห้องพักเพื่อพักผ่อนหลังจากเหนื่อยกันมาหลายวัน มีเพียงของขวัญที่นอนไม่หลับ หลังจากอาบน้ำเรียบร้อยแล้วจึงออกมานั่งเล่นในสวน ของขวัญนั่งมองท้องฟ้ามืดมัวยามค่ำคืน สูดกลิ่นหอมของดินหลังฝนตก เสียงหรีดหริ่งเรไรร้อง เธอหลับตาสูดหายใจเอาอากาศเข้าไปลึกเต็มปอด ฟังเสียงร้องของสัตว์ ดื่มด่ำไปกับความงามของธรรมชาติ ในหนึ่งคิดถึงบ้านที่จากมาแต่อีกใจก็เริ่มชอบที่นี่มากขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกที่ตัดสินใจย้ายมาที่นี่เธอยังไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองนักว่าจะสามารถอยู่ที่นี่ได้นานแค่ไหน แต่พออยู่ที่นี่นานขึ้นก็เริ่มรักและผูกพันขึ้นเรื่อยๆ ของขวัญตั้งใจว่าอยากอยู่ที่นี่ให้ได้นานที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ไม่ใช่เพียงของขวัญที่นอนไม่หลับกรวิชเองก็นอนไม่หลับเช่นกัน เขาออกมาเดินเล่
Read more
บทที่ 5 อดีตของสองเรา 2/3
ของขวัญกลับเข้าห้องมาด้วยความรู้สึกสับสน ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าศรัณคิดอย่างไรกับเธอแต่เพราะที่ผ่านมาเธอคิดกับเขาแค่พี่ชาย เธอคิดมาตลอดว่าผู้ชายคนเดียวที่อยู่ภายในใจคือกรวิช แต่ตอนนี้เวลานี้เธอเองก็เริ่มไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเองเหมือนกันหลังจากวันนั้นของขวัญพยายามเลี่ยงที่จะเจอศรัณเพราะยังสับสนในความรู้สึกของตัวเอง อยากอยู่เงียบๆเพื่อทบทวนหัวใจตัวเองดีก่อน"ขวัญเรากลับมาแล้วนะ เย็นนี้เดี๋ยวไปหานะ"กรวิชโทรหาของขวัญทันทีที่กลับมาถึง"อืม"เสียงตอบรับสั้นๆของเธอทำให้กรวิชรู้สึกแปลกใจ เพราะน้ำเสียงไม่มีความตื่นเต้น ดีใจเหมือนที่เขากลับมาทุกครั้ง แต่เขาก็ยังคิดเข้าข้างตัวเองว่าอาจจะเป็นเพราะเธอแค่เหนื่อย"เซอร์ไพรส์ คิดถึงจังเลย"กรวิชยื่นดอกไม้ช่อโต มืออีกข้างหอบหิ้วของโปรดของของขวัญเต็มมือของขวัญรับดอกไม้จากมือเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉยและเปิดประตูให้เขาเข้าห้อง กรวิชแปลกใจกับท่าทางของเธอในวันนี้ที่แปลกไปจากเดิม เพราะปกติเธอจะโผเข้ากอดเขาด้วยความดีใจและบอกคิดถึงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม"ขวัญเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมไม่ยิ้มเลย ไม่คิดถึงเราหรอ""ไม่ได้เป็นอะไร เราแค่เหนื่อยแล้วก็เครียดเรื่องเรียนนิดหน่
Read more
บทที่ 6 อดีตของสองเรา 3/3
"ไง เจ็บล่ะสิมึง"อีริคนั่งรอเพื่อนอยู่อีกมุมหนึ่งของร้านเดินมาตบไหล่กรวิช เดิมทีเขาอยากเข้ามาเป็นกาวใจให้เพื่อนทั้งสองแต่คิดอีกทีก็อยากให้ทั้งคู่ตัดสินใจด้วยตัวเองจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆเป็นกำลังใจให้ทั้งคู่"อืม เจ็บชิบหาย กูไม่คิดว่าการโดนบอกเลิกจะเจ็บขนาดนี้""กูถึงไม่อยากมีแฟน เช็ดน้ำตาให้เรียบร้อยคืนนี้กูจะพามึงไปดื่มไม่เมาไม่เลิก"คืนนั้นทั้งคืนกรวิชดื่มไม่รู้กี่แก้วจนภาพตัด ส่วนอีริคได้เพียงจิบนิดๆหน่อยๆเพราะต้องคอยดูแลเพื่อนรัก"ไอ้กรเอ๊ย หมดสภาพเลยสิมึง กูก็ไม่รู้จะช่วยมึงยังไง ไปกลับบ้าน"อีริคนั่งบ่นเพื่อนรัก ก่อนหิ้วปีกคนหมดสภาพขึ้นรถกลับบ้านฝ่ายของขวัญเมื่อบอกเลิกกรวิชแล้วก็กลับมานอนร้องไห้คนเดียวที่ห้อง ตอนนี้เธอไม่แน่ใจเลยว่าสิ่งที่ตัดสินใจไปถูกหรือผิด ที่รู้คือตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนหัวใจแตกสลาย ความรู้สึกเจ็บปวดจุกแน่นทรมานเต็มอกหลังจากวันที่โดนของขวัญบอกเลิกกรวิชทำได้เพียงตามดูเธออยู่ห่างๆโดยไม่ให้เธอรู้ตัว"ขวัญวันนี้ไปทานข้าวเย็นด้วยกันนะ"ศรัณที่เดินตามของขวัญออกมาจากคณะบอกเธอ"เอ่อคือว่า วันนี้ขวัญต้องอ่านหนังสือน่ะค่ะ""แต่ขวัญปฏิเสธพี่มาหลายรอบแล้วนะ อีกอย่างช่วงนี
Read more
บทที่ 7 ออกค่ายทำใจไหวหวั่น 1/2
วันนี้ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเรียกของขวัญเข้าพบและกล่าวชมเธอที่ดูแลโครงการตรวจสุขภาพที่ผ่านมาได้เป็นอย่างดีและได้รับคำชมจากหลายหน่วยงานที่ทีมของเธอไปตรวจว่ามีความเป็นมืออาชีพและให้ความรู้กับทุกคนอย่างดีเยี่ยม ก่อนกลับผู้อำนวยการยังฝากให้เธอพิจารณาโครงการใหม่ที่กำลังจะมีขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า"โครงการค่ายอาสาเพื่อพี่น้องชาวเขาหรอคะ"ของขวัญอ่านชื่อโครงการจากรายงานที่ผู้อำนวยการยื่นรายละเอียดให้"ใช่ โครงการนี้เราจัดขึ้นร่วมกับหน่วยงานอื่นแต่คุณต้องไปอยู่ที่นั่นเกือบเดือน เดี๋ยวเล่าโครงการคร่าวๆ ให้คุณฟังก่อน งานหลักๆ คือการช่วยรักษาผู้ป่วยและให้ความรู้บุคลากรทางการแพทย์ที่นั่นเพิ่มเติม เพราะอยู่ในพื้นที่ห่างไกลความเจริญมากสัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่ค่อยมี ผมจึงไม่อยากบังคับคุณอยากให้คุณลองคิดดูก่อนว่าไหวไหม""ขวัญไหวค่ะ ขวัญรับงานนี้ค่ะ ผอ""คุณแน่ใจนะ""แน่ใจค่ะ ที่ขวัญมาที่นี่เพราะอยากทำอะไรรตอบแทนสังคมบ้าง เป็นความตั้งใจของขวัญตั้งแต่แรกอยู่แล้วค่ะ""ขอบใจมาก ผมดูคนไม่ผิดจริงๆ อาทิตย์หน้าเราประชุมกันร่วมกับทีมคนอื่นด้วย""ได้ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วขวัญขอตัวนะคะ"โครงการนี้มีผู้เข้าร่วมโครงการ
Read more
บทที่ 8 ออกค่ายทำใจไหวหวั่น 2/3
ระหว่างทางกลับโรงเรียนกรวิชเห็นของขวัญเดินเล่นคนเดียวอยู่ข้างลำธาร เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือเห็นว่าห้าโมงกว่าแล้วและตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดจึงเป็นห่วงเธอแต่ไม่กล้าเข้าไปทัก ทำได้เพียงคืนมองเธออยู่ห่างๆ"ยัยนี่คิดอะไรอยู่นะ ค่ำมืดขนาดนี้มาเดินเล่นคนเดียว ไม่รู้จักกลัวบ้างรึไง"กรวิชยืนมองของขวัญอยู่อย่างนั้นจนเธอเดินกลับโรงเรียนจึงเดินตามเธอไป ไอ้กรนะไอ้กรทำไมต้องเป็นห่วงยัยนี่ด้วย“สวัสดีทุกคนอย่างเป็นทางการอีกครั้งนะครับ ผมขอเป็นตัวแทนชาวบ้านที่นี่กล่าวต้อนรับทุกท่านที่มีจิตอาสามาช่วยเหลือพวกเราใจครั้งนี้ด้วยใจจริงครับ พวกเราขอต้อนรับทุกคนด้วยอาหารมื้อใหญ่มื้อนี้นะครับ แม้จะไม่หรูหราแต่พวกเราตั้งใจทำด้วยใจเลย ไม่พูดมากแล้วเชิญทุกท่านทานให้อร่อยได้เลยครับ”บรรยากาศงานเลี้ยงต้อนรับผู้มาเยือนในค่ำคืนนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความอบอุ่น แม้จะเรียบง่ายแต่กลับทำให้หัวใจของทั้งผู้ให้และผู้รับมีความสุขหลังจากทานมื้อค่ำเสร็จแล้วกรวิชจึงถือโอกาสช่วงที่ทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาจึงถือโอกาสประชุมชี้แจงทำความเข้าใจกับชาวบ้านก่อนจะเริ่มลุยงานกันในวันพรุ่งนี้ การประชุมผ่านพ้นไปได้ด้วยดีชาวบ้านต่างให้ความร่
Read more
บทที่ 9 ออกค่ายทำใจไหวหวั่น 3/3
“ถึงคุณจะรำคาญ จะไล่ขวัญยังไงขวัญก็ไม่ไปค่ะจนกว่าจะตรวจดูจนแน่ใจว่าคุณไม่เป็นอะไร หันหลังมาค่ะ”ของขวัญไม่พูดเปล่าจับเขาหันหลังมาหาตนทันที เธอไม่ทันระวังเผลอโดนบริเวณที่กรวิชเจ็บอยู่จนเขาร้องเสียงดัง“โอ๊ย เบาๆสิ”“ขอโทษค่ะ ไหนว่าไม่เป็นอะไรไงคะทำไมร้องเสียงดัง”ของขวัญได้ทีบ่นเขาคืนบ้าง คนตัวโตได้แต่นั่งนิ่งปล่อยให้เธอตรวจดูอาการเงียบๆเมื่อเปิดไหล่ของเขาดูก็พบรอยบวมแดงบริเวณหัวไหล่ใกล้กับรอยแผลเดิมของเขา“รออยู่ตรงนี้นะคะอย่าไปไหน”ของขวัญหายเข้าไปในอาคารสักพักก่อนออกมาพร้อมผ้าห่อน้ำแข็ง“จะทำอะไร”“ประคบไหล่ให้คุณไงคะ ไหล่คุณบวมแดงขนาดนี้ถ้าไม่ประคบตั้งแต่คืนนี้พรุ่งนี้จะปวดจนทำงานไม่ได้นะคะ”“ผมทำเองได้ ขอบใจมาก”กรวิชยื่นมือเพื่อรับผ้าจากของขวัญ แต่โดนเธอดึงมือออก“หน้าที่คุณคืออยู่นิ่งๆค่ะ ที่เหลือให้เป็นหน้าที่ขวัญ”เมื่อรู้ว่าปฏิเสธเธอไม่ได้กรวิชจึงนั่งนิ่งปล่อยให้เธอปฐมพยาบาลให้“เจ็บมั้ยคะ”“นิดหน่อย”“นี่ยังโชคดีนะคะที่ไม่เป็นอะไรมาก ระวังอย่าให้โดนแผลเก่านะคะ”“เพราะใครกันล่ะที่ทำให้เป็นแบบนี้”กรวิชบ่นพึมพำเบาๆแต่ก็ดังพอที่จะทำให้ของขวัญได้ยิน“ขอโทษค่ะ”เมื่อได้ยินคำขอโทษจาก
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status