Alle Kapitel von ดั่งเพลิงพิศวาส: Kapitel 31 – Kapitel 40

“ลงไปจากตัวฉันสักทีสิ”อลินดาบอกด้วยใบหน้างอง้ำ ขณะพยายามผลักบ่ากว้างให้ออกห่าง แต่บรรณกลับทำในสิ่งที่ตรงข้าม ลูบไล้ฝ่ามือหนาไปตามบริเวณฐานทรวงอวบนุ่ม ปากก็จูบไซ้ลำคอหอมกรุ่นพักใหญ่ๆ ก่อนจะยกตัวขึ้น“เมื่อกี้กอดผมซะแน่นเชียว” เขาพูดเสียงดุดัน พร้อมกับเท้าศอกกับที่นอน หญิงสาวเมินหน้าหนีเพราะไม่อยากมองอีกฝ่าย ชายหนุ่มจึงจับปลายคางมนให้หันกลับมาหา “บอกหลายครั้งแล้วไงว่าผมไม่ชอบให้ใครเมินหน้าใส่ผมแบบนี้”“ฮึก…” อลินดาทำเสียงในลำคอ น้ำตาไหลออกมาอย่างระงับไว้ไม่ได้ บรรณใช้นิ้วเกลี่ยให้เบาๆ แต่สีหน้าและท่าทางกลับเย้ยหยันอยู่ในที “บอกทุกอย่างกับฉันได้มั้ยคะ” เธอขอร้องแกมสะอื้น“ปล่อยให้การกระทำเล่าเรื่องดีกว่าไหมอลินดา ช้าๆ มันถึงจะสะใจ” เขาบอกด้วยท่าทางเรียบนิ่ง แต่ดวงตาคู่คมกลับวาวโรจน์“ฉันไม่น่าขอร้องคนเลือดเย็นอย่างคุณให้เสียเวลาเลยจริงๆ”“พรุ่งนี้ผมจะไปกรุงเทพฯ คงอยู่ที่นั่นสักสามสี่วัน คุณมีหน้าที่ดูแลเจ้าพอร์ตให้ดี ถ้าหลานผมเป็นอะไรไป คุณคงรู้นะว่าจะโดนอะไรบ้าง” ขู่เสร็จชายหนุ่มก็ก้มลงไปจูบแก้มนวลแรงๆ แล้วลุกออกจากเตียง เดินร่างเปล่าเปลือยไปคว้าเอาผ้าเช็ดตัวเข้าไปในห้องน้ำ อลินดาพลิกต

“สวัสดีครับแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ผมขอขอบคุณคุณบรรณมากเลยนะครับที่ให้เกียรติเราได้เข้าร่วมประมูลงานในครั้งนี้ แม้ผมจะเพิ่งเข้ามาบริหารพิวันนากรุ๊ป แต่ผมก็ได้ศึกษามาอย่างละเอียดก่อนจะตัดสินใจซื้อ และโปรเจกต์นี้เป็นการสานต่อโครงการที่เจ้าของคนเดิมทำไว้ ผมเห็นว่าเป็นประโยชน์ที่จะต่อยอดธุรกิจ จนเป็นที่มาของการเชิญบริษัทที่สนใจร่วมงานกับเรายื่นซองประมูล” สายตาคมมองเจ้าของบริษัทที่ยื่นซองประมูล แล้วมาหยุดสายตาสบกับคุณหญิงอมรรัตน์ คนมากประสบการณ์ชีวิตและเดินบนเส้นทางของความเป็นความตายอย่างคุณหญิงอมรรัตน์ เห็นความเคียดแค้นและแรงโกรธอันมหาศาลที่สาดส่องออกมาจากดวงตาคู่คมก็ถึงกับผงะ“และบริษัทที่ชนะการประมูลก็คือ…” บรรณรับซองประมูลมาพร้อมกับชูขึ้นให้ทุกคนได้เห็น “ซองในมือผมคือบริษัทที่ชนะการประมูล และบริษัทนั้นก็คือ…”ทุกคนต่างลุ้นระทึกและมีความหวังที่จะได้โปรเจกต์หลายร้อยล้านนี้ไป เพราะนั่นไม่ใช่แค่ผลกำไรที่จะได้รับ แต่หมายถึงชื่อเสียงที่จะได้ร่วมงานกับมัณตะธารากรุ๊ป กลุ่มธุรกิจที่เป็นตัวชี้วัดเศรษฐกิจของประเทศ คุณหญิงอมรรัตน์มองซองในมือเขม็งด้วยหัวใจที่เต้นแรงระรัว ในขณะที่พศินไม่สนใจเพราะไม่ค

“นินจาก็รักคุณพอร์ตคร๊า” เด็กสาวเขี่ยแก้มยุ้ยไปมา เจ้าหนูก็เอนตัวหนีไปซบอกอุ่นบอกให้รู้ว่าไม่เล่นกับนินจาแล้ว อยากอยู่กับจ๋วยมากกว่า“หม่ำ…หม่ำ”“หิวเหรอคะคนเก่ง เดี๋ยวจ๋วยทำกับข้าวอร่อยๆ ให้กินเนอะ”เด็กชายพอร์ตฟังรู้เรื่อง ตบมือเปาะแปะชอบใจใหญ่“เบื่อฝีมือยายนวลแล้วสิท่า” นินจาแซวขณะมองนายน้อยตบมือไม่หยุด“มีอะไรหรือเปล่าจ้ะนินจา” อลินดาเห็นนินจายืนมองนายน้อยหน้าหม่นเลยถามอย่าใคร่รู้“นินจาดีใจที่เห็นน้องพอร์ตมีความสุขแบบนี้ค่ะนายหญิง”“ทำไมละ เวลาอยู่กับคุณบรรณ น้องพอร์ตก็ดูมีความสุขมากเลยนะ” หญิงสาวเอ่ยถามหลังจากเดินกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่ติดกับระเบียง และวางน้องพอร์ตนั่งบนเบาะสีฟ้า เจ้าหนูคลานไปหยิบของเล่นอย่างมีความสุข“มีคนเดียวนั่นแหละค่ะที่ทำให้น้องพอร์ตมีความสุขได้ แต่นายใหญ่ไม่ค่อยอยู่ พักหลังๆ ดีหน่อยนายใหญ่ไปไหนนานก็เอาน้องพอร์ตไปด้วย”“พ่อแม่น้องพอร์ตไปไหนเหรอจ๊ะ พี่มาหลายวันแล้วไม่เห็นเลย” อลินดาเรียบเคียงถาม พร้อมกับสอดนิ้วเข้าไปในมือเล็ก เจ้าหนูพอร์ตหันมายิ้มอวดฟันหลอแล้วกลับไปเล่นต่อ“เอ่อ…” นินจาอึกอัก เพราะทุกคนในเกาะถูกสั่งห้ามคุยเรื่องพ่อกับแม่ของนายน้อย อลิน

“หอม…จ่วย...หอม...จ่วย”ได้ยินแบบนั้น คนเป็นลุงถึงกับหัวเราะดังลั่น อลินดารับร่างกลมมากอด ปากแดงๆ ยื่นไปจุ๊บแก้มสีระเรื่อหลายต่อหลายครั้งสลับกันไปมา“พอแล้วเฮ้ยไอ้เสือ เดี๋ยวแก้มของคุณหมอคนสวยก็ช้ำกันหมดพอดี อาบน้ำดีกว่านะเสร็จแล้วลุงกับคุณหมอจะได้อาบกัน” บรรณจับร่างอวบอ้วนของหลานชายถูสบู่และล้างฟองออกให้ เสร็จแล้วก็อุ้มขึ้นจากอ่าง ครั้นเธอจะลุกตามเขาก็หันมาสั่ง“อยู่ถูหลังให้ผมก่อน…” เขาบอกเสร็จก็อุ้มหลานชายไปให้พี่เลี้ยง อลินดาขมวดคิ้วมุ่นพร้อมกับตวัดสายตามองอีกฝ่ายเป็นเชิงตำหนิว่าทำไมถึงไม่ถูเองนะ มือก็มีนี่ ไม่ได้เป็นง่อยเป็นพิการสักหน่อย แต่ก็ไม่กล้าคำสั่งเพราะกลัวจะถูกเขาใช้เป็นข้ออ้างรังแกเอาได้ ไม่นานบรรณก็กลับเข้ามา โยนผ้าเช็ดตัวไว้ที่เคาน์เตอร์ หญิงสาวเตรียมจะลุกขึ้นเพื่อให้เขาลงไปแช่ในอ่างน้ำ แต่กลับโดนชายหนุ่มจับมือไว้เสียก่อน แล้วลากร่างอ้อนแอ้นลงมานั่งเกยอยู่บนแกร่งในลักษณะหันหน้าเข้าหากัน สายตาสองคู่สบประสานกันในระยะประชิด แต่สุดท้ายเธอต้องเป็นฝ่ายเมินหลบด้วยการมองไรขนอ่อนที่แผงอกกว้างแทน“ปล่อยนะคุณบรรณ...” อลินดาประท้วง ขณะบิดตัวหนีเมื่อมือหนาเริ่มรุ่มร่ามกับเสื้อผ้า

พศินนั่งมองกระดานหุ้น หวังจะช้อนซื้อเมื่อฝ่ายโน้นปล่อยออกมา ประตูเปิดเข้ามาโดยไม่มีเคาะหรือส่งสัญญาณใดๆ“แม่…” คนเป็นลูกลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นสีหน้าแดงก่ำของมารดา และไม่ทันที่จะพูดอะไรออกมา คุณหญิงอมรรัตน์ก็ตบฉาดเข้าไปที่หน้าคมคายของบุตรชายเต็มแรง“แกคิดอะไรของแกถึงปล่อยหุ้นออกขายไอ้ลูกบ้า!” เมื่อตบแล้วก็ตีไปทั่วร่างสูงเพรียวจนพศินเบี่ยงตัวหลบ “แกคิดอะไรของแกห๊ะ!”“โอ้ย…แม่ ผมขายไปแค่นิดเดียวเอง” พศินยกมือปัดป้องวิ่งไปรอบห้องทำงาน คุณหญิงอมรรัตน์ถึงกับยืนหอบและหยุดอยู่กลางห้อง“นิดเดียวของแกน่ะสิสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้ามีคนซื้อไปรวมกับผู้ถูกหุ้นรายย่อยมันก็จะมีหุ้นมากกว่าเราสองแม่ลูกจะทำยังไง”“ไม่หรอกน่าแม่ ผมขายเอาเงินมาใช้นิดหน่อยเอง” พศินเดินมาโอบเอวมารดาอย่างอ้อนๆ และได้ผลทุกครั้งที่มารดาโกรธ“เมื่อไหร่แกจะคิดอะไรให้มันไกลกว่าข้างกายแกสักที” หญิงสูงวัยบอกอย่างอ่อนใจ และได้แต่ภาวนาอย่าให้ทุกอย่างเลวร้ายไปมากกว่านี้เลย เพราะไม่อยากทำบาปอีกแล้วขณะที่สองแม่ลูกกำลังตกอยู่ในความหายนะ บรรณก็ยิ้มร่าอย่างผู้มีชัยที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน หากสองแม่ลูกรู้ถึงชะตากรรมของตัวเองนับจากนี้ คงไม่กล้าต่อกรกั