Semua Bab ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง: Bab 31 - Bab 40

120 Bab

บทที่ 30 การหายตัวไปของพระชายา

หลิ่งฟางเซียงถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินไปชมบรรยากาศยามค่ำคืนที่ริมหน้าต่าง เมืองชายแดนเหนือแห่งนี้ห่างจากเมืองหลวงหลายร้อนลี้ ควบม้าเร็วยังต้องใช้เวลาถึงสองวัน เธอเดินเท้ากลับเช่นนี้ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากี่วันจึงจะถึง พลันสายตาก็มองเห็นหญิงชราคนหนึ่งหมดสติล้มลงกลางถนน เด็กสาวตัวน้อยที่เดินมาด้วยทิ้งตัวลงร้องเรียกให้คนช่วยเหลือพร้อมทั้งน้ำตาอาบแก้ม ไม่ทันได้คิดอะไรมากร่างเพรียวบางก็วิ่งลงมายังเบื้องล่างเพื่อช่วยคน“ท่านยายเป็นอะไรไปเจ้าคะ”“พี่สาว! พี่สาวได้โปรดช่วยท่านยายของข้าด้วยเจ้าค่ะ ได้โปรดช่วยท่านยายของข้าด้วย”เด็กหญิงตัวน้อยคุกเข่าโขกศีรษะ อ้อนวอนขอความช่วยเหลือทั้งน้ำตา หลิ่งฟางเซียงให้ใจแข็งแค่ไหน เห็นภาพนี้ก็ไม่อาจไม่ช่วยเหลือจึงค่อยๆ ประคองหญิงชราเข้ามาในโรงเตี๊ยม“เถ้าแก่! เถ้าแก่! ขอน้ำสักหน่อย”เถ้าแก่หนุ่มเดินออกมาจากหลังร้าน ก็รีบหาน้ำมาส่งให้หญิงชราที่ได้สติแล้วแต่ยังมีท่าทีอิดโรย ในสายตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความกังวล ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหนักใจ“แม่นาง อย่าหาว่าข้าวุ่นวายเลยนะ แต่หญิงชราผู้นี้เป็นลมเพราะขาดอาหาร ให้น้ำไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก”“อย่างนั้นท่านช่วยต้มข้าวให้นางส
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-17
Baca selengkapnya

บทที่ 31 ข้อแลกเปลี่ยน

“ทูลท่านอ๋อง พบพระชายาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ทันทีที่ได้ยินคำรายงานของทหาร หยางหย่งเล่อก็รีบวิ่งไปยังหน้าค่ายในทันที ดวงตาคมมองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเกวียน บังคับม้าสองตัวเดินมาด้วยท่าทางไม่มั่นคงแล้วขมวดคิ้วหนา ยิ่งเห็นว่าบนเกวียนด้านหลังของนางมีบางสิ่งที่ถูกฟางปกคลุมเอาไว้ก็ยิ่งเกิดความสงสัย นางหนีไปแล้ว กลับมาทำไมกัน“ท่านอ๋อง หม่อมฉันกลับมาแล้วเพคะ”หลิ่งฟางเซียงกระโดดลงจากเกวียนก่อนจะเดินเข้ามาจับแขนของชายหนุ่ม ส่งยิ้มหวานผ่านผ้าโปร่งที่อำพรางใบหน้าเอาไว้ แล้วบอกเสียงสดใสโดยไม่สนใจสายตาดุดัน สงสัย ของคนตัวโต“หม่อมฉันขนเสบียงบางส่วนกลับมาด้วยเพคะ”“เสบียง! ที่แท้ท่านอ๋องก็สามารถทูลขอเสบียงพระราชทานจากฝ่าบาทได้สำเร็จ”บรรดาทหารรอบตัวโห่ร้องด้วยความดีใจ ในที่สุดพวกเขาก็ไม่อดตายแล้ว ทว่าหลิ่งฟางเซียงที่พอจะคาดเดาสถานการณ์ได้กลับไม่คิดยกความดีความชอบนี้ให้กับฮ่องเต้ใจสุนัขนั่น รีบพูดส่วนขึ้นมาในทันที“เหอะ! ท่านอ๋องยังเข้าไม่ถึงประตูวังก็ถูกลอบสังหารแล้ว จะทูลขอเสบียงพระราชทานได้อย่างไรกัน”“ถูกลอบสังหาร ท่านอ๋องเป็นความจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ”ก่อนหน้านี้พวกเขาส่งคนนำฏีกาไปถวายมากมาย แต่ก็ล้วนหายสาบ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-19
Baca selengkapnya

บทที่ 32 กลับเมืองหลวง

วันต่อมาหลิ่งฟางเซียงก็พาคนไปที่บ้านร้างหลังหนึ่ง บอกให้หยางหย่งเล่อและคนติดตามรออยู่ที่ด้านนอก จากนั้นตัวเธอก็เข้าไปด้านในนำข้าวสารจำนวน 100 กระสอบ และ เมล็ดธัญพืชสำหรับเพาะปลูกอีก 10 กระสอบออกมาจากคลังมิติ ยามที่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็ส่งสัญญาณให้หยางหย่งเล่อเข้ามาด้านในหยางหย่งเล่อแม้จะสงสัยที่มาของเสบียงทว่าก็ไม่อาจเอ่ยถามต่อหน้าผู้อื่น ทำให้หญิงสาวลำบากใจ อย่างไรเสียก็ได้เสบียงมาแล้วเช่นนี้ก็เท่ากับประชาชนชาวเมืองเหนือได้รับโอกาสรอดแล้วเช่นกันแจ้งเตือนจากระบบ ช่วยชีวิตคน 100 คนสำเร็จเสียงของระบบแจ้งเตือนดังขึ้นหลิ่งฟางเซียงยิ้มกว้าง คนของหยางหย่งเล่อคงเริ่มแจกอาหารแล้วผู้เล่นทำภารกิจสำเร็จ ได้รับคะแนน 100 คะแนน และประตูเคลื่อนย้ายหนึ่งหน“สำเร็จแล้ว”คิ้วหนาของหยางหย่งเล่อขมวดเข้าหากันในทันที แน่นอนว่าเขาย่อมตีความคำพูดนี้ของคนตรงหน้าว่านางกำลังยินดีที่การแลกเปลี่ยนข้อตกลงสำเร็จ“ช่วงนี้ข้ามีเรื่องต้องจัดการ อีกสามวันข้าจึงจะไปส่งเจ้ากลับเมืองหลวงได้”“ไม่ได้!”หลิ่งฟางเซียงคัดค้านเสียงหลงในทันที ตอนนี้ผ่านมาสามวันแล้ว ไป๋เหลียนฮวาที่อยู่ในตำหนักท้ายวังนางไม่กังวลมากเพราะได้ตร
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-19
Baca selengkapnya

บทที่ 33 เด็กน้อยจอมตะกละ 

“ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ”“เหตุใดต้องขออภัยด้วยกัน แค่เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว”หลิ่งฟางเซียงไม่ใช่สาวน้อยไร้เดียงสา ย่อมเข้าใจเจตนาที่เซิ่นชิงหยวนต้องการจะสื่อ ในจังหวะที่กำลังคิดหาหนทางหลบเลี่ยง เด็กน้อยในอ้อมแขนก็ค่อยๆ ปรือตาตื่นภาพใบหน้าของมารดาที่หายหน้าไปหลายวันปรากฏอยู่เบื้องหน้า หัวใจที่ปวดร้าวเพราะคิดว่ามารดาพบเจอเรื่องร้ายก็พลันสั่นระรัว สุดท้ายความอัดอั้นในใจที่พยายามข่มเอาไว้ก็ตีตื่นขึ้นมา สองดวงตาร้อนผ่าว ริมฝีปากเล็กเบะออก ให้อดกลั้นเพียงใดสุดท้ายก็ไม่อาจอดทนปล่อยเสียงร้องออกมาดังก้อง“แอ๊!!”หลิ่งฟางเซียงเลี้ยงเด็กน้อยมาเกือบสองเดือนนี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเสียงเขาร้องลั่นเพียงนี้ ในใจของนางพลันตื่นตระหนก วิตกกังวลขึ้นมาทันที“เสี่ยวอัน เด็กดีแม่อยู่นี่ไม่ร้องนะ”แขนเล็กจับเด็กชายโอบกอด วางศีรษะเล็กพาดบ่า ตบแผ่นหลังปลอบประโลมเบาๆ แต่กลับทำให้เด็กน้อยยิ่งร้องไห้หนักกว่าเก่าเขาไม่ได้ฝันไป มารดาของเขากลับมาแล้ว นางกลับมาแล้ว“เสี่ยวอันคงหิว อาซางเจ้ารีบไปตามแม่นมอี้มา”“ขอรับ”สี่วันก่อนที่ร้านเฟิ่งหวงเกิดจลาจล เด็กชายตัวโตเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเด็กน้อยอีกสองคน เดิมทีเขา
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-19
Baca selengkapnya

บทที่ 34 กลับบ้าน

เสี่ยวอันกินนมอิ่มหนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มหนัก แม้จะพยายามฝืนสุดกำลังสุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานร่างกายน้อยๆ ของตนเอง หลับไปโดยไม่รู้ตัว หลิ่งฟางเซียงจึงค่อยๆ วางเด็กน้อยลงบนฟูกนุ่ม ก่อนจะเรียกซ่งหลินซางและซ่งหลินซีที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักเข้ามา“อาซาง อาซีเข้ามาสิ”“นายหญิง”สองเด็กชายย่อตัวลงคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าผู้เป็นนาย หลิ่งฟางเซียงใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาหลายเดือนก็เริ่มเข้าใจเรื่องของระบบศักดินาซึ่งปลูกฝังอยู่ในใจของผู้คน จึงไม่คิดห้ามปรามพวกเขา“ขอบใจพวกเจ้าสองคนมาก ที่ช่วยดูแลเสี่ยวอัน”“ดูแล ปกป้องนายน้อยเป็นหน้าที่ของพวกเราขอรับ”“ถึงอย่างนั้นข้าก็ยังคงต้องขอบใจ เหนื่อยมาหลายวันแล้วพวกเจ้าก็พักผ่อนเถอะ รอเสี่ยวอันตื่นพวกเราค่อยกลับบ้านกัน”“ขอรับ”สองเด็กชายขานรับก่อนจะถอยออกไปเซิ่นชิงหยวนก็เดินเข้ามา“สายมากแล้วเจ้าไปกินข้าวสักหน่อยก่อนเถิด ส่วนเสี่ยวอันก็ให้แม่นมอี้ช่วยดูต่อก็แล้วกัน”หลิ่งฟางเซียงเดิมทีอยากจะปฏิเสธ ทว่าหลายวันมานี้กินอยู่อย่างลำบาก อีกทั้งตั้งแต่เมื่อวานก็มีเพียงซาลาเปาสองลูกเท่านั้นที่ตกถึงท้อง ตอนนี้พอได้ยินว่ามีอาหารรออยู่ด้านนอก ร่างกายที่ไร้ยางอายก็ส่งเสียงตอบรับ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-19
Baca selengkapnya

บทที่ 35 การมาเยือนของคนในวัง

เมื่อจัดการเรื่องของเด็กชายซ่งทั้งสองคนเสร็จ หลิ่งฟางเซียงก็รีบกลับเข้าวังอ๋องเฉิน เธอพาเสี่ยวอันออกมาข้างนอกหลายวันแล้ว ไป๋เหลียนฮวาคงกังวลมากแน่ๆ และก็เป็นไปตามคาด หลิ่งฟางเซียงปีนข้ามกำแพงชั้นในเท้ายังไม่ทันลงจากกำแพงก็เห็นสาวใช้ตัวน้อยนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ที่ใต้ชายคา“พระชายา!”ไป๋เหลียนฮวาร้องเรียกนายหญิงของตนด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา พยายามอย่างยิ่งในการสะกดกั้นความดีใจของตนเองไม่ให้ร้องตะโกนออกมา ในขณะที่สองเท้าก็เร่งวิ่งไปประคองรับพระชายาลงมาจากกำแพงสูง“ข้ากลับมาทันใช่ไหม คนพวกนั้นยังไม่ได้มาใช่หรือเปล่า”“ยังไม่มาเพคะ”วันนี้เป็นวันเพ็ญ ไป๋เหลียนฮวาเคยบอกว่าในทุกวันนี้ของเดือนนี้คนจากในวังจะมาตรวจเยี่ยม หรือกล่าวโดยง่ายก็คือการมาตรวจสอบพวกนางนั่นเอง และนี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่หลิ่งฟางเซียงต้องเร่งกลับมาจากชายแดนเหนือหากพวกเขาไม่เจอคนก็จะรู้ในทันทีว่าพวกเราหลบหนีแน่นอนว่าตัวเธอที่หนีไปแล้วย่อมไม่เป็นปัญหา แต่ไป๋เหลียนฮวาที่ยังคงอยู่ในนี้จะหลบเลี่ยงได้อย่างไรกัน“พวกเราเร่งไปเก็บของกัน!”หลิ่งฟางเซียงบอกกับสาวใช้ด้วยท่าทางร้อนรน ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ไม่ว่าจะเป็นข้าวของเครื่องใ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-19
Baca selengkapnya

บทที่ 36 ไม่อาจรั้งรอความตาย

เมื่อบรรดาสาวใช้จากในวังกลับไปแล้ว ไป๋เหลียนฮวาก็รีบเข้ามาดูพระชายาของตนเอง สองดวงตาแดงก่ำ ในใจยังคงหวาดกลัว ครั้งนี้หากผิดพลาดเพียงนิดเดียวทำให้เหล่านางกำนัลพวกนั้นพบเจอข้าวของด้านใน ชีวิตของนางและพระชายาก็คงตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน“พระชายา พระองค์นำของพวกนี้...”สายตาตื่นตระหนกมองถังไม้สองใบด้วยความรู้สึกคลื่นไส้ เวียนศีรษะ แม้ว่าวิธีการของพระชายาในครั้งนี้จะดี แต่ในใจของนางก็รู้สึกผิดเป็นอย่างยิ่งที่ทำให้ผู้เป็นนายต้องสัมผัสของโสมมเหล่านี้หลิ่งฟางเซียงเห็นท่าทางของสาวใช้ตัวน้อยก็ยิ้มขบขันก่อนจะนำขวดน้ำส้มสายชูออกมาแสดงอยู่เบื้องหน้า“เพียงแค่น้ำเปล่าผสมกับน้ำส้มสายชูและซีอิ้วอีกเล็กน้อยก็เท่านั้น”“แล้วนั่น...”ไป๋เหลียนฮวามองไปยังถังไม้อีกใบด้านข้าง ของเหลวสีเหลืองข้นในนั้นชวนให้อาการคลื่นไส้เพิ่มเป็นทบทวี หลิ่งฟางเซียงยกยิ้มกว้างมากขึ้นแล้วใช้กระบวยตักขึ้นมา“ก็แค่มันบดผสมน้ำเปล่า”ได้ยินวิธีการทำสิ่งต่างๆ ของเจ้านายสาว ไป๋เหลียนฮวาก็ได้แต่ตื่นตกใจในความคิดของอีกฝ่าย เพียงแต่ตัวนางอยู่กับพระชายาในจวนตระกูลหลิ่งมาหลายปี กลับไม่เคยรู้เลยว่าพระชายามีความรู้ด้านนี้ด้วย ทว่าสิ่งเหล
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-19
Baca selengkapnya

บทที่ 37 ห่วงใย

สายลมรัตติกาลพัดผ่าน หลิ่งฟางเซียงที่นอนไม่หลับเดินออกมารับลมที่ด้านหลังตำหนัก สายตาทอดมองไปยังแปลกผักห้าหมู่ที่นางลงแรงปลูกเอาไว้ด้วยความรู้สึกเสียดายอยู่ในที ตอนนี้ต้นอ่อนของผักในแปลงค่อยๆ งอกขึ้นมาแล้วอีกไม่เกิน 3 เดือนก็สามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ ถึงตอนนั้นคงทำเงินได้ไม่น้อยทีเดียวคิดมาถึงตรงนี้หญิงสาวก็ถอนหายใจยาว หากไม่เพราะคนเหล่านั้นแสดงท่าทีชัดเจนในการคุกคามเธอก็คงไม่ต้องเร่งแผนการหนีออกจากวังอ๋องเฉินเร็วเช่นนี้พลันภาพใบหน้าของชายหนุ่มเจ้าของวังก็ผุดขึ้นมาในความคิด แน่นอนว่าคนเจ้าเล่ห์ เอาแต่ใจ อารมณ์แปรปรวนผู้นั้นเธอไม่คิดสนใจ ที่ห่วงใยก็คือชาวเมืองเหนือ ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาจะเป็นเช่นไรบ้างทว่าชีวิตของผู้อื่นยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว ที่เธอควรใส่ใจก็คือชีวิตคนของตนเองดังนั้นในวันต่อมาหลิ่งฟางเซียงจึงปีนกำแพงออกจากวังอ๋องเฉินตั้งแต่ฟ้าสาง จากนั้นก็ตรงไปที่ร้านเครื่องประดับตระกูลเซิ่นเพื่อพบเซิ่นชิงหยวน ในระบบนี้คนที่เธอพึ่งพาได้ มองไปรอบตัวคล้ายจะมีเพียงเซิ่นชิงหยวน หากแต่เมื่อไปถึงที่หน้าประตูร้านเครื่องแระดับตระกูลเซิ่นกลับพบว่าประตูถูกปิด อีกทั้งที่บานประตูยังมีกระดาษติดป
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-19
Baca selengkapnya

บทที่ 38 โชคร้ายลางดีของผู้อื่นล้วนไม่เกี่ยกับเจ้า

“อาซาง นี่เป็นเมล็ดข้าวโพด ถั่วเหลือง แล้วก็ผักอีกสี่ห้าอย่าง เจ้าเอาไปแบ่งปลูกในแปลงผัก”“ปลูกหลายสิ่งยากต่อการดูแล ไม่สู้เราปลูกแค่เพียงอย่างเดียวไม่ดีกว่าหรือขอรับ”นายหญิงเป็นหญิงบอบบาง ทั้งผิวพรรณ รูปร่าง ตลอดจนกิริยา ล้วนบ่งบอกว่าเป็นสตรีที่ผ่านการอบรมมาอย่างดี แม้นางไม่บอกสถานะของตนเองออกมาตรงๆ แต่ซ่งหลินซางก็พอจะคาดเดาได้ว่านางไม่ใช่สตรีสามัญอย่างแน่นอน เช่นนี้แล้วนายหญิงของเขาจะไม่เข้าใจเรื่องการเพาะปลูกก็ไม่แปลกนัก“เช่นนั้นหากราคาผลผลิตที่เจ้าปลูกตกต่ำเล่า จะทำอย่างไร”“แต่ว่า...”“ที่ดินสิบหมู่ หากปลูกข้าวโพดทั้งหมด เวลาที่ขายต้องเร่งเก็บเกี่ยว ยังต้องหาพ่อค้ารายใหญ่มาซื้อ แต่หากเจ้าปลูกข้าวโพดสามหมู่ ข้าวอีกห้าหมู่ ผักอายุสั้นอีกสองหมู่ เช่นนี้ก็สามารถส่งขายให้พ่อค้าคนกลาง หรือแม้แต่ตั้งแผงขายเองก็ไม่ใช่เรื่องยาก”ซ่งหลินซางถอนหายใจยาว เขาถนัดการเพาะปลูกแต่ไม่เชี่ยวชาญการค้าขาย อีกอย่างหญิงสาวตรงหน้าก็เป็นนายเช่นนั้นก็เอาตามที่นางว่าเถิด“ขอรับ”หลิ่งฟางเซียงยกยิ้มบางรู้ดีว่าเด็กชายไม่ได้ยอมรับความคิดของตน เพียงแค่ไม่ต้องการโต้แย้งก็เท่านั้น ทว่าในตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาโต
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-19
Baca selengkapnya

บทที่ 39 อดีตอันเจ็บปวด

หลังจากเดินสำรวจพื้นที่โดยรอบหลิ่งฟางเซียงก็พบศาลาเล็กๆ หลังหนึ่ง จึงใช้เป็นที่พักอาศัยชั่วคราว ก่อนจะมองเด็กชายที่แม้ว่าอายุไม่มากแต่รูปร่างกำยำสูงใหญ่ หากเขาได้ฝึกฝนการต่อสู้ตั้งแต่เยาว์วัยในตอนนี้ฝีมือของเขาคงยากจะหาใครเทียบ เสียดายที่ซ่งหลินซางเป็นเพียงบุตรชาวบ้านเท่านั้น พลันเรื่องราวชีวิตของอีกฝ่ายก็หวนเข้ามาในความคิดมารดาของเขาติดโรคจากบิดา เช่นนั้นพวกเขาสองพี่น้องรอดมาได้อย่างไรกัน“อาซางในตอนที่บิดามารดาของเจ้าป่วย เจ้ากับน้องชายเป็นอย่างไรบ้าง”ซ่งหลินซางใจกระตุกวูบ หรือว่านายหญิงจะรังเกียจเขาเหมือนกับที่บรรดาชาวบ้านเคยรังเกียจ“เดิมทีพวกเราสองคนก็ป่วยเช่นกัน ทว่าท่านพ่อได้ใช้เงินเก็บทั้งหมดไปซื้อยามาให้พวกเราสองพี่น้องรักษาตัวขอรับ”ดวงตาคมที่มักนิ่งสงบอยู่เป็นนิจสั่นเทาเล็กน้อย แม้รู้ว่าการบอกเล่าความจริงเหล่านี้ออกไปย่อมทำให้นายหญิงรู้สึกหวาดกลัวและอาจจะขับไล่เขากับน้องชายออกจากบ้าน ทว่าบิดาเคยสั่งสอนเป็นบุรุษใจต้องซื่อตรง ไม่กลัวที่จะเผชิญความจริง ยิ่งไม่ควรปกปิดหลอกลวงผู้อื่น หญิงสาวตรงหน้าเป็นผู้มีพระคุณเขายิ่งไม่ควรหลอกลวงนาง ดังนั้นเขาจึงเอ่ยเล่าเรื่องราวทั้งหมดด้วย
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-19
Baca selengkapnya
Sebelumnya
123456
...
12
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status