All Chapters of ศิษย์ทรพี ชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้า: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11ศิษย์น้องเล็กแผลงฤทธิ์เจ้ายอดเขามณีรัตนะเพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงขนาดย่อมของเหล่าเจ้ายอดเขาที่เจ้ายอดเขาอัสสรัตนะผู้รักการสังสรรค์เป็นเจ้าภาพจัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองให้กับชัยชนะของเขา ก็ต้องพบกับเสียงเอะอะโวยวายของคนทะเลาะกันบนยอดเขาที่ได้ชื่อว่าสงบเงียบที่สุดของตน“พวกเจ้าทำอะไรกัน?”เสิ่นซิงอีมองเฟิงหนิงเจ๋อกับลี่จิ่นยืนจ้องเขม็งกันอยู่หน้าเรือนนอนศิษย์ด้วยความฉงน ศิษย์คนอื่นก็ออกมาแล้ว จูอิง โจวเซี่ยน และซุนผิงยืนอยู่ฝั่งเดียวกับเฟิงหนิงเจ๋อ ส่วนอวี้เหวินจี๋พยายามไกล่เกลี่ยอยู่ตรงกลาง แต่คนไกล่เกลี่ยกลับกลัวจนตัวลีบเหมือนกลายเป็นคนถูกรุมล้อมเสียเอง“อาจารย์ ท่านกลับมาแล้ว” ศิษย์ทั้งหลายรีบหันมาทำความเคารพอาจารย์เป็นอันดับแรก ยกเว้นเพียง…“อาจารย์ ศิษย์พี่รองไล่ไม่ให้ข้านอนในเรือนของข้า!” ลี่จิ่นรีบปรี่มาฟ้องเขา เจ้าตัวคุกเข่าทำหน้าทำตาอ้อนวอนโดยเว้นระยะห่างจากเสิ่นซิงอีสามก้าวแม้จะเติบโตมาไม่เหมือนเดิม แต่นิสัยของลี่จิ่นยังคงไม่เปลี่ยน หากเป็นเมื่อก่อนเจ้าตัวดีต้องกระโดดเกาะขาเขางอแง ส่วนเขาก็ต้องรีบประคองปลอบศิษย์รักพลางโอ๋ด้วยทุกอย่างที่มีไปแล้ว แต่ในชาตินี้ แม้ลี่จิ่นจะงัด

บทที่ 13ของรักของเสิ่นซิงอีเสียงท่องกฎสำนักแก้วเจ็ดประการดังก้องยอดเขามณีรัตนะซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะวนมากี่ครั้งเสียงก็ไม่มีแผ่ว มีแต่ความคับแค้นใจที่ใส่เพิ่มมากขึ้นทุกขณะ เสิ่นซิงอีทำหูทวนลมพลางมองพิจารณาศิษย์อีกสองคนที่เขาเรียกเข้ามาในห้องรับรองเรือนหลักซุนผิงกับอวี้เหวินจี๋มีท่าทีประหม่าและหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด อาจารย์ยังมีสีหน้าไม่หน้าดูอยู่ อีกทั้งยังจ้องพวกเขาไม่วางตา คงไม่ได้โมโหจนลามมาลงโทษพวกเขาทั้งสองคนต่อหรอกนะอวี้เหวินจี๋พ่ายแพ้ต่อความกังวลในใจทำลายความเงียบลง “อาจารย์ ศิษย์น้องเล็กทำสิ่งใดหรือขอรับ? โอ๊ย!”ซุนผิงกระทุ้งศอกใส่ศิษย์น้องไม่รู้ความของตนแล้วรีบหันไปดึงความสนใจจากเสิ่นซิงอี “อาจารย์เรียกพบพวกข้ามีสิ่งใดจะสั่งสอนหรือขอรับ?”เสิ่นซิงอีมองจนไม่รู้จะมองอะไรแล้ว เขาต้องทำการตัดสินใจ ถึงศิษย์ทั้งสองคนนี้จะจัดว่าไร้พรสวรรค์ เป็นศิษย์ที่หากเสิ่นซิงอีไม่รับขึ้นเขาก็จะถูกขับไล่ออกจากสำนัก แต่ทั้งสองก็เป็นศิษย์บนยอดเขามณีรัตนะมานาน วันเวลาบนนี้ไม่ได้สูญเปล่า ทั้งคู่ยังพอมีฝีมือติดตัวอยู่บ้าง หลายชาติที่ผ่านมาเขาทำพลาด ทำให้ศิษย์ทั้งสองต้องเผชิญกับชะตากรรมอันแสนโหดร้า

บทที่ 15งานประลองยุทธ์หนึ่งในใต้หล้างานประลองยุทธ์หนึ่งในใต้หล้าที่จัดขึ้นทุกสิบปี เป็นงานประลองซึ่งจัดขึ้นเพื่อให้ศิษย์สำนักน้อยใหญ่ที่ยังไม่ออกท่องยุทธภพแห่งแดนมนุษย์ได้มาประลองฝีมือ ชิงความเป็นสำนักอันดับหนึ่งในใต้หล้า โดยครั้งนี้จัดขึ้นที่วังสระมรกต เสิ่นซิงอีได้รับอนุญาตให้ออกจากการกักบริเวณเป็นการชั่วคราวเพื่อพาศิษย์ยอดเขามณีรัตนะมาเข้าร่วมด้วย นอกจากเขา เจ้ายอดเขาอีกหกคนก็พาศิษย์สายตรงของตนเดินทางมาร่วมการประลองพร้อมกัน ทั้งหมดเดินทางด้วยเรือนแก้วขนาดใหญ่เทียมกิเลน[1]สวยสง่าซึ่งเพาะเลี้ยงโดยยอดเขาอัสสรัตนะงานประลองหนึ่งในใต้หล้านั้น จำกัดจำนวนศิษย์เข้าร่วมสำนักหนึ่งไม่เกินสามสิบสองคน คนในสำนักเดียวกันหรือสังกัดเดียวกันจะถูกกระจายไปอยู่คนละสนามเพื่อป้องกันการลักลอบร่วมมือกันนอกการประลองในการกำจัดสำนักใดสำนักหนึ่งที่มีเรื่องบาดหมางกันอยู่ในรอบคัดเลือก เหล่าศิษย์จะก้าวเข้าสู่สนามของตน ประลองกันจนเหลือผู้ยืนหยัดคนสุดท้ายที่จะได้เข้าสู่รอบต่อไป จากนั้นจึงเป็นการสู้กันตัวต่อตัวระหว่างผู้ชนะในรอบคัดเลือกเพื่อหาผู้เป็นที่หนึ่ง“อาจารย์ ข้าไม่ไปไม่ได้หรือขอรับ?” อวี้เหวินจี๋เกาะชายแ

บทที่ 17อันดับหนึ่งในใต้หล้าลี่จิ่นกลับออกมาจากสนามใบบัวท่ามกลางเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญว่าเขาเป็นผู้ปราบมารบ้างล่ะ เป็นอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะบ้างล่ะ ยิ่งมาถึงพื้นที่ของสำนักแก้วเจ็ดประการซึ่งทุกคนยังตื่นตาตื่นใจที่ได้เห็นวิชากระบี่ผลึกแก้วชั้นสูง เสียงโหวกเหวกก็ยิ่งดังขึ้นแต่ไม่มีเสียงใดเข้าหูของลี่จิ่นแม้สักประโยค ศิษย์ยอดเขามณีรัตนะตรงไปหาอาจารย์ของตน จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาซับซ้อนเสิ่นซิงอีหลุบตาลง “นี่สินะ เรื่องที่เจ้าเป็นกังวล”“ใช่”“ตั้งแต่เมื่อไร?”“รอบคัดเลือก”“เหตุใดจึงไม่บอกอาจารย์?”“ท่านฟังข้าพูดคำว่า ‘อาจารย์’ ยังไม่จบก็หันหลังแล้ว จะให้ข้าบอกตอนไหน?”เสิ่นซิงอีชะงักงัน ยิ่งได้เห็นสายตาเจ็บปวดของลี่จิ่น พลันในใจก็ราวกับมีมือมาบีบรัด เรื่องนี้อย่างไรก็เป็นความผิดของเขาที่ละเลยศิษย์ อาจารย์อย่างเขาสมควรชดใช้ให้อย่างแท้จริงมือเรียวปลดสายห้อยกระบี่ข้างเอว เสิ่นซิงอีโยนกระบี่ซือโฉวไปให้กับลี่จิ่น“อาจารย์…?” ลี่จิ่นมองอาวุธประจำกายของอาจารย์ในมืออย่างไม่เข้าใจ“ผู้ร้ายหนีไปแล้ว เป็นความผิดอาจารย์ที่ยับยั้งเรื่องนี้ไว้ไม่ได้ ข้าชดใช้ให้เจ้าได้เท่านี้ จงนำซือโฉวไปแล้วนำกลับม

บทที่ 19ตัวตนที่แท้จริงของอิ่งเสิ่นซิงอีพยายามอย่างหนักในการควบคุมมือทั้งสองให้ไม่สั่นเพื่อให้การถ่ายเทลมปราณสู่ร่างของศิษย์เป็นไปอย่างมั่นคง ปราณสีดอกท้อไหลบ่าเข้าสู่ร่างร้อนระอุดั่งเตาหลอม ไล่ธาตุไฟที่เข้าแทรกทำลายเส้นชีพจร ไฟภายในร่างของลี่จิ่นที่เขากำลังต่อสู้กลับไม่ใช่ไฟธรรมดา แต่เป็นไฟสีดำทมิฬแห่งเผ่าพิภพ ธาตุไฟที่เข้าแทรกลี่จิ่นเป็นของทางฝั่งสายเลือดเผ่าพิภพอย่างนั้นหรือ มิน่าเล่า ลวดลายบนร่างของลี่จิ่นจึงมืดทะมึนแลดูชั่วร้ายราวกับถูกสาปไฟทมิฬลุกโหมกระหน่ำ ย้อนรอยจากจินตานของลี่จิ่นยื้อแย่งเส้นชีพจรกับปราณสีดอกท้อ เสิ่นซิงอีปลุกพลังทั้งหมดที่มี อัดกระแทกดับผลาญไฟพิภพในร่างของลี่จิ่นจนสิ้นซาก“อึก!”ธาตุไฟแผดเผาสะท้อนจากลี่จิ่นผ่านฝ่ามือที่นาบประกบหลังเข้าสู่ร่างของเสิ่นซิงอี ลวดลายสีดำแผ่ขยายไปทั่วผิวกายพร้อมกับความปวดแสบที่ยากจะทานทน เหงื่อเย็นผุดกรายจนชุ่มหลัง เสิ่นซิงอีกัดฟันแน่นข่มกลั้นไม่ให้ตนร่ำร้องระบายความเจ็บปวดออกมาเมื่อได้โดนกับตัวเขาจึงเข้าใจ นี่ไม่ใช่ธาตุไฟเข้าแทรกธรรมดา แต่เป็นมนตราบางอย่างที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้จัก เสิ่นซิงอีมั่นใจอยู่อย่างหนึ่ง นี่ไม่ใช่มนตราขอ