ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง

หลิ่งฟางเซียงหยิบชามแบบมีฝาครอบ และตะเกียบออกมาจากคลังเก็บของในระบบอย่างละ 2 ชิ้น จากนั้นแกะบะหมี่สำเร็จรูปใส่ชามก่อนจะเทน้ำร้อนจนท่วม แล้วปิดปากถ้วยเอาไว้"เหลียนฮวา เจ้านับเลขได้หรือไม่""ได้เพคะ""เช่นนั้นนับ 1 ถึง 180 หากครบก็เปิดฝากินได้เลย""เพคะ"ท่าทางขานรับอย่างว่าง่าย ของสาวใช้ตัวน้อยทำให้หลิ่งฟางเซียงอดที่จะยิ้มกว้างอย่างพอใจไม่ได้ เธอโน้มใบหน้าลงประชิดคนที่กำลังนับเลขแล้วถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ"เจ้าไม่สงสัยหรือว่าข้าเอาของพวกนี้มาจากที่ไหน""หม่อมฉันไม่กล้าสงสัยพระชายาเพคะ""ดี!"ถึงแม้จะบอกว่าไม่สงสัยแต่ไป๋เหลียนฮวาที่เติบโตมากลับหลิ่งฟางเซียงย่อมมองออกถึงความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้"พระชายา หม่อมฉันนับถึง 180 แล้วเพคะ""เช่นนั้นก็เปิดฝากินกันเถิด"ดวงตาของไป๋เหลียนฮวาเบิกกว้าง มองคนที่นั่งลงบนพื้นตรงข้ามตนเอง เปิดฝาชามแล้วคีบบะหมี่ใส่ปากด้วยความแปลกใจ ถึงนางกับพระชายาจะเติบโตมาด้วยกัน แต่ก็มีสถานะเป็นนายบ่าว ทั้งชีวิตที่ผ่านมาอีกฝ่ายยึดมั่นถือตนเป็นที่สุด ทว่าตอนนี้กลับนั่งลงบนพื้นร่วมกินบะหมี่กับนาง อย่างไม่ถือตัว ช่างประหลาดนัก แต่เมื่อมองไปในชามตรงหน้าไป๋เหลียนฮวาก

หลังจากจัดการป้อนนมเด็กน้อยจนหลับไปอีกรอบ หลิ่งฟางเซียงก็เดินออกมาสำรวจรอบๆ เรือนอีกครั้ง พลันสายตาก็มองเห็นไป๋เหลียนฮวาที่นั่งงอตัวฟุบหลับอยู่ในซอกมุมหนึ่งของเรือน ท่าทางชวนน่าสงสารนี้ทำให้เธออดที่จะถอนหายใจยาวด้วยความเวทนาไม่ได้ เพราะเจ้านายตกต่ำ สาวใช้ข้างกายจึงยากลำบากไปด้วย นี่เป็นสัจจะธรรมในยุคอดีต ที่แม้แต่ในระบบเกมส์นี้ก็ไม่ยกเว้น เอาเถิดไม่ว่าระบบจะวางตัวละครหลิ่งฟางเซียงนี้ไว้อย่างไร ฉัน... จะแก้ไขมันเอง!!!หลิ่งฟางเซียงไม่ได้ปลุกไป๋เหลียนฮวา เพียงดึงโต๊ะลมและเก้าอี้สี่ตัวออกมาจากคลังเก็บของในมิติ แล้วยกอาหารที่ทำเสร็จเมื่อครู่ออกมา“พระชายา!”ไป๋เหลียนฮวาปรือตาตื่นมาเจ้านายก็ร้องอย่างตกใจ เป็นสาวใช้กลับตื่นทีหลังเจ้านายเรื่องนี้นับเป็นการกระทำที่ไม่ถูกต้อง ยิ่งมองเห็นอาหารบนโต๊ะกลางห้องในใจของนางก็ยิ่งรู้สึกผิด ไม่เพียงนอนหลับตื่นสาย ยังกลายเป็นภาระให้พระชายา ช่างน่าละอายใจนัก“หม่อมฉันผิดไปแล้ว ขอพระชายาทรงลงอาญาเพคะ”หลิ่งฟางเซียงเห็นสาวใช้คนสนิทเดินมาทิ้งตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าด้วยน้ำตาอาบแก้มก็รีบเข้าไปประคองคนในทันที“ลงอาญง อาญาอะไรกัน ที่ผ่านมาข้างกายข้ามีเพียงเจ้าที

หลังจัดการเจ้าก้อนแป้งน้อยให้กินอิ่มนอนหลับแล้ว หลิ่งฟางเซียงก็วางเขาลงในเปลนอนที่มีมุ้งครอบกันไรฝุ่น เพราะต่อจากนี้สิ่งที่เธอต้องจัดการก็คือทำความสะอาดตำหนักท้ายวังร้างนี่พักอาศัยอยู่ในสถานที่สกปรกแน่นอนว่าวันหน้าย่อมเกิดโรคภัยมือเดียววาดบนอากาศเปิดระบบอัตโนมัติ หยิบเครื่องมือทำความสะอาดแบบง่ายออกมาอยู่ 3-4 อย่างจากคลังในมิติ และหนึ่งในนั้นก็คือเครื่องดูดฝุ่นอัตโนมัติ หญิงสาวจัดการปัดกวาดหยากไย่บนหลังคาและฝุ่นที่จับบนเครื่องใช้อันน้อยชิ้น เศษฝุ่นกระจายคละคลุ้ง จนทั้งตัวของเธอเต็มไปด้วยหยากไย่และผงฝุ่น ก่อนที่นิ้วเรียวจะกดเจ้าเครื่องดูดฝุ่นที่มีระบบเช็ดทำความสะอาดพื้นในตัวให้เริ่มทำงานต่อ“เหนื่อยชะมัด!!!”หลิ่งฟางเซียงทิ้งตัวลงนั่งบนโต๊ะเก้าอี้ไม้ชุดใหม่ที่เธอนำออกมาจากในคลังมิติ พลางรินชาขึ้นดื่มแก้กระหาย ทอดสายตามองดูเจ้าเครื่องดูดฝุ่นอัตโนมัติที่พ่วงระบบเช็ดทำความสะอาดทำงานแทนด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ“เทคโนโลยีสมัยใหม่ที่มาพร้อมความสะดวกสบาย มันดีเช่นนี้นี่เอง”ใช้เวลาเพียง 1 ชั่วยามห้องที่เต็มไปด้วยหยากไย่และผงฝุ่นราวกับเรือนร้างก็สะอาดหมดจด หลิ่งฟางเซียงวาดมืออีกครั้งเพื่อเก็บอุปกรณ

“พระชายา ทรงอยู่ที่ไหนหรือเพคะ!”“ข้าอยู่นี่!!!”เมื่อหันไปทางต้นเสียง ไป๋เหลียนฮวาก็แทบเข่าทรุด ศีรษะเล็กๆ ของพระชายาออกมาจากโอ่งกลมใบหนึ่ง ด้วยสภาพใบหน้ามอมแมม เสื้อผ้าเปรอะเปื้อน“พระชายา พระองค์ทรงเข้าไปทำอะไรในนั้นเพคะ”หลิ่งฟางเซียงยิ้มแห้งยังไม่ทันคิดหาคำอธิบายการกระทำของตนเองให้สาวใช้ตัวเล็กฟัง ไป๋เหลียนฮวาที่หันไปเห็นเมล็ดถั่วเขียวแช่น้ำอยู่ในถังจำนวนมากก็ร้องถามอย่างตกใจ“พระชายา!!! เหตุใดจึงทรงเอาถั่วเขียวมาแช่น้ำมากมายถึงเพียงนี้เล่าเพคะ”ไป๋เหลียนฮวามองเมล็ดถั่วเขียวด้วยดวงตาแดงก่ำ และเสียดาย ร่วมปีที่ใช้ชีวิตอยู่ในตำหนักท้ายวังแห่งนี้ แต่ละวันล้วนผ่านไปด้วยความหิวโหย เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายนำเมล็ดถั่วเขียวมาใช้อย่างสิ้นเปลืองก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้“พระชายาหากพระองค์ต้องการทำขนมถั่วเขียว ก็ไม่จำเป็นต้องใช้เมล็ดถั่วเขียวมากมายถึงเพียงนี้ ใช้เพียง 4 กำมือก็พอเพคะ”“ใครบอกว่าข้าจะทำขนม ข้าจะปลูกถั่วงอกต่างหาก”“ปลูกถั่วงอก!”หลิ่งฟางเซียงพยักหน้ารับคำของสาวใช้ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มสดใส เพียงแต่ประโยคต่อมาของนางกลับทำให้หญิงสาวถึงกับยิ้มแห้ง“ถั่วงอกคือสิ่งใดหรือเพคะ”ไม่นะ! ถั่วงอ

“มังกรเร้นกาย”เมื่อได้ยินชื่ออาหารจากปากหญิงสาว คิ้วหนาของเสี่ยวเอ้อร์ก็พลันขมวดเข้าหากัน ที่ร้านอาหารเฟิ่งหวงของเขามีอาหารมากมายจากหลากหลายท้องถิ่น แต่กลับไม่เคยได้ยินชื่ออาหารชนิดนี้ หญิงสาวผู้นี้แม้แต่ใบหน้าก็ไม่กล้าเปิดเผย บางทีอาจเป็นพวกที่จงใจมาก่อกวนร้านของเขา“ขออภัยแม่นาง ไม่ทราบว่าอาหารนี้เป็นของพื้นที่เขตใด และมีวิธีการทำอย่างไรหรือขอรับ”“เจ้ากำลังสงสัยคนของข้าหรือ”เซิ่นชิงหยวนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาที่จ้องมองไปยังเสี่ยวเอ้อร์นั้นกลับแข็งกร้าวดุดัน ชัดเจนถึงความไม่พอใจ“ขอคุณชายเซิ่นโปรดอภัย ข้าน้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้น”“แล้วเจ้าหมายความเช่นไร”ใบหน้าของเสี่ยวเอ้อร์พลันซีดเซียว แม้ว่าคุณชายเซิ่นจะเป็นคนมีหน้ามีตาและเป็นที่รู้จักของผู้คน ทว่าก็ไม่ได้หมายความว่าหญิงสาวผู้นี้จะไว้ใจได้ เพียงแต่ด้วยสถานะของเขาย่อมไม่อาจจะล่วงเกินคุณชายเซิ่นโดยตรง ขณะเดียวกันก็ไม่อาจปล่อยให้ผู้อื่นมาทำลายชื่อเสียงของร้านช่างเป็นสถานการณ์ที่ยากลำบากจริงๆหลิ่งฟางเซียงไม่ใช่คนโง่ย่อมรับรู้ได้ถึงการกระทำที่พยายามปกป้องของเซิ่นชิงหยวน ในใจของเธอจึงรู้สึกขอบคุณเขาเป็นอย่างยิ่ง ก่อน