Alle Kapitel von ศิษย์ทรพี ชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้า: Kapitel 21 – Kapitel 30

บทที่ 21คำสาปร้อน ร้อนเหลือเกินเลือดเป็นดั่งน้ำมันเดือด ต้มเนื้อและกระดูกในกาย รีดเค้นลมปราณระเหิดออกจากร่าง เป็นความทรมานที่ไม่อาจคลายลงได้ ภายนอกร่างก็ร้อนจนปลุกสติอันแสนเลือนรางขึ้นมา เสิ่นซิงอีลืมตาก็พบว่าเขาถูกต้มอยู่ในน้ำเดือดพล่านมิใช่ นี่คือสระหินแก้วบนยอดเขามณีรัตนะ เพียงแต่น้ำกลับเดือดจนขึ้นฟองปุด ทั้งยังระเหยไปจนเหลือเพียงครึ่งสระ เช่นนี้ศิษย์บนยอดเขาจะเอาน้ำจากไหนมาใช้เล่าเสิ่นซิงอีหยัดกายอย่างยากลำบากนั่งขัดสมาธิพยายามโคจรลมปราณให้สงบลง แต่ลมปราณกลับมีแต่จะรั่วออกจากเส้นชีพจร ดั่งถูกความร้อนในกายขับไล่ ทำอย่างไรก็ควบคุมให้ร่างกายกลับมาสงบลงไม่ได้สติวูบไหว เสิ่นซิงอีรู้สึกอ่อนแออย่างที่ไม่เคยประสบมาก่อน ต่างจากความรู้สึกเมื่อครั้งถูกทำลายเม็ดโอสถแก่นปราณซึ่งเป็นการทำลายตบะบำเพ็ญเพียรที่สั่งสมมาตลอดชั่วชีวิตในคราเดียว แต่นี่กลับให้ความรู้สึกเหมือนค่อย ๆ ถูกสูบวิญญาณออกไปอย่างช้า ๆ เขารู้สึกเหมือนจะหมดสติได้ตลอดเวลาทั้งที่อยู่ในขั้นหลอมรวมแก่นปราณระดับสาม ร่างกายก็เตรียมพร้อมสำหรับการฝ่าทะลุไปยังขั้นก่อกำเนิดแล้ว กลับอ่อนแอได้ถึงเพียงนี้เป็นความทรมานที่รู้จุดจบแต่ยังไ

บทที่ 23ศิษย์ทรพีเสิ่นซิงอีจัดเรียงโคจรลมปราณในกายจนสงบนิ่งแล้วก็ลุกจากสระหินแก้วที่ลี่จิ่นเติมน้ำจนเต็ม หยิบชุดคลุมตัวใหม่ขึ้นมาสวม ร่างของเขายังคงร้อนอยู่ แต่ไม่ถึงขนาดไหม้ทุกสิ่งที่สัมผัส เพียงแค่คล้ายเตาตะเกียงเดินได้ก็เท่านั้น อักขระบนร่างก็หายไป หลงเหลือเพียงบางส่วนที่ท้องน้อยวนเวียนรอบจุดตันเถียนดั่งรอวันกลับมาผงาดใหม่อีกคราผู้บำเพ็ญเพียรแม้มีตบะสูงแค่ไหนก็ยังต้องได้รับสารอาหาร เสิ่นซิงอีที่สลบไปหลายวันทั้งยังถูกสูบลมปราณออกจากร่างไปเกือบหมด และยังมีเรื่องเมื่อคืนก่อน เวลานี้ท้องเขาส่งเสียงโครกครากอย่างที่ไม่ได้เป็นมานานจนจำครั้งสุดท้ายที่หิวจนท้องร้องไม่ได้แล้ว เสิ่นซิงอีเดินไปได้ไม่นานเขากลับเห็นลี่จิ่นนั่งคุกเข่าใจลอยอยู่ในลานฝึกทั้ง ๆ ที่เกลียดการถูกลงโทษแท้ ๆ“เจ้าทำอะไร?”ลี่จิ่นสะดุ้งตัวโยน เขาสบถออกมาก่อนจะตีหน้าซื่อ “ศิษย์เนรคุณไม่หวังให้อาจารย์ให้อภัย หวังเพียงทำโทษตัวเองให้สมความผิด”เสิ่นซิงอีจ้องศิษย์เนรคุณนิ่ง เขาเลี้ยงดูอีกฝ่ายมาสิบชาติจะดูไม่ออกเชียวหรือว่านี่เป็นการเสแสร้ง ยิ่งเพิ่มความน่าสงสัยเรื่องที่ลี่จิ่นอาจจะได้รับความทรงจำจากชาติก่อนเข้าไปอีก อีกอย่า

บทที่ 25ข้อตกลง“ไม่ได้”“ได้”สองศิษย์อาจารย์หันขวับมามองหน้ากันอย่างพร้อมเพรียงไม่ต่างจากที่พวกเขาตอบออกไปพร้อมกัน“อะไรนะ… หลาน…” ซุนผิงอ้าปากค้างมองพระราชาสลับกับลี่จิ่นด้วยความอึ้ง ในสายตาของเขา ทั้งสองไม่มีลักษณะใดที่คล้ายคลึงกันเลยสักนิด ยกเว้นเพียงสายเลือดเผ่าฟ้าที่ไหลในกายเสิ่นซิงอีใช้อำนาจแห่งอาจารย์ ชิงหันไปพูดกับพระราชาแห่งแดนเวหาก่อน “ฝ่าบาท เงื่อนไขของพระองค์คือการพรากศิษย์ไปจากยอดเขามณีรัตนะของกระหม่อม พรากศิษย์ผู้มีฝีมือโดดเด่นสร้างชื่อเสียงไปจากสำนักแก้วเจ็ดประการ เรื่องนี้ กระหม่อมขอเวลาปรึกษากับท่านเจ้าสำนักก่อนพ่ะย่ะค่ะ”“หากมีเวลามากขนาดนั้น ทุกคนจะเร่งรีบหาทางแก้คำสาปให้ท่านจนวุ่นวายกันไปทั้งสำนักรึ” ลี่จิ่นหันไปทางบัลลังก์ทอง “เสด็จลุง ข้ากลับ รีบถอนคำสาปให้อาจารย์เถิด”พระราชาลูบเคราขาวโพลนอย่างครุ่นคิด “เพียงแค่เรียกว่าหลาน เจ้าก็รู้แล้วว่าข้าเป็นลุงของเจ้า?”“ข้าเดาเอา” ลี่จิ่นตอบอย่างขอไปที เขาย่อมต้องรู้ศักดิ์ฐานะของตนเองมาจากความทรงจำในชาติก่อนดวงตาเมล็ดซิ่งตวัดค้อนใส่ศิษย์ตัวดีด้านข้าง ในใจตะโกนออกไปว่า เจ้าจะกลับไปทำไม ประเดี๋ยวก็เข้าเส้นทางเก่าหรอก อ

บทที่ 27ซุนผิงกลับแดนมนุษย์“เวลานี้ ราชสำนักวุ่นวายนัก พระราชาใกล้จะละสังขารเต็มทีจึงต้องการให้ทายาทสายเลือดหนึ่งเดียวของตระกูลหรงอย่างข้าขึ้นเป็นรัชทายาท เหล่าขุนนางคัดค้านเนื่องจากเลือดอีกครึ่งในกายข้าเป็นของเผ่าพิภพ ซ้ำยังเป็นสายเลือดจากธรณีจักพรรดิองค์ปัจจุบัน พวกขุนนางจึงคิดเสนอตระกูลที่ตนสนับสนุนขึ้นเป็นรัชทายาท ส่วนพวกที่สนับสนุนพระราชาสกุลหรงก็หาว่าคนพวกนั้นเป็นกบฏ กระทบกระทั่งกันนานนับปีจนแทบจะทำสงครามกันอยู่แล้ว”ระหว่างที่จัดการกับการศึกภายในที่เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ลี่จิ่นจึงไม่สามารถปลีกตัวมาหาเสิ่นซิงอีได้บ่อยเท่าเมื่อก่อน แต่เรื่องนี้อาจจะนับได้ว่าเป็นเรื่องดี เพราะตลอดเวลาที่เขามาเยือนจุดเชื่อมต่อสวรรค์ ราวกับภาพทับซ้อนกับอดีตกาลที่ขังเสิ่นซิงอีไว้ในเรือนหลักบนยอดเขามณีรัตนะ ยิ่งทุกครั้งที่มาเป็นต้องเสพสวาท ยิ่งปลุกตัวตนในชาติก่อนจนแทบจะเผลอหลุดปากบอกให้อีกฝ่ายรู้ความจริงไปหลายครั้ง ได้ห่างเหินเสียหน่อยเพื่อทบทวนตัวเอง จัดการกับความคิดก็ไม่เลวก่อนที่ลี่จิ่นจะสูญเสียตัวตนในชาตินี้ไป“เจ้าว่าอย่างไรนะ เราขึ้นมายังแดนเวหาเกินปีแล้วรึ?” เสิ่นซิงอีอุทานอย่างตกใจ“ถูกแล

บทที่ 29ทรราชประกาศศักดา“…จิ่น ลี่จิ่น”ลี่จิ่นลืมโพลง เขาหอบหายใจทั้งที่เพิ่งตื่น ร่างกายก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อราวกับนอนอาบน้ำตก ไม่ใช่กระแสลมปราณ“ลี่จิ่น เจ้าเป็นอะไรไป?”จริงสิ เขาหนีหรงโหรวกับซั่งฮุยลี่มานอนที่จุดเชื่อมต่อสวรรค์ โอบกอดผู้ที่อยู่ในความทรงจำทั้งในอดีตและปัจจุบันมือเรียวเอื้อมเข้ามาปาดที่หางตาของเขาอย่างแผ่วเบา ลี่จิ่นจึงได้รู้ตัวว่าเขากำลังร้องไห้อยู่ใบหน้าหล่อล้ำที่กำลังสับสนเอียงเข้าหามือแสนอบอุ่น สองมือกอดแขนข้างนั้นไว้ไม่ให้เสิ่นซิงอีดึงกลับ ดวงตากระจ่างใสที่มีรอยร้าวช้อนขึ้นมองผู้เขามอบทั้งใจให้ในทั้งสองชาติดั่งคนหลงทาง เมื่อเห็นดวงตาแห่งดอกท้อโปรยปรายมองเขากลับมาด้วยความเป็นกังวลอย่างมิได้เสแสร้ง ลี่จิ่นก็ดั่งพบขอนไม้ท่ามกลางทะเลลึกไร้ขอบฝั่ง ไม่ว่าจะชาติไหน มีเพียงเสิ่นซิงอีที่ยังเป็นคนเดิม“อาจารย์ ข้าเป็นใครกันแน่?”ใจของเสิ่นซิงอีดิ่งวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม “เจ้า…หมายความว่าอย่างไร?”“อาจารย์… ซิงอี… ข้าต้องเรียกท่านแบบใด?”เสิ่นซิงอีเข้าใจทันที เป็นอย่างที่เขานึกกลัว ลี่จิ่นได้ความทรงจำจากชาติก่อนมาจริงด้วย ไม่ว่าจะเป็นเพราะความตั้งใจหรือเพราะความผิดพลาดของ