บททั้งหมดของ Zillionaire's Wife: บทที่ 51 - บทที่ 60

Panay tingin ako sa wall clock nang office ko, dahil nasasabik na akong mag gabi na, kung pwede ko lang hilahin ang oras ginawa ko na. May mga files pa akong 'di nache-check at kailangang matapos ko muna ang mga ito. Kaya iwinaksi ko muna ang mga iniisip ko lalo na para mamayang gabi at nag focus muna ako rito. Nang biglang nang ring ang cellphone ko at nang makita ko kung sino ang tumatawag, ang secretary ko pala kaya kaagad ko namang sinagot ito. "Yes!" bungad na bati ko rito. "Sir, bad news. Uulan pala mamaya, change place." saad nito. "What? Do something and fix it. I can't postpone this, so could you do whatever it's possible for." mariing wika ko. "Do you understand?" pahabol na tanong ko. "Yes, sir." mabilis na sagot nito. "Good," sagot ko. Sabay off the call. Ayoko muna nang bad vibes ngayon, dahil baka masira ang araw ko. Sa kasalukuyang abala rin naman si Alexa sa pag greet nang mga guest na dumadating, dahil ito talaga ang trabaho niya paminsan minsan lang kapag may

Kinabukasan napangiti na lang ako bigla ang mga nangyari kagabi. Binuksan ko ang pintuan nang tent ko sabay sigaw na "Rise and Shine Palawan," sigaw ko. "Good Morning Julianna." bungad na bati nito. Waaah! Napasigaw ako nang malakas sa pag bungad niya sabay pasok muli nang tent. Bigla kasi akong nahiya sa itsura ko, baka may panis pa akong laway o mukha akong bruha. Nag ayos muna ako nang sarili bago ko siya nilabas "Julianna are you okay? Bakit ka biglang sumigaw?" tanong nito. "Ah! Wala po sir," sagot ko. "Tara habang maaga pa. Mag libot muna tayo." aya nito. "Saan po tayo pupunta sir?" patay malisyang tanong ko. "Basta, okay ka na ba?" tanong nito. Ngumiti lang ako at tumayo na. Sabay na kaming naglakad lakad bawat madaanan namin ay sinasabi niya kung anong meron roon. Tulad na lang nang tipak na malaking bato, matanda na pala ito during spanish era pa, namamangha at na-i- inlove lalo ako rito, dahil hindi lang siya magaling sa negosyo maging ang utak niya ay may lam

Nang marinig ko ang problema ni Julianna hindi na ako nag aksaya pa nang oras inaya ko na siyang umalis kami kaagad. Pina pasok ko agad siya sa sasakyan at mabilis kung pina andar ito papalayo nang resort. Kasalukuyang binabagtas na namin ang kahabaan nang highway patungong airport at habang nagda drive ako hindi ko binitawan ang kamay nito, kahit papaano man lang maramdaman niyang nandito ako at hindi siya nag-iisa. Alam ko na sa oras na 'to ay wala siya sa sarili niya, dahil malayo ang isip nito at hindi ko man lang maka usap nang maayos. Nang makita ko na ang airport kaagad kung pinasok ang sasakyan ko sa loob. "We're here Julianna," wika ko. Tumingin lang ito sa'akin at tumango. Inalalayan ko siya palabas nang sasakyan, dahil baka matumba siya at kanina pa siya wala sa'kaniyang sarili. Imbes na mag usisa pa ako umaalalay na lamang ako sa'kaniya. Hanggang sa makapasok kami sa loob nang eroplano, hinding hindi hindi ko binitiwan ang kamay nito. Isang oras na ang nakakalipas mal

Matapos makapag meryenda si sir Kiefer. Niyaya niya na kaming puntahan si Itay sa ospital, manghang mangha sina Inay, Janina at Jasmine sa magarang sasakyan nito."Inay, ate Julianna dyan po ba tayo sasakay?" curious na tanong ni Karina."Opo, makikisakay lang tayo sa kotse ni sir." sagot ko. "Tara na po baka gabihin tayo." aya ni sir Kiefer at isa-isa nang pumasok sa backseat sina Inay, Karina at Cally. Samantalang ako naman inalalayan ni sir Kiefer papasok sa front seat, magkatabi kaming dalawa roon. Kita ko ang pag kunot nang noo ni Inay kaya nginitian ko na lamang siya. Habang nasa byahe kami ipinagdadasal ko na maging okay ang kalusugan ni Itay. Tahimik naman ang pamilya ko na nasa back seat hanggang sa tumigil ang sasakyan, nasa tapat na pala kami nang ospital. Kaagad bumaba si sir Kiefer para alalayan ako at maging sila Inay at ang dalawa ko pang kapatid. Sabay sabay kaming pumasok nang ospital at pumasok sa kwarto ni Tatay. Naabutan namin ang tiyahin ko na kapatid ni Tatay.

"Wala po 'yon sir. Gusto ko talaga baka sakaling magbago ang isip mo kapag nakita mo kung gaano kami kahirap. Hindi ako ang babaeng nararapat para sa'yo at hindi ako ang babaeng nababagay---" natigil ang gusto ko pang sabihin nang lumapat ang labi nito sa labi ko, segundo lang ang tinagal dahil bigla ko siyang tinulak. "Sorry! Sorry Julianna saan ba ang room dito?" biglang tanong nito. "Ah! Doon po sir." sagot ko. Tumayo na ako at sumunod na ito sa likuran ko. "Pasok po kayo sir," saad ko. Patay malisya na parang walang nangyari. Ilang beses na ba niya akong nanakawan nang halik na hindi sinasadya. "Sige, salamat. Good night, dream of me," wika nito na pabulong. Hindi ko tuloy naintindihan ang huling sinabi niya. "Good night sir." sagot ko. Sabay baba nang kurtina. Naglakad na ako papasok nang kwarto. Dahan dahan akong humiga dahil hindi ako pwedeng pabara bara nang kilos, gawa sa lawanit at kahoy ang higaan namin at medyo sira sira na rin ito kaya unting kilos lang mag-ii