เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม

ตอนที่ 2 : หมากบนกระดานอำนาจสายตาคมกริบของ ท่านอ๋องจวิ้นอวี้ กวาดมองร่างที่เปียกปอนและสั่นเทาบนเตียงด้วยความรู้สึกที่อ่านได้ง่ายดาย มันคือความ "เบื่อหน่าย" เขาไม่ได้มีความห่วงใย หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยวในแววตานั้น มีเพียงความเอือมระอาอย่างถึงที่สุด ราวกับกำลังมองดูเด็กเอาแต่ใจที่ลงไปดิ้นพราดๆ กับพื้นเพื่ออยากได้ของเล่นสำหรับเขา นี่ก็แค่การแสดงฉากหนึ่ง เป็นลูกไม้ตื้นๆ เพื่อ "เรียกร้องความสนใจ" เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา นางคงหวังให้เขาวิ่งเข้ามาประคอง พร่ำบอกคำรัก หรือแสดงความหึงหวง แต่มันไม่มีวันเกิดขึ้น เพราะความอดทนของเขาที่มีต่อสตรีผู้นี้มันหมดไปนานแล้ว"พอใจหรือยัง?" เขาถามเสียงเรียบ "เลิกเล่นละครได้แล้ว"ทว่าสิ่งที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาวตรงหน้า กลับไม่ใช่คำตัดพ้อต่อว่า หรือคำอ้อนวอนขอความรักอย่างที่เขาคาดคิด ริมฝีปากที่ซีดขาวและสั่นระริกของนางขยับช้าๆ"หย่ากับข้าเถอะ..."คำพูดนั้นแผ่วเบา แต่กลับดังก้องกังวานในความเงียบเยว่ซินไม่ได้พูดเพื่อประชดประชัน แต่เธอพูดเพราะไม่อาจทนมองหน้าผู้ชายคนนี้ได้อีกต่อไป ทุกครั้งที่สบตาเขา ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกมีดกรีดแทงหัวใจก็กำเริบ

ตอนที่ 4 : ทวงคืนความภักดีหลังจากเดินหนีออกมาจากท่านอ๋องจอมเก๊กได้สักพัก ความหงุดหงิดก็เริ่มคลายลง เยว่ซินสูดหายใจลึกๆ พยายามปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ เมื่อความเจ็บปวดที่หัวใจสงบลง สมองอันชาญฉลาดแบบนักธุรกิจสาวก็เริ่มทำงานทันที"ชิงเหอ" เยว่ซินหันไปกระซิบถามบ่าวคนสนิทที่เดินตามต้อยๆ "ข้าถามอะไรหน่อยสิ""เพคะพระชายา?""ข้า... เอ้ย 'เรา' น่ะ มีเงินไหม? มีเยอะเท่าไหร่? แล้วสินเดิมที่ข้าแต่งเข้ามาล่ะ อยู่ที่ไหน?"ดวงตาของชิงเหอเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ"โธ่ พระชายา ท่านลืมไปแล้วหรือเพคะ? ท่านเป็นถึงบุตรสาวคนเดียวของท่านแม่ทัพใหญ่ สินเดิมที่ท่านขนมาตอนแต่งงานน่ะ ยาวเหยียดเป็นสิบๆ ลี้! หีบทองคำ หีบผ้าไหม หีบเครื่องประดับ มีเต็มห้องคลังจนแทบจะล้นออกมา ท่านรวยยิ่งกว่าคลังหลวงบางเมืองเสียอีกนะเพคะ!""จริงดิ!"เยว่ซินเผลออุทานออกมาด้วยความดีใจ ดวงตาเป็นประกายวิบวับ รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า(เยี่ยม! รวย! สวย! แล้วจะไปง้อผู้ชายพรรค์นั้นทำไม! ในเมื่อมีทุนรอนขนาดนี้ ฉันก็สามารถใช้ชีวิตเสวยสุขได้สบายๆ หรือจะเอาไปลงทุนทำธุรกิจต่อยอดก็ยังได้!)"งั้นวันนี้อากาศดี" เยว่ซินก

ตอนที่ 6 : กฎเหล็กของผู้มาเยือน "พี่หลิน..." เยว่ซินเรียกสรรพนามแบบคนกันเอง "คือฉันถามจริงๆ นะ เพราะดูเหมือนพี่จะรู้จักเจ้าของร่างนี้ดี ยัย 'เยว่ซิน' คนเดิมเนี่ย... ร้ายกาจมากไหม?" หลินเวยเลิกคิ้ว "ถามว่าร้ายไหมเหรอ? หึ..." นางหัวเราะในลำคอ "เรียกว่า นรกส่งมาเกิด ยังน้อยไป วีรกรรมนางยาวเป็นหางว่าว แต่ที่แสบที่สุดคือเรื่องที่ทำกับฉันนี่แหละ นางวางแผนใส่ร้ายว่าฉันคบชู้ แล้วจัดฉากให้พี่ชายของนางมาเจอ ฉันเกือบโดนสั่งตายเพราะแผนนางนะยะ!" เยว่ซินหน้าถอดสี รีบยกมือไหว้ปลกๆ ด้วยความรู้สึกผิดแทนเจ้าของร่าง "เฮ้ย! จริงดิ! พี่... ฉันขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ ถึงฉันจะไม่ใช่คนทำ แต่ตอนนี้ฉันอยู่ในร่างนี้ ฉันรู้สึกผิดชะมัดเลย... นี่ฉันเป็นศัตรูของเพื่อนร่วมชะตากรรมเหรอเนี่ย" หลินเวยเห็นท่าทางสำนึกผิดจนตัวลีบของเยว่ซินแล้วก็อดขำไม่ได้ นางโบกมือปัดๆ "โอ๊ย ช่างมันเถอะ! ไม่ต้องขอโทษหรอก เธอไม่ใช่ยัยนั่นสักหน่อย อีกอย่างนะ..." หลินเวยยักไหล่ ทำหน้าเอือมระอา "ถึงไม่มีแผนการของยัยเยว่ซิน ยังไงฉันกับอีตาแม่ทัพบ้านั่นก็ไปกันไม่รอดอยู่ดี" "อ้าว ทำไมล่ะ? พี่ชายเจ้าของร่างนี้... แม่ทัพเยว่เฉิน เขาไม่ดีเหรอ?"

บทที่ 8: ค่ำคืนแห่งพันธนาการ ดวงตาหงส์ที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับโลหิต ฉายแววความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่กำลังปะทุขึ้นอย่างบ้าคลั่ง สติสัมปชัญญะของบุรุษตรงหน้าดูเหมือนจะขาดผึงลงไปทุกขณะ ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น ไอร้อนระอุแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนเยว่ซินสัมผัสได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา (ชิบหายแล้ว... อาการตาขวาง หายใจแรง ตัวร้อนเป็นไฟแบบนี้...) เยว่ซินกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว (มันไม่ใช่พิษธรรมดาแน่ๆ แต่นี่มัน... ยาปลุกกำหนัด! แถมยังแรงชนิดช้างสารยังล้ม!) "เยว่... ซิน..." สุรเสียงทุ้มต่ำครางเรียกนามของนางอย่างยากลำบาก ทว่าแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ ร่างสูงโถมกายลงมา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้า ก่อนที่เขาจะโน้มลงมาหมายจะครอบครองริมฝีปากอิ่ม "อย่านะ!" เยว่ซินเบี่ยงหน้าหลบด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด ทำให้ริมฝีปากที่ร้อนดั่งถ่านไฟของเขาพลาดเป้า เฉียดผ่านพวงแก้มเนียนไปประทับลงที่ซอกคอขาวผ่องแทน สัมผัสเปียกชื้นและรุนแรงทำให้ขนกายของนางลุกชัน นางพยายามดิ้นรนสุดชีวิต สองมือทั้งทุบทั้งผลักแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งปานกำแพงเ

ตอนที่ 10 : บาดแผลที่มองไม่เห็นณ ห้องรับรองพิเศษ หออาภรณ์สกุลหลินเยว่ซิน กลับมาหาหลินเวยตามนัด ทันทีที่ปลดผ้าคลุมไหล่ออกเพื่อจะลองวัดตัวตัดชุดใหม่ สายตาอันเฉียบคมของ หลินเวย ก็ปะทะเข้ากับรอยจ้ำแดงเป็นปื้นที่เด่นหราอยู่บนซอกคอระหงของอดีตน้องสะใภ้"เฮ้ย! เยว่ซิน!" หลินเวยอุทานลั่น ยกมือทาบอกด้วยความตกใจ "นั่นมัน... รอยคิสมาร์ก? อย่าบอกนะว่าเมื่อคืน... เธอกับอีตาอ๋องนั่น... นอนด้วยกันแล้ว?"เยว่ซินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง "อย่าเรียกว่า นอน เลยพี่... เรียกว่า โดนปล้ำ จะตรงกว่า""หา! ปล้ำเหรอ?""ก็เออสิ... คนบ้าที่ไหนก็ไม่รู้ วางยาปลุกกำหนัดใส่เขา สภาพเขาก็เลยคลั่งเหมือนสัตว์ป่า... แล้วแจ็กพอตก็มาแตกที่ฉันนี่แหละ ซวยชะมัด" เยว่ซินบ่นกระปอดกระแปดพลางลูบคอตัวเองเบาๆหลินเวยมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที นางรีบกระซิบถามด้วยความเป็นห่วงประสาคนมาจากโลกเดียวกันที่รู้ซึ้งถึงปัญหา"แล้วเธอ... กินยาคุมหรือยัง?""เรียบร้อยแล้วพี่" เยว่ซินตอบอย่างมั่นใจ"ฉันจัดการให้คนไปซื้อสมุนไพรมาต้มกินตั้งแต่เช้า... ฉันไม่ยอมท้องในสถานการณ์แบบนี้หรอก โดยเฉพาะกับผู้ชายที่เกลียดขี้หน้าฉัน"