บททั้งหมดของ ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก(Mpreg): บทที่ 1 - บทที่ 10

"สิบปีในคฤหาสน์หรูที่แลกมาด้วยรอยช้ำ... สู่ทุ่งรวงข้าวหอมกรุ่นที่ช่วยโอบกอดหัวใจ"สิบปีที่ถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง ‘ของจืดชืด’ สิบปีที่ต้องทนเป็นแม่ศรีเรือนผู้ซื่อสัตย์ภายใต้รอยฟกช้ำและคราบน้ำตา เมื่อความอดทนสุดท้ายพังทลายลงพร้อมคำดูถูกจากสามีผู้ไม่เคยพอ ‘น้ำปิง’ จึงตัดสินใจหอบลูกชายวัยสามขวบหนีจากขุมนรกในเมืองกรุง กลับคืนสู่บ้านเกิดที่อีสาน... สถานที่ที่เขาหวังเพียงแค่ความสงบ“ในเมื่อพี่เห็นผมเป็นแค่ของจืดชืดที่ไม่มีค่า พี่ก็ไปหา ‘อรรถรส’ ของพี่ให้เต็มที่เถอะครับ... ผมคืนอิสระให้”แต่ใครจะคิดว่า... ท่ามกลางกลิ่นรวงข้าวหอมฟุ้งในหมู่บ้านอีโซ เขาจะได้พบกับ ‘สิงห์’ เจ้าของรถเกี่ยวข้าวหนุ่มมาดกวน ผู้ที่ก้าวเข้ามาปัดเป่าความหนาวเหน็บในใจด้วยความใจดีและลูกอ้อนที่ทำเอาหัวใจคนเพิ่งหย่าต้องสั่นคลอน“เกี่ยวข้าวเกี่ยวนาแค่วันเดียวก็เสร็จ... แต่เกี่ยวน้ำปิงไว้ในใจเนี่ย สงสัยต้องใช้เวลาทั้งชีวิต”จากหัวใจที่เคยร้าวราน สู่ฤดูกาลใหม่ที่จะให้ ‘ความรัก’ นำทางพักพิง… ใน "ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก”นามปากกา: Tawan mikiภาพปก: maneeจัดทำไทโป: โลกนิยายในทุ่งลาเวนเดอร์ สตูดิโอ© สงวนลิขสิทธิ์ทางปัญญาตาม

บทที่ 1 รอยร้าวในใจณ หมู่บ้านอนันต์ ตำบลโคกหม้อ อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี คฤหาสน์หรูสองชั้นสไตล์โมเดิร์นสีเทาขาวตั้งตระหง่านอยู่บนเนื้อที่กว่าสองร้อยตารางวา ใกล้กับใจกลางเมืองยิ่งเน้นให้ความโอ่อ่าดูโดดเด่นสะดุดตา เป็นที่พำนักของครอบครัวนายทหารยศใหญ่ที่ผู้คนภายนอกต่างมองด้วยสายตาชื่นชมในความสมบูรณ์แบบทว่า... ใต้ฉากหน้าอันเลิศหรูที่ฉาบไว้ กลับมีเพียงรอยร้าวอันลึกล้ำที่กัดกินความสุข และฝังรากลึกในหัวใจของคนภายในมานานนับสิบปี“กูบอกให้ดูลูกดี ๆ มึงเป็นแม่ประสาอะไรห้ะน้ำปิง!”เสียงก่นด่าที่ดุดันและเกรี้ยวกราดดังลั่นไปทั่วโถงรับแขกของบ้าน น้ำปิง นภวัฒน์ ในวัยยี่สิบเก้าปีที่ยังคงดูอ่อนหวานและงดงามราวกับไม่เคยผ่านการทำงานหนัก ชะงักมือที่กำลังประคองลูกชายวัยสามขวบอย่างน้องปันปัน ให้หยุดร้องไห้ ร่างกายที่เคยอ่อนนุ่มของเขา บัดนี้กลับชาชินกับแรงสั่นสะเทือนจากเสียงกร้าวเหล่านั้นเสียแล้ว ตลอดระยะเวลาที่อยู่ร่วมกันมา... สิบปีที่เขาอุทิศตนเป็นยิ่งกว่าแม่ศรีเรือน คอยดูแลบ้านและอาหารการกินอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง ความดีงามทั้งหมดที่พยายามประคับประคองมานั้น กลับไม่ได้มีความหมายแม้แต่น้อยที่จะทำให้ผู้ที

บทที่ 3 วางแผน เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในห้องครัว น้ำปิงกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้าให้ลูกชายอย่างเงียบ ๆ พลันประตูห้องก็เปิดออก เมื่อหญิงสาวคนเมื่อคืนเดินลงมาจากบันไดเพียงลำพัง ท่าทางของเธอรีบร้อนและมีพิรุธเล็กน้อย เมื่อเห็นน้ำปิงเธอก็ยกมือไหว้เขาอย่างเกรงใจ ก่อนจะรีบเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว เด็กชายที่กำลังนั่งรออาหารหันไปมองหน้าแม่ด้วยความไม่เข้าใจ ในสายตาของเด็กสามขวบมีความสงสัยอย่างชัดเจนว่าผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็นใคร และเหตุใดถึงเข้ามาอยู่ในบ้านของตนได้ “แม่ครับ ผู้หญิงคนนั้นใครครับ?” น้องปันปันถามเสียงใส น้ำปิงกำลังจะอธิบายให้ลูกชายฟังว่าเธอเป็นเพื่อนคุณพ่อเพื่อปกป้องจิตใจของลูก แต่ยังไม่ทันที่จะได้อ้าปาก เสียงผู้เป็นสามีที่แต่งตัวเต็มยศนายทหารก็เดินลงมาจากบันไดมาถึงห้องครัวพอดี “มอร์นิ่งครับ ลูกชายพ่อ” พันเอกธเนศทักทายลูกชายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติเล็กน้อย “มอร์นิ่งครับ คุณพ่อ” เด็กชายตอบผู้เป็นพ่อเสียงแผ่ว พลางหลบสายตาไม่กล้าสบตาตรง ๆ ด้วยความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เมื่อวาน “วันนี้ไปเที่ยวบิ๊กซีไหมครับ?” พันเอกธเนศเอ่ยถามอย่างเอาใจ “เ

บทที่ 5 มาเยือนอีสาน ณ สถานีขนส่งผู้โดยสาร อำเภอโพธิ์ศรีพิสัย จังหวัดศรีสะเกษเวลาเก้าโมงเช้าตามเวลาที่กะไว้ไม่มีผิดเพี้ยน รถทัวร์สีฟ้าขาวคันใหญ่เคลื่อนตัวเข้าจอดสนิทในชานชาลา น้ำปิงกระชับอ้อมกอดอุ้มลูกชายที่เพิ่งตื่นเต็มตาลงจากรถอย่างทุลักทุเล มืออีกข้างต้องคอยพยุงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่บรรจุสัมภาระชิ้นสุดท้ายในชีวิตเดิมของเขาเอาไว้ เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ สถานีขนส่งที่ดูเรียบง่ายและเงียบสงบ กลิ่นไอของไอดินและสายลมจาง ๆ ในยามเช้าของภาคอีสานช่างแตกต่างจากความแออัดในเมืองหลวงที่เขาเพิ่งจากมา น้ำปิงตัดสินใจจูงมือลูกชายไปนั่งรอที่ม้านั่งยาวตัวหนึ่งใกล้ ๆ จุดจอดรถ เพราะกลัวว่าถ้าเดินไปไหนไกล น้องชายที่อาบอกว่าจะมารับจะหากันไม่เจอ ส่วนน้องปันปัน เด็กน้อยดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ ดวงตาคู่กลมโตกวาดมองรถสามล้อเครื่องและผู้คนที่สวมโสร่งหรือผ้าซิ่นเดินขวักไขว่ไปมาอย่างแปลกตา “หม่ามี้ครับ...เราอยู่ที่ไหนครับ?” เสียงเล็ก ๆ ถามขึ้นด้วยความอยากรู้ พลางดึงชายเสื้อแม่เบา ๆ น้ำปิงก้มลงยิ้มให้ลูกชาย ความกังวลในใจดูจะเบาบางลงเมื่อเห็นท่าทางของเด็กน้อย “เราอยู่อีสานครับ เป็นบ้านเกิดของคุณตา” “ว้

บทที่ 7 บังเอิญหรือตั้งใจ เช้าอันสดใสที่หมู่บ้านอีโซช่างแตกต่างจากเช้าที่ราชบุรีอย่างสิ้นเชิง อากาศตามท้องทุ่งนานั้นดูสดชื่นและบริสุทธิ์จนน้ำปิงรู้สึกเหมือนได้ล้างปอด น้ำปิงตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีห้า อาจจะเป็นเพราะความแปลกที่ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนคือความเคยชินที่ต้องตื่นแต่เช้ามาทำหน้าที่ภรรยาและแม่เพื่อเตรียมอาหารให้คนในบ้าน เขาก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนเงียบ ๆ เห็นแสงไฟจากในครัวรำไรและได้ยินเสียงตะหลิวกระทบกระทะ เมื่อเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นผู้เป็นอาสาวกำลังยืนวุ่นอยู่หน้าเตา น้ำปิงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปกอดจากด้านหลังเบา ๆ “คิดถึงอาจังเลยครับ” น้ำปิงซบหน้าลงกับไหล่ของอาสาวอย่างอ้อน ๆ “อุ๊ย! ตกใจหมดเลยเจ้าปิง” อาสาวนิดสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา “ทำไมตื่นแต่เช้าจังลูก รถทัวร์ก็นั่งมาตั้งหลายชั่วโมง อาคิดว่าจะนอนตื่นสายเสียอีก” “พอดีผมชินนะครับอา อยู่ที่โน่นต้องตื่นเวลานี้ตลอด” น้ำปิงตอบพลางผละออกมาช่วยหยิบจับผักที่วางอยู่ใกล้ ๆ “แล้วปันปันละลูก” “ยังนอนอุตลุดอยู่เลยครับอา น่าจะหลับเพลินเพราะอากาศที่นี่เย็นสบาย” “ดีแล้ว ๆ ปล่อยให้เด็กเขาพักไปก่อน เดี๋ยวช่วงสาย ๆ เราไปกราบหลวงปู่