ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง

ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-30
โดย:  ชงเมิ่งจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel12goodnovel
9.3
15 การให้คะแนน. 15 ความคิดเห็น
120บท
9.7Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

หลิ่งฟางเซียงพนักงานเดินเอกสารของบริษัทเซียวกรุ๊ป ยินยอมลงนามเข้าร่วมการทดลองทะลุมิติเพื่อแลกกับโบนัสสินปี 10,000 หยวน เพียงแต่ในคู่มือแจ้งว่าการทดลองนี้เป็นการทดลองทะลุมิตเพื่อย้ายร่างกายไปในยุคฮั่น อันเป็นยุคทองและมีความเจริญรุ่งเรืองที่สุดในประวัติศาสตร์ของจีน ทว่าทั้งที่ทำทุกอย่างตามขั้นตอน แต่เหตุใดรอบตัวจึงได้แตกต่างจากที่ทางบริษัทแจ้งขนาดนี้ ยุคทองและรุ่งเรืองอะไรกัน นี่มันบ้านร้างชัดๆ "อัพเดตข้อมูลโฮสต์" สิ้นเสียงประหลาดเรื่องราวต่างๆ ก็หลั่งไหลเข้ามาในความคิดราวกับสายน้ำหลาก นี่มันเรื่องอะไรกัน หลิ่งฟางเซียงพระสนมของอ๋องเฉิน แห่งแคว้นเซียว คือใครกันทำไมชื่อแซ่ถึงเหมือนนางราวกับคนเดียวกันเช่นนี้ แต่ที่ต้องตกใจก็คือ พระสนมน้อยผู้นี้ยังถูกเนรเทศมาท้ายวัง ใช้ชีวิตไม่ต่างจากสุนัขเลี้ยงที่ถูกทิ้ง สวรรค์นี่มันชะตาร้ายเกินไปหรือไม่!!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ เริ่มระบบ

朔夜(さくや)が出張から帰ってくる当日。私は彼を迎えに行く途中で、多重衝突事故に巻き込まれた。

救急車に運び込まれる際、看護師さんが私のスマホから朔夜の電話を鳴らしてくれた。

繋がった瞬間、電話の向こうから聞こえてきたのは、氷のように冷たい彼の声だった。

「ちょうど俺から連絡しようと思っていたところだ。

雫に輸血が必要だ。今すぐ来い」

私が何か答える間もなく、口から大量の血が溢れ出した。

看護師さんがスマホを耳に当て、切迫した声で言った。

「九条結乃(くじょう ゆの)さんのご家族ですか!?こちら中央病院の救急です。結乃さんが交通事故に遭い、大変危険な状態です。至急、病院へ来てください!」

電話の向こうで、朔夜は数秒沈黙した。

「……結乃、今度は何の茶番だ?

お前が何を企んでいようが知ったことか。今すぐここへ来い。

もし雫に万が一のことがあったら、ただじゃ済まさないぞ」

看護師さんが焦って声を張り上げた。

「結乃さんは本当に酷いお怪我で……!」

だが、言葉を遮るように朔夜が冷酷に言い放った。

「だったら死ぬ前に、あいつから血を全部抜け。でないと、俺が自らそこへ行って血を絞り出すぞ」

プツン、と電話が切れた。

ドクン、ドクンと胸の奥から湧き上がった大量の血が、喉と鼻腔を塞いでいく……

呼吸ができず、私は必死に血を飲み込もうとした。

薄れゆく意識の中で、私は思った。

血の通った人間が、どうしてこんなに残酷なことを言えるのだろう。

もし生き延びることができたら、あいつの血を全部抜いてやる。

そして、水鉄砲に入れて遊んでやるんだから。

しかし、私にその機会が訪れることはなかった。

私は、生き延びることができなかったのだ。

幽霊になった私は、ただあてもなく宙をフワフワと漂い始めた。

見下ろすと、看護師さんが何度も朔夜に電話をかけ直してくれていた。しかし、二度と繋がることはない。

朔夜はいつもそうだ。私に用件を伝えたら、それ以上は言わない。私が絶対に彼に逆らえないと分かっているからだ。

看護師さんは私の他の身内にも連絡を取ろうとしたが、当然誰も出ない。

私は幼い頃から身寄りがなく、孤児院で育った。

15歳の時に院長先生が亡くなり、朔夜の両親が私を九条家に引き取ってくれた。

ご両親は私をとても可愛がってくれたが、朔夜は私をひどく嫌っていた。

なぜなら、体が弱く倒れやすい彼の幼馴染――白鳥雫(しらとり しずく)が、私のことを嫌っていたから。

けれど、彼が私を追い出さなかったのもまた、雫のためだった。

彼は私をそばに置き、血液型が一致する私を、万が一の時に備えた雫専用の「生きた血液バンク」として扱ってきたのだ。

私には友達もいない。

今の私にとって、唯一の家族と呼べるのは朔夜だけだったのに。

……

看護師さんは結局誰とも連絡がつかず、最終的に私の遺体は霊安室へと安置された。

どうやら私の魂も、ここから離れられないらしい。

自分のあまりの悲惨さに、思わずぼやいてしまう。

「成仏できないなら、一生この病院から出られないのかな」

「それ、悲惨すぎない?」

ふと、12、3歳くらいの男の子の幽霊が、私のそばにフワリと漂ってきた。

私は限界まで目を見開き、鼓膜が破れそうなほどの悲鳴を上げた。

「お、お化けぇぇぇっ!?」

「えっ!? どこ、どこにお化けがいるの!?」

彼は私以上に怯えた様子で、慌てて辺りを見回した。

私はポカンとして、恐る恐る目の前の彼を指さした。

彼もポカンとし、しばし沈黙した後……現実を受け入れたようにハァとため息をついた。

「ごめん、幽霊歴が短すぎて、まだ自分が死んだことに慣れてなくてさ」

「……私も」

思わず相槌を打つと、先ほどまでの恐怖はあっさりと消え去ってしまった。

「あれ、お姉さん、もしかして『赤い服の怨霊』!?」

彼の視線につられてうつむくと、確かに私の着ているワンピースは真っ赤だった。

朔夜が「お前は赤が似合う」と言ったから。

それ以来、私のクローゼットは赤い服ばかりになっていたのだ。今日も彼を迎えに行くため、少しでも喜んでもらいたくて、彼が一番気に入っていたこの赤いワンピースを選んだ。

とはいえ、怨霊だなんてとんでもない。私はただの臆病な幽霊だ。

霊安室にズラリと並ぶ無数の遺体を見ていると、幽霊のくせに背筋がゾワゾワしてくる。

これ以上ここにはいられず、私は男の子の幽霊の手を引いて、慌てて霊安室を逃げ出した。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

ธมนณัฏฐ พันธุ
ธมนณัฏฐ พันธุ
งงค่ะ​ สลับกับเรื่องอื่น​ แล้วก็น่าจะสลับตอนด้วย
2026-02-04 18:25:01
1
0
Rosar Rose
Rosar Rose
ขอบคุณที่เขียนนิยายแนวคิดดีดีให้อ่านนะคะ
2026-02-02 09:31:16
0
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
งงตอนค่ะสลับกับเรื่องอะไรงงไปหมด
2026-02-01 02:42:50
1
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
สนุกค่ะติดตามกันยาวๆ
2026-01-29 20:40:16
0
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
มาให้กำลังใจไรท์ค่ะอัพเยอะอ่านสะใจค่ะ
2026-01-24 08:41:42
0
0
120
บทที่ 1 พระชายาท้ายวัง
หลิ่งฟางเซียงหยิบชามแบบมีฝาครอบ และตะเกียบออกมาจากคลังเก็บของในระบบอย่างละ 2 ชิ้น จากนั้นแกะบะหมี่สำเร็จรูปใส่ชามก่อนจะเทน้ำร้อนจนท่วม แล้วปิดปากถ้วยเอาไว้"เหลียนฮวา เจ้านับเลขได้หรือไม่""ได้เพคะ""เช่นนั้นนับ 1 ถึง 180 หากครบก็เปิดฝากินได้เลย""เพคะ"ท่าทางขานรับอย่างว่าง่าย ของสาวใช้ตัวน้อยทำให้หลิ่งฟางเซียงอดที่จะยิ้มกว้างอย่างพอใจไม่ได้ เธอโน้มใบหน้าลงประชิดคนที่กำลังนับเลขแล้วถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ"เจ้าไม่สงสัยหรือว่าข้าเอาของพวกนี้มาจากที่ไหน""หม่อมฉันไม่กล้าสงสัยพระชายาเพคะ""ดี!"ถึงแม้จะบอกว่าไม่สงสัยแต่ไป๋เหลียนฮวาที่เติบโตมากลับหลิ่งฟางเซียงย่อมมองออกถึงความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้"พระชายา หม่อมฉันนับถึง 180 แล้วเพคะ""เช่นนั้นก็เปิดฝากินกันเถิด"ดวงตาของไป๋เหลียนฮวาเบิกกว้าง มองคนที่นั่งลงบนพื้นตรงข้ามตนเอง เปิดฝาชามแล้วคีบบะหมี่ใส่ปากด้วยความแปลกใจ ถึงนางกับพระชายาจะเติบโตมาด้วยกัน แต่ก็มีสถานะเป็นนายบ่าว ทั้งชีวิตที่ผ่านมาอีกฝ่ายยึดมั่นถือตนเป็นที่สุด ทว่าตอนนี้กลับนั่งลงบนพื้นร่วมกินบะหมี่กับนาง อย่างไม่ถือตัว ช่างประหลาดนัก แต่เมื่อมองไปในชามตรงหน้าไป๋เหลียนฮวาก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 รับภารกิจ
"แจ้งเตือนจากระบบ!! แจ้งเตือนจากระบบ!!"เสียงที่ดังก้องขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้หลิ่งฟางเซียงที่พึ่งหลับไปได้เพียง 2 ชั่วยามสะดุ้งตื่น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น ลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางหงุดหงิดงัวเงีย ก่อนจะพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด"ทะลุมิติมาจริงๆ สินะ"ใบหน้างามหันไปมองเด็กชายที่นอนหลับอยู่ในผ้าห่อตัวผืนหนาบนเตียงด้านข้าง ก่อนจะวางลงบนหน้าผากเล็ก เมื่อคืนฝนตกอากาศเย็นเธอจึงกังวลว่าเด็กชายอาจจะโดนลมหนาวจนล้มป่วย ไม่คิดว่าเจ้าตัวน้อยร่างกายผอมแห้งคนนี้แท้จริงจะแข็งแกร่งไม่น้อยทีเดียว"แจ้งเตือนจากระบบ!! แจ้งเตือนจากระบบ!!"เสียงเตือนจากระบบอัตโนมัติในหัวดังรบกวนขึ้นอีกครั้ง หลิ่งฟางเซียงถอนหายใจยาวก่อนจะวาดมือขึ้นกลางอากาศ เพื่อเปิดระบบอัตโนมัติ"กรุณากดรับภารกิจที่ 2!! กรุณากดรับภารกิจที่ 2!! "ภารกิจใหม่อย่างนั้นหรือดีจริง! ใบหน้าที่หงุดหงิดจากการถูกรบกวนในยามเช้า แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มสดใสรีบกดปุ่มเพื่อดูภารกิจใหม่ในทันที มีภารกิจก็ย่อมมีผลคะแนน มีผลคะแนนก็สามารถแลกรับสิ่งของได้ตามที่ต้องการ เช่นนี้ชีวิตอันแสนรันทดของเธอก็จะสามารถผ่านไปได้อย่างสุขสบาย "ภารกิจที่ 2 ทำอาหารเลี้ยงคน"มีคนบ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 ผู้ร่วมชะตากรรม
หลังจากจัดการป้อนนมเด็กน้อยจนหลับไปอีกรอบ หลิ่งฟางเซียงก็เดินออกมาสำรวจรอบๆ เรือนอีกครั้ง พลันสายตาก็มองเห็นไป๋เหลียนฮวาที่นั่งงอตัวฟุบหลับอยู่ในซอกมุมหนึ่งของเรือน ท่าทางชวนน่าสงสารนี้ทำให้เธออดที่จะถอนหายใจยาวด้วยความเวทนาไม่ได้ เพราะเจ้านายตกต่ำ สาวใช้ข้างกายจึงยากลำบากไปด้วย นี่เป็นสัจจะธรรมในยุคอดีต ที่แม้แต่ในระบบเกมส์นี้ก็ไม่ยกเว้น เอาเถิดไม่ว่าระบบจะวางตัวละครหลิ่งฟางเซียงนี้ไว้อย่างไร ฉัน... จะแก้ไขมันเอง!!!หลิ่งฟางเซียงไม่ได้ปลุกไป๋เหลียนฮวา เพียงดึงโต๊ะลมและเก้าอี้สี่ตัวออกมาจากคลังเก็บของในมิติ แล้วยกอาหารที่ทำเสร็จเมื่อครู่ออกมา“พระชายา!”ไป๋เหลียนฮวาปรือตาตื่นมาเจ้านายก็ร้องอย่างตกใจ เป็นสาวใช้กลับตื่นทีหลังเจ้านายเรื่องนี้นับเป็นการกระทำที่ไม่ถูกต้อง ยิ่งมองเห็นอาหารบนโต๊ะกลางห้องในใจของนางก็ยิ่งรู้สึกผิด ไม่เพียงนอนหลับตื่นสาย ยังกลายเป็นภาระให้พระชายา ช่างน่าละอายใจนัก“หม่อมฉันผิดไปแล้ว ขอพระชายาทรงลงอาญาเพคะ”หลิ่งฟางเซียงเห็นสาวใช้คนสนิทเดินมาทิ้งตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าด้วยน้ำตาอาบแก้มก็รีบเข้าไปประคองคนในทันที“ลงอาญง อาญาอะไรกัน ที่ผ่านมาข้างกายข้ามีเพียงเจ้าที
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 เริ่มต้นชีวิตที่ดี
"พระชายา!! ทรงขึ้นไปทำอะไรบนหลังคาเพคะ""ย่อมต้องขึ้นมาซ่อมหลังคาน่ะสิ""ซ่อมหลังคา!"ไป๋เหลียนฮวาร้องรับอย่างตกใจจนเกือบจะทำองค์ชายน้อยในมือหลุดหล่นลงพื้น"ใช่น่ะสิหากไม่ซ่อมจะให้ในจวนเป็นอ่างรองน้ำฝนอีกหรือไง""แต่ว่า...""ไม่มีแต่ พาเสี่ยวอันไปนอนในเปลใต้ต้นสน แล้วมาช่วยส่งของให้ข้า"ไป๋เหลียนฮวาที่ตื่นตกใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่อาจจะนับได้ รีบหมุนตัวไปทางต้นสน ก่อนจะเบิกตากว้างอีกครั้ง มองดูเจ้าโครงไม้ลักษณะประหลาดตรงหน้าด้วยความสงสัยงุนงง หากแต่เมื่อได้ยินเสียงเร่งรัดของคนบนหลังคาก็รีบวางเด็กชายในอ้อมแขนลงบนฟูกเล็ก ตามคำสั่งของพระชายา แล้วหมุนตัวไปที่บันไดสูงเตรียมปีนขึ้นไปช่วยพระนางอีกแรง"เอ๋! เจ้าไม่ต้องขึ้นมา ยืนอยู่ตรงนั้นคอยหยิบของใส่ถังส่งให้ข้าก็พอ"หลิ่งฟางเซียงที่ตอนนี้ยืนอยู่บนหลังคาร้องบอก ก่อนจะค่อยๆ หย่อนถังไม้ที่ผูกเชือกลงมาจากหลังคา พลางชี้ให้สาวใช้หยิบของใส่กลับลงในถังก่อนจะสาวเชือกดึงกลับขึ้นไป แล้วเริ่มใส่ยาแนวอุดรอยรั่วตามหลังคา "พระชายา ระวังเพคะ!"ร่างเพรียวบางเดินปัดป่ายอุดรูมากมายด้วยความชำนาญ ในขณะที่ไป๋เหลียนฮวายืนประสานมือลุ้นจนตาแดงก่ำที่อย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 ความลับของเสี่ยวอัน
หลังจัดการเจ้าก้อนแป้งน้อยให้กินอิ่มนอนหลับแล้ว หลิ่งฟางเซียงก็วางเขาลงในเปลนอนที่มีมุ้งครอบกันไรฝุ่น เพราะต่อจากนี้สิ่งที่เธอต้องจัดการก็คือทำความสะอาดตำหนักท้ายวังร้างนี่พักอาศัยอยู่ในสถานที่สกปรกแน่นอนว่าวันหน้าย่อมเกิดโรคภัยมือเดียววาดบนอากาศเปิดระบบอัตโนมัติ หยิบเครื่องมือทำความสะอาดแบบง่ายออกมาอยู่ 3-4 อย่างจากคลังในมิติ และหนึ่งในนั้นก็คือเครื่องดูดฝุ่นอัตโนมัติ หญิงสาวจัดการปัดกวาดหยากไย่บนหลังคาและฝุ่นที่จับบนเครื่องใช้อันน้อยชิ้น เศษฝุ่นกระจายคละคลุ้ง จนทั้งตัวของเธอเต็มไปด้วยหยากไย่และผงฝุ่น ก่อนที่นิ้วเรียวจะกดเจ้าเครื่องดูดฝุ่นที่มีระบบเช็ดทำความสะอาดพื้นในตัวให้เริ่มทำงานต่อ“เหนื่อยชะมัด!!!”หลิ่งฟางเซียงทิ้งตัวลงนั่งบนโต๊ะเก้าอี้ไม้ชุดใหม่ที่เธอนำออกมาจากในคลังมิติ พลางรินชาขึ้นดื่มแก้กระหาย ทอดสายตามองดูเจ้าเครื่องดูดฝุ่นอัตโนมัติที่พ่วงระบบเช็ดทำความสะอาดทำงานแทนด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ“เทคโนโลยีสมัยใหม่ที่มาพร้อมความสะดวกสบาย มันดีเช่นนี้นี่เอง”ใช้เวลาเพียง 1 ชั่วยามห้องที่เต็มไปด้วยหยากไย่และผงฝุ่นราวกับเรือนร้างก็สะอาดหมดจด หลิ่งฟางเซียงวาดมืออีกครั้งเพื่อเก็บอุปกรณ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 ภารกิจใหม่
"แอ๊ะๆ !!"เด็กน้อยในเปลส่งเสียง ราวกับกำลังขานรับคำสอนของพระมารดา หลิ่งฟางเซียงเห็นแล้วก็อดที่จะจับแก้มตอบของเขาเบาๆ ไม่ได้"แอ๊ะๆ !!"เด็กน้อยในเปลส่งเสียง ราวกับกำลังขานรับคำสอนของพระมารดา หลิ่งฟางเซียงเห็นแล้วก็อดที่จะจับแก้มตอบของเขาเบาๆ ไม่ได้"หม่อมฉันจะรีบพาองค์ชายไปล้างตัวเปลี่ยนฉลองพระองค์ตัวใหม่เพคะ"กล่าวจบไป๋เหลียนฮวาก็รีบรับเด็กชาย หากแต่ในจังหวะที่จะเดินออกไป ตะกร้าไม้สานใบหนึ่งก็ถูกส่งมา ไป๋เหลียนฮวามองดูข้าวของภายในด้วยความสงสัย หลิ่งฟางเซียงจึงค่อยๆ อธิบายสิ่งต่างๆ โดยหยิบออกมาทีละชิ้น"สิ่งนี้เรียกว่าสบู่เหลว เหมือนเจ้าล้างตัวให้เสี่ยวอันแล้ว ก็ใช้สิ่งนี้ประมาณหนึ่งอุ้งมือ ถูลงบนตัวเขาให้ทั่ว แล้วล้างออกให้หมด"อธิบายสิ่งแรกจบมือเรียวขาวก็หยิบผ้าเนื้อหนานุ่มผืนต่อไปออกมา"สิ่งนี้เรียกว่าผ้าเช็ดตัว เมื่อเจ้าล้างสบู่บนตัวเสี่ยวอันหมดแล้วก็ใช้ผ้าผืนนี้ห่อตัวเขา แล้วนำน้ำยาสระผมขวดนี้เทใส่มาประมาณ 2 หยดชำระเส้นผมให้เขา""น้ำยาสระผมคือสิ่งใดหรือเพคะ""คือน้ำยาที่ช่วยทำความสะอาดเส้นผมและหนังศีรษะ แม้ว่าเสี่ยวอันจะยังเด็ก เส้นผมมีไม่มากแต่ก็ต้องดูแลหนังศรีษะให้สะอาด""หม่อ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 ผู้บุกเบิก
“พระชายา ทรงอยู่ที่ไหนหรือเพคะ!”“ข้าอยู่นี่!!!”เมื่อหันไปทางต้นเสียง ไป๋เหลียนฮวาก็แทบเข่าทรุด ศีรษะเล็กๆ ของพระชายาออกมาจากโอ่งกลมใบหนึ่ง ด้วยสภาพใบหน้ามอมแมม เสื้อผ้าเปรอะเปื้อน“พระชายา พระองค์ทรงเข้าไปทำอะไรในนั้นเพคะ”หลิ่งฟางเซียงยิ้มแห้งยังไม่ทันคิดหาคำอธิบายการกระทำของตนเองให้สาวใช้ตัวเล็กฟัง ไป๋เหลียนฮวาที่หันไปเห็นเมล็ดถั่วเขียวแช่น้ำอยู่ในถังจำนวนมากก็ร้องถามอย่างตกใจ“พระชายา!!! เหตุใดจึงทรงเอาถั่วเขียวมาแช่น้ำมากมายถึงเพียงนี้เล่าเพคะ”ไป๋เหลียนฮวามองเมล็ดถั่วเขียวด้วยดวงตาแดงก่ำ และเสียดาย ร่วมปีที่ใช้ชีวิตอยู่ในตำหนักท้ายวังแห่งนี้ แต่ละวันล้วนผ่านไปด้วยความหิวโหย เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายนำเมล็ดถั่วเขียวมาใช้อย่างสิ้นเปลืองก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้“พระชายาหากพระองค์ต้องการทำขนมถั่วเขียว ก็ไม่จำเป็นต้องใช้เมล็ดถั่วเขียวมากมายถึงเพียงนี้ ใช้เพียง 4 กำมือก็พอเพคะ”“ใครบอกว่าข้าจะทำขนม ข้าจะปลูกถั่วงอกต่างหาก”“ปลูกถั่วงอก!”หลิ่งฟางเซียงพยักหน้ารับคำของสาวใช้ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มสดใส เพียงแต่ประโยคต่อมาของนางกลับทำให้หญิงสาวถึงกับยิ้มแห้ง“ถั่วงอกคือสิ่งใดหรือเพคะ”ไม่นะ! ถั่วงอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 สหายออกนอกกำแพง
หลิ่งฟางเซียงเดินมาหยุดที่ริมกำแพงด้านหลังตำหนักมองความสูงของกำแพงตรงหน้าแล้วยกยิ้มกว้าง ก่อนจะเหวี่ยงเชือกปีนเขาในมือขึ้นไปบนขอบกำแพง ทดสอบดึงรั้งความมั่นคงของตะขอเกี่ยวแล้วค่อยๆ โหนตัวไต่ปีนขึ้นไปทีละขั้นด้วยความมั่นคง “พระชายา จะทรงทำอะไรเพคะ!!!”ไป๋เหลียนฮวาร้องเสียงดังลั่น พร้อมกับอ้าแขนกว้างเตรียมรับร่างของผู้เป็นนายหากอีกฝ่ายพลาดพลั้งร่วงหล่นลงมา “พระชายา ระวังเพคะ พระชายา!!!”เสียงร้องดังก้องของไป๋เหลียนฮวาทำให้ หลิ่งฟางเซียงหยุดชะงักถอนหายใจยาวก่อนจะหันมาพูดเสียงดุ“เหลียนฮวา หากเจ้ายังไม่หยุดโวยวาย ก็เตรียมรับศพของข้าข้อหาขัดพระบัญชาหนีออกไปได้เลย”ได้ยินคำขู่ของผู้เป็นนาย สาวใช้ตัวน้อยก็รีบยกมือขึ้นปิดริมฝีปากของตนเอง หลิ่งฟางเซียงมองท่าทางราวกับจะร้องไห้ของอีกฝ่ายแล้วก็อดที่จะสงสารไม่ได้ เพียงแต่ในชีวิตนี้ของนางยังต้องทำเรื่องราวอีกหลายอย่าง หากคนที่อยู่ข้างกายไม่มีความมั่นคงทางอารมณ์เช่นนี้อนาคตจะต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน ใช้เวลาไม่นานหลิ่งฟางเซียงก็ปีนข้ามกำแพงออกมาได้สำเร็จ และเพราะตำหนักของเธอนั้นอยู่ท้ายวัง ดังนั้นพื้นที่ด้านหลังกำแพงจึงเป็นเพียงพงหญ้ารกร้าง หลังจากสำร
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 สูตรลับของตระกูล
“มังกรเร้นกาย”เมื่อได้ยินชื่ออาหารจากปากหญิงสาว คิ้วหนาของเสี่ยวเอ้อร์ก็พลันขมวดเข้าหากัน ที่ร้านอาหารเฟิ่งหวงของเขามีอาหารมากมายจากหลากหลายท้องถิ่น แต่กลับไม่เคยได้ยินชื่ออาหารชนิดนี้ หญิงสาวผู้นี้แม้แต่ใบหน้าก็ไม่กล้าเปิดเผย บางทีอาจเป็นพวกที่จงใจมาก่อกวนร้านของเขา“ขออภัยแม่นาง ไม่ทราบว่าอาหารนี้เป็นของพื้นที่เขตใด และมีวิธีการทำอย่างไรหรือขอรับ”“เจ้ากำลังสงสัยคนของข้าหรือ”เซิ่นชิงหยวนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาที่จ้องมองไปยังเสี่ยวเอ้อร์นั้นกลับแข็งกร้าวดุดัน ชัดเจนถึงความไม่พอใจ“ขอคุณชายเซิ่นโปรดอภัย ข้าน้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้น”“แล้วเจ้าหมายความเช่นไร”ใบหน้าของเสี่ยวเอ้อร์พลันซีดเซียว แม้ว่าคุณชายเซิ่นจะเป็นคนมีหน้ามีตาและเป็นที่รู้จักของผู้คน ทว่าก็ไม่ได้หมายความว่าหญิงสาวผู้นี้จะไว้ใจได้ เพียงแต่ด้วยสถานะของเขาย่อมไม่อาจจะล่วงเกินคุณชายเซิ่นโดยตรง ขณะเดียวกันก็ไม่อาจปล่อยให้ผู้อื่นมาทำลายชื่อเสียงของร้านช่างเป็นสถานการณ์ที่ยากลำบากจริงๆหลิ่งฟางเซียงไม่ใช่คนโง่ย่อมรับรู้ได้ถึงการกระทำที่พยายามปกป้องของเซิ่นชิงหยวน ในใจของเธอจึงรู้สึกขอบคุณเขาเป็นอย่างยิ่ง ก่อน
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status