ข้าเป็นเพียงตัวประกอบ แต่ไฉนพระเอกถึงตามตื้อไม่เลิก

จวนตระกูลซูนั้นกว้างใหญ่ราวกับวังหลวงขนาดย่อม มีสวนดอกไม้สี่ฤดู สระบัว ศาลาริมน้ำ และเรือนพักมากมายหลายสิบหลัง แต่สถานที่ที่ซูจินเยว่มุ่งมั่นจะไปให้ถึงที่สุดคือเรือนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางจวน ซึ่งมีการคุ้มกันแน่นหนาราวกับค่ายทหารเมื่อมาถึงหน้าประตูเหล็กบานมหึมา องครักษ์ร่างยักษ์สองคนที่เฝ้าอยู่ก็รีบโค้งคำนับ"คารวะคุณหนูใหญ่""เปิดประตู ข้าจะเข้าไปตรวจดูทรัพย์สินเงินทองว่ายังอยู่ดีมีสุขหรือไม่" ซูจินเยว่สั่งด้วยมาดของคุณหนูผู้เอาแต่ใจที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในความทรงจำของร่างนี้องครักษ์ลังเลเล็กน้อย "เอ่อ แต่นายท่านสั่งไว้ว่า...""ลูกรักของพ่อ เจ้าฟื้นแล้วหรือ พ่อเป็นห่วงแทบแย่" เสียงทุ้มกังวานดังมาจากด้านหลัง ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมเล็กน้อย ใบหน้ายิ้มแย้มแลดูใจดี สวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายเหรียญทอง รีบเดินเข้ามาหาเธอ เขาก็คือ ซูว่านซาน บิดาผู้มั่งคั่งและรักลูกสาวยิ่งชีพนั่นเอง"ท่านพ่อ!" ซูจินเยว่หันไปเรียกตามสัญชาตญาณ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแล่นเข้ามาในอก นี่สินะความรักของคนเป็นพ่อที่นางไม่ค่อยได้รับในชาติก่อนซูว่านซานรีบเข้ามาสำรวจลูกสาวด้วยความเป็นห่วง จับแขนจับไหล่ หมุนซ้า

“รับไปสิ” ซูจินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ดูท่าทางเจ้าคงลำบากน่าดู เสื้อผ้าก็ขาด บาดเจ็บด้วยใช่หรือไม่ เอาเงินนี้ไปหาหมอแล้วก็หาอะไรกินเสียนะ"เซียวจิ่งถิงมุมปากกระตุก นางเห็นเขาเป็นขอทาน รุ่ยอ๋องผู้บัญชาการองครักษ์เกราะดำ กลายเป็นขอทานไปเสียแล้ว"ข้ามิใช่...""ไม่ต้องเกรงใจ!" ซูจินเย่ว์รีบตัดบท นางเข้าใจว่าคนหล่อมักจะมีศักดิ์ศรีค้ำคอ "ข้ารู้ว่าเจ้าคงอาย แต่ความหิวมันไม่เข้าใครออกใคร หน้าตาดีอย่างเจ้าไม่ควรมานั่งตากลมตายในตรอกนี้หรอกนะ เอ้านี่... เอาไปอีกก้อน!"เคร้ง!ทองคำอีกก้อนถูกโยนลงมาเพิ่มซูจินเยว่มองผลงานการทำทานของตัวเองด้วยความปลื้มปริ่ม นี่แหละวิถีคนรวย โยนเงินใส่ปัญหาเซียวจิ่งถิงกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโป่งที่ขมับ เกิดมาไม่เคยมีผู้ใดกล้าดูถูกเขาเช่นนี้มาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น แววตาที่นางมองเขา มันเต็มไปด้วยความเวทนาสงสารที่เขาเกลียดที่สุดเขาขยับตัวเตรียมจะลุกขึ้นเพื่อสั่งสอนนางให้รู้สำนึก แต่จังหวะที่ขยับแผลที่หน้าท้องก็เจ็บแปล๊บขึ้นมาจนต้องนิ่วหน้าซูจินเยว่เห็นดังนั้นก็ยิ่งเข้าใจผิด "อ๊ะ! เจ้าอย่าเพิ่งขยับ แผลเจ้าดูท่าจะลึกนะ เอาอย่างนี้"นางล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบข

ความเงียบเข้าครอบงำเมื่อซูจินเยว่พูดจบ เหล่าคุณหนูคุณชายที่เคยชื่นชมฉู่เหยาเหยาต่างพากันนิ่งอึ้งฉู่เหยาเหยาหน้าแดงก่ำ เถียงไม่ออกเพราะไม่เคยพบเจอทฤษฎีเศรษฐศาสตร์กลางสวนดอกไม้มาก่อน "ข้า... ข้าเพียงแต่...""เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องคิดมาก" ซูจินเยว่ตบไหล่ฉู่เหยาเหยาเบา ๆ แต่หนักด้วยน้ำหนักกำไลทอง "ข้าเพียงอยากบอกว่า รสนิยมเป็นเรื่องส่วนบุคคล ผู้ใดชอบเรียบก็เรียบ ผู้ใดชอบหรูก็หรู อย่าเอามาตรฐานตัวเองมาตัดสินผู้อื่น มา ๆ กินขนมด้วยกันหรือไม่ อร่อยนะ ข้าซื้อมาแพงด้วย"นางยื่นจานขนมให้ ฉู่เหยาเหยายิ้มเจื่อน ปฏิเสธไม่ได้ ทำได้เพียงเอื้อมมือไปหยิบขนมในจานพร้อมเอ่ยขอบคุณตามมารยาทในขณะเดียวกัน ที่ศาลาริมน้ำอีกฝั่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล บุรุษหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดเต็มยศของรุ่ยอ๋อง เป็นชุดสีม่วงเข้มปักลายมังกร กำลังยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาคมกริบเซียวจิ่งถิง หรือ รุ่ยอ๋อง วันนี้เขาสลัดคราบขอทานที่มอมแมมออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสง่างามและกลิ่นอายสูงศักดิ์ที่กดข่มผู้คน"นั่นใช่คุณหนูซูหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ สตรีที่ช่วยท่านอ๋องไว้" องครักษ์คนสนิทกระซิบถาม"อืม... เป็นซูจินเยว่" เซียวจิ่งถิง

“ชะ ชำระความรึเพคะ” นางพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "ระ... เรื่องอันใดเพคะ หม่อมฉันไม่เคยติดหนี้ท่านอ๋องนะเพคะ" นางทำไขสือ"อ้อ อย่างนั้นรึ" เซียวจิ่งถิงเลิกคิ้วถาม ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อหยิบก้อนทองคำสองก้อนออกมาวางกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อน บนก้อนทองสลักตราตระกูล ซู ชัดเจนเป็นหลักฐานชั้นดีในการมัดตัวผู้ร้าย"แล้วนี่คือสิ่งใด ค่าอาหารตา จากผู้ใดกันนะ" น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือกแต่แฝงแววหยอกเย้า "ข้าเพิ่งรู้ว่าค่าตัวของเชื้อพระวงศ์ตกอับ มีค่าแค่ทองสองก้อนนี้เอง"ซูจินเยว่เหงื่อแตกพลั่ก ๆ "เอ่อ คือ เรื่องนั้น... เรื่องนั้นเป็นความเข้าใจผิดเพคะ! หม่อมฉัน... หม่อมฉันสายตาสั้น! มองเห็นไม่ชัด! คิดว่าเป็น เอ่อ... ผู้ประสบภัย!""ผู้ประสบภัย" เซียวจิ่งถิงทวนคำ กลั้นขำจนไหล่สั่น "เจ้าเรียกขอทานว่าผู้ประสบภัยรึ ช่างสรรหาคำพูดนัก""หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ ยินดีรับโทษ" ซูจินเยว่ตัดสินใจยอมรับผิดเพื่อจบเรื่อง "ท่านอ๋องจะให้หม่อมฉันทำอันใดเพื่อเป็นการไถ่โทษ ว่ามาเลยเพคะ จะให้บริจาคเงินเข้ากองทัพ สร้างจวน สร้างตำหนัก หรือสร้างรูปปั้นทองคำให้ท่านอ๋อง ตระกูลซูจ่ายไหวทุกอย่างเลยเพคะ"เซียวจิ่งถิงหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า

ในขณะที่แผนการกำลังจะล่มไม่เป็นท่า เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เด็กรับใช้ตัวน้อยของร้านที่ท่าทางดูซุ่มซ่าม เดินถือถาดน้ำชาผ่านมาใกล้โต๊ะของนาง ด้วยความรีบร้อนและตื่นเต้นที่เห็นรุ่ยอ๋อง เขาจึงสะดุดขาโต๊ะ ถาดน้ำชาร้อน ๆ ลอยละลิ่วกำลังจะรดลงบนศีรษะของซูจินเยว่ทว่าซูจินเยว่ที่มีไหวพริบดีและไม่อยากเสียโฉม นางไม่ได้หลบแต่กลับลุกขึ้นยืนแล้วใช้มือปัดถาดน้ำชาออกไปด้านข้าง เพื่อไม่ให้มันราดโดนตัวเองและสาวใช้ที่นั่งอยู่ข้างหลังเพล้ง!ถ้วยชาแตกกระจาย น้ำชาร้อนลวกมือของนางจนแดงเถือก"โอ๊ย!" ซูจินเยว่ร้องลั่น สะบัดมือรัว ๆ"คุณหนู!" สาวใช้ต่างพากันร้องหลงเด็กรับใช้หน้าซีดเผือด ตัวสั่นงก ๆ รีบคุกเข่าลงพร้อมกับโขกศีรษะลงบนพื้นอย่างแรง "ขะ... ข้าน้อยสมควรตาย! คุณหนูซูโปรดไว้ชีวิตด้วย!"ในยุคสมัยนี้การทำคุณหนูตระกูลใหญ่บาดเจ็บ โทษหนักสุดคือถูกโบยจนตาย และถูกขายออกไปเป็นทาสใช้แรงงานหนักซูจินเยว่กุมมือที่ปวดแสบปวดร้อน มองเด็กน้อยที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวสั่นเบา ๆ ด้วยความสงสาร นางลืมแผนการของตัวเองไปชั่วขณะ"ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!" นางตวาดเสียงดังเด็กรับใช้สะดุ้งตกใจ "ขะ... ข้าน้อย...""ข้าบอกให้ลุกขึ้น