ข้าเป็นเพียงตัวประกอบ แต่ไฉนพระเอกถึงตามตื้อไม่เลิก

ข้าเป็นเพียงตัวประกอบ แต่ไฉนพระเอกถึงตามตื้อไม่เลิก

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-05
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
4 Peringkat. 4 Ulasan-ulasan
38Bab
6.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ซูจินเยว่ หญิงสาวบ้างานในยุคปัจจุบัน ตื่นขึ้นมาในร่างของตัวประกอบ บุตรีคหบดีตระกูลซูที่รวยล้นฟ้า ในนิยายจุดจบของนางคือบ้านแตกสาแหรกขาดเพราะไปหลงรักพระเอก เป้าหมายใหม่ของนางคือ ใช้เงินแก้ปัญหา นอนกลิ้งบนกองเงินกองทอง และครองตัวเป็นโสด แต่ทว่ารุ่ยอ๋อง เซียวจิ่งถิง พระเอกผู้แสนเย็นชาและโหดเหี้ยม กลับเริ่มทำตัวแปลกไปแทนที่จะไปตามตื๊อ 'ฉู่เหยาเหยา' นางเอกต้นฉบับ เขากลับมาวนเวียนอยู่รอบกายซูจินเยว่ คอยจับผิดนางและแย่งขนมนางกิน! "ท่านอ๋อง... จวนอ๋องของท่านขัดสนเรื่องเสบียงหรือเพคะ เหตุใดจึงมาแย่งขนมดอกกุ้ยของข้า" "ขนมของเจ้าอร่อยกว่าขนมในจวนอ๋องของข้ามากนัก... และเจ้าก็น่าสนใจกว่าสตรีน่ารำคาญพวกนั้น"

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1/1 ตัวประกอบผู้มั่งคั่ง

There is a lovely young girl who wants to visit one of the Hoka Estate's famed museums—the Hoka Estate is one of Hokada's wealthiest and most prosperous estates. The girl is standing now by one of the open windows, which she gained access to by picking the locks. She's standing there not just to visit the restricted area, but to visit the famous museum to steal something precious from the owner. She smoothly jumps to the window and performs a front flip. She straightens her leg so that her body will form a right angle in the air, and she manages to land on the floor like a professional gymnast who has mastered her skills.

She ran fast to close the distance on the thing she planned to take, but she saw a red light glowing that surrounded the whole area in an instant. At that moment, she knew that the red light was an alarm. If she makes one wrong move, she will be arrested by every security guard in the vicinity. She smiled secretly as if there was someone watching her-This is a piece of cake. She said, and she made a forward lunge to pass the first set of red lights without breaking the laser. She then balances herself by hopping on the floor and raising her foot to do a log roll, as she sprang forward to avoid another red light.

"Safety Laser, the security surveillance here is too poor and pretty basic!" She scoffs, continuing to rant about how stupid the owner of this place was to design such poor security as she stared at the priceless item she intended to take.

She spoke. "Finally, a wolf's head dagger" she attempted to grab the dagger. But when the dagger met her finger, she felt some strong forces rush into her body that caused her to step back and distort the red light to make it sound an alarm. In a blink of her eyes, she heard footsteps coming toward her. She immediately grabbed the wolf dagger again and didn't mind the strong forces that stopped her earlier by sending a thousand electric bolts to her system, making her tiny hair go up.

She only came back to consciousness when she heard a gunshot and saw all the guards pointing their guns at her. To avoid the bullets from the guard gun, she ran left fast, making a series of jumps, rolls, and plunges. She managed to avoid all the bullets, but on the other hand, there was a guy waiting for her, watching over-watching her every move. When the guy saw that this simple stealing and trespassing had a gun engagement, he jumped down from the top corner of the passageway in the museum, landing his two feet on the floor. Making consecutive jumps swiftly like an assassin, grabbing the head of the nearest person and tilting it 90 degrees. It goes the same for the other guards who tried to fire him and her.

The guy scolded the girl, "You are a pain in the ass, reckless as ever."

"I apologize for breaking our rules, to stay hidden and leave no trace."

He just held her hand tightly and told her to "Stop apologizing and hurry up!" before they could run, one of the guards saw them and aimed a gun at them.

The guard shouted on top of his lungs, "Don't try to run or I will shoot the two of you! " and called the attention of other guards "They're here!"

The girl just stared at the guy, giving him a look of defeat. But the guy just taps the top of her head like a child and smiles, giving her an "everything is okay" look. The guy abruptly grabbed the girl's arm, giving himself a space to turn around 360 degrees consecutively while swaying the girl, and the girl knew she need to kick those guards who tried to come closer. When the girl's feet met the floor, they looked around to see if anyone was still standing, and there they saw, "One more left standing," as the guy talked.

"Don't-don't move! I will really shoot you! " The one last standing managed to say those words even though he was shaking because of fear. Feared to the two people in front of him, who resemble a tiger and a tigress ready to devour their prey.

The girl didn't mind the warning, so she made a half-turn. She jumps straight up in the air while bending her knees, putting her two hands on both sides and lifting them back on top again to generate power, loading her leg and kicking the man to cause him to lose consciousness.

The guy clings to the railing, panting because of tiredness. They just ran from the museum to the nearest sea in Hoka Estate. "Are you sure you are okay?" The guy just snapped at the girl, bringing his posture back to normal.

"Yes, I'm alright. I'm the one who should ask you that."

"Devin", calling his name is all she can do and smile because of the unexplainable happiness she feels right now.

"I'm the one who protects you. Why ask me if I'm alright and oh?"

"Did you get it?!" he excitedly asked the woman, referring to the wolf's head dagger.

"Yes, of course! I've never failed to get what I wanted before! " She proudly said and started to stare at the crimson sky where birds were freely flying gracefully as if they were playing.

"Devin," she said again to get his attention, and he knew what she was going to say. He stared at the beautiful face of the girl she loved. She has this almond eye paired with an emerald green iris, a pointy nose, and delectable soft red lips.

"We both agreed that if we are done stealing this thing, we won't steal anything else, right? And stop putting our lives in danger for the organization" he said monotonously making her smile at the thought that he surely didn't forget it.

''Blair, do you really want me to run away with you?" he asked and cupped her face.

"Then give me the wolf's dagger. Let's give it to them and let's run away. " Without a thought, Blair gave the box to Devin, and Devin took it without hesitation.

"We got the wolf's dagger. They gave us what we wanted, and they won't stop us." She is sure they can get the freedom they want. She already planned it a long time ago.

"Bla---" before Devin could finish calling her name. She simply shushed Devin and pointed her finger at his lips to silence him for what he was about to say. She kissed him on the lips and hugged him afterward.

"We can settle on the place you want in Oka and watch the beautiful sky as we wait for our hair to turn gray. Having you in my life is enough for me, Devin." As a response, Devin just hugged her tightly, gripping the box in his hand as tears fell down his eyes while she was still hugging him. He pushed her away cause her to back away a little separating his body from her and there were no more tears visible in his eyes.

"You are naive. Do you think they let us leave without killing us? "You cannot leave without dying, Blair." 

"Yo-you stabbed me?" She was shocked at the thought that the guy she wanted to live with for the rest of her life had stabbed her in the chest. "What a pitty girl I am—I put all of my efforts into stealing the thing that would kill me and the guy I loved, hahaha," she said and laughed bitterly. She's confused right now, but the only thing she knows is that she was betrayed, and it is an insult to her.

The guy walked slowly toward her as she stepped back, and she had no way to go now. The railing caught her off guard, trapped her, and the only thing waiting on her back was the welcoming sea. "Don't try to escape. You'll die anyway." Devin said.

"I wish this was just a dream." She told herself, silently, and started to step back, letting her body fall into the sea. That made Devin run as fast as he can to catch Blair before she fall on the sea but fate didn't give him a chance to save Blair from falling.

"Blair! Blair!" She closed her eyes, letting herself drown in the sea, letting herself be fooled by the emotion coming from the voice of the guy she loved. He was screaming my name as if he was worried about me drowning and dying in the sea. If I fall into a different situation, maybe I will enjoy this one. The man I love is screaming at the top of his lungs, worried because I fell. But fate is cruel to me that's why I'm dying at the hand of my love.

When she started to feel dizzy and suffocated, the wolf's dagger that was used to stab her lit up, creating a circular lightning sign with the head of a wolf in the center of it, the light positioned at her back stopping her to drown deeper. She felt the force again. It was like a thousand bolts started to attack her nerves that caused her heart to beat so fast like she was having a heart attack. She could feel every beat of her heart and so she decided to open her eyes to see what was happening.

But in surprise, Blair covers herself using her two arms and bends her knees, making a fetus pose. She was surprised at the light rushing toward her as if it would cause havoc. The light would eat her- This is my end? she thought. But suddenly she gasped when the light was absorbed by her body.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
สนุกใช้คำได้ตลกน่ารักมาก จบดีขอบคุณคะ
2026-05-10 08:06:27
1
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
นางเอกเรื่องนี้ตลก น่ารักดี
2026-03-10 13:01:35
1
0
กฤษดาพร ส.
กฤษดาพร ส.
น่าจะเอาไปทำได้ซีรีย์นะคะ อยากรู้ว่าใครจะแสดงได้ดีเท่ากับนางเอกในนิยายนี้............
2026-03-03 15:12:08
1
0
กฤษดาพร ส.
กฤษดาพร ส.
สุดยอดความสนุก ครบทุกรส ............
2026-03-03 15:10:59
1
0
38 Bab
ตอนที่ 1/1 ตัวประกอบผู้มั่งคั่ง
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้กฤษณาชั้นดีที่ถูกจุดในกระถางธูปทองคำสลักลายมังกรลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ปลุกให้สติที่ยังคงพร่ามัวของคนที่นอนอยู่บนเตียงค่อย ๆ กลับคืนมาความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่ความปวดเมื่อยจากการโหมงานหนักติดต่อกันสามวันสามคืนเพื่อปิดงบไตรมาส แต่กลับเป็นความนุ่มนวลอย่างน่าเหลือเชื่อที่โอบอุ้มแผ่นหลังของเธอเอาไว้ มันนุ่มเสียจนเธอคิดว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนปุยเมฆ ไม่ใช่ที่นอนราคาถูกในห้องเช่ารูหนูของตัวเอง"อือ..." เสียงครางแผ่วเบาหลุดรอดออกมาจากลำคอทันใดนั้นเองเสียงฝีเท้าแผ่วเบาหลายคู่ก็รีบตรงเข้ามาใกล้ ม่านมุ้งที่ถักทอจากเส้นไหมสีเงินยวงปักเลื่อมมุกเม็ดเล็กๆ ถูกเลิกขึ้นอย่างระมัดระวัง แสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาทำให้เธอต้องหยีตาลงเล็กน้อย"คุณหนูฟื้นแล้ว!""เร็วเข้า! ไปเรียนนายท่าน ไปเอาน้ำแกงรังนกตุ๋นโสมคนพันปีที่อุ่นไว้มาเดี๋ยวนี้"เสียงร้องเรียกด้วยความตื่นตระหนกแกมดีใจดังขึ้นรอบทิศทาง หญิงสาวบนเตียงพยายามลืมตาขึ้นมอง สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันสี่คน ที่กำลังมองมาด้วยแววตาห่วงใยอย่างสุดซึ้งเดี๋ยวก่อนนะ! นี่อะไรน่ะ หญิงสาวในชุดโบราณ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-12
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1/2 ตัวประกอบผู้มั่งคั่ง
จวนตระกูลซูนั้นกว้างใหญ่ราวกับวังหลวงขนาดย่อม มีสวนดอกไม้สี่ฤดู สระบัว ศาลาริมน้ำ และเรือนพักมากมายหลายสิบหลัง แต่สถานที่ที่ซูจินเยว่มุ่งมั่นจะไปให้ถึงที่สุดคือเรือนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางจวน ซึ่งมีการคุ้มกันแน่นหนาราวกับค่ายทหารเมื่อมาถึงหน้าประตูเหล็กบานมหึมา องครักษ์ร่างยักษ์สองคนที่เฝ้าอยู่ก็รีบโค้งคำนับ"คารวะคุณหนูใหญ่""เปิดประตู ข้าจะเข้าไปตรวจดูทรัพย์สินเงินทองว่ายังอยู่ดีมีสุขหรือไม่" ซูจินเยว่สั่งด้วยมาดของคุณหนูผู้เอาแต่ใจที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในความทรงจำของร่างนี้องครักษ์ลังเลเล็กน้อย "เอ่อ แต่นายท่านสั่งไว้ว่า...""ลูกรักของพ่อ เจ้าฟื้นแล้วหรือ พ่อเป็นห่วงแทบแย่" เสียงทุ้มกังวานดังมาจากด้านหลัง ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมเล็กน้อย ใบหน้ายิ้มแย้มแลดูใจดี สวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายเหรียญทอง รีบเดินเข้ามาหาเธอ เขาก็คือ ซูว่านซาน บิดาผู้มั่งคั่งและรักลูกสาวยิ่งชีพนั่นเอง"ท่านพ่อ!" ซูจินเยว่หันไปเรียกตามสัญชาตญาณ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแล่นเข้ามาในอก นี่สินะความรักของคนเป็นพ่อที่นางไม่ค่อยได้รับในชาติก่อนซูว่านซานรีบเข้ามาสำรวจลูกสาวด้วยความเป็นห่วง จับแขนจับไหล่ หมุนซ้า
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-12
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2/1 ขอทานรูปงาม
หลังจากตื่นขึ้นมาพบกับความจริงที่ว่าตนเองคือเศรษฐีนีอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ซูจินเยว่ก็ใช้เวลาในช่วงเช้าหมดไปกับการรื้อค้นตู้เสื้อผ้า"คุณหนูเจ้าคะ ชุดสีชมพูกลีบบัวปักลายผีเสื้อนี้เป็นผ้าไหมที่สั่งทอพิเศษจากแคว้นซู เหมาะกับท่านมากเลยเจ้าค่ะ" ชุนฮวา สาวใช้คนสนิทหยิบชุดที่ดูเบาบางพลิ้วไหวออกมานำเสนอซูจินเยว่มองดูแล้วส่ายหน้า "มันดูจืดชืดไปหน่อย ข้าอยากได้อะไรที่มัน... ดูมีบารมีมากกว่านี้""เช่นนั้นชุดสีแดงชาดปักดิ้นทองลายดอกโบตั๋นชุดนี้ล่ะเจ้าคะ" เซี่ยเหลียนหยิบอีกชุดที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา ทันทีที่ขยับแสงทองจากดิ้นที่ปักก็สะท้อนวิบวับจนแทบตาบอด"อืม... ค่อยดูสมฐานะขึ้นมาหน่อย แต่ว่าวันนี้ข้าจะออกไปเดินตลาด ไม่อยากให้เป็นจุดสนใจมากนัก เอาเป็นชุดสีฟ้าครามชุดนั้นก็แล้วกัน"นางชี้ไปที่ชุดสีฟ้าสดใสที่ดูเรียบง่ายที่สุดในตู้ แต่ความจริงแล้ว ชุดนั้นตัดเย็บจากผ้าไหมฟ้าครามที่ย้อมด้วยสมุนไพรหายาก ราคาต่อหนึ่งพับแลกกับข้าวสารได้ทั้งโรงเรือน แถมชายกระโปรงยังปักด้วยไข่มุกเม็ดเล็ก ๆ นับร้อยเม็ดซ่อนเอาไว้ให้เกิดเสียงกรุ๊งกริ๊งยามเดิน"เจ้าค่ะคุณหนู" สาวใช้รับคำสั่งอย่างกระตือรือร้นเมื่อแต่งตัวเสร็
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-12
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2/2 ขอทานรูปงาม
“รับไปสิ” ซูจินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ดูท่าทางเจ้าคงลำบากน่าดู เสื้อผ้าก็ขาด บาดเจ็บด้วยใช่หรือไม่ เอาเงินนี้ไปหาหมอแล้วก็หาอะไรกินเสียนะ"เซียวจิ่งถิงมุมปากกระตุก นางเห็นเขาเป็นขอทาน รุ่ยอ๋องผู้บัญชาการองครักษ์เกราะดำ กลายเป็นขอทานไปเสียแล้ว"ข้ามิใช่...""ไม่ต้องเกรงใจ!" ซูจินเย่ว์รีบตัดบท นางเข้าใจว่าคนหล่อมักจะมีศักดิ์ศรีค้ำคอ "ข้ารู้ว่าเจ้าคงอาย แต่ความหิวมันไม่เข้าใครออกใคร หน้าตาดีอย่างเจ้าไม่ควรมานั่งตากลมตายในตรอกนี้หรอกนะ เอ้านี่... เอาไปอีกก้อน!"เคร้ง!ทองคำอีกก้อนถูกโยนลงมาเพิ่มซูจินเยว่มองผลงานการทำทานของตัวเองด้วยความปลื้มปริ่ม นี่แหละวิถีคนรวย โยนเงินใส่ปัญหาเซียวจิ่งถิงกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโป่งที่ขมับ เกิดมาไม่เคยมีผู้ใดกล้าดูถูกเขาเช่นนี้มาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น แววตาที่นางมองเขา มันเต็มไปด้วยความเวทนาสงสารที่เขาเกลียดที่สุดเขาขยับตัวเตรียมจะลุกขึ้นเพื่อสั่งสอนนางให้รู้สำนึก แต่จังหวะที่ขยับแผลที่หน้าท้องก็เจ็บแปล๊บขึ้นมาจนต้องนิ่วหน้าซูจินเยว่เห็นดังนั้นก็ยิ่งเข้าใจผิด "อ๊ะ! เจ้าอย่าเพิ่งขยับ แผลเจ้าดูท่าจะลึกนะ เอาอย่างนี้"นางล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบข
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-12
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3/1 งานเลี้ยงชมบุปผา
หลังจากผ่านไปสามวัน ซูจินเยว่เริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ นางใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการวางแผนธุรกิจร้านหมูกระทะ โดยใช้พู่กันจีนวาดแบบแปลนเตาย่าง ซึ่งออกมาดูเหมือนจานบินเอเลี่ยนมากกว่าเตา และชิมขนมจากทั่วสารทิศเพื่อเฟ้นหาวัตถุดิบที่ดีที่สุดทว่า ความสงบสุขของนางก็ถูกรบกวนด้วยเทียบเชิญสีทองอร่ามที่ถูกส่งมาจากวังหลวง"งานเลี้ยงชมบุปผาของไทเฮา" ซูจินเยว่มองเทียบเชิญในมือด้วยสายตาเบื่อหน่าย พลางเคี้ยวเม็ดบัวเชื่อมแก้มตุ่ย"ใช่เจ้าค่ะคุณหนู" ชุนฮวา สาวใช้คนสนิทเอ่ยพร้อมรอยยิ้มตื่นเต้น "ปีนี้ไทเฮาทรงจัดงานยิ่งใหญ่กว่าทุกปี เชิญเหล่าคุณหนูจากตระกูลขุนนางและคหบดีทั่วเมืองหลวง เพื่อ... เอ่อ...""เพื่อหาพระชายาให้บรรดาองค์ชายและท่านอ๋องสินะ" ซูจินเยว่ต่อประโยคให้ ในนิยายงานเลี้ยงชมบุปผานี้คือฉากสำคัญที่ซูจินเยว่คนเก่า จะต้องไปสร้างเรื่องขายหน้าด้วยการพยายามเรียกร้องความสนใจจากรุ่ยอ๋อง จนถูกคนหัวเราะเยาะ และเป็นฉากที่ฉู่เหยาเหยา นางเอกของเรื่องจะได้แสดงความสามารถด้านดนตรีจนเป็นที่ถูกตาต้องใจพระเอก"น่าเบื่อชะมัด" ซูจินเยว่บ่นพึมพำ "ข้าไม่อยากไปเลย แกล้งป่วยได้หรือไม่""ไม่ได้นะเจ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-13
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3/2 งานเลี้ยงชมบุปผา
ความเงียบเข้าครอบงำเมื่อซูจินเยว่พูดจบ เหล่าคุณหนูคุณชายที่เคยชื่นชมฉู่เหยาเหยาต่างพากันนิ่งอึ้งฉู่เหยาเหยาหน้าแดงก่ำ เถียงไม่ออกเพราะไม่เคยพบเจอทฤษฎีเศรษฐศาสตร์กลางสวนดอกไม้มาก่อน "ข้า... ข้าเพียงแต่...""เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องคิดมาก" ซูจินเยว่ตบไหล่ฉู่เหยาเหยาเบา ๆ แต่หนักด้วยน้ำหนักกำไลทอง "ข้าเพียงอยากบอกว่า รสนิยมเป็นเรื่องส่วนบุคคล ผู้ใดชอบเรียบก็เรียบ ผู้ใดชอบหรูก็หรู อย่าเอามาตรฐานตัวเองมาตัดสินผู้อื่น มา ๆ กินขนมด้วยกันหรือไม่ อร่อยนะ ข้าซื้อมาแพงด้วย"นางยื่นจานขนมให้ ฉู่เหยาเหยายิ้มเจื่อน ปฏิเสธไม่ได้ ทำได้เพียงเอื้อมมือไปหยิบขนมในจานพร้อมเอ่ยขอบคุณตามมารยาทในขณะเดียวกัน ที่ศาลาริมน้ำอีกฝั่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล บุรุษหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดเต็มยศของรุ่ยอ๋อง เป็นชุดสีม่วงเข้มปักลายมังกร กำลังยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาคมกริบเซียวจิ่งถิง หรือ รุ่ยอ๋อง วันนี้เขาสลัดคราบขอทานที่มอมแมมออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสง่างามและกลิ่นอายสูงศักดิ์ที่กดข่มผู้คน"นั่นใช่คุณหนูซูหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ สตรีที่ช่วยท่านอ๋องไว้" องครักษ์คนสนิทกระซิบถาม"อืม... เป็นซูจินเยว่" เซียวจิ่งถิง
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-14
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4/1 แมวขโมย
หลังจากที่รุ่ยอ๋อง เซียวจิ่งถิงทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แล้วเดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผย ซูจินเยว่ก็นั่งตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นทองคำที่ถูกสาป วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่างไปล่องลอยอยู่เหนือศาลา"คุณหนูท่านเป็นอันใดไป หน้าซีดเชียว หรือว่าจะเป็นลมแดดเจ้าคะ" ชุนฮวารรีบเอายาดมสมุนไพรมาจ่อจมูกนางซูจินเยว่สูดกลิ่นสมุนไพรเข้าปอดเฮือกใหญ่ สติค่อย ๆ กลับคืนมาทีละนิด แต่ความตื่นตระหนกยังคงไม่จางหายเขาจำได้... เขาจำได้แม่นเลย!อีกทั้งยังจำประโยคเด็ดอย่าง ค่าอาหารตา ได้อีกด้วย!ในนิยายรุ่ยอ๋องขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าคิดเจ้าแค้น ใครทำเขาเจ็บหนึ่งส่วน เขาคืนสนองสิบส่วน แล้วนางที่บังอาจเห็นเขาเป็นขอทาน เอาเงินฟาดหัว แถมยังแทะโลมด้วยวาจา... นางจะโดนคืนสนองกี่ส่วนกัน ร้อยส่วนหรือว่าพันส่วนกัน"ข้า... ข้าอยากกลับบ้าน" นางครวญครางเสียงแผ่ว"กลับไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู" ชิวเยว่กระซิบเตือน "งานเพิ่งจะเริ่ม การแสดงของแม่นางฉู่กำลังจะเริ่มแล้ว หากกลับตอนนี้นั้นจะเป็นการเสียมารยาทเจ้าค่ะ"ซูจินเยว่เงยหน้ามองไปที่ลานแสดงกลางศาลาที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี ท่ามกลางความสนใจของทุกคน ฉู่เหยาเหยานางเอกของเรื่องกำลังนั่งประจำที่หน้
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-15
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4/2 แมวขโมย
“ชะ ชำระความรึเพคะ” นางพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "ระ... เรื่องอันใดเพคะ หม่อมฉันไม่เคยติดหนี้ท่านอ๋องนะเพคะ" นางทำไขสือ"อ้อ อย่างนั้นรึ" เซียวจิ่งถิงเลิกคิ้วถาม ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อหยิบก้อนทองคำสองก้อนออกมาวางกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อน บนก้อนทองสลักตราตระกูล ซู ชัดเจนเป็นหลักฐานชั้นดีในการมัดตัวผู้ร้าย"แล้วนี่คือสิ่งใด ค่าอาหารตา จากผู้ใดกันนะ" น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือกแต่แฝงแววหยอกเย้า "ข้าเพิ่งรู้ว่าค่าตัวของเชื้อพระวงศ์ตกอับ มีค่าแค่ทองสองก้อนนี้เอง"ซูจินเยว่เหงื่อแตกพลั่ก ๆ "เอ่อ คือ เรื่องนั้น... เรื่องนั้นเป็นความเข้าใจผิดเพคะ! หม่อมฉัน... หม่อมฉันสายตาสั้น! มองเห็นไม่ชัด! คิดว่าเป็น เอ่อ... ผู้ประสบภัย!""ผู้ประสบภัย" เซียวจิ่งถิงทวนคำ กลั้นขำจนไหล่สั่น "เจ้าเรียกขอทานว่าผู้ประสบภัยรึ ช่างสรรหาคำพูดนัก""หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ ยินดีรับโทษ" ซูจินเยว่ตัดสินใจยอมรับผิดเพื่อจบเรื่อง "ท่านอ๋องจะให้หม่อมฉันทำอันใดเพื่อเป็นการไถ่โทษ ว่ามาเลยเพคะ จะให้บริจาคเงินเข้ากองทัพ สร้างจวน สร้างตำหนัก หรือสร้างรูปปั้นทองคำให้ท่านอ๋อง ตระกูลซูจ่ายไหวทุกอย่างเลยเพคะ"เซียวจิ่งถิงหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-21
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5/1 แผนการล้มเหลว
หลังจากกลับมาจากงานเลี้ยงชมบุปผา ซูจินเยว่ก็นอนแผ่หลากลางเตียงทองคำของนางอย่างหมดแรง เครื่องประดับทองคำที่หนักอึ้งถูกปลดออกและกองไว้ข้างตัวราวกับชุดเกราะทหารผ่านศึก"คุณหนูเจ้าคะ ดื่มน้ำแกงรากบัวแก้ร้อนในสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ หน้าท่านแดงไปหมดแล้ว" ชุนฮวาประคองถ้วยน้ำแกงเข้ามาซูจินเยว่รับมาดื่มรวดเดียวหมด แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่"ชุนฮวา... ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า" นางหันไปมองหน้าสาวใช้ด้วยแววตาจริงจัง "เจ้าจงบอกข้ามาตามความจริงว่าบุรุษในเมืองหลวงนี้ เขาชอบสตรีแบบใด"ชุนฮวาทำท่านึก "ก็ต้องเป็นสตรีที่อ่อนหวาน เพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาท เชี่ยวชาญพิณ หมาก อักษร และภาพวาด พูดจาไพเราะ เดินเหินดั่งกิ่งหลิวกำลังลู่ลม... เอ่อ เหมือนแม่นางฉู่เหยาเหยาอย่างไรเล่าเจ้าคะ""ถูกต้อง!" ซูจินเยว่ดีดนิ้วเสียงดัง "นั่นคือความชอบพื้นฐานของบุรุษ แล้วถ้าข้าทำตัวตรงกันข้ามล่ะ""ตรงกันข้ามรึเจ้าคะ" ชุนฮวาเอียงคอถามอย่างสงสัย"ใช่! หยาบคาย ตะกละ พูดจาขวานผ่าซาก หน้าเงิน และไร้มารยาท" ดวงตาของซูจินเยว่เป็นประกาย "ถ้าข้าทำตัวเช่นนั้น รุ่ยอ๋องผู้สูงศักดิ์ย่อมต้องรังเกียจและเลิกยุ่งกับข้าอย่างแน่นอน"ในนิยายนั้นรุ่ย
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-21
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5/2 แผนการล้มเหลว
ในขณะที่แผนการกำลังจะล่มไม่เป็นท่า เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เด็กรับใช้ตัวน้อยของร้านที่ท่าทางดูซุ่มซ่าม เดินถือถาดน้ำชาผ่านมาใกล้โต๊ะของนาง ด้วยความรีบร้อนและตื่นเต้นที่เห็นรุ่ยอ๋อง เขาจึงสะดุดขาโต๊ะ ถาดน้ำชาร้อน ๆ ลอยละลิ่วกำลังจะรดลงบนศีรษะของซูจินเยว่ทว่าซูจินเยว่ที่มีไหวพริบดีและไม่อยากเสียโฉม นางไม่ได้หลบแต่กลับลุกขึ้นยืนแล้วใช้มือปัดถาดน้ำชาออกไปด้านข้าง เพื่อไม่ให้มันราดโดนตัวเองและสาวใช้ที่นั่งอยู่ข้างหลังเพล้ง!ถ้วยชาแตกกระจาย น้ำชาร้อนลวกมือของนางจนแดงเถือก"โอ๊ย!" ซูจินเยว่ร้องลั่น สะบัดมือรัว ๆ"คุณหนู!" สาวใช้ต่างพากันร้องหลงเด็กรับใช้หน้าซีดเผือด ตัวสั่นงก ๆ รีบคุกเข่าลงพร้อมกับโขกศีรษะลงบนพื้นอย่างแรง "ขะ... ข้าน้อยสมควรตาย! คุณหนูซูโปรดไว้ชีวิตด้วย!"ในยุคสมัยนี้การทำคุณหนูตระกูลใหญ่บาดเจ็บ โทษหนักสุดคือถูกโบยจนตาย และถูกขายออกไปเป็นทาสใช้แรงงานหนักซูจินเยว่กุมมือที่ปวดแสบปวดร้อน มองเด็กน้อยที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวสั่นเบา ๆ ด้วยความสงสาร นางลืมแผนการของตัวเองไปชั่วขณะ"ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!" นางตวาดเสียงดังเด็กรับใช้สะดุ้งตกใจ "ขะ... ข้าน้อย...""ข้าบอกให้ลุกขึ้น
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-21
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status