All Chapters of ข้าเป็นเพียงตัวประกอบ แต่ไฉนพระเอกถึงตามตื้อไม่เลิก: Chapter 11 - Chapter 20

ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง เรื่องที่คุณหนูใหญ่ตระกูลซู ได้ทำการซื้อโรงน้ำชาเก่าแก่ของตระกูลหลี่ และสั่งทุบกำแพง รื้อหลังคา สร้างมันขึ้นมาใหม่ทั้งหมดภายในเวลาเพียงเจ็ดวัน ด้วยอำนาจเงินที่สามารถจ้างช่างฝีมือจากทั่วทั้งแคว้นมาทำงานผลัดเวรกันตลอดทั้งวันทั้งคืนสิ่งที่ชาวบ้านสงสัยไม่ใช่เรื่องที่ใช้เงินมือเติบ แต่เป็นรูปแบบร้านอาหารที่แปลกตา"ได้ยินว่า นางจะเปิดร้านที่ให้ลูกค้าทำอาหารกินเอง""บ้าไปแล้ว! ข้าจ่ายเงินเพื่อไปนั่งกินสบาย ๆ เหตุใดต้องไปนั่งหน้าเตาไฟร้อน ๆ ด้วย""พวกคนมีเงินนี่ช่างสรรหาเรื่องทำเสียจริง คงจะได้ปิดร้านภายในสามวันเจ็ดวันกระมัง"เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึง แต่ซูจินเยว่หาได้สนใจไม่ นางกำลังยืนชี้นิ้วออกคำสั่งอยู่ในห้องครัวของร้านใหม่ด้วยแววตามุ่งมั่น"ไม่ใช่ ๆ พริกนั่นต้องโขลกให้ละเอียดกว่านี้ กระเทียมก็ด้วย ส่วนน้ำมะนาวต้องคั้นสด ๆ เท่านั้น ห้ามใช้น้ำที่ผ่านการหมักแล้วเด็ดขาด"ซูจินเยว่กำลังถ่ายทอดวิชาลับสุดยอดจากโลกอนาคต นั่นคือ น้ำจิ้มซีฟู้ด และ น้ำจิ้มสุกี้เต้าหู้ยี้ ให้กับพ่อครัวที่ถูกจ้างมาด้วยค่าตัวแพงลิบลิ่วพ่อครัวเฒ่ามองส่วนผสมใ

นับตั้งแต่เหตุการณ์นักเลงบุกร้านและถูกท่านอ๋องจัดการจนไม่เหลือคราบนักเลง กิจการภัตตาคารหม้อไฟแห่งสวรรค์ชั้นเจ็ดของซูจินเยว่ก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้คนแห่กันมาจับจองโต๊ะกันยาวเหยียดกันข้ามเดือนเลยทีเดียว ไม่ใช่แค่เพราะรสชาติอาหารที่แปลกใหม่และมีรสชาติอร่อย แต่เป็นเพราะป้ายอักษร รสเลิศอันดับหนึ่งในใต้หล้า ที่ลงนามโดยรุ่ยอ๋อง ที่แขวนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าร้าน ใคร ๆ ก็อยากมาเห็นกับตาว่าร้านที่ท่านอ๋องผู้เย็นชาชื่นชอนนั้นเป็นอย่างไรซูจินเยว่ที่ควรจะมีความสุขและนอนกลิ้งบนกองเงินกองทองอย่างสบายใจนั้นกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลา"ชุนฮวา เจ้าปิดหน้าต่างสนิทหรือยัง" ซูจินเยว่กระซิบถาม ขณะนั่งอยู่ในห้องบัญชีชั้นบนสุดของร้าน"สนิทแล้วเจ้าค่ะคุณหนู ลั่นดานสองชั้นตามที่สั่งเลยเจ้าค่ะ" สาวใช้ตอบพลางมองเจ้านายด้วยความงุนงง "คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ สีหน้าดูไม่ดีมาตั้งแต่เช้าแล้ว"ซูจินเยว่ไม่ได้ตอบ แต่สายตายังคงกวาดมองไปรอบ ๆ ห้อง มุมมืดบนคาน เงาหลังฉากกั้น นางรู้สึกได้ถึงลมหายใจของใครบางคนที่ค่อนข้างแผ่วเบา "ออกมานะ!" จู่ ๆ ซูจินเยว่ก็ตะโกนลั่น พร้อมกับขว้างก้อนเงินตำลึงในมือขึ้นไปบน

สายลมยามเช้าพัดเอากลิ่นหอมของน้ำcd’หม่าล่าให้ลอยฟุ้งไปทั่วทั้งร้าน ซูจินเยว่นั่งเท้าคางอยู่ริมหน้าต่างห้องทำงาน สายตามองขึ้นไปบนคานไม้ใต้หลังคา"นี่ พี่ชายเยี่ยนชี" นางเอ่ยเรียกเสียงเนือย ๆเงาดำวูบไหวก่อนที่ร่างสูงเพรียวในชุดดำจะห้อยหัวลงมาจากขื่อราวกับค้างคาว "ขอรับคุณหนูซู?" เยี่ยนชีตอบกลับ ในปากยังเคี้ยวลูกชิ้นเอ็นเนื้อที่นางเพิ่งให้สาวใช้ยกขึ้นมาให้เมื่อครู่นี้ซูจินเยว่ถอนหายใจ "สามวันมานี้เจ้ากินลูกชิ้นของร้านข้าไปร้อยลูกแล้วนะ เจ้าไม่คิดจะตอบแทนบุญคุณข้าบ้างหรือ"เยี่ยนชีกลืนลูกชิ้นลงคอ พลิกตัวลงมายืนบนพื้นอย่างแผ่วเบา"ข้าน้อยทำหน้าที่คุ้มกันคุณหนูตลอดเวลาตามคำสั่งท่านอ๋อง แม้แต่ตอนคุณหนูเข้าห้องน้ำ ข้าน้อยก็เฝ้าหน้าประตู""นั่นแหละที่น่ากลัว!" ซูจินเยว่ยู่หน้า "เอาล่ะ ๆ ข้ามีงานพิเศษให้เจ้าทำ งานนี้ถือเป็นความลับสุดยอด ห้ามบอกท่านอ๋องเด็ดขาด"เยี่ยนชีทำท่าลำบากใจ "ข้าน้อยมิอาจปิดบัง...""ข้าจะให้บัตรกินฟรีตลอดชีพที่ร้านหม้อไฟแห่งสวรรค์ชั้นเจ็ด" ซูจินเยว่ยื่นข้อเสนอที่มิอาจปฏิเสธได้ "รวมถึงรายการอาหารใหม่ อย่างเช่นหมูสามชั้นทอดน้ำปลาที่กำลังจะเปิดตัวอาทิตย์หน้าด้วย"ดวงตาของอ

บรรยากาศในท้องพระโรงเงียบลงทันตาเห็น คำตรัสของไทเฮาเมื่อครู่เปรียบเสมือนระเบิดลูกใหญ่ที่ทิ้งลงกลางวงสนทนา"ข้าเห็นว่า ซูจินเยว่เหมาะสมที่จะดูแลรุ่ยอ๋อง"ซูจินเยว่รู้สึกเหมือนเลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง นางเบิกตากว้างมองพระพักตร์เปื้อนยิ้มของไทเฮา สลับกับใบหน้าเรียบเฉยของรุ่ยอ๋องไม่นะ! ไม่เอา ข้าไม่อยากเข้าวัง ข้าไม่อยากเป็นเป้านิ่งให้คนทั้งแผ่นดินรุมทึ้งสมองอันชาญฉลาดที่ใช้คำนวณกำไรขาดทุนเริ่มประมวลผลหาทางรอดด้วยความเร็วแสง นางรีบคุกเข่าลงโขกศีรษะเสียงดัง "ไทเฮาเพคะ หม่อมฉัน... หม่อมฉันมิคู่ควรเพคะ""หืม? ไม่คู่ควรตรงไหนหรือ" ไทเฮาเลิกพระขนงมองซูจินเยว่ "เจ้าทั้งฉลาด ทั้งร่ำรวย และมีไหวพริบดี เหมาะสมกับจิ่งถิงของข้าจะตายไป""หม่อมฉันเป็นเพียงบุตรีวานิช กลิ่นอายพ่อค้าแรงกล้านักเพคะ" ซูจินเยว่เริ่มขุดข้อด้อยมาสาธยาย "หม่อมฉันวัน ๆ เอาแต่จับลูกคิด นิ้วมือหยาบกร้านเพราะนับเงิน ไม่มีความรู้เรื่องงานบ้านงานเรือน เย็บปักถักร้อยก็ไม่เป็น ดีดพิณก็เหมือนดีดฝ้าย ฟังแล้วแสบแก้วหู หากให้แต่งเข้าจวนอ๋อง เกรงว่าจะทำให้ท่านอ๋องขายหน้า และทำให้จวนอ๋องล่มจมเพราะเอาแต่ผลาญเงินเพคะ"เหล่าขุนนางต่างพากั

หากใครมาบอกว่าเงินซื้อไม่ได้ทุกอย่างซูจินเยว่คนนี้ขอเถียงขาดใจ เพราะในโลกนี้ สิ่งที่เงินซื้อไม่ได้ มีเพียงสิ่งเดียวคือสิ่งที่แพงกว่าเงินที่มี แต่ถ้ามีเงินมากพอ แม้แต่ผีก็ยังจ้างให้โม่แป้งได้ นับประสาอะไรกับคนเป็น ๆยามวิกาล ณ ชานเมืองหลวงรถม้าคันใหญ่ยักษ์ของตระกูลซูที่ถูกดัดแปลงให้แข็งแรงทนทานราวกกับรถถังหุ้มเกราะ แล่นฝ่าความมืดมิดเข้าไปในเขตป่ารกร้างที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเขตอันตรายที่สุด หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า ป่าไร้เงา"คะ... คุณหนูขอรับ แน่ใจนะขอรับว่าจะเข้าไปจริง ๆ"เยี่ยนชี องครักษ์เงาที่ตอนนี้ผันตัวมาเป็นคนขับรถม้าชั่วคราวแลกกับหมูสามชั้นทอดน้ำปลา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่กลัวความบ้าบิ่นของเจ้านาย"แน่ใจสิ!" เสียงใสตอบกลับมาจากในรถม้า "ข้าตรวจสอบสถานที่มาแล้ว หอสังหารไร้เงาซ่อนตัวอยู่ที่วัดร้างท้ายป่านี่แหละ ขับเข้าไปเลย""แต่ว่า... ปกติคนเขาหนีนักฆ่ากันนะขอรับ ไม่มีใครวิ่งไปหาถึงรังโจรแบบนี้""ก็ข้าไม่ใช่คนปกติ ข้าเป็นคนรวย" ซูจินเยว่ตอบอย่างมั่นใจ "และวันนี้ข้าไม่ได้มาตัวเปล่า ข้าเอาอาวุธหนักมาด้วย"เยี่ยนชีเหลือบมองหีบเหล็กขนาดใหญ่สามใบที่วางอัดแน่นอ