ดั่งเพลิงพิศวาส

ดั่งเพลิงพิศวาส

last updateLast Updated : 2026-01-23
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
73Chapters
276views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

บุรุษผู้นี้คือ "ซาตานร้าย" ดีๆ นี่เอง เป็นทั้งเจ้าชีวิตและเจ้าหัวใจในคราวเดียวกัน ความแค้นต้องชดใช้ด้วยพรหมจรรย์ ส่วนหัวใจนั้นจะต้องถูกเขาจองจำไปตลอดกาล!!!

View More

Chapter 1

บทที่ 1

「棣棠先生、本当にこの極秘プロジェクトに参加されるおつもりですか?

一つだけ説明させていただきますが、参加者は全員、名前も身分も抹消され、この世界から完全に消えることになります」

棣棠朝美(ていとう あさみ)はしばし沈黙した後、静かで揺るぎない声で答えた。

「参加します」

電話の向こうで、わずかな驚きが沈黙の中に滲んだ。

「了解しました、棣棠さん。一週間後、専属のスタッフがお迎えに上がります。国のためにご尽力いただけること、心より感謝いたします」

通話が切れると、朝美の視線は再びテレビの生配信に戻った。

画面には、雨宮暁景(あまみや あきかげ)の整った顔立ちが映し出されていて、穏やかな笑みを浮かべながら司会者のインタビューに応じていた。

「雨宮さん、お仕事以外にも、視聴者の皆さんはあなたの恋愛事情に大変興味を持っています。よろしければ、少しだけでもお話しいただけませんか?」

その問いかけに、スタジオの観客席がざわめいた。

暁景は騒がしさなど意に介さず、細めた目で笑みを浮かべながら、左手薬指の指輪を右手でゆっくりと回した。

その仕草の一つ一つから、深い愛情が滲み出ている。

彼は少し自嘲気味に言った。

「恋愛事情といっても、きっと皆さんにとっては退屈ですよ。だって......」

声のトーンを変えて、続けた。

「私の人生には、女性は一人だけです。七年前に結婚した、たった一人の妻だけ」

抑えた愛情を一気に見せつけるようなその言い方に、観客からはどよめきとため息が漏れながら、生配信のコメント欄はあっという間に盛り上がった。

「羨ましい......雨宮さんと奥さん、本当におとぎ話みたいなカップル......!」

「大学の同級生でしょ?雨宮さん、プロポーズのために一年間も世界を巡って、行く先々で毎回プロポーズしてたって!」

「結婚式にはエッフェル塔をバラで飾って、パリ中を驚かせたらしいよ!」

「驚いたのがパリだけだと思ってるの?甘すぎるぞあんた!」

「この前なんて、雨宮さんが奥さんに小惑星を贈って、『あさみ』って名付けたんだって!」

「奥さんの名前は朝美(あさみ)でしょ?つまり名前の発音と一緒だよね!まさに宇宙レベルの愛だ!」

みなが口々に羨望を語る中、朝美の心は微塵も揺れなかった。

もし何か感じていたとすれば、それはただの冷笑にすぎない。

なぜなら、あの小惑星が名付けられたその日、彼女は暁景の浮気を知ったのだ。

しかもそれは、一時の過ちではなかった。一年以上も続いていた関係だった。

あの日、彼女は連絡もせず、手作りの昼食を持ってサプライズで会社を訪れた。

そして、駐車場で、暁景が他の女と抱き合って、キスしている姿を目撃した。

最初は、見間違いかと思った。

だが、すぐにその甘く耳に馴染んだ声が、彼女の幻想を打ち砕いた。

「泣かないで。小惑星一個くらいのことだろう?今夜は家に帰らないから、君のそばにいるよ」

女は嬉しそうに囁いた。

「ほんとに?」

そう言って、彼の体に飛びつき、両脚を腰に絡めて、挑発的に囁いていた。

「そう言ったからには、覚悟してよね?......どこまで耐えられるか、楽しみ」

「こっちのセリフだ」

暁景は笑いながら女を抱き寄せて、そのまま車へ乗り込んだ。

ナンバープレートは「1015」。朝美の誕生日だった。彼が自ら選んだ番号。

やがて、車体が揺れはじめて、淫靡な空気が充満していった。

朝美は雷に打たれたように、その光景をただ見つめていた。

一台の車が彼女に向かって走ってくるまで、呆然と立ち尽くしていた......

はっとして身をかわし、その場を足早に立ち去った。

後に知ったことだが、あの女の名前は桑田甘菜(くわた あまな)。暁景の七歳年下の後輩で、まだ大学生だった。

彼女をインターンの秘書として雇い、朝美の目の届かぬところでは、常に連れ歩いていた。

周囲の人間は皆、その女を「雨宮さんの恋人」だと思って、裏では「若奥さん」とさえ呼んでいた。

暁景が浮気していたことなど、誰もが知っていた。

......朝美だけが、何も知らずにいたのだ。

哀れなのは、それでもなお彼女が、暁景の作り上げた「理想の結婚」という幻想に酔いしれていたことだ。

彼女はまだ自分は「雨宮暁景の幼なじみ・初恋・ファーストキス・初婚相手」として、世間の憧れだと思っていた。

だがその裏で、暁景にとって彼女は......ただの笑い者だったか。

朝美はかすかに笑って、親友であり弁護士でもある紀伊凛子(きい りんこ)に電話をかけた。

「離婚協議書、作ってくれる?」

「......いいよ」

凛子は数秒の沈黙のあと、何も聞かずに答えた。

電話を切ると、朝美の胸にぽっかりと穴が空いたような感覚が残った。痛みは、骨の奥深くまでじんわりと染み込んできた。

そのとき、玄関の方から足音が聞こえた。

「ただいま。朝美」

いつものように走り寄って抱きつくことはなかった。朝美はソファに腰を下ろしたまま、身じろぎもせずじっとしていた。

暁景が背後から近づいて、彼女を包み込むように抱きしめた。顎を彼女の肩にすり寄せながら、甘えた声で囁いた。

「どうしたんだ、朝美ちゃん?機嫌悪いのか?無視なんて、ひどいな......」

朝美は、彼との間に距離を置くように、静かに身体を横にずらした。

「別に」

暁景はその異変に気づかず、彼女の頬を指先でつまみながら、屈託のない笑顔を見せた。

「なあ、ちょっと話があるんだ」

そう言って、スーツのポケットから小さなベルベットの箱を取り出した。まるで手品のように。

「じゃーん、サプライズ!この前、君が可愛いって言ってたアクセサリー、覚えてたから買っちゃった。残念だが、リングは先に誰かに買われてて、イヤリングしかなかったんだ。でも大丈夫、指輪も手配済みだ。明日には届くよ!」

朝美は無言のまま、表情ひとつ変えずにイヤリングを傍らに置いた。

「指輪、いらない」

暁景は一瞬動揺して、慌てたように聞き返した。

「え?どうして?気に入らなかった?」

「気に入らない」

暁景はすぐにしゅんとした顔になって、素直に頷いた。

「......わかった。君がそう言うなら、やめておくよ。じゃあ、朝美ちゃんだけのために、オーダーメイドで作るね」

......違う、そうじゃない。

朝美は心の中で、静かに呟いた。

雨宮暁景、私がいらないのは......指輪じゃない。

あなたよ。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
73 Chapters
บทที่ 1
เปรี้ยงงง!!!...อสนีบาตปรากฏแสงแปลบปลาบอยู่บนเวิ้งฟ้าอันมืดมิด ก่อนที่เส้นสายลวดลายต่างๆ จะสว่างวาบพึ่บพั่บขึ้นมาเป็นระลอกใหญ่ๆ ราวกับจะนำทางให้เงาดำที่เดินแกมวิ่งอยู่บนถนนซึ่งไร้ยวดยานพาหนะได้มองเห็นจุดมุ่งหมายเบื้องหน้าร่างอ้อนแอ้นภายใต้ชุดสีเขียวอ่อนของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ในวงแขนโอบกอดห่อผ้าสีขาวเอาไว้แนบอกอย่างหวงแหน พลางหันกลับไปมองด้านหลังด้วยประกายตาหวาดหวั่นตลอดเวลา“อุแว้...อุแว้…”เสียงร้องระงมจ้าอันไร้เดียงสาบีบคั้นหัวใจผู้เป็นแม่ยิ่งนัก ไม่ต่างอะไรกับเอามีดที่แหลมคมกรีดลงบนเนื้อใจ ทว่าเวลานี้เธอจะอ่อนแอไม่ได้เพราะคนที่จ้องเอาชีวิตเธอกับลูกนั้นกำลังเข้ามาใกล้ทุกขณะ หญิงสาวพาเรือนกายที่อิดโรยของตัวเองมาถึงทางแยกสามแพร่งอย่างกระหืดกระหอบ ขณะมองซ้ายแลขวาเหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะเลือกทางไหนเพื่อไปให้พ้นจากความตายในครั้งนี้‘ขอให้เราสองแม่ลูกรอดพ้นจากคนที่หมายเอาชีวิตด้วยเถอะ’คนที่ตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายหลับตาลงเพื่อขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะตัดสินใจก้มหน้าก้มตากอดลูกแน่นและวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตไปทางด้านซ้าย แต่รถที่แล่นมาด้วยความเร็วสูงก็เลี้ยวตามมาติดๆ ชนิดหายใจรดต้นคอ“เร
last updateLast Updated : 2026-01-10
Read more
บทที่ 2
หน้าห้องดับจิตของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังอันดับต้นๆ ของเมืองไทยแห่งหนึ่ง โรลส์รอยซ์ แฟนทอม (RollsRoyce Phantom) สีดำขลับวิ่งมาจอดเทียบยังหน้าตึก ชายฉกรรจ์สวมชุดสูทสีดำสองคนรีบลงจากรถแล้วหันกลับไปเปิดประตูหลังให้ผู้เป็นนายอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักร่างสูงสง่าล่ำบึกของบรรณ มัณตะธารา ก็ก้าวออกมาจากพาหนะสุดหรูราคาเฉียดหกสิบล้านบาท ทันทีที่รองเท้าหนังเงาวับทั้งสองข้างเหยียบย่ำลงบนพื้นฟุตบาท สายลมอ่อนๆ พร้อมกับกลิ่นหอมบางอย่างก็พัดผ่านวูบมา ทำเอาบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในแถบทะเลอันดามันถึงกับหัวใจกระตุกไหว ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรงราวกับเจ้าตัวกำลังสะกดกั้นความรู้สึกบ้างอย่างเอาไว้ ดวงตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่นสีดำหากใครได้เห็นยามนี้มันแดงก่ำเต็มไปด้วยความเครียดแค้นและความเสียใจปนอยู่“บรรณ…”เสียงเรียกทำให้บรรณหันไปมอง ซึ่งเป็นจังหวะพอดีกับเอกวัตรมาถึงตัว โดยมีนายตำรวจอีกสองคนยืนอยู่ด้านหลัง“ฉันอยากเจอยัยพัด” เสียงทุ้มที่เปล่งออกมานั้นแฝงไว้ซึ่งความเจ็บปวดอย่างเก็บอาการไม่อยู่ ทำเอาเอกวัตรลอบถอนหายใจเบาๆ อย่างหนักใจไม่น้อย เพราะหลังจากวันนี้เป็นต้นไปคนที่ทำกับพัดชาคงอยู่ไ
last updateLast Updated : 2026-01-10
Read more
บทที่ 3
หนึ่งปีต่อมา...บนพื้นน้ำสีครามอันกว้างใหญ่รายล้อมไปด้วยเกาะส่วนตัวของตระกูลมัณตะธารา ซึ่งเป็นตระกูลเก่าแก่และทรงอิทธพลมากที่สุดในน่านน้ำทะเลอันดามัน มัณตะธาราเป็นเจ้าของธุรกิจมากมายมูลค่ารวมกันหลายหมื่นล้าน โดยผู้ที่กุมบังเหียนทุกอย่างคือทายาทคนโต ‘บรรณ มัณตะธารา’ นักธุรกิจหนุ่มวัยสามสิบห้าปี ที่มากไปด้วยความสามารถเต็มรูปแบบ ความดุดันและความร้ายกาจในชั้นเชิงธุรกิจทำให้ไม่มีใครอยากมีปัญหากับเขา แต่ทุกครั้งที่ชายหนุ่มขยับหรือทำอะไรมักจะเป็นข่าวดังตามหน้าสื่อต่างๆ อยู่เสมอคฤหาสน์หลังใหญ่รูปทรงยุโรป ซึ่งเป็นที่อยู่ของเจ้าของเกาะตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาหันหน้าเข้าหาทะเล ระเบียงโล่งยื่นออกไปรับลมชายหาด ร่างสูงสง่าของบรรณยืนทอดสายตามองพื้นน้ำสีครามด้วยใบหน้าเรียบเฉย จนกระทั่งเสียงร้องของเด็กน้อยดังแว่วมาทำให้ชายหนุ่มต้องหันกลับไปมอง“แอ้…แอ้…” เสียงร้องของหลานชายตัวน้อยทำให้ร่างสูงก้าวยาวๆ เข้าไปหา พยาบาลที่จ้างมาดูแลอุ้มน้องพอร์ตหรือเด็กชายชลลัมพี มัณตะธารา วัยหนึ่งขวบเดินไปเดินมา แต่เจ้าหนูพอร์ตตัวกลมก็ไม่ยอมหยุดร้อง พอเห็นคุณลุงตัวใหญ่จึงยื่นมือป้อมๆ ไปหา ริมฝีปากแดงเรื่อเบะออกพร้อมกับ
last updateLast Updated : 2026-01-10
Read more
บทที่ 4
ณ โรงพยาบาลเอกชนที่มีชื่อเสียงอันดับต้นๆ ของเมืองไทย ร่างระหงสมส่วนภายใต้ชุดเดรสสีเปลือกไข่เดินออกจากห้องตรวจด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม คนไข้ที่นั่งรออยู่ในห้องโถงต่างหันไปมองและส่งยิ้มให้คุณหมอคนสวยอย่างชื่นชม“หมอดาออกเวรแล้วเหรอคะ”“ค่ะพี่อี๊ด” แพทย์หญิงอลินดา สุวัฒนา แพทย์ประจำแผนกสูตินารีเวชยิ้มให้หัวหน้าพยาบาล “วันนี้คนไข้เยอะนะคะ คุณหมออีกสองท่านคงรับมือได้”“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ คุณหมอก็เข้าเวรมาทั้งคืนแล้ว แล้วนี่จะไปไหนต่อหรือเปล่าคะ” หัวหน้าพยาบาลก้มมองถังสังฆทานที่อลินดาถืออยู่ในมืออย่างแปลกใจ“จะไปทำบุญที่วัดค่ะแล้วก็จะเลยกลับบ้าน ไปนะคะพี่อี๊ด” อลินดาบอกแล้วเดินไปที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล พอมาถึงลานโล่งก็รู้สึกเหมือนมีคนแอบดูเธออยู่ คุณหมอสาวจึงมองรอบๆ ตัวเผื่อจะเจอคนรู้จัก แต่ก็ไร้เงา...“เดี๋ยวนี้คิดมากนะเรา” อลินดาส่ายหน้ายิ้มๆ กับความรู้สึกของตัวเอง แล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่งในรถก่อนจะขับออกไป หากอลินดามองกระจกหลังสักนิดก็คงเห็นรถโรลส์รอยซ์ แฟนทอมสีดำวิ่งตามมา และสายตาคมกริบมองท้ายรถของเธอด้วยแววตานิ่งลึกอย่างยากแก่การคาดเดา บรรณนั่งอ่านรายละเอียดประวัติต่างๆ ของอลินดา ริมฝีปา
last updateLast Updated : 2026-01-10
Read more
บทที่ 5
“โยม…พาเด็กไปเปลี่ยนยางรถเถอะ” หลวงตาบอกอย่างเมตตา ดึงสติของอลินดาให้กลับมา ก่อนที่หญิงสาวจะเดินนำเด็กวัดไปที่รถเมื่อเปลี่ยนยางเสร็จเรียบร้อย อลินดาก็กล่าวขอบคุณหลวงตา จากนั้นก็ขับรถออกจากวัดไปด้วยความหวั่นวิตกกับคำขู่สุดท้ายของบรรณ ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ทำไมเขาทำเหมือนโกรธเกลียดเธอมาสักสิบปีสิบชาติ ทั้งๆ ที่เธอกับเขาเพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก หรือผู้ชายคนนั้นจำคนผิดกันแน่นะ…คิ้วโก่งสวยขมวดเข้าหากันเป็นโบว์ผูกผมตลอดเส้นทางที่ขับรถกลับบ้าน ขณะที่สมองกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น อลินดาจึงเอื้อมไปหยิบแล้วยกขึ้นมาแนบข้างใบหูเล็ก“สวัสดีค่ะ”“สวัสดีครับน้องดา” เสียงทักทายดังมาตามสายทำให้หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ คล้ายรำคาญ แต่ก็ทำได้เพียงทักทายกลับไป“สวัสดีค่ะ พี่พศินโทร.มามีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่า พอดีดาขับรถอยู่ค่ะ”“พี่ไม่สบายใจครับก็เลยอยากเจอน้องดา เย็นนี้เราทานข้าวเย็นด้วยกันนะครับ” พศินเอ่ยชวนด้วยสุ้มเสียงหวานๆ แต่อลินดาไม่อยากฝืนตัวเองที่จะไปกับชายหนุ่ม“พอดีดาเข้าเวรค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะรถเยอะดาเกรงจะเกิดอุบัติเหตุ” หญิงสาวตัดบทแล้วกดสายทิ้งไปดื้อๆ โดยไม่สนใจคนปลายส
last updateLast Updated : 2026-01-10
Read more
บทที่ 6
งานวันเกิดของรัฐมนตรีประภาสเต็มไปด้วยแขกเหรื่อระดับวีไอพี นักธุรกิจน้อยใหญ่ทั้งในและต่างประเทศที่มีบริษัทในเมืองไทยเดินทางมาร่วมแสดงความยินดีกันอย่างคับคั่ง เจ้าของงานยืนยิ้มต้อนรับแขกอยู่ด้านหน้า ในขณะสนธิและยุวเรศ ผู้บริหารเอสซีแอล ดีเวลลอปเมนท์ยืนอยู่ด้านหลัง ยุวเรศมองนาฬิกาบนข้อมือขึ้นดูเวลาแล้วหันไปพูดกับสนธิ“บอสใกล้ถึงแล้วค่ะคุณสนธิ”สนธิพยักหน้ารับรู้แล้วขยับไปยืนกุมมืออยู่ข้างๆ รัฐมนตรีประภาส “ขออนุญาตครับท่าน ประธานกรรมใหญ่ของเอสซีแอลใกล้จะถึงแล้วครับ”“จริงเหรอ” รัฐมนตรีประภาสและคุณหญิงอัมพรมองประตูทางเข้า “คุณหญิงไปตามยัยดามาทำความรู้จักกับประธานกรรมการใหญ่ของเอสซีแอลด้วยนะ”“ได้ค่ะคุณพี่” คุณหญิงอัมพรยิ้มให้สามีแล้วเดินไปหาอลินดา ไม่นานก็กลับมายืนข้างสามีพร้อมกับคนเป็นลูก แต่ก่อนที่ประธานบริษัทเอสซีแอลจะมาถึง พศิน คุณหญิงอมรรัตน์ และสามีก็มาถึงงาน ทั้งสามลงจากรถเสร็จก็ตรงมาหาเจ้าของงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“อุ้ยตาย…มายืนต้อนรับกันพร้อมหน้าเลยนะคะ” คุณหญิงอมรรัตน์กล่าวทักทายและยกมือไหว้เจ้าของงานตามมารยาท อลินดาทำความเคารพทั้งสามอย่างนอบน้อม คุณหญิงอมรรัตน์จึงรีบรุนหลังบุตรชา
last updateLast Updated : 2026-01-22
Read more
บทที่ 7
“ดาคุยเป็นเพื่อนคุณบรรณไปก่อนนะลูก พ่อกับแม่จะไปทักทายแขกคนอื่นๆ ก่อน” รัฐมนตรีเอ่ยขึ้นแล้วพาภรรยาไปทักทายแขกตามหน้าที่เจ้าภาพที่ดี“พ่อคะ…เดี๋ยวก่อน...” อลินดาเรียกบิดาและเตรียมจะขยับตัวลุกขึ้น ทว่าก็ถูกบรรณคว้ามือบางเอาไว้เสียก่อน หญิงสาวพยายามชักมือกลับแต่เขาเกร็งข้อมือและออกแรงบีบจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ“ทำไม กลัวนายพศินเข้าใจผิดหรือยังไง”“ไม่เกี่ยวกับเขา และคุณก็กรุณาปล่อยมือฉันด้วยค่ะ” เธอใช้ไม้อ่อนด้วยการพูดอย่างสุภาพเข้าสู้ แต่ชายหนุ่มไม่สนใจ มือหนาแกร่งยังคงกุมมือเล็กของเธอไว้แน่นเช่นเดิม“คุณบรรณ…”อลินดาเรียกชื่อเขาเป็นครั้งแรกอย่างเลี่ยงไม่ได้ ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยเสน่ห์หันมาช้าๆ และสบตากลมโตที่มีแววของความตื่นตระหนกเจืออยู่“จำชื่อนี้ให้ขึ้นใจนะอลินดา เพราะต่อไปคุณจะต้องเรียกผมทุกวัน”ประโยคดังกล่าวทำเอาหญิงสาวถึงกับผงะ หัวใจเต้นแรงระทึกคล้ายจะทะลุออกมานอกอกเสียให้ได้ ความคลางแคลงสงสัยเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้มีมากขึ้นเรื่อยๆ แต่สัญชาตญาณของเธอบอกให้รู้ว่าเขาช่างน่ากลัวยิ่งนัก และเธอก็ควรต้องอยู่ห่างๆ เขาให้มากที่สุด“คุณเป็นใครและต้องการอะไรกันแน่”“หึหึ…ถ้ารีบบอกไป เ
last updateLast Updated : 2026-01-22
Read more
บทที่ 8
“เดี๋ยวก่อนค่ะ” เสียงหวานที่ดังอยู่เบื้องหลัง ทำให้ร่างสูงชะงักแต่ไม่ยอมหันกลับมาหา จนกระทั่งเธอเดินมาหยุดตรงหน้าโดยเว้นระยะห่างประมาณหนึ่งเมตร“ว่าไงหืม...” บรรณเขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็กส์ตัวหรู“คุณต้องการอะไรกันแน่ บอกฉันได้ไหม...” อลินดาเอ่ยถามเสียงนุ่ม หวังจะให้เขาใจอ่อนยอมพูดในสิ่งที่เธออยากรู้ บรรณเอียงคอมองดวงหน้าสวยหวานด้วยประกายตาลุกวาว“หนึ่งชีวิตที่เสียไป ต้องมีคนชดใช้” เจ้าพ่อหนุ่มกดเสียงต่ำอย่างน่ากลัว อลินดาได้ฟังถึงกับสับสนไปหมด ไม่รู้ว่าใครไปสร้างความโกรธแค้นให้เขานักหนา บรรณถือโอกาสนั้นไล้แก้มนวลด้วยปลายนิ้วเบาๆ ก่อนจะโน้มกายลงไปหาจุ๊บ…สัมผัสวาบหวามนั้นทำให้อลินดานิ่งงันราวกับถูกมนต์สะกด ทุกส่วนของร่างกายเหมือนไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน เจ้าพ่อหนุ่มขยับปลายจมูกละเลื่อนไปตามแก้มขาวอมชมพู แล้ววกลงมาจูบที่ริมฝีปากอิ่มหนึ่งครั้งดังจ๊วฟ จากนั้นก็ผละออกห่างเพียงนิด“หึหึ…” ร่างสูงใหญ่หัวเราะในลำคอ แล้วเดินจากไปช้าๆ ในขณะที่อลินดายังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ พศินออกมาสงบสติอารมณ์ข้างนอกเห็นบรรณเดินห่างจากผู้หญิงที่ตนหมายปองก็รีบปรี่เข้าไปหาทันที“น้องดา…”เ
last updateLast Updated : 2026-01-22
Read more
บทที่ 9
“ลุงสัญญาจะเลี้ยงนายให้ดีที่สุด” บรรณพึมพำและโอบกระชับร่างกลมแนบแน่นกว่าเดิม ก่อนจะหวนคิดถึงน้องสาวสุดรักที่จากไปก่อนเวลาอันควร แล้วความอ่อนโยนที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ก็พลันมลายหายไป กลายเป็นความคั่งแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอกไม่ต่างอะไรกับเพลิงพิโรธซึ่งรอวันเอาคืนคนสารเลวพวกนั้นอย่างสาสม!เช้าวันใหม่ บรรณก็งัวเงียตื่นขึ้นมาและนอนตะแคงโดยใช้มือรองบริเวณศีรษะไว้เมื่อได้ยินเสียงอ้อแอ้ดังระงมอยู่ข้างกาย ราวกับต้องการปลุกคนเป็นลุง เจ้าพอร์ตน้อยส่งยิ้มให้แล้วหัวเราะเอิ้กอ้ากอย่างเด็กอารมณ์ดี“จุง…จุง”“ไงไอ้เสือ ปลุกลุงแต่เช้าเลยนะ อยากมีเพื่อนเล่นล่ะสิ” พูดจบก็กดจมูกโด่งๆ ลงบนแก้มนุ่มหนักๆ หนึ่งฟอด เจ้าพอร์ตน้อยยิ้มร่าโชว์เหงือกอ่อนสีชมพู ดวงตาแป๋วมองคนเป็นลุงสุกสกาว“อู้…แอ้” เจ้าหนูส่งเสียงทักทาย บรรณหัวเราะกอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างมันเขี้ยว จนกระทั่งประตูถูกเคาะเบาๆ“เชิญ…” บรรณบอกขณะยังคงกอดหลานชายแนบอก เมื่อได้รับอนุญาตประตูก็ถูกเปิดเข้ามา เจตต์ก้มศีรษะให้เจ้านายเล็กน้อย“พี่เลี้ยงมารับคุณหนูไปอาบน้ำครับนาย”“ฮื่ม…ไปอาบน้ำนะเจ้าเสือ แล้วไปเจอกันที่ชั้นล่าง” บรรณบอกหลานชายและหอมแก้มยุ้ยทั้งสองข
last updateLast Updated : 2026-01-22
Read more
บทที่ 10
“ไม่เจ็บนะคนเก่ง วัคซีนทำให้แข็งแรงและไม่ป่วยนะคะ” ฝ่ามือบางนุ่มลูบแผ่นหลังของหนูน้อยไปมา แก้มยุ้ยๆ กลมๆ ราวกับซาลาเปาซุกอกอุ่นทันที กลิ่นหอมๆ ทำเอาเจ้าหนูหลับตาเคลิ้มจนไม่อยากออกห่าง กระทั่งเสียงห้วนๆ ของคนเป็นลุงดังขึ้น“เสร็จแล้วใช่ไหมคุณหมอ” ความอ่อนโยนของคุณหมอสาวมีผลให้เจ้าพ่อหนุ่มหน้าเครียด“เสร็จแล้วค่ะ ถ้าแกมีไข้คุณต้องรีบพาแกกลับมาหาหมอนะคะ” อลินดาบอกแล้วขยับห่างออกมา เจ้าหนูเตรียมจะโผเข้าหา แต่บรรณกระชับวงแขนแน่นกว่าเดิม“กลับบ้านกันได้แล้วเจ้าพอร์ต ผู้หญิงเหมือนยาพิษ เห็นหน้าหวานๆ แต่ใจร้ายเป็นที่สุด” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาลอยๆ แต่อลินดามั่นใจว่าเขาพูดกระทบเธออย่างแน่นอน“คนโรคจิต ถ้าว่างก็ไปพบหมอจิตแพทย์บ้างนะคะ บางทีคุณอาจจะมีปัญหาทางจิตก็ได้” หญิงสาวทนไม่ไหวเมื่อถูกเขากระแนะกระแหนทุกครั้งที่เจอหน้า บรรณส่งหลานชายให้ลูกน้องแล้วหันกลับไปหาคนพูด เจตต์รีบรับเจ้าหนูพอร์ตมาอุ้มไว้ในวงแขน ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอย่างรู้หน้าที่“คุณก็เป็นหมอนี่ ช่วยตรวจให้ผมหน่อยสิ” ร่างสูงใหญ่ย่างสามขุมเข้ามาหาดุจซาตานร้าย“ฉันไม่ใช่หมอจิตแพทย์ คุณต้องไปแจ้งที่เคาน์เตอร์แล้วล่ะค่ะ” อลินดาบอกขณะเม้ม
last updateLast Updated : 2026-01-22
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status