Todos os capítulos de เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Capítulo 171 - Capítulo 180

บทที่ 18: ว่าที่ลูกสะใภ้ในอุดมคติณ จวนสกุลไป๋แห่งเมืองเจียงหนาน ภายในเรือนหลักที่ตกแต่งอย่างโอ่อ่าทว่าเคร่งขรึม กลิ่นกำยานชั้นดีลอยอวลบางเบาในอากาศ‘ฮูหยินผู้เฒ่าไป๋’ นั่งตัวตรงสง่างามอยู่บนตั่งไม้จันทน์สลักลาย ใบหน้าที่แม้จะมีริ้วรอยตามวัยทว่ายังคงเค้าความงดงามและเปี่ยมไปด้วยความเจ้าระเบียบ มือที่สวมกำไลหยกเนื้อแกะสลักราคาแพงค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เมื่อได้ยินรายงานจากพ่อบ้านใหญ่ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา“เจ้าว่าอย่างไรนะ? อวี้เฉินกำลังเดินทางกลับมา... พร้อมกับสตรีที่เขาประกาศว่าเป็น 'ว่าที่ฮูหยิน' เช่นนั้นหรือ!” น้ำเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าแฝงไปด้วยความตระหนกและไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด“เป็นความจริงขอรับฮูหยินผู้เฒ่า” พ่อบ้านใหญ่ค้อมศีรษะตอบเสียงสั่น “คนส่งข่าวล่วงหน้าแจ้งว่า คุณชายใหญ่ให้เกียรติสตรีผู้นั้นมาก และกำลังพานางเดินทางมุ่งหน้ามายังเจียงหนานขอรับ”ฮูหยินผู้เฒ่าตบโต๊ะดังปังจนน้ำชาในถ้วยกระฉอก “เหลวไหล! การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ที่มารดาต้องเห็นชอบ เขาคิดจะคว้าสตรีที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ใดก็ไม่รู้มาเป็นนายหญิงของสกุลไป๋ได้อย่างไร! สตรีผู้นั้นเป็นลูกเต้าเหล่าใคร มาจากตระกูลใด

บทที่ 20: นรกขุมที่ชื่อว่ามารยาทกุลสตรียามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) ท้องฟ้าเพิ่งจะทอแสงรำไร ทว่าภายในเรือนรับรองของจวนสกุลฟู่กลับไม่เงียบสงบอีกต่อไป“แม่นางเมิ่ง แผ่นหลังต้องตั้งตรง ศีรษะห้ามโอนเอน ก้าวเดินแต่ละก้าวต้องแผ่วเบาดุจสายลมพัดผ่านบุปผา... หยกประดับเอวของท่านต้องไม่ส่งเสียงกระทบกันดังกังวาน ยืดอกขึ้นอีกเจ้าค่ะ!”เสียงเข้มงวดของ 'ฟางกูกู' หญิงรับใช้อาวุโสที่อาจารย์ฟู่ส่งมาดังขึ้นเป็นรอบที่ร้อยของวัน เมิ่งซีกำลังเดินประคองถ้วยชาที่มีน้ำอยู่เต็มเปี่ยมซึ่งวางเทินอยู่บนศีรษะ มือทั้งสองข้างประสานไว้ที่ระดับเอว หญิงสาวก้าวเดินอย่างเชื่องช้าบนระเบียงไม้ ทว่าเพียงแค่เผลอทิ้งน้ำหนักลงส้นเท้าแรงไปนิดเดียว...แกรก... เพล้ง!ถ้วยชาบนศีรษะร่วงหล่นลงมาแตกกระจายบนพื้น น้ำชาหกเลอะกระโปรง เมิ่งซีสะดุ้งสุดตัวพลางหลุดเสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกฟางกูกูส่ายหน้าช้าๆ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยนั้นตึงเปรี๊ยะ บ่งบอกถึงความขัดใจอย่างปิดไม่มิด“ก้าวเท้าหนักเกินไปเจ้าค่ะ กุลสตรีที่แท้จริงเดินเหินต้องสงบเสงี่ยม เอาใหม่เจ้าค่ะ เริ่มเดินจากสุดระเบียงฝั่งนู้นมาใหม่”‘โอ๊ยยย ยายป้าจอมโหด! นี่ข้ากำลังฝึกเป็

บทที่ 22: น้ำตาสั่งได้และการเอาคืนฉบับกุลสตรีบรรยากาศในศาลาริมสระบัวที่เพิ่งจะชื่นมื่นพลันเงียบกริบลงทันตา ทว่าภายใต้ใบหน้าที่ยังคงรอยยิ้มสามส่วนเอาไว้นั้น ภายในใจของเมิ่งซีกลับกำลังหัวเราะ‘คิดไว้แล้วไม่มีผิด! คุณชายไป๋เตือนข้าไว้แล้วว่าต้องมีคนขุดคุ้ยเรื่องนี้แน่ เตรียมตัวรับมือการแสดงระดับรางวัลทองคำของข้าได้เลย!’เมิ่งซีไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหรือลุกลนแต่อย่างใด นางเพียงค่อยๆ หุบรอยยิ้มลงช้าๆ ดวงตากลมโตที่เคยมั่นคงแปรเปลี่ยนเป็นสั่นไหวระริก หญิงสาวยกผ้าเช็ดหน้าปักลายดอกพลับพลึงขึ้นมาซับที่หางตาเบาๆ ก้มหน้าลงเล็กน้อยราวกับดอกไม้ที่กำลังบอบช้ำ สูดลมหายใจเข้าลึกจนไหล่บางสั่นเทา บีบน้ำตาให้เอ่อคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร“เรื่องนั้น... ตระกูลเดิมของข้า...” น้ำเสียงของนางสั่นพร่า แฝงไปด้วยความเจ็บปวดและรวดร้าวอย่างแสนสาหัส “บิดามารดาบังเกิดเกล้าของข้า... พวกท่าน...”นางแสร้งพูดตะกุกตะกัก กัดริมฝีปากล่างเบาๆ คล้ายพยายามกลั้นเสียงสะอื้น ท่าทางบอบบางและชวนให้เวทนาของนาง ทำให้ผู้ที่มองดูรู้สึกปวดใจตามไปด้วยอย่างห้ามไม่อยู่ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นท่าทางเจ็บปวดเจียนตายของสตรีตรงหน้า ความสงสัยในคราแรกพ

บทที่ 24: ผู้ไม่เป็นมิตรไป๋อวี้เฉินเดินเคียงคู่ไปกับเมิ่งซีตามทางเดินในสวนที่มวลบุปผากำลังเบ่งบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมขจรขจาย ทว่าเมิ่งซีกลับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง นับตั้งแต่แยกจากน้องชายมา ใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาคมคู่นั้นฉายแววหนักใจออกมาจนยากจะปกปิดเมิ่งซีหยุดก้าวเดินแล้วหันไปถามเขาด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย "ท่านยังไม่สบายใจเรื่องคุณชายรองอยู่หรือเจ้าคะ?"ไป๋อวี้เฉินชะงักเท้าก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาหนักๆ "ข้าเพียงแต่รู้สึกสงสารเหวินหยวน เขาถูกท่านแม่และคนในจวนหยิบยกมาเปรียบเทียบกับข้าอยู่เสมอ ความกดดันเหล่านั้นทำให้เขาขาดความมั่นใจในตนเอง ข้าอยากช่วยเขา... แต่ก็ลำบากใจเหลือเกิน""เหตุใดท่านถึงไม่ช่วยส่งเสริมให้น้องชายเก่งกาจขึ้นเล่าเจ้าคะ?" เมิ่งซีเอ่ยถามพลางลอบสังเกตสีหน้า "ในเมื่อท่านมีความสามารถถึงเพียงนี้ หากท่านยอมสอนสั่งหรือฝึกฝนเขาด้วยตนเอง กิจการอันรุ่งเรืองของตระกูลไป๋ที่มีมากมายจะได้มีคนมาช่วยแบ่งเบา ท่านจะได้เหนื่อยน้อยลงกว่าที่เป็นอยู่ ไม่ดีหรอกหรือเจ้าคะ?""ข้าไม่อยากทำให้ท่านแม่ต้องลำบากใจ" ไป๋อวี้เฉินหลุบสายตาลงต่ำ แววตาที่เคยนิ่งสงบหม่นแสงลง "เ

บทที่ 26: ตำราเจ้าปัญหาเหลาสุราอันดับหนึ่งของเมืองเจียงหนานยังคงความโอ่อ่าสมคำร่ำลือ ไป๋อวี้เฉินเลือกจองห้องรับรองส่วนตัวที่เงียบสงบที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวายจากฝูงชนด้านล่าง ทว่าดูเหมือน "ความซวย" ของเมิ่งซีจะไม่ได้ลดน้อยลงตามความหรูหราของสถานที่เลยทันทีที่เสี่ยวเอ้อเปิดประตูห้องข้างๆ เพื่อนำอาหารไปส่ง เงาร่างที่คุ้นตาของบุรุษผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะต่อกระซิบกระซาบกับสตรีข้างกาย“อ้าว... แม่นางเมิ่งซี เราเจอกันอีกแล้วนะ”เซียวเฟิง ก้าวเข้ามาทักทายอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มนั้นทำให้เมิ่งซีถึงกับต้องลอบถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย นางมองใบหน้าที่ละม้ายคล้ายแฟนเก่านิสัยเสียในโลกเดิมแล้วรู้สึก "ไม่ถูกชะตา" อย่างรุนแรง ยิ่งเห็นสตรีงามที่คล้องแขนเขาอยู่ไม่ห่าง เมิ่งซีก็สรุปในใจได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้คือพวกเจ้าชู้ประตูดินของแท้ทว่าสายตาของนางกลับไปสะดุดเข้ากับสตรีนางนั้น สิ่งที่ดึงดูดสายตาไม่ใช่รูปโฉม แต่เป็น ‘กระเป๋าทรงน้ำเต้า’ ในมือนางต่างหาก... นั่นมันแบบที่เมิ่งซีออกแบบเองกับมือ! ไม่คิดเลยว่าไป๋อวี้เฉินจะสั่งให้คนทำออกมาได้รวดเ