ข้าเป็นเพียงตัวประกอบ แต่ไฉนพระเอกถึงตามตื้อไม่เลิก

ข้าเป็นเพียงตัวประกอบ แต่ไฉนพระเอกถึงตามตื้อไม่เลิก

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-05
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
38Bab
2.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ซูจินเยว่ หญิงสาวบ้างานในยุคปัจจุบัน ตื่นขึ้นมาในร่างของตัวประกอบ บุตรีคหบดีตระกูลซูที่รวยล้นฟ้า ในนิยายจุดจบของนางคือบ้านแตกสาแหรกขาดเพราะไปหลงรักพระเอก เป้าหมายใหม่ของนางคือ ใช้เงินแก้ปัญหา นอนกลิ้งบนกองเงินกองทอง และครองตัวเป็นโสด แต่ทว่ารุ่ยอ๋อง เซียวจิ่งถิง พระเอกผู้แสนเย็นชาและโหดเหี้ยม กลับเริ่มทำตัวแปลกไปแทนที่จะไปตามตื๊อ 'ฉู่เหยาเหยา' นางเอกต้นฉบับ เขากลับมาวนเวียนอยู่รอบกายซูจินเยว่ คอยจับผิดนางและแย่งขนมนางกิน! "ท่านอ๋อง... จวนอ๋องของท่านขัดสนเรื่องเสบียงหรือเพคะ เหตุใดจึงมาแย่งขนมดอกกุ้ยของข้า" "ขนมของเจ้าอร่อยกว่าขนมในจวนอ๋องของข้ามากนัก... และเจ้าก็น่าสนใจกว่าสตรีน่ารำคาญพวกนั้น"

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1/1 ตัวประกอบผู้มั่งคั่ง

***

~~SLOANE~~

***

I've been in love with my best friend, Finn Hartley, since we met in college ten years ago.

It's not like I'll ever tell him I have feelings for him. I know he doesn't see me that way. He probably won't ever see me that way.

Right now, we’re in his living room, and I’m holding him to my chest, listening to him sob.

That damn girlfriend of his has broken his heart again, the third time this year.

"I can't believe she did this to me, Sloane," Finn says.

I run my fingers through his hair, trying to ignore how good it feels.

"What exactly did she do?" I ask. "You still haven't told me."

"I don't know how to say it."

"Well, start from somewhere."

My patience is wearing thin. I've been here for hours, sacrificing my Saturday to watch him disintegrate.

I don't know why he bothers crying when he'll be back in her bed by next week anyway. They do this every damn time.

I should be more sympathetic, I know. But ten years of watching him chase after the same toxic woman tends to erode a person's sympathy.

"Delilah's not coming back, Slaone," he says. “She left me for good this time.”

"You know that's a lie."

"It's true. She's engaged. She sent me this digital wedding invitation, and I've been thinking about running my phone through a meat grinder."

That actually surprises me. Engaged? Delilah's getting married?

Finn pulls away from me, and I can finally see his face.

The stubble on his jaw has grown past the sexy phase into something wilder. His white t-shirt is rumpled and stained with what might be yesterday's dinner. I've never seen him this wrecked, and that's saying something.

He fumbles for his phone, fingers trembling as he pulls up the screen.

Then he thrusts the phone at me. There it is—a nauseating rose-gold invitation with flowing script announcing the union of Delilah Crestfield and some guy named Hunter. Eight weeks from now.

My heart skips several beats, a fluttering sensation spreading through my chest.

I bite the inside of my cheek to keep from smiling. This is the best news I've heard in years. The witch is finally, actually, genuinely out of the picture.

"Poor baby," I say, trying to sound sympathetic. "Did you know she was dating someone else?"

"I mean, it's Delilah. When has she ever been faithful?"

"You've got a point."

I hand him back his phone.

"I just can't believe she's leaving me, Sloane." He collapses back into the sofa, staring at the ceiling like it might offer some cosmic explanation.

"I find it hard to believe myself," I say.

My eyes trace his strong jaw, his lips, the eyelashes spiked with dried tears. I've memorized every inch of his face over the years, cataloged every expression. This one is new—complete and utter defeat.

It should make me sad to see him so broken, but all I can think is, ‘This is my chance.’

They've been lovers since high school, way before I came into Finn's life. Sometimes I wonder if that's the key to her hold on him—she knew him before I did, when he was just a boy with a fragile heart.

I've watched Delilah string him along, always knowing she'd come back for another round. The thought that she's finally cut him loose is both thrilling and terrifying. What happens to us now?

"Who am I without her, Sloane?" Finn asks.

"You're Finn Hartley. You'll be alright." I reach over to squeeze his knee.

“I can't be alright without Lila.”

"There are over eight billion people in this world, statistically. Just pick someone new."

"Statistically? You're such a nerd."

His words hurt. He's said it a million times before, his usual teasing about my cybersecurity analyst job, my love for random facts, and my collection of vintage sci-fi novels. But today it lands differently.

A nerd. That's all I am to him. Not a woman. Never a woman.

I stand abruptly, smoothing down my jeans and adjusting my glasses. I’ll show him just how wild I can be.

"You know what?" I say. "Let's go to a club and get wasted."

Finn looks at me like I've suggested we rob a bank. "You want to go to a club?"

"Yes."

"Have you ever been to a club before?"

He sits up straighter, some of the fog clearing from his eyes as he takes me in—plain Sloane in her weekend uniform of jeans and a faded band t-shirt, hair in its usual bob and bangs.

"Not exactly. But there'll be drinking and dancing. I bet it will be fun." I sound more confident than I feel. The truth is, clubs are my personal hell—loud music, sweaty strangers, overpriced drinks. But I'd walk through actual fire if it would make Finn smile again.

A slow grin spreads across his face. "Great," he says. "You're right. I need a distraction." He stands up, suddenly energized. "I’ll go put on something appropriate, and then we'll stop by your house so you can change out of whatever the hell you have on right now."

I look down at my outfit, suddenly self-conscious. "What's wrong with what I'm wearing?"

"Nothing, if we were going to a library book sale." He disappears into his bedroom, calling back, "Trust me, Sloane. Let's show Delilah what she's missing!"

I sink back onto the couch, already regretting my impulsive idea. What have I gotten myself into?

~~~

The club is everything I feared and worse.

The dress Finn insisted I wear—pulled from the back of my closet, a relic from a cousin's wedding three years ago—is too tight, too short, and making me painfully aware of body parts I usually manage to ignore.

We've been here for forty minutes.

Forty minutes of watching Finn transform into someone I barely recognize—throwing back shots at the bar.

Twenty minutes ago, he found a girl—a tall, willowy blonde in a dress that looks spray-painted onto her body. Amber. That's her name.

I stand awkwardly at the dance floor, nursing a watered-down vodka soda, watching Finn and Amber grind against each other in a way that should probably be illegal in public.

Her back is to his chest, her arms raised above her head, fingers tangled in his hair. His hands are on her hips, guiding her movements, his face buried in her neck.

I feel sick. I feel stupid. I feel painfully, obviously alone.

"Sloane?" Finn calls out. "You can't just stand there. Dance!"

"I don't know how to," I shout back.

Amber frowns at me. "Then why are you here?"

"To keep an eye on my best friend."

"Like a chaperone?"

"Yes," I say. "In case you try to slip him a roofie or something."

Finn looks embarrassed. "Just ignore her," he says to Amber, his arm tightening around her waist. "She's a control freak."

Amber snorts. "More like your mom."

"Big sister would be more appropriate," Finn corrects.

Amber's eyes rake over me in a way that makes my skin prickle. "She's hot though, with her bangs and screw-me glasses. A hot nerd."

Finn grimaces. "That's not a very comfortable image."

“Come on. Don't you see it?”

“See what?”

“You don't find her nerdish vibes stimulating?”

Finn is thankfully avoiding my eyes. “More dancing, less talking.”

"Seriously? You're not even a little tempted to see Sloane naked?"

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
38 Bab
ตอนที่ 1/1 ตัวประกอบผู้มั่งคั่ง
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้กฤษณาชั้นดีที่ถูกจุดในกระถางธูปทองคำสลักลายมังกรลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ปลุกให้สติที่ยังคงพร่ามัวของคนที่นอนอยู่บนเตียงค่อย ๆ กลับคืนมาความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่ความปวดเมื่อยจากการโหมงานหนักติดต่อกันสามวันสามคืนเพื่อปิดงบไตรมาส แต่กลับเป็นความนุ่มนวลอย่างน่าเหลือเชื่อที่โอบอุ้มแผ่นหลังของเธอเอาไว้ มันนุ่มเสียจนเธอคิดว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนปุยเมฆ ไม่ใช่ที่นอนราคาถูกในห้องเช่ารูหนูของตัวเอง"อือ..." เสียงครางแผ่วเบาหลุดรอดออกมาจากลำคอทันใดนั้นเองเสียงฝีเท้าแผ่วเบาหลายคู่ก็รีบตรงเข้ามาใกล้ ม่านมุ้งที่ถักทอจากเส้นไหมสีเงินยวงปักเลื่อมมุกเม็ดเล็กๆ ถูกเลิกขึ้นอย่างระมัดระวัง แสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาทำให้เธอต้องหยีตาลงเล็กน้อย"คุณหนูฟื้นแล้ว!""เร็วเข้า! ไปเรียนนายท่าน ไปเอาน้ำแกงรังนกตุ๋นโสมคนพันปีที่อุ่นไว้มาเดี๋ยวนี้"เสียงร้องเรียกด้วยความตื่นตระหนกแกมดีใจดังขึ้นรอบทิศทาง หญิงสาวบนเตียงพยายามลืมตาขึ้นมอง สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันสี่คน ที่กำลังมองมาด้วยแววตาห่วงใยอย่างสุดซึ้งเดี๋ยวก่อนนะ! นี่อะไรน่ะ หญิงสาวในชุดโบราณ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-12
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1/2 ตัวประกอบผู้มั่งคั่ง
จวนตระกูลซูนั้นกว้างใหญ่ราวกับวังหลวงขนาดย่อม มีสวนดอกไม้สี่ฤดู สระบัว ศาลาริมน้ำ และเรือนพักมากมายหลายสิบหลัง แต่สถานที่ที่ซูจินเยว่มุ่งมั่นจะไปให้ถึงที่สุดคือเรือนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางจวน ซึ่งมีการคุ้มกันแน่นหนาราวกับค่ายทหารเมื่อมาถึงหน้าประตูเหล็กบานมหึมา องครักษ์ร่างยักษ์สองคนที่เฝ้าอยู่ก็รีบโค้งคำนับ"คารวะคุณหนูใหญ่""เปิดประตู ข้าจะเข้าไปตรวจดูทรัพย์สินเงินทองว่ายังอยู่ดีมีสุขหรือไม่" ซูจินเยว่สั่งด้วยมาดของคุณหนูผู้เอาแต่ใจที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในความทรงจำของร่างนี้องครักษ์ลังเลเล็กน้อย "เอ่อ แต่นายท่านสั่งไว้ว่า...""ลูกรักของพ่อ เจ้าฟื้นแล้วหรือ พ่อเป็นห่วงแทบแย่" เสียงทุ้มกังวานดังมาจากด้านหลัง ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมเล็กน้อย ใบหน้ายิ้มแย้มแลดูใจดี สวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายเหรียญทอง รีบเดินเข้ามาหาเธอ เขาก็คือ ซูว่านซาน บิดาผู้มั่งคั่งและรักลูกสาวยิ่งชีพนั่นเอง"ท่านพ่อ!" ซูจินเยว่หันไปเรียกตามสัญชาตญาณ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแล่นเข้ามาในอก นี่สินะความรักของคนเป็นพ่อที่นางไม่ค่อยได้รับในชาติก่อนซูว่านซานรีบเข้ามาสำรวจลูกสาวด้วยความเป็นห่วง จับแขนจับไหล่ หมุนซ้า
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-12
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2/1 ขอทานรูปงาม
หลังจากตื่นขึ้นมาพบกับความจริงที่ว่าตนเองคือเศรษฐีนีอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ซูจินเยว่ก็ใช้เวลาในช่วงเช้าหมดไปกับการรื้อค้นตู้เสื้อผ้า"คุณหนูเจ้าคะ ชุดสีชมพูกลีบบัวปักลายผีเสื้อนี้เป็นผ้าไหมที่สั่งทอพิเศษจากแคว้นซู เหมาะกับท่านมากเลยเจ้าค่ะ" ชุนฮวา สาวใช้คนสนิทหยิบชุดที่ดูเบาบางพลิ้วไหวออกมานำเสนอซูจินเยว่มองดูแล้วส่ายหน้า "มันดูจืดชืดไปหน่อย ข้าอยากได้อะไรที่มัน... ดูมีบารมีมากกว่านี้""เช่นนั้นชุดสีแดงชาดปักดิ้นทองลายดอกโบตั๋นชุดนี้ล่ะเจ้าคะ" เซี่ยเหลียนหยิบอีกชุดที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา ทันทีที่ขยับแสงทองจากดิ้นที่ปักก็สะท้อนวิบวับจนแทบตาบอด"อืม... ค่อยดูสมฐานะขึ้นมาหน่อย แต่ว่าวันนี้ข้าจะออกไปเดินตลาด ไม่อยากให้เป็นจุดสนใจมากนัก เอาเป็นชุดสีฟ้าครามชุดนั้นก็แล้วกัน"นางชี้ไปที่ชุดสีฟ้าสดใสที่ดูเรียบง่ายที่สุดในตู้ แต่ความจริงแล้ว ชุดนั้นตัดเย็บจากผ้าไหมฟ้าครามที่ย้อมด้วยสมุนไพรหายาก ราคาต่อหนึ่งพับแลกกับข้าวสารได้ทั้งโรงเรือน แถมชายกระโปรงยังปักด้วยไข่มุกเม็ดเล็ก ๆ นับร้อยเม็ดซ่อนเอาไว้ให้เกิดเสียงกรุ๊งกริ๊งยามเดิน"เจ้าค่ะคุณหนู" สาวใช้รับคำสั่งอย่างกระตือรือร้นเมื่อแต่งตัวเสร็
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-12
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2/2 ขอทานรูปงาม
“รับไปสิ” ซูจินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ดูท่าทางเจ้าคงลำบากน่าดู เสื้อผ้าก็ขาด บาดเจ็บด้วยใช่หรือไม่ เอาเงินนี้ไปหาหมอแล้วก็หาอะไรกินเสียนะ"เซียวจิ่งถิงมุมปากกระตุก นางเห็นเขาเป็นขอทาน รุ่ยอ๋องผู้บัญชาการองครักษ์เกราะดำ กลายเป็นขอทานไปเสียแล้ว"ข้ามิใช่...""ไม่ต้องเกรงใจ!" ซูจินเย่ว์รีบตัดบท นางเข้าใจว่าคนหล่อมักจะมีศักดิ์ศรีค้ำคอ "ข้ารู้ว่าเจ้าคงอาย แต่ความหิวมันไม่เข้าใครออกใคร หน้าตาดีอย่างเจ้าไม่ควรมานั่งตากลมตายในตรอกนี้หรอกนะ เอ้านี่... เอาไปอีกก้อน!"เคร้ง!ทองคำอีกก้อนถูกโยนลงมาเพิ่มซูจินเยว่มองผลงานการทำทานของตัวเองด้วยความปลื้มปริ่ม นี่แหละวิถีคนรวย โยนเงินใส่ปัญหาเซียวจิ่งถิงกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโป่งที่ขมับ เกิดมาไม่เคยมีผู้ใดกล้าดูถูกเขาเช่นนี้มาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น แววตาที่นางมองเขา มันเต็มไปด้วยความเวทนาสงสารที่เขาเกลียดที่สุดเขาขยับตัวเตรียมจะลุกขึ้นเพื่อสั่งสอนนางให้รู้สำนึก แต่จังหวะที่ขยับแผลที่หน้าท้องก็เจ็บแปล๊บขึ้นมาจนต้องนิ่วหน้าซูจินเยว่เห็นดังนั้นก็ยิ่งเข้าใจผิด "อ๊ะ! เจ้าอย่าเพิ่งขยับ แผลเจ้าดูท่าจะลึกนะ เอาอย่างนี้"นางล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบข
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-12
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3/1 งานเลี้ยงชมบุปผา
หลังจากผ่านไปสามวัน ซูจินเยว่เริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ นางใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการวางแผนธุรกิจร้านหมูกระทะ โดยใช้พู่กันจีนวาดแบบแปลนเตาย่าง ซึ่งออกมาดูเหมือนจานบินเอเลี่ยนมากกว่าเตา และชิมขนมจากทั่วสารทิศเพื่อเฟ้นหาวัตถุดิบที่ดีที่สุดทว่า ความสงบสุขของนางก็ถูกรบกวนด้วยเทียบเชิญสีทองอร่ามที่ถูกส่งมาจากวังหลวง"งานเลี้ยงชมบุปผาของไทเฮา" ซูจินเยว่มองเทียบเชิญในมือด้วยสายตาเบื่อหน่าย พลางเคี้ยวเม็ดบัวเชื่อมแก้มตุ่ย"ใช่เจ้าค่ะคุณหนู" ชุนฮวา สาวใช้คนสนิทเอ่ยพร้อมรอยยิ้มตื่นเต้น "ปีนี้ไทเฮาทรงจัดงานยิ่งใหญ่กว่าทุกปี เชิญเหล่าคุณหนูจากตระกูลขุนนางและคหบดีทั่วเมืองหลวง เพื่อ... เอ่อ...""เพื่อหาพระชายาให้บรรดาองค์ชายและท่านอ๋องสินะ" ซูจินเยว่ต่อประโยคให้ ในนิยายงานเลี้ยงชมบุปผานี้คือฉากสำคัญที่ซูจินเยว่คนเก่า จะต้องไปสร้างเรื่องขายหน้าด้วยการพยายามเรียกร้องความสนใจจากรุ่ยอ๋อง จนถูกคนหัวเราะเยาะ และเป็นฉากที่ฉู่เหยาเหยา นางเอกของเรื่องจะได้แสดงความสามารถด้านดนตรีจนเป็นที่ถูกตาต้องใจพระเอก"น่าเบื่อชะมัด" ซูจินเยว่บ่นพึมพำ "ข้าไม่อยากไปเลย แกล้งป่วยได้หรือไม่""ไม่ได้นะเจ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-13
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3/2 งานเลี้ยงชมบุปผา
ความเงียบเข้าครอบงำเมื่อซูจินเยว่พูดจบ เหล่าคุณหนูคุณชายที่เคยชื่นชมฉู่เหยาเหยาต่างพากันนิ่งอึ้งฉู่เหยาเหยาหน้าแดงก่ำ เถียงไม่ออกเพราะไม่เคยพบเจอทฤษฎีเศรษฐศาสตร์กลางสวนดอกไม้มาก่อน "ข้า... ข้าเพียงแต่...""เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องคิดมาก" ซูจินเยว่ตบไหล่ฉู่เหยาเหยาเบา ๆ แต่หนักด้วยน้ำหนักกำไลทอง "ข้าเพียงอยากบอกว่า รสนิยมเป็นเรื่องส่วนบุคคล ผู้ใดชอบเรียบก็เรียบ ผู้ใดชอบหรูก็หรู อย่าเอามาตรฐานตัวเองมาตัดสินผู้อื่น มา ๆ กินขนมด้วยกันหรือไม่ อร่อยนะ ข้าซื้อมาแพงด้วย"นางยื่นจานขนมให้ ฉู่เหยาเหยายิ้มเจื่อน ปฏิเสธไม่ได้ ทำได้เพียงเอื้อมมือไปหยิบขนมในจานพร้อมเอ่ยขอบคุณตามมารยาทในขณะเดียวกัน ที่ศาลาริมน้ำอีกฝั่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล บุรุษหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดเต็มยศของรุ่ยอ๋อง เป็นชุดสีม่วงเข้มปักลายมังกร กำลังยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาคมกริบเซียวจิ่งถิง หรือ รุ่ยอ๋อง วันนี้เขาสลัดคราบขอทานที่มอมแมมออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสง่างามและกลิ่นอายสูงศักดิ์ที่กดข่มผู้คน"นั่นใช่คุณหนูซูหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ สตรีที่ช่วยท่านอ๋องไว้" องครักษ์คนสนิทกระซิบถาม"อืม... เป็นซูจินเยว่" เซียวจิ่งถิง
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-14
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4/1 แมวขโมย
หลังจากที่รุ่ยอ๋อง เซียวจิ่งถิงทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แล้วเดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผย ซูจินเยว่ก็นั่งตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นทองคำที่ถูกสาป วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่างไปล่องลอยอยู่เหนือศาลา"คุณหนูท่านเป็นอันใดไป หน้าซีดเชียว หรือว่าจะเป็นลมแดดเจ้าคะ" ชุนฮวารรีบเอายาดมสมุนไพรมาจ่อจมูกนางซูจินเยว่สูดกลิ่นสมุนไพรเข้าปอดเฮือกใหญ่ สติค่อย ๆ กลับคืนมาทีละนิด แต่ความตื่นตระหนกยังคงไม่จางหายเขาจำได้... เขาจำได้แม่นเลย!อีกทั้งยังจำประโยคเด็ดอย่าง ค่าอาหารตา ได้อีกด้วย!ในนิยายรุ่ยอ๋องขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าคิดเจ้าแค้น ใครทำเขาเจ็บหนึ่งส่วน เขาคืนสนองสิบส่วน แล้วนางที่บังอาจเห็นเขาเป็นขอทาน เอาเงินฟาดหัว แถมยังแทะโลมด้วยวาจา... นางจะโดนคืนสนองกี่ส่วนกัน ร้อยส่วนหรือว่าพันส่วนกัน"ข้า... ข้าอยากกลับบ้าน" นางครวญครางเสียงแผ่ว"กลับไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู" ชิวเยว่กระซิบเตือน "งานเพิ่งจะเริ่ม การแสดงของแม่นางฉู่กำลังจะเริ่มแล้ว หากกลับตอนนี้นั้นจะเป็นการเสียมารยาทเจ้าค่ะ"ซูจินเยว่เงยหน้ามองไปที่ลานแสดงกลางศาลาที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี ท่ามกลางความสนใจของทุกคน ฉู่เหยาเหยานางเอกของเรื่องกำลังนั่งประจำที่หน้
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-15
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4/2 แมวขโมย
“ชะ ชำระความรึเพคะ” นางพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "ระ... เรื่องอันใดเพคะ หม่อมฉันไม่เคยติดหนี้ท่านอ๋องนะเพคะ" นางทำไขสือ"อ้อ อย่างนั้นรึ" เซียวจิ่งถิงเลิกคิ้วถาม ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อหยิบก้อนทองคำสองก้อนออกมาวางกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อน บนก้อนทองสลักตราตระกูล ซู ชัดเจนเป็นหลักฐานชั้นดีในการมัดตัวผู้ร้าย"แล้วนี่คือสิ่งใด ค่าอาหารตา จากผู้ใดกันนะ" น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือกแต่แฝงแววหยอกเย้า "ข้าเพิ่งรู้ว่าค่าตัวของเชื้อพระวงศ์ตกอับ มีค่าแค่ทองสองก้อนนี้เอง"ซูจินเยว่เหงื่อแตกพลั่ก ๆ "เอ่อ คือ เรื่องนั้น... เรื่องนั้นเป็นความเข้าใจผิดเพคะ! หม่อมฉัน... หม่อมฉันสายตาสั้น! มองเห็นไม่ชัด! คิดว่าเป็น เอ่อ... ผู้ประสบภัย!""ผู้ประสบภัย" เซียวจิ่งถิงทวนคำ กลั้นขำจนไหล่สั่น "เจ้าเรียกขอทานว่าผู้ประสบภัยรึ ช่างสรรหาคำพูดนัก""หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ ยินดีรับโทษ" ซูจินเยว่ตัดสินใจยอมรับผิดเพื่อจบเรื่อง "ท่านอ๋องจะให้หม่อมฉันทำอันใดเพื่อเป็นการไถ่โทษ ว่ามาเลยเพคะ จะให้บริจาคเงินเข้ากองทัพ สร้างจวน สร้างตำหนัก หรือสร้างรูปปั้นทองคำให้ท่านอ๋อง ตระกูลซูจ่ายไหวทุกอย่างเลยเพคะ"เซียวจิ่งถิงหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-21
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5/1 แผนการล้มเหลว
หลังจากกลับมาจากงานเลี้ยงชมบุปผา ซูจินเยว่ก็นอนแผ่หลากลางเตียงทองคำของนางอย่างหมดแรง เครื่องประดับทองคำที่หนักอึ้งถูกปลดออกและกองไว้ข้างตัวราวกับชุดเกราะทหารผ่านศึก"คุณหนูเจ้าคะ ดื่มน้ำแกงรากบัวแก้ร้อนในสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ หน้าท่านแดงไปหมดแล้ว" ชุนฮวาประคองถ้วยน้ำแกงเข้ามาซูจินเยว่รับมาดื่มรวดเดียวหมด แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่"ชุนฮวา... ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า" นางหันไปมองหน้าสาวใช้ด้วยแววตาจริงจัง "เจ้าจงบอกข้ามาตามความจริงว่าบุรุษในเมืองหลวงนี้ เขาชอบสตรีแบบใด"ชุนฮวาทำท่านึก "ก็ต้องเป็นสตรีที่อ่อนหวาน เพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาท เชี่ยวชาญพิณ หมาก อักษร และภาพวาด พูดจาไพเราะ เดินเหินดั่งกิ่งหลิวกำลังลู่ลม... เอ่อ เหมือนแม่นางฉู่เหยาเหยาอย่างไรเล่าเจ้าคะ""ถูกต้อง!" ซูจินเยว่ดีดนิ้วเสียงดัง "นั่นคือความชอบพื้นฐานของบุรุษ แล้วถ้าข้าทำตัวตรงกันข้ามล่ะ""ตรงกันข้ามรึเจ้าคะ" ชุนฮวาเอียงคอถามอย่างสงสัย"ใช่! หยาบคาย ตะกละ พูดจาขวานผ่าซาก หน้าเงิน และไร้มารยาท" ดวงตาของซูจินเยว่เป็นประกาย "ถ้าข้าทำตัวเช่นนั้น รุ่ยอ๋องผู้สูงศักดิ์ย่อมต้องรังเกียจและเลิกยุ่งกับข้าอย่างแน่นอน"ในนิยายนั้นรุ่ย
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-21
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5/2 แผนการล้มเหลว
ในขณะที่แผนการกำลังจะล่มไม่เป็นท่า เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เด็กรับใช้ตัวน้อยของร้านที่ท่าทางดูซุ่มซ่าม เดินถือถาดน้ำชาผ่านมาใกล้โต๊ะของนาง ด้วยความรีบร้อนและตื่นเต้นที่เห็นรุ่ยอ๋อง เขาจึงสะดุดขาโต๊ะ ถาดน้ำชาร้อน ๆ ลอยละลิ่วกำลังจะรดลงบนศีรษะของซูจินเยว่ทว่าซูจินเยว่ที่มีไหวพริบดีและไม่อยากเสียโฉม นางไม่ได้หลบแต่กลับลุกขึ้นยืนแล้วใช้มือปัดถาดน้ำชาออกไปด้านข้าง เพื่อไม่ให้มันราดโดนตัวเองและสาวใช้ที่นั่งอยู่ข้างหลังเพล้ง!ถ้วยชาแตกกระจาย น้ำชาร้อนลวกมือของนางจนแดงเถือก"โอ๊ย!" ซูจินเยว่ร้องลั่น สะบัดมือรัว ๆ"คุณหนู!" สาวใช้ต่างพากันร้องหลงเด็กรับใช้หน้าซีดเผือด ตัวสั่นงก ๆ รีบคุกเข่าลงพร้อมกับโขกศีรษะลงบนพื้นอย่างแรง "ขะ... ข้าน้อยสมควรตาย! คุณหนูซูโปรดไว้ชีวิตด้วย!"ในยุคสมัยนี้การทำคุณหนูตระกูลใหญ่บาดเจ็บ โทษหนักสุดคือถูกโบยจนตาย และถูกขายออกไปเป็นทาสใช้แรงงานหนักซูจินเยว่กุมมือที่ปวดแสบปวดร้อน มองเด็กน้อยที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวสั่นเบา ๆ ด้วยความสงสาร นางลืมแผนการของตัวเองไปชั่วขณะ"ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!" นางตวาดเสียงดังเด็กรับใช้สะดุ้งตกใจ "ขะ... ข้าน้อย...""ข้าบอกให้ลุกขึ้น
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-21
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status