ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก(Mpreg)

ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก(Mpreg)

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-14
โดย:  Tawan mikiจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
33บท
629views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

จาก ‘ของจืดชืด’ ในคฤหาสน์หรู สู่ ‘ยอดยาหยี’ ของเจ้าของรถเกี่ยวข้าวหนุ่มเมืองศรีสะเกษ! เมื่อหัวใจที่พังทลาย... ถูกโอบกอดอีกครั้งด้วยกลิ่นรวงข้าวและความรัก

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

สวัสดีครับ

My whole life is about to be a hell of a rollercoaster. I stare at the beautifully dressed woman standing before me with a resolute look and for the second time this morning, I find myself unable to utter a word. The chairwoman of the Martinez empire is standing before me and announcing in front of the entire staff of Giancarlo- which is only one of the many establishments that her family owns- that she wants me to marry her son!

I count to five in my head and try to steady my breath to form a sentence. "Ma'am, I can't possibly marry your son. I don't... I can't... I don't know...."

"Nonsense!" She says pleasantly. "You don't know my son but you must have seen pictures of him all over the news. He's the sort of man that any girl would be happy to get married to."

She's not wrong, I know. Brandon Martinez is the heartthrob of Seattle, Washington. He is 6ft tall, built like a Greek god, and controls an empire worth billions of dollars. Who wouldn't want to be with a man like that? The problem is, Brandon, is rumored to be dating a different woman every week, all of them, models and actresses. The man is way out of my league and I know it. Also, he and I have never met before! We couldn't possibly get married.

Hailey, one of the waitresses and my best friend nudges me out of my reverie. I've been keeping the chairwoman waiting too long. "Ma'am, can I possibly get some time to think this through?" I ask in a squeaky voice that I do not recognize as mine.

"Certainly" She chimes happily. "I will be back here tomorrow."

"Tomorrow?" I ask in horror. I asked for time to think things through and she's saying she'll be back tomorrow. I can't possibly make such a huge decision in such a short time.

Without waiting to respond to any more questions, the chairwoman turns on her heels with her bodyguards flanking her and heads towards her car. The moment she's out of the door, I feel my insides turn to jelly. Everyone starts to murmur about what just happened and Hailey rushes to my side to prevent anyone from giving me trouble but I can feel their stares. Mariah, the manager of Giancarlo is looking at me like she's about to strangle me. I have no idea why that woman hates me so much.

"Everyone, back to your jobs! We open in ten minutes." Mariah's voice rings loud as a bell. We all scurry back to our places but the chairwoman's announcement is all that everyone can talk about. It isn't until evening, when her shift is over, that Hailey walks up to me in the kitchen where I'm kneading a giant dough.

"Well, well, if it isn't the star of Giancarlo," she says.

I give her a stern look to shut her up but she just laughs it off.

"Come on. I want to hear everything."

"There's nothing to tell"

"Don't even start with me, Natalie. What do you mean there's nothing to tell? Rebecca Martinez, chairwoman of the Martinez empire walks into this restaurant to ask you in front of everyone to marry her son, who by the way, is one hell of a catch and you say there's nothing to tell?"

"Shhhh! Keep your voice down, Hailey. You're calling attention to us." I say in a hushed tone.

"Girl, you better start talking before I bring the whole staff into this kitchen with my voice"

"Hailey" I whine. "I'm working! I need to focus"

"Nat, you and I know you can knead that dough with your eyes closed. Spill already!!" She shrieks.

"Fine, fine. Look, when I met her, I had no idea she was Rebecca Martinez. She walked into this place looking deathly pale one night and I just helped take care of her. That's all." I finish but Hailey continues to give me a blank stare that I know means she's expecting details.

In truth, I only met the chairwoman by chance last week. Although my job description says assistant chef, Mariah sees to it that many other menial jobs in the kitchen fall to me. This means that sometimes, I stay back to clean the kitchen after everyone is gone. I complained once but Mariah asked me to leave if I thought it unfair. Of course, she knows I can't leave. She literally made me grovel for this job before employing me.

It was one of those nights. Hailey was off duty that day so she couldn't stay back to help me clean. I heard someone hit the restaurant door and stepped out of the kitchen to check. What I saw outside the restaurant was a very ill looking woman curled up on the floor.

Feeling skeptical and scared, I went towards her and saw that she was breathing heavily. Under her breath, I heard her whisper the word, "hospital". I immediately helped her to a position that allowed her to rest her back on the door, then, rushed back inside to get my bag and lock up the restaurant. After calling for a ride, I rushed her to a hospital not so far from Giancarlo. I didn't go home that night. I stayed back to ensure that she was fine. I had never met the woman before but I felt connected to her somehow.

When she woke up the next morning, I was at her side. Her coloring was better, and she was able to tell me what had happened. Apparently, the chairwoman had been robbed. The robbers had shot her driver and pushed them both out of the car, making away with the car and some money. Because they hadn't been far from Giancarlo, the chairwoman had managed to crawl to the restaurant. All this time, however, she didn't mention to me that she owned Giancarlo.

We talked some, and she told me she ran her own company but how was I supposed to know that she was the chairwoman? When the doctor confirmed that she was fine and would be ready to be discharged that evening, I hugged her and asked her to take my leave. For the first time since my father's death, I felt a true connection to an older person. She took down my contact and promised to put a call through to me and I'd been waiting to hear from her since then.

When she walked into Giancarlo today with two bodyguards at her side, I thought she'd come to see me and I ran to say hello. Imagine my shock when Mariah walked up to us and started bowing and sucking up to her. I was even more surprised when all members of staff came out to greet her with reverence.

Call me slow, but I didn't catch up until she told me who she was. Being the most recent employee at Giancarlo, I was the only one who didn't know her. At that moment, I wanted the ground beneath my feet to open up so I could make a quiet exit.

All the while as I narrate the entire story to Hailey, I see her expression go from shock to humor to pity and then again to humor. All of a sudden, she stops laughing and gives me a serious look.

"You have to agree to her offer!" She says gravely and my mouth falls open.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
33
สวัสดีครับ
"สิบปีในคฤหาสน์หรูที่แลกมาด้วยรอยช้ำ... สู่ทุ่งรวงข้าวหอมกรุ่นที่ช่วยโอบกอดหัวใจ"สิบปีที่ถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง ‘ของจืดชืด’ สิบปีที่ต้องทนเป็นแม่ศรีเรือนผู้ซื่อสัตย์ภายใต้รอยฟกช้ำและคราบน้ำตา เมื่อความอดทนสุดท้ายพังทลายลงพร้อมคำดูถูกจากสามีผู้ไม่เคยพอ ‘น้ำปิง’ จึงตัดสินใจหอบลูกชายวัยสามขวบหนีจากขุมนรกในเมืองกรุง กลับคืนสู่บ้านเกิดที่อีสาน... สถานที่ที่เขาหวังเพียงแค่ความสงบ“ในเมื่อพี่เห็นผมเป็นแค่ของจืดชืดที่ไม่มีค่า พี่ก็ไปหา ‘อรรถรส’ ของพี่ให้เต็มที่เถอะครับ... ผมคืนอิสระให้”แต่ใครจะคิดว่า... ท่ามกลางกลิ่นรวงข้าวหอมฟุ้งในหมู่บ้านอีโซ เขาจะได้พบกับ ‘สิงห์’ เจ้าของรถเกี่ยวข้าวหนุ่มมาดกวน ผู้ที่ก้าวเข้ามาปัดเป่าความหนาวเหน็บในใจด้วยความใจดีและลูกอ้อนที่ทำเอาหัวใจคนเพิ่งหย่าต้องสั่นคลอน“เกี่ยวข้าวเกี่ยวนาแค่วันเดียวก็เสร็จ... แต่เกี่ยวน้ำปิงไว้ในใจเนี่ย สงสัยต้องใช้เวลาทั้งชีวิต”จากหัวใจที่เคยร้าวราน สู่ฤดูกาลใหม่ที่จะให้ ‘ความรัก’ นำทางพักพิง… ใน "ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก”นามปากกา: Tawan mikiภาพปก: maneeจัดทำไทโป: โลกนิยายในทุ่งลาเวนเดอร์ สตูดิโอ© สงวนลิขสิทธิ์ทางปัญญาตาม
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-09
อ่านเพิ่มเติม
แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ”
แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับมาล้อมวงกันเข้ามาจ้า! วันนี้ กระผม จะพาทุกคนมาทำความรู้จักกับเหล่าตัวละครที่จะมาสร้างความม่วนซื่นและฮีลใจให้ทุกคนในทุ่งนาแห่งนี้กันครับภาษาในเรื่องในนิยายเรื่องนี้ ไรต์มีการใช้ "ภาษาอีสาน" สอดแทรกในบทสนทนาบ้าง เพื่อให้ได้บรรยากาศความม่วนซื่นและเข้ากับกลิ่นอายของจังหวัดศรีสะเกษครับ แต่คนดีไม่ต้องกังวลใจไปนะครับ กระผมจะเน้นคำที่เข้าใจง่าย หรือมีการแปลกำกับไว้ให้ในตอน เพื่อให้ทุกคนอ่านได้ลื่นไหลและอินไปกับความน่ารักของพี่สิงห์และน้ำปิงแน่นอนจ้า!สถานที่ในเรื่องสำหรับสถานที่ที่ปรากฏในนิยายเรื่องนี้ มีชื่อสถานที่อยู่จริงในจังหวัดศรีสะเกษครับ แต่เหตุการณ์ บรรยากาศ และรายละเอียดต่างๆ ภายในเรื่อง เป็นเพียงจินตนาการที่ไรต์แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้นเด้อ ไม่ได้อ้างอิงจากบุคคลหรือเหตุการณ์จริงในพื้นที่ 100% จ้า อ่านเอาความม่วนความฟินกันนะจ๊ะ!:นายเอก น้ำปิง (นภวัฒน์) อายุ 29 ปีนิสัยของนายเอก : แม่ศรีเรือนตัวจริงครับ เรียบร้อย พูดจาอ่อนหวาน ใจเย็นสุดๆ แถมยังทำกับข้าวเก่งจนมัดใจคนทั้งบ้านได้ แต่เห็นหวานๆ แบบนี้ เวลาเด็ดขาดขึ้นมาบอกเลยว่า ‘แม่เสือ’ ดีๆ นี่เ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-09
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1 รอยร้าวในใจ
บทที่ 1 รอยร้าวในใจณ หมู่บ้านอนันต์ ตำบลโคกหม้อ อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี คฤหาสน์หรูสองชั้นสไตล์โมเดิร์นสีเทาขาวตั้งตระหง่านอยู่บนเนื้อที่กว่าสองร้อยตารางวา ใกล้กับใจกลางเมืองยิ่งเน้นให้ความโอ่อ่าดูโดดเด่นสะดุดตา เป็นที่พำนักของครอบครัวนายทหารยศใหญ่ที่ผู้คนภายนอกต่างมองด้วยสายตาชื่นชมในความสมบูรณ์แบบทว่า... ใต้ฉากหน้าอันเลิศหรูที่ฉาบไว้ กลับมีเพียงรอยร้าวอันลึกล้ำที่กัดกินความสุข และฝังรากลึกในหัวใจของคนภายในมานานนับสิบปี“กูบอกให้ดูลูกดี ๆ มึงเป็นแม่ประสาอะไรห้ะน้ำปิง!”เสียงก่นด่าที่ดุดันและเกรี้ยวกราดดังลั่นไปทั่วโถงรับแขกของบ้าน น้ำปิง นภวัฒน์ ในวัยยี่สิบเก้าปีที่ยังคงดูอ่อนหวานและงดงามราวกับไม่เคยผ่านการทำงานหนัก ชะงักมือที่กำลังประคองลูกชายวัยสามขวบอย่างน้องปันปัน ให้หยุดร้องไห้ ร่างกายที่เคยอ่อนนุ่มของเขา บัดนี้กลับชาชินกับแรงสั่นสะเทือนจากเสียงกร้าวเหล่านั้นเสียแล้ว ตลอดระยะเวลาที่อยู่ร่วมกันมา... สิบปีที่เขาอุทิศตนเป็นยิ่งกว่าแม่ศรีเรือน คอยดูแลบ้านและอาหารการกินอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง ความดีงามทั้งหมดที่พยายามประคับประคองมานั้น กลับไม่ได้มีความหมายแม้แต่น้อยที่จะทำให้ผู้ที
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-09
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ตัดพ้อ
บทที่ 2 ตัดพ้อ สองสามวันที่พันเอกธเนศไม่กลับบ้าน เป็นความเงียบสงบที่หาได้ยากยิ่งในคฤหาสน์หลังนี้ น้ำปิง และลูกชายรู้สึกสบายใจที่ไม่ต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้ความกดดัน และไม่ต้องคอยฟังเสียงก่นด่าที่บาดลึก แต่ทว่าความสบายใจนั้นมักอยู่กับเขาได้ไม่นาน กลางดึกคืนหนึ่ง ขณะที่น้ำปิงกำลังจะเคลิ้มหลับ ความเงียบก็ถูกทำลายด้วยเสียงเครื่องยนต์คุ้นเคยที่ดังเข้ามาจากหน้าบ้าน เขาเดินลงมาชั้นล่างด้วยความหวาดระแวง และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้เขาก้าวขาไม่ออก แม้มันจะไม่ใช่ครั้งแรก แต่เขาก็ไม่เคยชินกับความเจ็บปวดที่บาดลึกนี้เลย ร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นสามี กำลังประคองหญิงสาวใบหน้าน่ารักที่แต่งกายล่อแหลมเข้ามาในบ้านอย่างไม่แยแสและเปิดเผย หัวใจของน้ำปิงแตกสลายจนนับครั้งไม่ถ้วน แต่ละครั้งที่เห็นก็เหมือนโดนคมมีดกรีดซ้ำลงไปบนแผลเก่า เขาพยายามประคับประคองครอบครัวนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่คนเป็นภรรยาจะทำได้ ทว่าความทุ่มเททั้งหมดกลับไร้ความหมายเมื่อเทียบกับการกระทำที่ตรงกันข้ามมาโดยตลอดของผู้เป็นที่รัก “พี่เนศ…เมื่อไหร่พี่จะเลิกพาผู้หญิงเข้าบ้าน?” น้ำปิงเอ่ยถามเสียงสั่น แม้จะรู้ว่าคำตอบที่ได้มาจะไม่น่าฟังก็ตาม
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-16
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 วางแผน
บทที่ 3 วางแผน เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในห้องครัว น้ำปิงกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้าให้ลูกชายอย่างเงียบ ๆ พลันประตูห้องก็เปิดออก เมื่อหญิงสาวคนเมื่อคืนเดินลงมาจากบันไดเพียงลำพัง ท่าทางของเธอรีบร้อนและมีพิรุธเล็กน้อย เมื่อเห็นน้ำปิงเธอก็ยกมือไหว้เขาอย่างเกรงใจ ก่อนจะรีบเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว เด็กชายที่กำลังนั่งรออาหารหันไปมองหน้าแม่ด้วยความไม่เข้าใจ ในสายตาของเด็กสามขวบมีความสงสัยอย่างชัดเจนว่าผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็นใคร และเหตุใดถึงเข้ามาอยู่ในบ้านของตนได้ “แม่ครับ ผู้หญิงคนนั้นใครครับ?” น้องปันปันถามเสียงใส น้ำปิงกำลังจะอธิบายให้ลูกชายฟังว่าเธอเป็นเพื่อนคุณพ่อเพื่อปกป้องจิตใจของลูก แต่ยังไม่ทันที่จะได้อ้าปาก เสียงผู้เป็นสามีที่แต่งตัวเต็มยศนายทหารก็เดินลงมาจากบันไดมาถึงห้องครัวพอดี “มอร์นิ่งครับ ลูกชายพ่อ” พันเอกธเนศทักทายลูกชายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติเล็กน้อย “มอร์นิ่งครับ คุณพ่อ” เด็กชายตอบผู้เป็นพ่อเสียงแผ่ว พลางหลบสายตาไม่กล้าสบตาตรง ๆ ด้วยความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เมื่อวาน “วันนี้ไปเที่ยวบิ๊กซีไหมครับ?” พันเอกธเนศเอ่ยถามอย่างเอาใจ “เ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-17
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 เดินทาง
บทที่ 4 เดินทาง เย็นวันเดียวกันกับที่ น้ำปิง ได้พูดคุยกับอาสาวเรื่องการเดินทาง พันเอกธเนศ ก็กลับมาบ้านกลางดึกเหมือนเช่นเคย แต่คราวนี้มาพร้อมกับภาพที่บาดตาและบาดใจมากกว่าทุกครั้ง ร่างสูงใหญ่โอบกอดเด็กหนุ่มรูปร่างอรชรที่ดูอายุเพียงประมาณสิบแปดปีเข้าบ้านอย่างหน้าไม่อาย น้ำปิงที่เดินลงมาดูสถานการณ์ก็เห็นภาพนั้นเข้าพอดี เขาได้แต่ยืนกอดอก มองดูพฤติกรรมอันน่ารังเกียจของผู้เป็นสามีด้วยความอดกลั้นที่ถึงขีดสุด “พี่เนศ! เมื่อไหร่พี่จะเลิกสำส่อนเอาไม่เลือกแบบนี้!” น้ำปิงเหลืออดกับพฤติกรรมที่เลยเถิด ทุกครั้งที่พันเอกธเนศหายไปสามวัน พอวันที่สี่มักจะมีเด็กใหม่กลับมาด้วยเสมอ ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย “กูบอกกี่ครั้งแล้ว ว่าอย่าเสือก!” พันเอกธเนศตวาดกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ผมต้องเสือก! ผมทนไม่ไหวกับพฤติกรรมพี่แล้ว!” “นั่นก็เรื่องของมึง! ส่วนเรื่องของกูคือ... ควยกู! กูจะเอาใครมึงก็ไม่มีสิทธิ์เสือก เพราะกูเป็นคนหาเงินเลี้ยงมึงกับลูก! เงียบปากเน่าๆ ของมึงไปซะ!” ถ้อยคำหยาบช้าที่พ่นออกมาอย่างไร้ซึ่งความเคารพ ทำเอาใบหน้าของน้ำปิงชาหนึบราวกับถูกตบด้วยของแข็ง หัวใจเขาเต้นรัวด้วยความอัปยศที่ถูกลดทอนคุณค
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-18
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 มาเยือนอีสาน
บทที่ 5 มาเยือนอีสาน ณ สถานีขนส่งผู้โดยสาร อำเภอโพธิ์ศรีพิสัย จังหวัดศรีสะเกษเวลาเก้าโมงเช้าตามเวลาที่กะไว้ไม่มีผิดเพี้ยน รถทัวร์สีฟ้าขาวคันใหญ่เคลื่อนตัวเข้าจอดสนิทในชานชาลา น้ำปิงกระชับอ้อมกอดอุ้มลูกชายที่เพิ่งตื่นเต็มตาลงจากรถอย่างทุลักทุเล มืออีกข้างต้องคอยพยุงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่บรรจุสัมภาระชิ้นสุดท้ายในชีวิตเดิมของเขาเอาไว้ เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ สถานีขนส่งที่ดูเรียบง่ายและเงียบสงบ กลิ่นไอของไอดินและสายลมจาง ๆ ในยามเช้าของภาคอีสานช่างแตกต่างจากความแออัดในเมืองหลวงที่เขาเพิ่งจากมา น้ำปิงตัดสินใจจูงมือลูกชายไปนั่งรอที่ม้านั่งยาวตัวหนึ่งใกล้ ๆ จุดจอดรถ เพราะกลัวว่าถ้าเดินไปไหนไกล น้องชายที่อาบอกว่าจะมารับจะหากันไม่เจอ ส่วนน้องปันปัน เด็กน้อยดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ ดวงตาคู่กลมโตกวาดมองรถสามล้อเครื่องและผู้คนที่สวมโสร่งหรือผ้าซิ่นเดินขวักไขว่ไปมาอย่างแปลกตา “หม่ามี้ครับ...เราอยู่ที่ไหนครับ?” เสียงเล็ก ๆ ถามขึ้นด้วยความอยากรู้ พลางดึงชายเสื้อแม่เบา ๆ น้ำปิงก้มลงยิ้มให้ลูกชาย ความกังวลในใจดูจะเบาบางลงเมื่อเห็นท่าทางของเด็กน้อย “เราอยู่อีสานครับ เป็นบ้านเกิดของคุณตา” “ว้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-19
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 ยินดีต้อนรับกลับอีสาน
บทที่ 6 ยินดีต้อนรับกลับอีสาน ระหว่างทางที่เดินตรงไปที่รถกระบะสีเข้มคันโตของ สิงห์ น้องปันปันดูจะตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ ดวงตากลมโตจ้องมองรถคันใหญ่ที่สูงสง่ากว่ารถเก๋งที่เคยเห็นจนชินตาที่บ้านราชบุรีอย่างมาก ความไร้เดียงสาของลูกชายตัวน้อยที่พยายามเอื้อมมือไปแตะรถคันยักษ์ ทำให้หัวใจที่บอบช้ำของน้ำปิงพอจะคลายความตึงเครียดลงได้บ้าง “โอ้โห รถคุณลุงคันใหญ่จังเลยครับ” เด็กน้อยอุทานตาโต “ใหญ่ไหมครับปันปัน? บนรถลุงมีขนมด้วยนะ เดี๋ยวปันปันไปนั่งข้างหน้ากับแม่เนาะ” สิงห์พูดหยอกล้อกับเด็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ จนน้ำปิงแอบแปลกใจว่าผู้ชายตัวโตท่าทางลุย ๆ คนนี้ทำไมถึงเข้ากับเด็กได้ดีขนาดนี้ สิงห์เปิดประตูรถกระบะสี่ประตูให้น้ำปิงและปันปันขึ้นไปนั่งด้านหน้าอย่างสุภาพ ส่วนนิคกระโดดขึ้นไปนั่งเฝ้าของอยู่ที่หลังกระบะ ทันทีที่รถเคลื่อนตัวออกจากสถานีขนส่ง ความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงพูดคุยของสิงห์ที่พยายามชวนคุยเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด “ทางกลับบ้านเรามันสิมีหลุมมีบ่อแน่เด้อครับ ช่วงนี้รถเกี่ยวข้าวแล่นหลายดินมันเลยแตก”(ทางกลับบ้านเรามันก็จะมีหลุมมีอยู่บ่อหน่อยนะครับช่วงนี้รถเกี่ยวข้าววิ่งกันเย
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-21
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 บังเอิญหรือตั้งใจ
บทที่ 7 บังเอิญหรือตั้งใจ เช้าอันสดใสที่หมู่บ้านอีโซช่างแตกต่างจากเช้าที่ราชบุรีอย่างสิ้นเชิง อากาศตามท้องทุ่งนานั้นดูสดชื่นและบริสุทธิ์จนน้ำปิงรู้สึกเหมือนได้ล้างปอด น้ำปิงตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีห้า อาจจะเป็นเพราะความแปลกที่ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนคือความเคยชินที่ต้องตื่นแต่เช้ามาทำหน้าที่ภรรยาและแม่เพื่อเตรียมอาหารให้คนในบ้าน เขาก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนเงียบ ๆ เห็นแสงไฟจากในครัวรำไรและได้ยินเสียงตะหลิวกระทบกระทะ เมื่อเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นผู้เป็นอาสาวกำลังยืนวุ่นอยู่หน้าเตา น้ำปิงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปกอดจากด้านหลังเบา ๆ “คิดถึงอาจังเลยครับ” น้ำปิงซบหน้าลงกับไหล่ของอาสาวอย่างอ้อน ๆ “อุ๊ย! ตกใจหมดเลยเจ้าปิง” อาสาวนิดสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา “ทำไมตื่นแต่เช้าจังลูก รถทัวร์ก็นั่งมาตั้งหลายชั่วโมง อาคิดว่าจะนอนตื่นสายเสียอีก” “พอดีผมชินนะครับอา อยู่ที่โน่นต้องตื่นเวลานี้ตลอด” น้ำปิงตอบพลางผละออกมาช่วยหยิบจับผักที่วางอยู่ใกล้ ๆ “แล้วปันปันละลูก” “ยังนอนอุตลุดอยู่เลยครับอา น่าจะหลับเพลินเพราะอากาศที่นี่เย็นสบาย” “ดีแล้ว ๆ ปล่อยให้เด็กเขาพักไปก่อน เดี๋ยวช่วงสาย ๆ เราไปกราบหลวงปู่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-21
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 พรหมลิขิตใช่ไหม
บทที่ 8 พรหมลิขิตใช่ไหม น้ำปิงซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์อาสาวกลับมาถึงบ้านด้วยความรู้สึกมึนงงไม่หาย เขาเดินจูงมือปันปันเข้าบ้านพลางคิดถึงใบหน้าคมเข้มของ "สิงห์" ที่มาโผล่ที่วัดแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย “อาครับ... คุณสิงห์เขาเป็นคนแบบนี้เหรอครับ?” น้ำปิงเอ่ยถามขณะช่วยอาวางของ “แบบไหนล่ะลูก? แบบเพี้ยน ๆ น่ะเหรอ” อาสาวหัวเราะ “บ่าวสิงห์น่ะมันเป็นคนดีนะ ขยันทำงาน เป็นเจ้าของรถเกี่ยวข้าวที่ใหญ่ที่สุดในตำบลนี้เลยแหละ สาว ๆ ติดกันเกรียว แต่มันไม่ยักจะเอาใคร... แต่วันนี้มันดูแปลก ๆ จริงอย่างที่เราว่านั่นแหละ ปกติมันไม่เคยเข้าวัดมาถามเรื่องเกี่ยวข้าวแบบนี้หรอก” น้ำปิงไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่ยิ้มบาง ๆ แล้วเดินไปจัดของให้ลูกชาย โดยไม่รู้เลยว่าโทรศัพท์ที่เขาปิดเครื่องไว้อยู่ในกระเป๋านั้น มีข้อความและสายเรียกเข้าจากธเนศนับร้อยสายที่พยายามจะตามหาตัวเขาให้เจอ . . . . . . ณ หมู่บ้านอนันต์ของพันเอกธเนศ ร่างสูงในชุดคลุมอาบน้ำเดินลงมาที่โถงบ้านด้วยท่าทางหงุดหงิดจากการเมาค้าง เขาตะโกนเรียกหาน้ำปิงแต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ โทรหาก็ไม่รับปิดเครื่อง มีเพียงความเงียบงันที่น่าประหลาดใจ สายตาคมกวาดไปรอบห้องก่อนจ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-22
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status