ข้าเป็นเพียงตัวประกอบ แต่ไฉนพระเอกถึงตามตื้อไม่เลิก

ข้าเป็นเพียงตัวประกอบ แต่ไฉนพระเอกถึงตามตื้อไม่เลิก

last updateLast Updated : 2026-02-05
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
4 ratings. 4 reviews
38Chapters
6.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ซูจินเยว่ หญิงสาวบ้างานในยุคปัจจุบัน ตื่นขึ้นมาในร่างของตัวประกอบ บุตรีคหบดีตระกูลซูที่รวยล้นฟ้า ในนิยายจุดจบของนางคือบ้านแตกสาแหรกขาดเพราะไปหลงรักพระเอก เป้าหมายใหม่ของนางคือ ใช้เงินแก้ปัญหา นอนกลิ้งบนกองเงินกองทอง และครองตัวเป็นโสด แต่ทว่ารุ่ยอ๋อง เซียวจิ่งถิง พระเอกผู้แสนเย็นชาและโหดเหี้ยม กลับเริ่มทำตัวแปลกไปแทนที่จะไปตามตื๊อ 'ฉู่เหยาเหยา' นางเอกต้นฉบับ เขากลับมาวนเวียนอยู่รอบกายซูจินเยว่ คอยจับผิดนางและแย่งขนมนางกิน! "ท่านอ๋อง... จวนอ๋องของท่านขัดสนเรื่องเสบียงหรือเพคะ เหตุใดจึงมาแย่งขนมดอกกุ้ยของข้า" "ขนมของเจ้าอร่อยกว่าขนมในจวนอ๋องของข้ามากนัก... และเจ้าก็น่าสนใจกว่าสตรีน่ารำคาญพวกนั้น"

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1/1 ตัวประกอบผู้มั่งคั่ง

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
สนุกใช้คำได้ตลกน่ารักมาก จบดีขอบคุณคะ
2026-05-10 08:06:27
1
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
นางเอกเรื่องนี้ตลก น่ารักดี
2026-03-10 13:01:35
1
0
กฤษดาพร ส.
กฤษดาพร ส.
น่าจะเอาไปทำได้ซีรีย์นะคะ อยากรู้ว่าใครจะแสดงได้ดีเท่ากับนางเอกในนิยายนี้............
2026-03-03 15:12:08
1
0
กฤษดาพร ส.
กฤษดาพร ส.
สุดยอดความสนุก ครบทุกรส ............
2026-03-03 15:10:59
1
0
38 Chapters
ตอนที่ 1/1 ตัวประกอบผู้มั่งคั่ง
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้กฤษณาชั้นดีที่ถูกจุดในกระถางธูปทองคำสลักลายมังกรลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ปลุกให้สติที่ยังคงพร่ามัวของคนที่นอนอยู่บนเตียงค่อย ๆ กลับคืนมาความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่ความปวดเมื่อยจากการโหมงานหนักติดต่อกันสามวันสามคืนเพื่อปิดงบไตรมาส แต่กลับเป็นความนุ่มนวลอย่างน่าเหลือเชื่อที่โอบอุ้มแผ่นหลังของเธอเอาไว้ มันนุ่มเสียจนเธอคิดว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนปุยเมฆ ไม่ใช่ที่นอนราคาถูกในห้องเช่ารูหนูของตัวเอง"อือ..." เสียงครางแผ่วเบาหลุดรอดออกมาจากลำคอทันใดนั้นเองเสียงฝีเท้าแผ่วเบาหลายคู่ก็รีบตรงเข้ามาใกล้ ม่านมุ้งที่ถักทอจากเส้นไหมสีเงินยวงปักเลื่อมมุกเม็ดเล็กๆ ถูกเลิกขึ้นอย่างระมัดระวัง แสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาทำให้เธอต้องหยีตาลงเล็กน้อย"คุณหนูฟื้นแล้ว!""เร็วเข้า! ไปเรียนนายท่าน ไปเอาน้ำแกงรังนกตุ๋นโสมคนพันปีที่อุ่นไว้มาเดี๋ยวนี้"เสียงร้องเรียกด้วยความตื่นตระหนกแกมดีใจดังขึ้นรอบทิศทาง หญิงสาวบนเตียงพยายามลืมตาขึ้นมอง สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันสี่คน ที่กำลังมองมาด้วยแววตาห่วงใยอย่างสุดซึ้งเดี๋ยวก่อนนะ! นี่อะไรน่ะ หญิงสาวในชุดโบราณ
last updateLast Updated : 2026-01-12
Read more
ตอนที่ 1/2 ตัวประกอบผู้มั่งคั่ง
จวนตระกูลซูนั้นกว้างใหญ่ราวกับวังหลวงขนาดย่อม มีสวนดอกไม้สี่ฤดู สระบัว ศาลาริมน้ำ และเรือนพักมากมายหลายสิบหลัง แต่สถานที่ที่ซูจินเยว่มุ่งมั่นจะไปให้ถึงที่สุดคือเรือนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางจวน ซึ่งมีการคุ้มกันแน่นหนาราวกับค่ายทหารเมื่อมาถึงหน้าประตูเหล็กบานมหึมา องครักษ์ร่างยักษ์สองคนที่เฝ้าอยู่ก็รีบโค้งคำนับ"คารวะคุณหนูใหญ่""เปิดประตู ข้าจะเข้าไปตรวจดูทรัพย์สินเงินทองว่ายังอยู่ดีมีสุขหรือไม่" ซูจินเยว่สั่งด้วยมาดของคุณหนูผู้เอาแต่ใจที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในความทรงจำของร่างนี้องครักษ์ลังเลเล็กน้อย "เอ่อ แต่นายท่านสั่งไว้ว่า...""ลูกรักของพ่อ เจ้าฟื้นแล้วหรือ พ่อเป็นห่วงแทบแย่" เสียงทุ้มกังวานดังมาจากด้านหลัง ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมเล็กน้อย ใบหน้ายิ้มแย้มแลดูใจดี สวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายเหรียญทอง รีบเดินเข้ามาหาเธอ เขาก็คือ ซูว่านซาน บิดาผู้มั่งคั่งและรักลูกสาวยิ่งชีพนั่นเอง"ท่านพ่อ!" ซูจินเยว่หันไปเรียกตามสัญชาตญาณ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแล่นเข้ามาในอก นี่สินะความรักของคนเป็นพ่อที่นางไม่ค่อยได้รับในชาติก่อนซูว่านซานรีบเข้ามาสำรวจลูกสาวด้วยความเป็นห่วง จับแขนจับไหล่ หมุนซ้า
last updateLast Updated : 2026-01-12
Read more
ตอนที่ 2/1 ขอทานรูปงาม
หลังจากตื่นขึ้นมาพบกับความจริงที่ว่าตนเองคือเศรษฐีนีอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ซูจินเยว่ก็ใช้เวลาในช่วงเช้าหมดไปกับการรื้อค้นตู้เสื้อผ้า"คุณหนูเจ้าคะ ชุดสีชมพูกลีบบัวปักลายผีเสื้อนี้เป็นผ้าไหมที่สั่งทอพิเศษจากแคว้นซู เหมาะกับท่านมากเลยเจ้าค่ะ" ชุนฮวา สาวใช้คนสนิทหยิบชุดที่ดูเบาบางพลิ้วไหวออกมานำเสนอซูจินเยว่มองดูแล้วส่ายหน้า "มันดูจืดชืดไปหน่อย ข้าอยากได้อะไรที่มัน... ดูมีบารมีมากกว่านี้""เช่นนั้นชุดสีแดงชาดปักดิ้นทองลายดอกโบตั๋นชุดนี้ล่ะเจ้าคะ" เซี่ยเหลียนหยิบอีกชุดที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา ทันทีที่ขยับแสงทองจากดิ้นที่ปักก็สะท้อนวิบวับจนแทบตาบอด"อืม... ค่อยดูสมฐานะขึ้นมาหน่อย แต่ว่าวันนี้ข้าจะออกไปเดินตลาด ไม่อยากให้เป็นจุดสนใจมากนัก เอาเป็นชุดสีฟ้าครามชุดนั้นก็แล้วกัน"นางชี้ไปที่ชุดสีฟ้าสดใสที่ดูเรียบง่ายที่สุดในตู้ แต่ความจริงแล้ว ชุดนั้นตัดเย็บจากผ้าไหมฟ้าครามที่ย้อมด้วยสมุนไพรหายาก ราคาต่อหนึ่งพับแลกกับข้าวสารได้ทั้งโรงเรือน แถมชายกระโปรงยังปักด้วยไข่มุกเม็ดเล็ก ๆ นับร้อยเม็ดซ่อนเอาไว้ให้เกิดเสียงกรุ๊งกริ๊งยามเดิน"เจ้าค่ะคุณหนู" สาวใช้รับคำสั่งอย่างกระตือรือร้นเมื่อแต่งตัวเสร็
last updateLast Updated : 2026-01-12
Read more
ตอนที่ 2/2 ขอทานรูปงาม
“รับไปสิ” ซูจินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ดูท่าทางเจ้าคงลำบากน่าดู เสื้อผ้าก็ขาด บาดเจ็บด้วยใช่หรือไม่ เอาเงินนี้ไปหาหมอแล้วก็หาอะไรกินเสียนะ"เซียวจิ่งถิงมุมปากกระตุก นางเห็นเขาเป็นขอทาน รุ่ยอ๋องผู้บัญชาการองครักษ์เกราะดำ กลายเป็นขอทานไปเสียแล้ว"ข้ามิใช่...""ไม่ต้องเกรงใจ!" ซูจินเย่ว์รีบตัดบท นางเข้าใจว่าคนหล่อมักจะมีศักดิ์ศรีค้ำคอ "ข้ารู้ว่าเจ้าคงอาย แต่ความหิวมันไม่เข้าใครออกใคร หน้าตาดีอย่างเจ้าไม่ควรมานั่งตากลมตายในตรอกนี้หรอกนะ เอ้านี่... เอาไปอีกก้อน!"เคร้ง!ทองคำอีกก้อนถูกโยนลงมาเพิ่มซูจินเยว่มองผลงานการทำทานของตัวเองด้วยความปลื้มปริ่ม นี่แหละวิถีคนรวย โยนเงินใส่ปัญหาเซียวจิ่งถิงกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโป่งที่ขมับ เกิดมาไม่เคยมีผู้ใดกล้าดูถูกเขาเช่นนี้มาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น แววตาที่นางมองเขา มันเต็มไปด้วยความเวทนาสงสารที่เขาเกลียดที่สุดเขาขยับตัวเตรียมจะลุกขึ้นเพื่อสั่งสอนนางให้รู้สำนึก แต่จังหวะที่ขยับแผลที่หน้าท้องก็เจ็บแปล๊บขึ้นมาจนต้องนิ่วหน้าซูจินเยว่เห็นดังนั้นก็ยิ่งเข้าใจผิด "อ๊ะ! เจ้าอย่าเพิ่งขยับ แผลเจ้าดูท่าจะลึกนะ เอาอย่างนี้"นางล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบข
last updateLast Updated : 2026-01-12
Read more
ตอนที่ 3/1 งานเลี้ยงชมบุปผา
หลังจากผ่านไปสามวัน ซูจินเยว่เริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ นางใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการวางแผนธุรกิจร้านหมูกระทะ โดยใช้พู่กันจีนวาดแบบแปลนเตาย่าง ซึ่งออกมาดูเหมือนจานบินเอเลี่ยนมากกว่าเตา และชิมขนมจากทั่วสารทิศเพื่อเฟ้นหาวัตถุดิบที่ดีที่สุดทว่า ความสงบสุขของนางก็ถูกรบกวนด้วยเทียบเชิญสีทองอร่ามที่ถูกส่งมาจากวังหลวง"งานเลี้ยงชมบุปผาของไทเฮา" ซูจินเยว่มองเทียบเชิญในมือด้วยสายตาเบื่อหน่าย พลางเคี้ยวเม็ดบัวเชื่อมแก้มตุ่ย"ใช่เจ้าค่ะคุณหนู" ชุนฮวา สาวใช้คนสนิทเอ่ยพร้อมรอยยิ้มตื่นเต้น "ปีนี้ไทเฮาทรงจัดงานยิ่งใหญ่กว่าทุกปี เชิญเหล่าคุณหนูจากตระกูลขุนนางและคหบดีทั่วเมืองหลวง เพื่อ... เอ่อ...""เพื่อหาพระชายาให้บรรดาองค์ชายและท่านอ๋องสินะ" ซูจินเยว่ต่อประโยคให้ ในนิยายงานเลี้ยงชมบุปผานี้คือฉากสำคัญที่ซูจินเยว่คนเก่า จะต้องไปสร้างเรื่องขายหน้าด้วยการพยายามเรียกร้องความสนใจจากรุ่ยอ๋อง จนถูกคนหัวเราะเยาะ และเป็นฉากที่ฉู่เหยาเหยา นางเอกของเรื่องจะได้แสดงความสามารถด้านดนตรีจนเป็นที่ถูกตาต้องใจพระเอก"น่าเบื่อชะมัด" ซูจินเยว่บ่นพึมพำ "ข้าไม่อยากไปเลย แกล้งป่วยได้หรือไม่""ไม่ได้นะเจ
last updateLast Updated : 2026-01-13
Read more
ตอนที่ 3/2 งานเลี้ยงชมบุปผา
ความเงียบเข้าครอบงำเมื่อซูจินเยว่พูดจบ เหล่าคุณหนูคุณชายที่เคยชื่นชมฉู่เหยาเหยาต่างพากันนิ่งอึ้งฉู่เหยาเหยาหน้าแดงก่ำ เถียงไม่ออกเพราะไม่เคยพบเจอทฤษฎีเศรษฐศาสตร์กลางสวนดอกไม้มาก่อน "ข้า... ข้าเพียงแต่...""เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องคิดมาก" ซูจินเยว่ตบไหล่ฉู่เหยาเหยาเบา ๆ แต่หนักด้วยน้ำหนักกำไลทอง "ข้าเพียงอยากบอกว่า รสนิยมเป็นเรื่องส่วนบุคคล ผู้ใดชอบเรียบก็เรียบ ผู้ใดชอบหรูก็หรู อย่าเอามาตรฐานตัวเองมาตัดสินผู้อื่น มา ๆ กินขนมด้วยกันหรือไม่ อร่อยนะ ข้าซื้อมาแพงด้วย"นางยื่นจานขนมให้ ฉู่เหยาเหยายิ้มเจื่อน ปฏิเสธไม่ได้ ทำได้เพียงเอื้อมมือไปหยิบขนมในจานพร้อมเอ่ยขอบคุณตามมารยาทในขณะเดียวกัน ที่ศาลาริมน้ำอีกฝั่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล บุรุษหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดเต็มยศของรุ่ยอ๋อง เป็นชุดสีม่วงเข้มปักลายมังกร กำลังยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาคมกริบเซียวจิ่งถิง หรือ รุ่ยอ๋อง วันนี้เขาสลัดคราบขอทานที่มอมแมมออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสง่างามและกลิ่นอายสูงศักดิ์ที่กดข่มผู้คน"นั่นใช่คุณหนูซูหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ สตรีที่ช่วยท่านอ๋องไว้" องครักษ์คนสนิทกระซิบถาม"อืม... เป็นซูจินเยว่" เซียวจิ่งถิง
last updateLast Updated : 2026-01-14
Read more
ตอนที่ 4/1 แมวขโมย
หลังจากที่รุ่ยอ๋อง เซียวจิ่งถิงทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แล้วเดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผย ซูจินเยว่ก็นั่งตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นทองคำที่ถูกสาป วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่างไปล่องลอยอยู่เหนือศาลา"คุณหนูท่านเป็นอันใดไป หน้าซีดเชียว หรือว่าจะเป็นลมแดดเจ้าคะ" ชุนฮวารรีบเอายาดมสมุนไพรมาจ่อจมูกนางซูจินเยว่สูดกลิ่นสมุนไพรเข้าปอดเฮือกใหญ่ สติค่อย ๆ กลับคืนมาทีละนิด แต่ความตื่นตระหนกยังคงไม่จางหายเขาจำได้... เขาจำได้แม่นเลย!อีกทั้งยังจำประโยคเด็ดอย่าง ค่าอาหารตา ได้อีกด้วย!ในนิยายรุ่ยอ๋องขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าคิดเจ้าแค้น ใครทำเขาเจ็บหนึ่งส่วน เขาคืนสนองสิบส่วน แล้วนางที่บังอาจเห็นเขาเป็นขอทาน เอาเงินฟาดหัว แถมยังแทะโลมด้วยวาจา... นางจะโดนคืนสนองกี่ส่วนกัน ร้อยส่วนหรือว่าพันส่วนกัน"ข้า... ข้าอยากกลับบ้าน" นางครวญครางเสียงแผ่ว"กลับไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู" ชิวเยว่กระซิบเตือน "งานเพิ่งจะเริ่ม การแสดงของแม่นางฉู่กำลังจะเริ่มแล้ว หากกลับตอนนี้นั้นจะเป็นการเสียมารยาทเจ้าค่ะ"ซูจินเยว่เงยหน้ามองไปที่ลานแสดงกลางศาลาที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี ท่ามกลางความสนใจของทุกคน ฉู่เหยาเหยานางเอกของเรื่องกำลังนั่งประจำที่หน้
last updateLast Updated : 2026-01-15
Read more
ตอนที่ 4/2 แมวขโมย
“ชะ ชำระความรึเพคะ” นางพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "ระ... เรื่องอันใดเพคะ หม่อมฉันไม่เคยติดหนี้ท่านอ๋องนะเพคะ" นางทำไขสือ"อ้อ อย่างนั้นรึ" เซียวจิ่งถิงเลิกคิ้วถาม ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อหยิบก้อนทองคำสองก้อนออกมาวางกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อน บนก้อนทองสลักตราตระกูล ซู ชัดเจนเป็นหลักฐานชั้นดีในการมัดตัวผู้ร้าย"แล้วนี่คือสิ่งใด ค่าอาหารตา จากผู้ใดกันนะ" น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือกแต่แฝงแววหยอกเย้า "ข้าเพิ่งรู้ว่าค่าตัวของเชื้อพระวงศ์ตกอับ มีค่าแค่ทองสองก้อนนี้เอง"ซูจินเยว่เหงื่อแตกพลั่ก ๆ "เอ่อ คือ เรื่องนั้น... เรื่องนั้นเป็นความเข้าใจผิดเพคะ! หม่อมฉัน... หม่อมฉันสายตาสั้น! มองเห็นไม่ชัด! คิดว่าเป็น เอ่อ... ผู้ประสบภัย!""ผู้ประสบภัย" เซียวจิ่งถิงทวนคำ กลั้นขำจนไหล่สั่น "เจ้าเรียกขอทานว่าผู้ประสบภัยรึ ช่างสรรหาคำพูดนัก""หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ ยินดีรับโทษ" ซูจินเยว่ตัดสินใจยอมรับผิดเพื่อจบเรื่อง "ท่านอ๋องจะให้หม่อมฉันทำอันใดเพื่อเป็นการไถ่โทษ ว่ามาเลยเพคะ จะให้บริจาคเงินเข้ากองทัพ สร้างจวน สร้างตำหนัก หรือสร้างรูปปั้นทองคำให้ท่านอ๋อง ตระกูลซูจ่ายไหวทุกอย่างเลยเพคะ"เซียวจิ่งถิงหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า
last updateLast Updated : 2026-01-21
Read more
ตอนที่ 5/1 แผนการล้มเหลว
หลังจากกลับมาจากงานเลี้ยงชมบุปผา ซูจินเยว่ก็นอนแผ่หลากลางเตียงทองคำของนางอย่างหมดแรง เครื่องประดับทองคำที่หนักอึ้งถูกปลดออกและกองไว้ข้างตัวราวกับชุดเกราะทหารผ่านศึก"คุณหนูเจ้าคะ ดื่มน้ำแกงรากบัวแก้ร้อนในสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ หน้าท่านแดงไปหมดแล้ว" ชุนฮวาประคองถ้วยน้ำแกงเข้ามาซูจินเยว่รับมาดื่มรวดเดียวหมด แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่"ชุนฮวา... ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า" นางหันไปมองหน้าสาวใช้ด้วยแววตาจริงจัง "เจ้าจงบอกข้ามาตามความจริงว่าบุรุษในเมืองหลวงนี้ เขาชอบสตรีแบบใด"ชุนฮวาทำท่านึก "ก็ต้องเป็นสตรีที่อ่อนหวาน เพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาท เชี่ยวชาญพิณ หมาก อักษร และภาพวาด พูดจาไพเราะ เดินเหินดั่งกิ่งหลิวกำลังลู่ลม... เอ่อ เหมือนแม่นางฉู่เหยาเหยาอย่างไรเล่าเจ้าคะ""ถูกต้อง!" ซูจินเยว่ดีดนิ้วเสียงดัง "นั่นคือความชอบพื้นฐานของบุรุษ แล้วถ้าข้าทำตัวตรงกันข้ามล่ะ""ตรงกันข้ามรึเจ้าคะ" ชุนฮวาเอียงคอถามอย่างสงสัย"ใช่! หยาบคาย ตะกละ พูดจาขวานผ่าซาก หน้าเงิน และไร้มารยาท" ดวงตาของซูจินเยว่เป็นประกาย "ถ้าข้าทำตัวเช่นนั้น รุ่ยอ๋องผู้สูงศักดิ์ย่อมต้องรังเกียจและเลิกยุ่งกับข้าอย่างแน่นอน"ในนิยายนั้นรุ่ย
last updateLast Updated : 2026-01-21
Read more
ตอนที่ 5/2 แผนการล้มเหลว
ในขณะที่แผนการกำลังจะล่มไม่เป็นท่า เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เด็กรับใช้ตัวน้อยของร้านที่ท่าทางดูซุ่มซ่าม เดินถือถาดน้ำชาผ่านมาใกล้โต๊ะของนาง ด้วยความรีบร้อนและตื่นเต้นที่เห็นรุ่ยอ๋อง เขาจึงสะดุดขาโต๊ะ ถาดน้ำชาร้อน ๆ ลอยละลิ่วกำลังจะรดลงบนศีรษะของซูจินเยว่ทว่าซูจินเยว่ที่มีไหวพริบดีและไม่อยากเสียโฉม นางไม่ได้หลบแต่กลับลุกขึ้นยืนแล้วใช้มือปัดถาดน้ำชาออกไปด้านข้าง เพื่อไม่ให้มันราดโดนตัวเองและสาวใช้ที่นั่งอยู่ข้างหลังเพล้ง!ถ้วยชาแตกกระจาย น้ำชาร้อนลวกมือของนางจนแดงเถือก"โอ๊ย!" ซูจินเยว่ร้องลั่น สะบัดมือรัว ๆ"คุณหนู!" สาวใช้ต่างพากันร้องหลงเด็กรับใช้หน้าซีดเผือด ตัวสั่นงก ๆ รีบคุกเข่าลงพร้อมกับโขกศีรษะลงบนพื้นอย่างแรง "ขะ... ข้าน้อยสมควรตาย! คุณหนูซูโปรดไว้ชีวิตด้วย!"ในยุคสมัยนี้การทำคุณหนูตระกูลใหญ่บาดเจ็บ โทษหนักสุดคือถูกโบยจนตาย และถูกขายออกไปเป็นทาสใช้แรงงานหนักซูจินเยว่กุมมือที่ปวดแสบปวดร้อน มองเด็กน้อยที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวสั่นเบา ๆ ด้วยความสงสาร นางลืมแผนการของตัวเองไปชั่วขณะ"ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!" นางตวาดเสียงดังเด็กรับใช้สะดุ้งตกใจ "ขะ... ข้าน้อย...""ข้าบอกให้ลุกขึ้น
last updateLast Updated : 2026-01-21
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status