ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก(Mpreg)

ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก(Mpreg)

last updateLast Updated : 2026-02-14
By:  Tawan mikiCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
33Chapters
536views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จาก ‘ของจืดชืด’ ในคฤหาสน์หรู สู่ ‘ยอดยาหยี’ ของเจ้าของรถเกี่ยวข้าวหนุ่มเมืองศรีสะเกษ! เมื่อหัวใจที่พังทลาย... ถูกโอบกอดอีกครั้งด้วยกลิ่นรวงข้าวและความรัก

View More

Chapter 1

สวัสดีครับ

「楓……本当に、離婚届を作ってほしいの?」

電話の向こうで、早川明里(はやかわ あかり)の声が少し掠れた。迷いと心配が滲んでいる。

「よく考えて。サインしたら……もう大輔とは、戻れないよ?」

木村楓(きむら かえで)はグラスの中の琥珀色の液体を見つめた。ウイスキーは喉を焼く。けれど昨夜の光景だけは、脳裏に焼きついたまま離れることはなかった。

握り締めたスマホが、手汗で少し滑った。

「うん」楓は短く言った。「彼から離れることにしたの」

「どうして……?大輔、楓には優しかったじゃない。愛されてるって――」

その言葉に、楓は笑いそうになったが、喉の奥で押し殺した。愛だって?なんて面白い冗談だ。

通話を切ったあと、楓は窓の外へ視線を投げた。向かいの高層ビルに設置された巨大なLEDが、あの記者会見を何度も流している。

完璧なスーツに、完璧な笑顔。桜井大輔(さくらい だいすけ)はネックレスを持ち上げ、誇らしげに宣言していた。

――世界最高級のダイヤと宝石で、妻のために唯一無二のジュエリーを作りました――名付けて、「愛の楓」。

記念日のプレゼント。永遠の愛。その綺麗な言葉が、楓の胃をきりきりと締めつける。

「……私を愛してるって?」楓は呟いた。「愛してる人との記念日の夜に他の女を抱くの?」

昨夜は結婚三周年。大輔は「サプライズがあるから、家で待ってて」と言った。

楓は大輔の好きな白いドレスを着て、キャンドルを灯し、好物の料理を並べた。遅くなるって言われても、信じて待った。

――でも、日付が変わっても帰ってこなかった。

午前一時。唐突にスマホが震えて、SNSのフレンドリクエストが届いた。変なアイコン写真。メッセージは「あなたへのサプライズ」。

最初は迷惑メールだと思っていた。即ブロックしようとした瞬間――指を止めてしまった。

メッセージが立て続けに届いたのだ。

【まだ起きてる?旦那が帰ってこないから?もう気づいてるでしょ。今、大輔は私と一緒なの。雷が怖いって言ったら、心配して来てくれたの。本当にいい男よね。あなた一人にはもったいない】

連なる言葉の一つ一つが、針のように容赦なく心臓に突き刺さる。手が震えて、画面をうまく動かせない。

どうせただの悪ふざけだ。そうに決まってる。頭ではそう言い聞かせるのに、胸の奥が冷えていく。

最後のメッセージで、楓の理性は折れた。

【信じられないなら、住所送るよ。鍵の番号は、あなたたちの結婚記念日。わかるでしょ?】

楓は震える指でリクエストを承認した。相手はすぐに住所と暗証番号を送ってきた。

――0823。確かに、結婚記念日。

楓は家を飛び出した。車を運転しながら、胸が破れそうで、息が浅くなる。

到着したのは高級マンションだった。ドアの前に立つと、指先が冷たくなっていくのがわかった。

テンキーに、0823と入力する。すると、「カチ」と音がしてロックが外れ、ドアが開いた。

廊下には男物のスーツジャケットが投げ捨てられていた。それは今朝、大輔が着て出た――三周年のために新調したやつだ。

リビングのソファには黒いレースの下着。テーブルのワイングラスには、べったりと口紅の跡が残っている。

足元には、男女の服が散らばっていた。そして寝室の前には、赤いレースのナイトガウンが裂けたまま落ちている。

楓は足が震えて、まともに立てない。それでも、逃げたら一生後悔する気がして――半開きのドアを押した。

ベッドの上。大輔が、知らない女を抱いていた。

大輔は目を閉じ、楽しげな表情で呻いていた。「ああ……そうだ……すごく……良い……」

女は振り返り、勝ち誇ったように笑って言った。

「ねえ、大輔。私のほうがいい?それとも楓?」

大輔は、吐き捨てるみたいに言った。

「楓と比べるな……興が冷める」

それから彼は女性の体をひっくり返し、後ろから彼女の腰をつかみ、狂ったように突き立てた。女性の呻き声と大輔の荒い息遣いが入り混じった。

その瞬間、楓の中で何かが音を立てて崩れた。

八年前。大学で出会って、純粋に恋をして、結婚して。周りからは「理想の夫婦」だとか「お似合いの二人」だとか散々言われた。

――だが全部、嘘だった。

楓は口を押さえた。吐き気が込み上げる。足が勝手に後ずさって、気づいたら部屋を飛び出していた。

そのままセンター街のバーへ。隅の席で一人、ウイスキーを流し込んだ。

喉は熱い。頭もぼんやりする。なのに胸の痛みだけ、どこまでも鮮明だった。

明里が駆けつけた頃には、楓はもうぐでぐでに酔っていた。

「楓!」明里が向かいに座る。顔は心配でいっぱいだった。「どうしたの、それ……何があったの?大輔に何かされた?」

楓は赤く腫れた目で彼女を見た。

「明里……今、その名前聞きたくない」

グラスをあおって、胸の中から込み上げてくる苦味を飲み込む。

「見ちゃったの。あいつが……他の女と寝てるの。誤解とかじゃない」

明里は楓の手を握った。「楓……もしかしたら、話し合えば……」

「話すことなんてない」楓は、酔いに揺れながらも、声だけははっきりしていた。

「離婚する。あいつが他の女抱いてた光景を思い出すだけで、吐き気がする」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
33 Chapters
สวัสดีครับ
"สิบปีในคฤหาสน์หรูที่แลกมาด้วยรอยช้ำ... สู่ทุ่งรวงข้าวหอมกรุ่นที่ช่วยโอบกอดหัวใจ"สิบปีที่ถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง ‘ของจืดชืด’ สิบปีที่ต้องทนเป็นแม่ศรีเรือนผู้ซื่อสัตย์ภายใต้รอยฟกช้ำและคราบน้ำตา เมื่อความอดทนสุดท้ายพังทลายลงพร้อมคำดูถูกจากสามีผู้ไม่เคยพอ ‘น้ำปิง’ จึงตัดสินใจหอบลูกชายวัยสามขวบหนีจากขุมนรกในเมืองกรุง กลับคืนสู่บ้านเกิดที่อีสาน... สถานที่ที่เขาหวังเพียงแค่ความสงบ“ในเมื่อพี่เห็นผมเป็นแค่ของจืดชืดที่ไม่มีค่า พี่ก็ไปหา ‘อรรถรส’ ของพี่ให้เต็มที่เถอะครับ... ผมคืนอิสระให้”แต่ใครจะคิดว่า... ท่ามกลางกลิ่นรวงข้าวหอมฟุ้งในหมู่บ้านอีโซ เขาจะได้พบกับ ‘สิงห์’ เจ้าของรถเกี่ยวข้าวหนุ่มมาดกวน ผู้ที่ก้าวเข้ามาปัดเป่าความหนาวเหน็บในใจด้วยความใจดีและลูกอ้อนที่ทำเอาหัวใจคนเพิ่งหย่าต้องสั่นคลอน“เกี่ยวข้าวเกี่ยวนาแค่วันเดียวก็เสร็จ... แต่เกี่ยวน้ำปิงไว้ในใจเนี่ย สงสัยต้องใช้เวลาทั้งชีวิต”จากหัวใจที่เคยร้าวราน สู่ฤดูกาลใหม่ที่จะให้ ‘ความรัก’ นำทางพักพิง… ใน "ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก”นามปากกา: Tawan mikiภาพปก: maneeจัดทำไทโป: โลกนิยายในทุ่งลาเวนเดอร์ สตูดิโอ© สงวนลิขสิทธิ์ทางปัญญาตาม
last updateLast Updated : 2026-01-09
Read more
แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ”
แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับมาล้อมวงกันเข้ามาจ้า! วันนี้ กระผม จะพาทุกคนมาทำความรู้จักกับเหล่าตัวละครที่จะมาสร้างความม่วนซื่นและฮีลใจให้ทุกคนในทุ่งนาแห่งนี้กันครับภาษาในเรื่องในนิยายเรื่องนี้ ไรต์มีการใช้ "ภาษาอีสาน" สอดแทรกในบทสนทนาบ้าง เพื่อให้ได้บรรยากาศความม่วนซื่นและเข้ากับกลิ่นอายของจังหวัดศรีสะเกษครับ แต่คนดีไม่ต้องกังวลใจไปนะครับ กระผมจะเน้นคำที่เข้าใจง่าย หรือมีการแปลกำกับไว้ให้ในตอน เพื่อให้ทุกคนอ่านได้ลื่นไหลและอินไปกับความน่ารักของพี่สิงห์และน้ำปิงแน่นอนจ้า!สถานที่ในเรื่องสำหรับสถานที่ที่ปรากฏในนิยายเรื่องนี้ มีชื่อสถานที่อยู่จริงในจังหวัดศรีสะเกษครับ แต่เหตุการณ์ บรรยากาศ และรายละเอียดต่างๆ ภายในเรื่อง เป็นเพียงจินตนาการที่ไรต์แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้นเด้อ ไม่ได้อ้างอิงจากบุคคลหรือเหตุการณ์จริงในพื้นที่ 100% จ้า อ่านเอาความม่วนความฟินกันนะจ๊ะ!:นายเอก น้ำปิง (นภวัฒน์) อายุ 29 ปีนิสัยของนายเอก : แม่ศรีเรือนตัวจริงครับ เรียบร้อย พูดจาอ่อนหวาน ใจเย็นสุดๆ แถมยังทำกับข้าวเก่งจนมัดใจคนทั้งบ้านได้ แต่เห็นหวานๆ แบบนี้ เวลาเด็ดขาดขึ้นมาบอกเลยว่า ‘แม่เสือ’ ดีๆ นี่เ
last updateLast Updated : 2026-01-09
Read more
บทที่ 1 รอยร้าวในใจ
บทที่ 1 รอยร้าวในใจณ หมู่บ้านอนันต์ ตำบลโคกหม้อ อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี คฤหาสน์หรูสองชั้นสไตล์โมเดิร์นสีเทาขาวตั้งตระหง่านอยู่บนเนื้อที่กว่าสองร้อยตารางวา ใกล้กับใจกลางเมืองยิ่งเน้นให้ความโอ่อ่าดูโดดเด่นสะดุดตา เป็นที่พำนักของครอบครัวนายทหารยศใหญ่ที่ผู้คนภายนอกต่างมองด้วยสายตาชื่นชมในความสมบูรณ์แบบทว่า... ใต้ฉากหน้าอันเลิศหรูที่ฉาบไว้ กลับมีเพียงรอยร้าวอันลึกล้ำที่กัดกินความสุข และฝังรากลึกในหัวใจของคนภายในมานานนับสิบปี“กูบอกให้ดูลูกดี ๆ มึงเป็นแม่ประสาอะไรห้ะน้ำปิง!”เสียงก่นด่าที่ดุดันและเกรี้ยวกราดดังลั่นไปทั่วโถงรับแขกของบ้าน น้ำปิง นภวัฒน์ ในวัยยี่สิบเก้าปีที่ยังคงดูอ่อนหวานและงดงามราวกับไม่เคยผ่านการทำงานหนัก ชะงักมือที่กำลังประคองลูกชายวัยสามขวบอย่างน้องปันปัน ให้หยุดร้องไห้ ร่างกายที่เคยอ่อนนุ่มของเขา บัดนี้กลับชาชินกับแรงสั่นสะเทือนจากเสียงกร้าวเหล่านั้นเสียแล้ว ตลอดระยะเวลาที่อยู่ร่วมกันมา... สิบปีที่เขาอุทิศตนเป็นยิ่งกว่าแม่ศรีเรือน คอยดูแลบ้านและอาหารการกินอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง ความดีงามทั้งหมดที่พยายามประคับประคองมานั้น กลับไม่ได้มีความหมายแม้แต่น้อยที่จะทำให้ผู้ที
last updateLast Updated : 2026-01-09
Read more
บทที่ 2 ตัดพ้อ
บทที่ 2 ตัดพ้อ สองสามวันที่พันเอกธเนศไม่กลับบ้าน เป็นความเงียบสงบที่หาได้ยากยิ่งในคฤหาสน์หลังนี้ น้ำปิง และลูกชายรู้สึกสบายใจที่ไม่ต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้ความกดดัน และไม่ต้องคอยฟังเสียงก่นด่าที่บาดลึก แต่ทว่าความสบายใจนั้นมักอยู่กับเขาได้ไม่นาน กลางดึกคืนหนึ่ง ขณะที่น้ำปิงกำลังจะเคลิ้มหลับ ความเงียบก็ถูกทำลายด้วยเสียงเครื่องยนต์คุ้นเคยที่ดังเข้ามาจากหน้าบ้าน เขาเดินลงมาชั้นล่างด้วยความหวาดระแวง และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้เขาก้าวขาไม่ออก แม้มันจะไม่ใช่ครั้งแรก แต่เขาก็ไม่เคยชินกับความเจ็บปวดที่บาดลึกนี้เลย ร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นสามี กำลังประคองหญิงสาวใบหน้าน่ารักที่แต่งกายล่อแหลมเข้ามาในบ้านอย่างไม่แยแสและเปิดเผย หัวใจของน้ำปิงแตกสลายจนนับครั้งไม่ถ้วน แต่ละครั้งที่เห็นก็เหมือนโดนคมมีดกรีดซ้ำลงไปบนแผลเก่า เขาพยายามประคับประคองครอบครัวนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่คนเป็นภรรยาจะทำได้ ทว่าความทุ่มเททั้งหมดกลับไร้ความหมายเมื่อเทียบกับการกระทำที่ตรงกันข้ามมาโดยตลอดของผู้เป็นที่รัก “พี่เนศ…เมื่อไหร่พี่จะเลิกพาผู้หญิงเข้าบ้าน?” น้ำปิงเอ่ยถามเสียงสั่น แม้จะรู้ว่าคำตอบที่ได้มาจะไม่น่าฟังก็ตาม
last updateLast Updated : 2026-01-16
Read more
บทที่ 3 วางแผน
บทที่ 3 วางแผน เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในห้องครัว น้ำปิงกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้าให้ลูกชายอย่างเงียบ ๆ พลันประตูห้องก็เปิดออก เมื่อหญิงสาวคนเมื่อคืนเดินลงมาจากบันไดเพียงลำพัง ท่าทางของเธอรีบร้อนและมีพิรุธเล็กน้อย เมื่อเห็นน้ำปิงเธอก็ยกมือไหว้เขาอย่างเกรงใจ ก่อนจะรีบเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว เด็กชายที่กำลังนั่งรออาหารหันไปมองหน้าแม่ด้วยความไม่เข้าใจ ในสายตาของเด็กสามขวบมีความสงสัยอย่างชัดเจนว่าผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็นใคร และเหตุใดถึงเข้ามาอยู่ในบ้านของตนได้ “แม่ครับ ผู้หญิงคนนั้นใครครับ?” น้องปันปันถามเสียงใส น้ำปิงกำลังจะอธิบายให้ลูกชายฟังว่าเธอเป็นเพื่อนคุณพ่อเพื่อปกป้องจิตใจของลูก แต่ยังไม่ทันที่จะได้อ้าปาก เสียงผู้เป็นสามีที่แต่งตัวเต็มยศนายทหารก็เดินลงมาจากบันไดมาถึงห้องครัวพอดี “มอร์นิ่งครับ ลูกชายพ่อ” พันเอกธเนศทักทายลูกชายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติเล็กน้อย “มอร์นิ่งครับ คุณพ่อ” เด็กชายตอบผู้เป็นพ่อเสียงแผ่ว พลางหลบสายตาไม่กล้าสบตาตรง ๆ ด้วยความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เมื่อวาน “วันนี้ไปเที่ยวบิ๊กซีไหมครับ?” พันเอกธเนศเอ่ยถามอย่างเอาใจ “เ
last updateLast Updated : 2026-01-17
Read more
บทที่ 4 เดินทาง
บทที่ 4 เดินทาง เย็นวันเดียวกันกับที่ น้ำปิง ได้พูดคุยกับอาสาวเรื่องการเดินทาง พันเอกธเนศ ก็กลับมาบ้านกลางดึกเหมือนเช่นเคย แต่คราวนี้มาพร้อมกับภาพที่บาดตาและบาดใจมากกว่าทุกครั้ง ร่างสูงใหญ่โอบกอดเด็กหนุ่มรูปร่างอรชรที่ดูอายุเพียงประมาณสิบแปดปีเข้าบ้านอย่างหน้าไม่อาย น้ำปิงที่เดินลงมาดูสถานการณ์ก็เห็นภาพนั้นเข้าพอดี เขาได้แต่ยืนกอดอก มองดูพฤติกรรมอันน่ารังเกียจของผู้เป็นสามีด้วยความอดกลั้นที่ถึงขีดสุด “พี่เนศ! เมื่อไหร่พี่จะเลิกสำส่อนเอาไม่เลือกแบบนี้!” น้ำปิงเหลืออดกับพฤติกรรมที่เลยเถิด ทุกครั้งที่พันเอกธเนศหายไปสามวัน พอวันที่สี่มักจะมีเด็กใหม่กลับมาด้วยเสมอ ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย “กูบอกกี่ครั้งแล้ว ว่าอย่าเสือก!” พันเอกธเนศตวาดกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ผมต้องเสือก! ผมทนไม่ไหวกับพฤติกรรมพี่แล้ว!” “นั่นก็เรื่องของมึง! ส่วนเรื่องของกูคือ... ควยกู! กูจะเอาใครมึงก็ไม่มีสิทธิ์เสือก เพราะกูเป็นคนหาเงินเลี้ยงมึงกับลูก! เงียบปากเน่าๆ ของมึงไปซะ!” ถ้อยคำหยาบช้าที่พ่นออกมาอย่างไร้ซึ่งความเคารพ ทำเอาใบหน้าของน้ำปิงชาหนึบราวกับถูกตบด้วยของแข็ง หัวใจเขาเต้นรัวด้วยความอัปยศที่ถูกลดทอนคุณค
last updateLast Updated : 2026-01-18
Read more
บทที่ 5 มาเยือนอีสาน
บทที่ 5 มาเยือนอีสาน ณ สถานีขนส่งผู้โดยสาร อำเภอโพธิ์ศรีพิสัย จังหวัดศรีสะเกษเวลาเก้าโมงเช้าตามเวลาที่กะไว้ไม่มีผิดเพี้ยน รถทัวร์สีฟ้าขาวคันใหญ่เคลื่อนตัวเข้าจอดสนิทในชานชาลา น้ำปิงกระชับอ้อมกอดอุ้มลูกชายที่เพิ่งตื่นเต็มตาลงจากรถอย่างทุลักทุเล มืออีกข้างต้องคอยพยุงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่บรรจุสัมภาระชิ้นสุดท้ายในชีวิตเดิมของเขาเอาไว้ เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ สถานีขนส่งที่ดูเรียบง่ายและเงียบสงบ กลิ่นไอของไอดินและสายลมจาง ๆ ในยามเช้าของภาคอีสานช่างแตกต่างจากความแออัดในเมืองหลวงที่เขาเพิ่งจากมา น้ำปิงตัดสินใจจูงมือลูกชายไปนั่งรอที่ม้านั่งยาวตัวหนึ่งใกล้ ๆ จุดจอดรถ เพราะกลัวว่าถ้าเดินไปไหนไกล น้องชายที่อาบอกว่าจะมารับจะหากันไม่เจอ ส่วนน้องปันปัน เด็กน้อยดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ ดวงตาคู่กลมโตกวาดมองรถสามล้อเครื่องและผู้คนที่สวมโสร่งหรือผ้าซิ่นเดินขวักไขว่ไปมาอย่างแปลกตา “หม่ามี้ครับ...เราอยู่ที่ไหนครับ?” เสียงเล็ก ๆ ถามขึ้นด้วยความอยากรู้ พลางดึงชายเสื้อแม่เบา ๆ น้ำปิงก้มลงยิ้มให้ลูกชาย ความกังวลในใจดูจะเบาบางลงเมื่อเห็นท่าทางของเด็กน้อย “เราอยู่อีสานครับ เป็นบ้านเกิดของคุณตา” “ว้
last updateLast Updated : 2026-01-19
Read more
บทที่ 6 ยินดีต้อนรับกลับอีสาน
บทที่ 6 ยินดีต้อนรับกลับอีสาน ระหว่างทางที่เดินตรงไปที่รถกระบะสีเข้มคันโตของ สิงห์ น้องปันปันดูจะตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ ดวงตากลมโตจ้องมองรถคันใหญ่ที่สูงสง่ากว่ารถเก๋งที่เคยเห็นจนชินตาที่บ้านราชบุรีอย่างมาก ความไร้เดียงสาของลูกชายตัวน้อยที่พยายามเอื้อมมือไปแตะรถคันยักษ์ ทำให้หัวใจที่บอบช้ำของน้ำปิงพอจะคลายความตึงเครียดลงได้บ้าง “โอ้โห รถคุณลุงคันใหญ่จังเลยครับ” เด็กน้อยอุทานตาโต “ใหญ่ไหมครับปันปัน? บนรถลุงมีขนมด้วยนะ เดี๋ยวปันปันไปนั่งข้างหน้ากับแม่เนาะ” สิงห์พูดหยอกล้อกับเด็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ จนน้ำปิงแอบแปลกใจว่าผู้ชายตัวโตท่าทางลุย ๆ คนนี้ทำไมถึงเข้ากับเด็กได้ดีขนาดนี้ สิงห์เปิดประตูรถกระบะสี่ประตูให้น้ำปิงและปันปันขึ้นไปนั่งด้านหน้าอย่างสุภาพ ส่วนนิคกระโดดขึ้นไปนั่งเฝ้าของอยู่ที่หลังกระบะ ทันทีที่รถเคลื่อนตัวออกจากสถานีขนส่ง ความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงพูดคุยของสิงห์ที่พยายามชวนคุยเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด “ทางกลับบ้านเรามันสิมีหลุมมีบ่อแน่เด้อครับ ช่วงนี้รถเกี่ยวข้าวแล่นหลายดินมันเลยแตก”(ทางกลับบ้านเรามันก็จะมีหลุมมีอยู่บ่อหน่อยนะครับช่วงนี้รถเกี่ยวข้าววิ่งกันเย
last updateLast Updated : 2026-01-21
Read more
บทที่ 7 บังเอิญหรือตั้งใจ
บทที่ 7 บังเอิญหรือตั้งใจ เช้าอันสดใสที่หมู่บ้านอีโซช่างแตกต่างจากเช้าที่ราชบุรีอย่างสิ้นเชิง อากาศตามท้องทุ่งนานั้นดูสดชื่นและบริสุทธิ์จนน้ำปิงรู้สึกเหมือนได้ล้างปอด น้ำปิงตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีห้า อาจจะเป็นเพราะความแปลกที่ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนคือความเคยชินที่ต้องตื่นแต่เช้ามาทำหน้าที่ภรรยาและแม่เพื่อเตรียมอาหารให้คนในบ้าน เขาก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนเงียบ ๆ เห็นแสงไฟจากในครัวรำไรและได้ยินเสียงตะหลิวกระทบกระทะ เมื่อเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นผู้เป็นอาสาวกำลังยืนวุ่นอยู่หน้าเตา น้ำปิงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปกอดจากด้านหลังเบา ๆ “คิดถึงอาจังเลยครับ” น้ำปิงซบหน้าลงกับไหล่ของอาสาวอย่างอ้อน ๆ “อุ๊ย! ตกใจหมดเลยเจ้าปิง” อาสาวนิดสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา “ทำไมตื่นแต่เช้าจังลูก รถทัวร์ก็นั่งมาตั้งหลายชั่วโมง อาคิดว่าจะนอนตื่นสายเสียอีก” “พอดีผมชินนะครับอา อยู่ที่โน่นต้องตื่นเวลานี้ตลอด” น้ำปิงตอบพลางผละออกมาช่วยหยิบจับผักที่วางอยู่ใกล้ ๆ “แล้วปันปันละลูก” “ยังนอนอุตลุดอยู่เลยครับอา น่าจะหลับเพลินเพราะอากาศที่นี่เย็นสบาย” “ดีแล้ว ๆ ปล่อยให้เด็กเขาพักไปก่อน เดี๋ยวช่วงสาย ๆ เราไปกราบหลวงปู่
last updateLast Updated : 2026-01-21
Read more
บทที่ 8 พรหมลิขิตใช่ไหม
บทที่ 8 พรหมลิขิตใช่ไหม น้ำปิงซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์อาสาวกลับมาถึงบ้านด้วยความรู้สึกมึนงงไม่หาย เขาเดินจูงมือปันปันเข้าบ้านพลางคิดถึงใบหน้าคมเข้มของ "สิงห์" ที่มาโผล่ที่วัดแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย “อาครับ... คุณสิงห์เขาเป็นคนแบบนี้เหรอครับ?” น้ำปิงเอ่ยถามขณะช่วยอาวางของ “แบบไหนล่ะลูก? แบบเพี้ยน ๆ น่ะเหรอ” อาสาวหัวเราะ “บ่าวสิงห์น่ะมันเป็นคนดีนะ ขยันทำงาน เป็นเจ้าของรถเกี่ยวข้าวที่ใหญ่ที่สุดในตำบลนี้เลยแหละ สาว ๆ ติดกันเกรียว แต่มันไม่ยักจะเอาใคร... แต่วันนี้มันดูแปลก ๆ จริงอย่างที่เราว่านั่นแหละ ปกติมันไม่เคยเข้าวัดมาถามเรื่องเกี่ยวข้าวแบบนี้หรอก” น้ำปิงไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่ยิ้มบาง ๆ แล้วเดินไปจัดของให้ลูกชาย โดยไม่รู้เลยว่าโทรศัพท์ที่เขาปิดเครื่องไว้อยู่ในกระเป๋านั้น มีข้อความและสายเรียกเข้าจากธเนศนับร้อยสายที่พยายามจะตามหาตัวเขาให้เจอ . . . . . . ณ หมู่บ้านอนันต์ของพันเอกธเนศ ร่างสูงในชุดคลุมอาบน้ำเดินลงมาที่โถงบ้านด้วยท่าทางหงุดหงิดจากการเมาค้าง เขาตะโกนเรียกหาน้ำปิงแต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ โทรหาก็ไม่รับปิดเครื่อง มีเพียงความเงียบงันที่น่าประหลาดใจ สายตาคมกวาดไปรอบห้องก่อนจ
last updateLast Updated : 2026-01-22
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status