All Chapters of ข้าเป็นเพียงตัวประกอบ แต่ไฉนพระเอกถึงตามตื้อไม่เลิก: Chapter 21 - Chapter 30

แสงอรุณยามเช้าสาดส่องกระทบยอดเจดีย์ทองคำของวัดต้าฝู ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาสูงเสียดฟ้า นกกระเรียนขาวบินโฉบเฉี่ยวตัดกับท้องฟ้าสีคราม เป็นภาพที่งดงามราวกับภาพวาดพู่กันจีนแต่สำหรับซูจินเยว่ในยามนี้ ความงามตรงหน้าคือความทรมานดี ๆ นี่เอง"แฮ่ก แฮ่ก ท่านอ๋องพักก่อน ข้าจะตายแล้ว..."ซูจินเยว่ยืนหอบจนตัวโยน มือข้างหนึ่งเกาะราวบันได มืออีกข้างกุมหน้าอกที่หัวใจเต้นรัวเร็วราวกับจะกระเด็นหลุดออกมา ใบหน้าที่เคยขาวผ่องบัดนี้แดงก่ำและหยาดเหงื่อ"เพิ่งเดินมาได้ห้าสิบขั้นเองนะ" รุ่ยอ๋องเซียวจิ่งถิง ที่ยืนอยู่สูงกว่านางสามขั้นบันได หันกลับมามองด้วยสายตาขบขัน เขาดูผ่อนคลาย ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ไม่มีเหงื่อสักหยด ทั้งที่สวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มเต็มยศ"ห้า... ห้าสิบขั้นที่ไหน" ซูจินเยว่เถียงเสียงหลง "หม่อมฉันนับได้ห้าสิบเอ็ดขั้นแล้ว เหตุใดต้องสร้างบันไดเก้าร้อยเก้าสิบเก้าขั้นด้วย นี่มันทางขึ้นวัดหรือทางไปนรกกันแน่""ทางไปสวรรค์ต่างหาก" เซียวจิ่งถิงยิ้มมุมปาก "เขาว่ากันว่า ยิ่งลำบาก ยิ่งได้บุญมาก และถ้าคู่รักเดินจับมือกันขึ้นไปจนถึงยอดเขา จะครองรักกันยืนยาวชั่วฟ้าดินสลาย""ผู้ใดเป็นคู่รักท

"แหวะ!"เสียงอาเจียนโอ้กอ้ากดังลั่นสนั่นป่า ทำลายความเงียบสงบและบรรยากาศอันน่าเกรงขามของขบวนทัพองค์ชายแดนเหนือจนหมดสิ้นซูจินเยว่ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าซีดเป็นไก่ต้ม เกาะโคนต้นไม้ใหญ่แล้วปลดปล่อยทุกสิ่งที่กินเข้าไปเมื่อเช้าออกมาจนหมดไส้หมดพุง หลังจากที่ถูกอินทรีนรก หิ้วบินผาดโผนโจนทะยานข้ามภูเขามาสามลูก"หมดกัน" นางครวญคราง เช็ดปากด้วยแขนเสื้อผ้าไหมราคาแพง "สภาพตัวประกอบผู้เลอโฉม กลายเป็นศพเดินได้ไปแล้ว"เฮ่อเหลียนอี้ องค์ชายรัชทายาทแคว้นเป่ยเหยียน ยืนกอดอกมองดูว่าที่ชายาของตนด้วยสายตาที่อ่านยากจะหัวเราะก็เกรงใจ จะสมเพชก็ไม่ใช่"เจ้าอ่อนแอกว่าที่ข้าคิดนะ แม่นางซู" เขาเอ่ยพลางยื่นถุงหนังใส่น้ำให้ "แค่นั่งอินทรีย์ไม่กี่ชั่วยาม ถึงกับยืนไม่อยู่เชียวรึ"ซูจินเยว่รับถุงน้ำมาบ้วนปาก แล้วหันไปตวาดแว้ด "ไม่กี่ชั่วยามบ้านป๊ะป๋าท่านสิ! บินสูงขนาดนั้น ลมก็แรง หนาวก็หนาว แถมยังเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาเหมือนเล่นรถไฟเหาะตีลังกาที่น็อตหลุด! คนนะไม่ใช่กระสอบทราย!"นางสูดหายใจลึก พยายามทรงตัวให้ตรง แล้วมองสำรวจรอบกายที่นี่คือค่ายพักแรมชั่วคราวกลางหุบเขาลึก ชายแดนรอยต่อระหว่างแคว้นทั้งสอง กระโจมหนังสัตว์

ขบวนทัพของกองทัพเกราะดำที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมและน่าเกรงขามที่สุด กำลังเคลื่อนขบวนกลับสู่เมืองหลวงด้วยภาพที่แปลกตาที่สุดในประวัติศาสตร์ปกติแล้ว ทหารกล้าเหล่านี้มักจะแบกหัวศัตรู หรือลากจูงเชลยศึกกลับมาอย่างภาคภูมิแต่ในครานี้สิ่งที่อยู่บนบ่าและหลังม้าของพวกเขา กลับเป็นพรมขนสัตว์ม้วนใหญ่ แจกันทองคำใบยักษ์ หีบใส่เครื่องเงินเครื่องทอง และแม้กระทั่งโคมไฟระย้าที่ถอดมาจากกระโจมของเฮ่อเหลียนอี้"ระวังหน่อย แจกันนั่นลายครามนะ ถ้าแตกหักไปข้าจะหักเงินเดือนพวกเจ้า" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจของซูจินเยว่ ดังลอดออกมาจากรถม้าคันใหญ่ที่วิ่งอยู่กลางขบวนเหล่าทหารเกราะดำผู้เจนศึกต่างพากันเหงื่อตก ไม่ใช่เพราะหนักของ แต่เพราะเกรงกลัวว่าที่พระชายาผู้นี้เสียยิ่งกว่ากลัวท่านแม่ทัพ พวกเขาเพิ่งประจักษ์กับตาว่า นางคือสตรีที่สามารถสั่งให้ท่านอ๋องกวาดทรัพย์สินข้าศึกกลับบ้านได้ราวกับไปเดินจ่ายตลาดภายในรถม้าที่กว้างขวางและอบอุ่น เพราะปูด้วยพรมขนเสือขาวที่เพิ่งปล้นมา ซูจินเยว่นั่งพิงเบาะนุ่ม สร่างเมาเป็นปลิดทิ้งแล้ว นางกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดคราบเขม่าควันออกจากใบหน้าของบุรุษที่นั่งหลับตาพริ้มอยู่ข้าง ๆรุ่ยอ๋อง เซียว

ณ ภัตตาคารหม้อไฟแห่งสวรรค์ชั้นเจ็ด เสียงอึกทึกครึกโครมดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งถนน ผู้คนจำนวนมหาศาลเบียดเสียดกันอยู่หน้าร้านหม้อไฟของตระกูลซู ต่อแถวยาวเหยียดไปจนสุดหัวมุมถนน จนรถม้าแทบจะวิ่งผ่านไม่ได้สาเหตุของความโกลาหลนี้ ไม่ใช่เพราะมีการแจกให้กินฟรี หรือมีเมนูใหม่พิสดารแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะของดีที่อยู่ภายในร้านต่างหาก"เชิญทางนี้ขอรับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ แฝงไปด้วยความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งดังขึ้นต้อนรับลูกค้าเจ้าของเสียงคือบุรุษร่างสูงสง่า สวมชุดผ้าไหมสีดำเรียบหรู สวมผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตาที่มีสัญลักษณ์ของร้านปักอยู่บนหน้าอก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับเทพเจ้าสลักเสลานั้นเรียบเฉยไร้อารมณ์ ดวงตาคมกวาดมองลูกค้าที่ยืนตัวสั่นงก ๆ อยู่หน้าประตู"จะ จะกินหม้อไฟ หรือจะกิน เอ่อ..." ลูกค้าหนุ่มหน้าซีดเผือด พูดตะกุกตะกักเมื่อเจอรังสีอำมหิตของเด็กรับใช้คนใหม่รุ่ยอ๋อง เซียวจิ่งถิง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย"จะกินอะไร รีบสั่ง ข้าไม่มีเวลามายืนจ้องตากับเจ้าทั้งวัน""ขะ ขอรับ เอาชุดหมูสไลด์สองชุด แล้วก็ ขอโต๊ะที่ไกลจากท่านที่สุดขอรับ" ลูกค้ารีบวิ่งเข้าไปในร้านอย่างไม่คิดชีวิตซูจินเยว่ที่ยืนดีด

สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักราวกับกำลังชะล้างสิ่งสกปรกและความวุ่นวายในเมืองหลวงให้จางหายไป ภัตตาคารหม้อไฟสวรรค์ชั้นเจ็ดในยามบ่ายที่ฝนพรำเช่นนี้ ควรจะเงียบเหงา แต่กลับคลาคล่ำไปด้วยผู้คนยิ่งกว่าเดิม เพราะทุกคนต่างแสวงหาความอบอุ่นจากน้ำแกงรสเผ็ดร้อนและรอยยิ้มกระชากใจของเด็กรับแขกกิตติมศักดิ์"รับหมูสไลด์เพิ่มไหมขอรับ"เสียงทุ้มต่ำของรุ่ยอ๋อง เซียวจิ่งถิง ดังขึ้นที่โต๊ะของกลุ่มฮูหยินขุนนาง เขาเพียงแค่เอียงคอเล็กน้อยและยกมุมปากขึ้น ซึ่งถือว่าเป็นรอยยิ้มกว้างมากแล้วสำหรับเขาแล้ว บรรดาฮูหยินเหล่านั้นพากันหน้าแดงก่ำ มือไม้สั่นจนตะเกียบร่วงลงพื้น"ระ... รับเพคะ รับทั้งตัว เอ้ย รับทั้งถาดเลยเพคะ!"ซูจินเยว่นั่งมองภาพนั้นจากโต๊ะคิดเงินด้วยความรู้สึกหมั่นไส้แฝงด้วยความภาคภูมิใจ"ชิ... บริหารเสน่ห์เก่งจริงนะพ่อคุณ" นางบ่นพึมพำ พลางดีดลูกคิดเสียงดัง ราวกับกำลังระบายอารมณ์ลงบนเม็ดลูกคิดทองคำ"หึงรึ"จู่ๆ ใบหน้าหล่อเหลาก็โผล่มาตรงหน้า ซูจินเยว่สะดุ้งโหยง "หึงรึ ข้ากำลังคำนวณกำไรวันนี้ต่างหาก!" นางแก้ตัวขุ่น ๆ "แล้วท่านน่ะ เลิกทำตาหวานใส่ลูกค้าได้แล้ว น้ำแกงร้านข้าหวานจนเลี่ยนหมดแล้ว"เซียวจิ่งถิงหัวเราะ