Semua Bab Two Night Stand กลายเป็นแฟนเธอ: Bab 11 - Bab 20

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านม่านมู่ลี่ในห้องทำงานผู้อำนวยการฯ ลัลนาค่อยๆ ขยับตัวตื่นขึ้นบนโซฟาตัวเดิม ความรู้สึกปวดร้าวไปทั้งสรรพางค์กายตอกย้ำว่าบทเรียนนอกเวลาเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน เธอรีบเด้งตัวขึ้นพลางกระชับเสื้อนักศึกษาที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นภาคิน ในชุดสูทสีเข้มตัวใหม่เอี่ยม กลิ่นน้ำหอมสะอาดฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง เขากำลังยืนจัดเนกไทอยู่หน้ากระจกด้วยท่าทีเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เลยสักนิด!“ตื่นแล้วก็ไปล้างหน้าซะ อีกสิบนาทีพี่มีประชุมเช้า เตรียมสมุดจดไว้ด้วยล่ะคุณผู้ช่วย” เขาพูดเสียงเรียบพลางสวมแว่นสายตา กลับผู้อำนวยการฯจอมเนี๊ยบคนเดิมลัลนาได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ ‘คนบ้า! หื่น!ทำคนอื่นไม่ได้นอนทั้งคืน ตัวเองกลับดูสดชื่นเหมือนนอนมาเป็นชาติ!’เวลา10.40 น.หลังจากจบการประชุมเช้า ภาคินเหลือบเห็นลัลนาที่นั่งพยักหน้าหงึกๆ หงักๆ พยายามฝืนลืมตาอย่างอิดโรย ใบหน้าหวานดูซีดเซียวจนเขารู้สึกผิดขึ้นมาลึกๆ“เดี๋ยวบ่ายนี้ผมมีคิวไปดูงานข้างนอก คุณต้องไปกับผมด้วยในฐานะผู้ช่วย” ภาคินบอกสั้นๆ ก่อนจะพาเธอเดินไปที่ลานจอดรถทันทีที่ก้นสัมผัสกับเบาะรถคันหรูที่แสน

“เอกสารพวกนี้ช่วยพี่ถือขึ้นไปไว้บนห้องด้วย” ภาคินเอ่ยเสียงเรียบขณะดับเครื่องยนต์ในที่จอดรถส่วนตัว“ไม่เอาค่ะ!... ลัลรู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่” คนตัวเล็กกอดอกแน่น สายตาหวาดระแวง“รู้ก็ดีหนิ อย่าดื้อ!”“ลัลไม่ไปค่ะ ลัลจะกลับหอ!” หญิงสาวเชิดหน้าสู้ “นี่มันเลยเวลางานแล้วนะคะ ผอ.!”ภาคินขยับยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบจดจ้องใบหน้าหวานอย่างท้าทาย “เอาสิ... ถ้าไม่เดินไปดีๆ พี่จะอุ้มเราขึ้นไปต่อหน้า รปภ. ตรงนั้น เลือกเอา!”“เผด็จการ เอาแต่ใจ!” ลัลนาฟึดฟัด กระชากแฟ้มเอกสารมาถือไว้แล้วเดินสะบัดก้นนำหน้าเข้าไปในลิฟต์ด้วยความงอนจัดภายในห้องชุดสุดหรู“นี่ค่ะ! ลัลวางไว้ตรงนี้นะคะ” เมื่อถึงกลางห้องโถง เธอรีบวางแฟ้มลงบนโต๊ะแล้วเตรียมสาวเท้าถอยห่างทันที เสียงล็อกประตูอัตโนมัติดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ยืนขวางทางออกไว้“นี่พี่คิน!”“คิดจริงๆ เหรอว่ามาถึงนี่แล้วพี่จะปล่อยเรากลับ?” ภาคินก้าวย่างเข้าหาอย่างคุกคาม มือหนาคว้าหมับเข้าที่สะโพกมนแล้วบีบคลึงอย่างย่ามใจ ก่อนจะโน้มลงกระซิบชิดใบหู “พี่ชอบกลิ่นของลัลจัง กลิ่นที่ทำให้เรากลับมาเจอกันอีกครั้ง... ได้กลิ่นทีไร พี่อยากจะกินเราไปทั้งตัวทุกที”“เป็นหมาหรือ

บรรยากาศมื้อเช้าที่หวานละมุนกลับกลายเป็นเย็นเยือกทันทีที่พราวมุข ก้าวเข้ามา ร่างระหงในชุดเดรสหรูเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะอาหาร นัยน์ตาคมสวยที่เคยมองภาคิน “ด้วยความรัก” ที่ฉาบฉวย บัดนี้ฉายแววตัดพ้อ“คินคะ... มุกไปหาคุณที่บ้าน คุณแม่บอกว่าคุณหนีมาดูงานที่นี่ มุขเลยรีบตามมา เพราะเรายังมีเรื่องที่ยัง ‘คุยกันไม่จบ’ นะคะ” พราวมุกพูดน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตามองลัลนาที่นั่งแข็งทื่ออยู่ข้างๆลัลนาอึ้งจนพูดไม่ออก ความทรงจำเมื่อปีที่แล้วย้อนกลับมา ตอนที่เธอเผลอมีความสัมพันธ์กับภาคินที่สิงคโปร์ คืนนั้นเธยังแอบรู้สึกผิดที่ไปเป็น “มือที่สาม” ของใครหรือเปล่า แต่เธอก็เลือกที่จะจบความสัมพันธ์ไปตั้งแต่ตอนนั้น... จนกระทั่งได้รู้ในตอนนี้ว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่ภาคินเคยรักภาคินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาของเขาวูบไหวอย่างเห็นได้ชัด ภาพความทรงจำตลอดเวลาที่คบกับพราวมุกย้อนกลับมา ภาคินคบกับพราวมุกตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย และวันที่ภาคินวิ่งเข้าไปกอดผิดคนวันนั้นก็คือพราวมุกคนนี้ ที่เขาตั้งใจจะกอดเมื่อหลายปีก่อนแต่เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว ด้วยความที่ภาคินทิ้งตั๋วเที่ยวบินในวันนั้นเพื่อกับไ

คอนโดหรู เพนต์เฮาส์ชั้นสูงสุดทันทีที่บานประตูเพนต์เฮาส์ปิดสนิทลงพร้อมเสียงล็อคอัตโนมัติ ภาคินก็ไม่เปิดโอกาสให้คนในอ้อมแขนได้โต้แย้ง เขาช้อนอุ้มร่างเล็กที่กำลังโวยวายขึ้นพาดบ่าอย่างถือดี ก่อนจะก้าวยาวๆ ตรงไปยังห้องนอนกว้างที่มีเพียงแสงสีทองสลัวจากวิวเมืองเบื้องล่างสาดส่องเข้ามาลัลนาถูกวางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบามือนัก สัมผัสจากที่นอนนุ่มหยุ่นทำให้เธอเสียหลัก แต่ก่อนที่เธอจะทันขยับกายหนี ร่างสูงใหญ่กำยำก็โถมเข้าหา กักขังเธอไว้ภายใต้อาณัติของแผงอกแกร่งและวงแขนที่ราวกับกรงเหล็ก“พี่คิน... ปล่อยลัลนะคะ เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว” เธอเบือนหน้าหนี พยายามสะกดกั้นหยาดน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมาอีกครั้ง“ไม่มีอะไรจะคุย... แต่มีอะไรต้องทำอีกเยอะ!” ภาคินกระซิบชิดใบหูจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวบาง แวนกรอบบางถูกวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง มือหนาเอื้อมไปปลดเนกไทของตัวเองออกช้าๆ อย่างใจเย็น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะล่ามโซ่เธอไว้ “เมื่อเย็นพี่บอกว่าจะลงโทษเราใช่ไหม? ที่บังอาจทิ้งพี่ไว้แล้วหนีกลับมาคนเดียว... รู้ไหมว่าโทษของคนดื้อคืออะไร?”“ลัลไม่ได้ดื้อ... ลัลแค่...”“ชู่ววว... ไม่ต้องเถีย

เช้าวันจันทร์ที่บริษัทดูจะวุ่นวายเป็นพิเศษ แต่สิ่งที่ทำให้พนักงานทั้งแผนกต้องหยุดชะงักคือการปรากฏตัวของลัลนา เธอเดินเข้ามาด้วยชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบ ใบหน้าที่เคยซีดเซียวถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนดูสดใสกว่าปกติ แม้จะดูซูบลงไปบ้างแต่แววตาของเธอกลับเปลี่ยนไปมันไม่ได้มีความหวั่นไหวหรือความกลัวหลงเหลืออยู่เลย “อ้าว...ลัล! ไหนบอกกลับต่างจังหวัดไงแก หน้าตาดู... สวยผิดปกติไปนะ” แคททักขึ้นพลางมองเพื่อนอย่างจับผิด “ธุระเสร็จเร็วน่ะ กะว่าจะมาตั้งใจทำงาน... อ้อ ไม่ใช่สิ มาตั้งใจหาคอนเนคชั่นใหม่ๆ ด้วย” ลัลนายิ้มบางๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่ภาคิน เดินออกมาจากลิฟต์ สภาพของเขาดูไม่ได้เลย ขอบตาคล้ำ และท่าทางหงุดหงิดเหมือนระเบิดที่พร้อมจะลงได้ทุกเมื่อ ทันทีที่เขาสบตากับลัลนา ภาคินชะงักฝีเท้า นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโล่งใจที่ปนมากับความโกรธ เขาเตรียมจะพุ่งเข้าไปหาเธอ แต่เสียงใสๆ ของลัลนาก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน “สวัสดีค่ะ คุณเทวิน รอลัลนานหรือยังคะ?” ชายหนุ่มโปรไฟล์ดีอย่างเทวิน ลูกค้าหนุ่มที่เคยแอบส่งสายตาให้เธอในร้านอาหาร ยืนถือช่อดอกไม้ช่อเล็กอยู่หน้าแผนก เขายิ้มกว้างเมื่อเห็นลัลนาเดินเข้าไ