บทนำ

ปัง!

เสียงประตูไม้สักบานหนาหนักถูกกระแทกปิดลงจากด้านนอกดังก้องกังวานไปทั่วห้องบรรทมที่กว้างใหญ่ ตามมาด้วยเสียงลงกลอนแม่กุญแจเหล็ก "กริ๊ก!" ที่ชัดเจนและบาดหูราวกับเสียงลั่นไกประหาร

ความเงียบสงัดโรยตัวลงมาปกคลุมทันที... เป็นความเงียบที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าเสียงตะโกน

เยว่ซิน ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตู มือเรียวเล็กที่กำสาบเสื้อคลุมไหล่แน่นจนข้อนิ้วซีดขาวสั่นระริก นางหันขวับไปทุบประตูอย่างแรง

"เฮ้ย! เดี๋ยวสิ! ปิดทำไม! ไหนบอกให้มาดูคนป่วย!"

ไร้เสียงตอบรับ... ไม่มีแม้แต่เงาขององครักษ์หรือบ่าวไพร่ที่เพิ่งลากนางออกมาจากเตียงนอนกลางดึก

"บ้าเอ๊ย..."

หญิงสาวสบถพึมพำ ก้มลงมองสภาพตัวเองแล้วอยากจะร้องไห้ ภายใต้ผ้าคลุมไหล่ผืนหนาที่คว้ามาได้อย่างลวกๆ นี้ นางสวมเพียงชุดนอนผ้าแพรบางเบาสีขาวสะอาดตาที่แนบไปกับทุกสัดส่วนโค้งเว้า... ชุดที่เหมาะสำหรับใส่นอนคนเดียว ไม่ใช่ชุดที่จะใส่มายืนต่อหน้าบุรุษเพศ!

โดยเฉพาะบุรุษผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็น "สามี" ที่เกลียดขี้หน้านางเข้าไส้

"อึก... ร้อน..."

เสียงครางต่ำในลำคอที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความทรมานดังแว่วมาจากเตียงนอนขนาดใหญ่ใจกลางห้อง

เยว่ซินชะงัก ค่อยๆ หันกลับไปมองต้นเสียงด้วยหัวใจที่เต้นรัวเร็ว

แสงเทียนสลัวเผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของ ท่านอ๋องจวิ้นอวี้ บุรุษผู้กุมอำนาจล้นฟ้า นอนบิดเร่าอยู่บนฟูกหนานุ่ม ผ้าห่มถูกถีบกระจุยกระจาย เสื้อตัวในสีขาวหลุดลุ่ยจนเผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อพราว ผิวกายของเขาแดงก่ำราวกับถูกไฟเผา

"ท่านอ๋อง..."

สัญชาตญาณความเป็นหมอในโลกอนาคตสั่งให้ขาของนางก้าวเข้าไปหา แม้สมองจะกรีดร้องว่า 'หนีไป!' ก็ตาม

นางค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ ม่านโปร่งแสงกั้นขวางระหว่างนางกับสัตว์ร้ายที่กำลังบาดเจ็บ

"ไหนดูซิ... อาการเป็นยังไง..."

นางเอื้อมมือสั่นๆ ผ่านม่านมุ้ง หมายจะจับชีพจรที่ข้อมือของเขาเพื่อตรวจดูอาการที่ว่า 'ถูกพิษ'

ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบของนางแตะโดนผิวกายที่ร้อนระอุราวกับถ่านไฟ

หมับ!

มือหนาที่แข็งแกร่งดุจคีมเหล็กคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของนาง แล้วกระชากอย่างแรงเพียงครั้งเดียว!

"ว้าย!"

โลกทั้งใบหมุนคว้าง ร่างบางของเยว่ซินเสียหลักล้มลงไปนอนทับบนอกแกร่งของเขาเต็มแรง ผ้าคลุมไหล่ที่ห่อหุ้มร่างกายร่วงหล่นลงพื้น เผยให้เห็นเรือนร่างเย้ายวนภายใต้ชุดนอนผ้าแพรบางจ๋อย

"ปล่อยนะ! ท่านเป็นบ้าอะไรเนี่ย!"

นางดิ้นรนขัดขืน แต่สายเกินไป...

จวิ้นอวี้พลิกตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างของนางไว้อย่างรวดเร็ว กักขังนางไว้ใต้ร่างแกร่งที่ร้อนดั่งไฟ ลมหายใจหอบกระเส่าของเขารินรดลงบนใบหน้าตื่นตระหนกของนาง

ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชาและไร้หัวใจ บัดนี้กลับแดงก่ำและฉ่ำเยิ้มไปด้วยความต้องการที่ปิดไม่มิด... มันไม่ใช่แววตาของคนเจ็บปางตาย แต่เป็นแววตาของนักล่าที่กำลังหิวกระหาย

"เยว่... ซิน..."

เขาครางชื่อนางเสียงพร่า จมูกโด่งกดลงมาสูดดมความหอมที่ซอกคอของนาง

วินาทีนั้น เยว่ซินตระหนักได้ทันทีว่า 'ยาพิษ' ที่เขาโดนคืออะไร... และ 'ยาถอนพิษ' ที่พวกองครักษ์ต้องการส่งมาให้เขา... ก็คือ ตัวนางเอง!

นี่ไม่ใช่แค่การรักษา... แต่มันคือกับดัก!

กับดักราตรียาวนาน ที่จะเปลี่ยนชีวิตของนางและเขาไปตลอดกาล

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บทที่ 1 : การฟื้นคืนชีพที่ไม่คาดฝัน

เสียงร่ำไห้สะอื้นของเหล่าบ่าวไพร่คนสนิทดังระงมไปทั่วเรือนพัก แต่กระนั้นก็ยังไม่อาจกลบเสียงกระซิบกระซาบที่ดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ เมื่อทุกคนต่างมองไปยังร่างของ พระชายาเยว่ซิน ที่นอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่บนเตียง

"น่าเวทนานัก" บ่าวอาวุโสคนหนึ่งปาดน้ำตา "แม้จะเป็นถึงธิดาคนเดียวของท่านแม่ทัพผู้ค้ำจุนแผ่นดิน แต่กลับไม่เคยได้รับความรักจากท่านอ๋องจวิ้นอวี้เลยสักนิด"

"ชู่ว์! เบาหน่อย" อีกเสียงกระซิบตอบ "ก็ใครใช้ให้พระนางใช้อำนาจบิดาบีบบังคับให้ท่านอ๋องแต่งงานด้วยเล่า! ทั้งที่ใครๆ ก็รู้ว่าท่านอ๋องมี คุณหนูไป๋ลู่ สหายสมัยเด็กอยู่ในใจมาตลอด"

"เรื่องที่เกิดขึ้นริมสระนั่น ข้าได้ยินว่าพระชายาทรงโกรธเกลียดคุณหนูไป๋ลู่ จึงผลักนางตกน้ำ!"

"ใช่! แล้วพระองค์ก็แกล้งกระโดดตามลงไป หวังจะให้ท่านอ๋องเลือก แต่ผลกลับเป็นท่านอ๋องจวิ้นอวี้พุ่งไปช่วยคุณหนูไป๋ลู่ ปล่อยให้พระชายาจมน้ำจริงๆ!"

เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกัน เหล่าบ่าวไพร่ต่างมองร่างที่บัดนี้ซีดเผือดราวกับไร้วิญญาณบนเตียงด้วยแววตาซับซ้อน ทั้งสมเพชเวทนา และแอบสมน้ำหน้าอยู่ลึกๆ

"อื้อ... ใครมาร้องไห้น่ารำคาญจริงๆ คนจะนอน!"

ท่ามกลางเสียงสะอึกสะอื้นระงมที่ดังอยู่รอบตัว เยว่ซิน ก็ค่อยๆ ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ เปลือกตาหนักอึ้งพยายามปรือเปิดขึ้นทีละน้อย

(นี่ฉันนอนอยู่ที่โรงพยาบาลเหรอ? ทำไมเสียงดังอย่างกับมีงานศพ)

เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ เยว่ซิน พระชายาผู้เป็นนางร้ายในยุคจีนโบราณเสียแล้ว

"โว้ย! หนวกหู! บอกว่าคนจะนอนไงเล่า!"

ทันทีที่สติเริ่มกลับมาบ้าง หญิงสาวก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งพรวดบนเตียง พร้อมกับตวาดลั่นด้วยความหงุดหงิดตามประสาคนนอนไม่อิ่ม ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเหล่าบ่าวไพร่ที่กำลังคุกเข่าร้องไห้อยู่ข้างเตียง คือภาพของพระชายาที่เมื่อครู่ยังนอนนิ่งราวกับศพ บัดนี้กลับลุกขึ้นนั่งจ้องเขม็ง ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้าง ผมเผ้ายุ่งเหยิงเปียกชื้น

"กรี๊ดดดดดดดด!"

"ผะ... ผี! พระชายาเป็นผี!"

"พระชายาฟื้นแล้ว!"

บ่าวไพร่คนหนึ่งร้องลั่นด้วยความตกใจสุดขีด ก่อนที่วงร้องไห้จะแตกฮือ เหล่าบ่าวไพร่ต่างกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว พากันวิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทาง ชนข้าวของล้มระเนระนาด บางคนถึงกับล้มลุกคลุกคลานเพื่อหนีออกจากห้องให้เร็วที่สุด

เยว่ซินนั่งงงอยู่บนเตียง มองดูเหตุการณ์ชุลมุนตรงหน้าด้วยความมึนงง

"ผีเผออะไรของพวกแก นี่มันเล่นละครอะไรกันเนี่ย? แล้วที่นี่มันที่ไหน?!"

เธอก้มมองชุดผ้าไหมโบราณเปียกชื้นที่ตัวเองใส่อยู่ ก่อนจะต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ท่านอ๋องจวิ้นอวี้ เพิ่งจะส่งคุณหนูไป๋ลู่กลับถึงเรือนรับรองของนาง ร่างบอบบางที่เปียกปอนและยังตัวสั่นไม่หาย ทำให้เขาต้องใช้เวลาปลอบประโลมอยู่ครู่ใหญ่ด้วยความเป็นห่วง

ทว่าทันทีที่เขาก้าวพ้นจากเรือนของสหายวัยเด็ก ความวุ่นวายและเสียงกรีดร้องโวยวายจากทิศทางเรือนพักของพระชายาก็ดังแว่วมาถึง

"เกิดเรื่องอันใดขึ้น!" เขาตวาดถามองครักษ์เงาที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"ทูลท่านอ๋อง เมื่อครู่มีบ่าวไพร่จากเรือนพระชายาวิ่งหน้าตื่นมาแจ้งว่า..." องครักษ์เงาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะรายงานตามความจริง "พวกเขาแจ้งว่าพระชายาสิ้นพระทัยแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

จวิ้นอวี้ชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะ หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างประหลาด... นางตายแล้ว?

"แต่ว่า..." องครักษ์รีบกล่าวต่อ เมื่อเห็นความโกลาหลระลอกใหม่ดังมา

"เมื่อสักครู่ บ่าวไพร่วิ่งหนีออกมาอีกระลอก บอกว่าพระชายาฟื้นคืนชีพแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พวกเขากำลังแตกตื่น คิดว่าพระชายาเป็นผี!"

คิ้วเข้มของท่านอ๋องจวิ้นอวี้ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

สิ้นใจแล้ว แต่กลับฟื้นขึ้นมา?

เขาสะบัดชายแขนเสื้ออย่างแรง มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนของพระชายาทันที ในใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะอธิบาย เขาไม่รู้ว่าควรรู้สึกดีใจหรือเสียใจดี

ดีใจ... ที่อย่างน้อยนางยังไม่ตาย และเขาคงไม่ต้องรับมือกับโทสะของท่านแม่ทัพผู้เป็นพ่อตา

หรือเสียใจ... ที่ตัวปัญหาอย่างเยว่ซิน ผู้หญิงที่ใช้อำนาจสกุลบีบบังคับให้เขาต้องแต่งงานด้วย ยังคงไม่หายไปจากชีวิตเขาสักที

เยว่ซินพยายามยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ร่างกายที่เพิ่งผ่านการจมน้ำมาหมาดๆ ทั้งหนักอึ้งและหนาวสั่นไปถึงกระดูก

"พระชายา! ทรงฟื้นแล้ว! บ่าวอยู่นี่เพคะ!"

เสียงหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับร่างของบ่าวรับใช้หญิงที่ยังอยู่ในวัยสาว กิริยาท่าทางดูภักดี นางคือ ชิงเหอ บ่าวคนสนิทที่แม้จะตกใจวิ่งหนีไปในตอนแรก แต่ก็รีบตั้งสติวิ่งกลับเข้ามาดูนายของตนทันที นางโผเข้ามาเพื่อจะประคอง

"อย่ามาแตะต้องฉัน!"

เยว่ซินสะบัดแขนผลักบ่าวคนสนิทออกไปอย่างแรงด้วยความตกใจและระแวง เธอไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้! ชิงเหอล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความงุนงง "พระชายา..."

เยว่ซินไม่สนใจเสียงเรียกนั้น เธอก้าวถอยหลังอย่างไม่มั่นคง สายตากวาดมองไปรอบๆ ห้องด้วยความสับสน นี่มันไม่ใช่ห้องนอนของเธอ!

ห้องนี้กว้างขวางโอ่โถง แต่กลับเต็มไปด้วยของประหลาด เตียงไม้สลักลายวิจิตรที่เธอนั่งอยู่ ม่านปักลายหงส์สีแดงสด โต๊ะเครื่องแป้งไม้ขัดมันวาวที่มีกระจกทองเหลืองโบราณตั้งอยู่ แม้แต่กระถางกำยานที่ยังลอยควันจางๆ ทุกอย่างดูเหมือนฉากในละครจีนโบราณไม่มีผิด!

(นี่มันเรื่องบ้าอะไร)

เพียะ!

เยว่ซินยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองอย่างแรง!

"โอ๊ย! เจ็บ..."

ความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาบนแก้มนั้นชัดเจนและสมจริงเกินไป นี่ไม่ใช่ความฝัน!

(อย่าบอกนะว่าฉันทะลุมิติมา?! มันจะเกิดขึ้นได้ยังไง! ฉันก็แค่... ฉันก็แค่นอนหลับอยู่ในห้องนอนของตัวเองเฉยๆ!)

ทันใดนั้นเอง...

"อ๊า!"

เยว่ซินร้องออกมาเบาๆ เมื่อความเจ็บปวดระลอกใหม่จู่โจมเข้าที่ศีรษะ ภาพและเรื่องราวที่ไม่ใช่ของเธอจู่ๆ ก็ฉายซ้ำเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว ภาพการแต่งงานที่ไร้รอยยิ้ม สายตาเย็นชาของท่านอ๋องจวิ้นอวี้ รอยยิ้มเย้ยหยันของไป๋ลู่ ความอัปยศอดสูจากการถูกบังคับ และความรักที่คลั่งไคล้ ความเจ็บปวดที่เฝ้ารอ...

ความรู้สึกที่ "เจ็บช้ำ" อย่างแสนสาหัสของเจ้าของร่างเดิมถาโถมเข้าใส่จิตใจของเธออย่างจัง!

"อึ่ก..."

เยว่ซินรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจอย่างรุนแรง มันเป็นความเจ็บที่บีบคั้นจนหายใจไม่ออก และไม่ทันที่เธอจะได้ประมวลผลอะไรต่อ น้ำตาสองสายก็ไหลทะลักออกมาจากดวงตาของเธออย่างห้ามไม่ได้ มันไหลออกมา... ราวกับว่าตัวเธอเองคือคนที่รักสามีเลวผู้เย็นชาคนนั้นจนแทบขาดใจเสียเอง

ยังไม่ทันที่เยว่ซินจะได้ยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกจนสุดบาน ตามมาด้วยการปรากฏตัวของบุรุษผู้หนึ่ง

เยว่ซินหันไปมองตามสัญชาตญาณ

ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักดิ้นทองลายมังกรซ่อนเมฆก้าวเข้ามา บ่งบอกถึงสถานะสูงศักดิ์ของผู้สวมใส่ แม้ใบหน้าของเขาจะหล่อเหลาราวกับเทพเซียนสลักเสลา คิ้วกระบี่เข้มพาดเฉียง สันจมูกโด่งคม ริมฝีปากบางเฉียบที่เม้มแน่นเป็นนิจ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับดำมืดและเย็นชาราวกับน้ำแข็งพันปี

เขาคือ ท่านอ๋องจวิ้นอวี้ สามีของเจ้าของร่างนี้

ทว่าเยว่ซินในตอนนี้กลับไม่ได้รู้สึกตกตะลึงในความหล่อเหลาอันสมบูรณ์แบบนั้นเลยแม้แต่น้อย ทันทีที่สบตากับเขา ความรู้สึก "ผิดหวัง" อย่างรุนแรงจนแทบแหลกสลาย ซึ่งเป็นของเจ้าของร่างเดิมที่หลงเหลือเอาไว้ก่อนจากไป ก็ปะทุขึ้นมาในอกอย่างบ้าคลั่ง

มันคือความผิดหวัง... ที่เขามองข้ามนาง

มันคือความเจ็บปวด... ที่เขาเลือกช่วยหญิงอื่น

มันคือความสิ้นหวัง... ที่รู้ว่าทั้งชีวิตนี้ก็ไม่มีวันได้หัวใจของเขามา

ความรู้สึกเหล่านั้นหนักหน่วงเสียจนเยว่ซินแทบยืนไม่อยู่ เธอจ้องมองใบหน้าเย็นชาของเขาผ่านม่านน้ำตา ไม่ใช่ด้วยความรัก แต่ด้วยความปวดร้าวที่ฝังลึกจนสุดจะทานทน