All Chapters of เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Chapter 161 - Chapter 170

บทที่ 8: บุรุษเจ้าสำราญรถม้าคันหรูเคลื่อนตัวมาจอดสนิทที่หน้าโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองหยางโจว ทันทีที่ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมเห็นลวดลายเมฆาคล้อยบนตัวรถ เขาก็รีบวิ่งกุลีกุจอออกมาต้อนรับเจ้านายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มประจบประแจง ทว่าเมื่อเห็นสตรีรูปร่างหน้าตางดงามก้าวลงมายืนเคียงข้างคุณชายแห่งสกุลไป๋ เถ้าแก่ก็รีบหันไปสั่งการลูกน้องทันที“พวกเจ้ามัวยืนบื้ออันใดอยู่! รีบไปจัดเตรียมห้องพักที่หรูหราที่สุดต้อนรับคุณชายไป๋กับฮูหยินเร็วเข้า!”“เหลวไหล!” หมิงซานที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบเอ่ยขัดขึ้นมาเสียงดุ “แม่นางผู้นี้มิใช่ฮูหยินจวนสกุลไป๋ ระวังปากของเจ้าด้วย!”ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมหน้าถอดสี รีบค้อมศีรษะขออภัยเป็นการใหญ่ “ข้าน้อยสมควรตาย! ข้าน้อยตาบอดมองคนผิดไป ขอคุณชายโปรดอภัยด้วยขอรับ”“ช่างเถิด” ไป๋อวี้เฉินเอ่ยปัดอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะหันไปสั่งการ “เจ้าจัดเตรียมห้องพักที่สะอาดสะอ้านและดีที่สุดให้นางด้วยก็แล้วกัน”เมื่อจัดการเรื่องที่พักเรียบร้อย เมิ่งซีก็หันไปกระตุกแขนเสื้อของชายหนุ่มเบาๆ“นี่ ท่านบอกว่าจะพาข้าไปร้านหนังสือนี่ ร้านอยู่ตรงไหน ข้าอยากไปซื้อหนังสือก่อน” นางเอ่ยถามห้วนๆ ไร้ซึ่งคำลงท้ายอย่างสตรี

บทที่ 10: สัญญารับจ้างเมื่อผู้ดูแลโรงเตี๊ยมนำทางมาถึงห้องพัก เมิ่งซีก็ผลักประตูเข้าไป ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึงภายในห้องพักหรูหรากว่าที่นางคิดเอาไว้มาก เฟอร์นิเจอร์ทำจากไม้เนื้อดีสลักลวดลายประณีต มีฉากกั้นห้องวาดลายวิหค เตียงนอนหนานุ่มปูด้วยผ้าแพรเนื้อดี ทว่าความประทับใจนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อนางเดินไปสำรวจด้านหลังฉากกั้นแล้วพบว่า... มันไม่มีห้องน้ำ! มีเพียงอ่างล้างหน้า และถังน้ำที่ต้องให้คนยกมาเทใส่เท่านั้นเมิ่งซีถอนหายใจยาวอย่างปลงตก ‘เฮ้อ ลำบากแท้ สู้ฝักบัวที่หมุนปุ๊บน้ำไหลปั๊บก็ไม่ได้’ ด้วยความที่ไม่อยากรบกวนใครให้วุ่นวาย หญิงสาวจึงตัดสินใจใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวทำความสะอาดร่างกายไปพลางๆ ก่อน จากนั้นจึงหยิบชุดกระโปรงสีอ่อนที่เพิ่งได้มาใหม่ขึ้นมาสวมโชคดีที่ตอนไปดูงานแฟชั่นโชว์ชุดฮั่นฝูที่ปักกิ่งกับแพรว นางเคยแอบดูหลังเวทีมาบ้าง แม้จะทุลักทุเลและงุนงงกับสายระโยงระยาง แต่นางก็พยายามสวมมันเข้าทีละชั้น ผูกสายคาดเอวให้แน่นหนา แม้จะรู้สึกรัดรึงและรุ่มร่ามไปสักหน่อย แต่นางก็พยักหน้าให้กับเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลืองขัดเงาที่แม้ภาพจะดูเลือนรางไปบ้าง... เอาเถอะ พอใส่เดินออกไ

บทที่ 12: สัญญาจ้างและคำชมที่คาดไม่ถึงเมิ่งซีกวาดสายตาอ่านรายละเอียดบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ตัวอักษรพู่กันเรียงตัวเป็นระเบียบ เนื้อหาในสัญญาถูกแจกแจงไว้อย่างชัดเจน ทั้งค่าตอบแทนรายเดือน เงินก้อนใหญ่หลังจากการหย่าขาด และจวนขนาดย่อมที่จะมอบให้นางไปตั้งตัว‘ยุติธรรมดีนี่ ไม่มีหมกเม็ดเลยแฮะ’ นางคิดในใจอย่างพึงพอใจทว่าพออ่านมาถึงข้อท้ายๆ ที่ระบุว่านางต้องรับมือกับครอบครัวของเขาให้ได้ หญิงสาวก็เงยหน้าขึ้นมองบุรุษฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง“นี่... ท่านแน่ใจแล้วเหรอว่าจะจ้างข้าจริงๆ” เมิ่งซีถามพลางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ “ทำไมท่านไม่ไปหาจ้างผู้หญิงคนอื่นล่ะ ดูท่าทางกับคำพูดข้าสิ ห่างไกลจากคำว่ากุลสตรีลิบลับ ขืนพาเข้าจวนไป ท่านแม่ของท่านไม่ตกใจจนเป็นลมหรือไง”ไป๋อวี้เฉินนั่งเอนหลัง ท่าทางผ่อนคลายทว่ายังคงความสง่างาม “เรื่องกิริยามารยาทนั้นมิใช่ปัญหา เมื่อไปถึงเจียงหนาน ข้าจะหาหญิงรับใช้อาวุโสผู้เข้มงวดมาคอยฝึกสอนเจ้าเอง”เขาเว้นจังหวะพลางสบตานาง “อีกอย่างหนึ่ง... ย่อมไม่มีสตรีในห้องหอคนใดยอมรับข้อตกลงแลกเปลี่ยนเช่นนี้ได้หรอก มีเพียงคนใจกล้าเช่นเจ้าเท่านั้นที่กล้าตกลง”เมิ่งซีพยักหน้ารับ ที่เขาพูดมามันก็ถ

บทที่ 14: เจ้าจะยอมตั้งท้องลูกของข้าจริงๆหรือเขาหยิบกระเป๋าใบเล็กขึ้นมาพิจารณา ความละเอียดของฝีเข็ม รูปทรงที่แปลกใหม่แต่กลับดูหรูหรา ทำให้เขาเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “เจ้านั่งทำสิ่งนี้ทั้งคืนเลยหรือ?”“ก็ใช่น่ะสิ ข้าบอกแล้วไงว่าวันเดียวก็เสร็จ” เมิ่งซียืดอกอย่างภูมิใจชายหนุ่มลอบยิ้มบางๆ เขาไม่เพียงแต่ทึ่งในฝีมือของนาง แต่ยังสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางสบายๆ นั้น “ทำได้ดีมาก ไว้ไปถึงเจียงหนาน ข้าจะให้ช่างฝีมือลองนำแบบนี้ไปเย็บเพิ่ม... ยามนี้มากินข้าวเถิด”ในขณะที่นั่งร่วมโต๊ะอาหาร ไป๋อวี้เฉินก็ลอบสังเกตใบหน้าของเมิ่งซีเป็นระยะ ความมีชีวิตชีวาและเป็นธรรมชาติของนาง ทำให้เขาเผลอนึกย้อนไปถึง ‘หลินเวย’เขาไม่ได้รักหลินเวยจนแทบเป็นแทบตาย เขาเพียงแค่ชื่นชมในความเก่งกาจ ฉลาดเฉลียว และมองว่านางคือสตรีที่เหมาะสมจะก้าวเข้ามาเป็นคู่ชีวิตและช่วยส่งเสริมกิจการของสกุลไป๋ได้มากที่สุด เมื่อตอนที่ถูกนางปฏิเสธคำขอแต่งงาน ลึกๆ แล้วเขายอมรับว่ารู้สึกเสียดายและเสียหน้าอยู่ไม่น้อยเขาเคยคิดว่าความรู้สึกขัดใจจากการพลาดสตรีที่เพียบพร้อมผู้นี้ คงจะกวนใจเขาไปอีกพักใหญ่ ทว่า... ทำไมกัน?ทำไม

บทที่ 16: รถม้าตกหล่มกับสตรีผู้ประหลาดล้ำขบวนรถม้าของสกุลไป๋มุ่งหน้าลงใต้เพื่อกลับสู่เจียงหนาน ทว่าการเดินทางกลับไม่ราบรื่นอย่างที่คิด เมื่อเข้าสู่วันที่สาม ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวกลับมืดครึ้ม ก่อนที่พายุฝนจะเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วงถนนดินร่วนซุยแปรสภาพเป็นดินโคลนลื่นไถล หมิงซานที่ทำหน้าที่บังคับรถม้าพยายามเร่งฝีเท้าม้าเพื่อหาศาลาพักที่อยู่ถัดไป ทว่าในจังหวะที่เลี้ยวผ่านโค้งถนน...ครืน... กึก!ตัวรถม้าเอียงวูบไปด้านซ้ายอย่างแรงจนเมิ่งซีที่นั่งอยู่ด้านในเกือบถลาหน้าคะมำ โชคดีที่ไป๋อวี้เฉินคว้าแขนของนางเอาไว้ได้ทัน“เกิดอันใดขึ้น!” ไป๋อวี้เฉินเอ่ยถามฝ่าเสียงฝน“ล้อหลังฝั่งซ้ายตกหลุมโคลนขอรับคุณชาย! หลุมลึกนัก ม้าลากไม่ขึ้น!” เสียงหมิงซานตะโกนตอบกลับมาอย่างร้อนรนไป๋อวี้เฉินขยับตัวจะออกไปดู แต่เมิ่งซีไวกว่า นางเลิกม่านหน้าต่างขึ้นแล้วชะโงกหน้าออกไปมอง ท่ามกลางสายฝนที่สาดกระเซ็น นางเห็นหมิงซานกับชิงเยว่ที่สวมหมวกฟางกำลังพยายามออกแรงดันท้ายรถม้า ในขณะที่ม้าก็พยายามตะกุยตะกายไปข้างหน้า แต่ล้อไม้กลับเพียงแค่หมุนคว้างตะกุยโคลนจนสาดกระเซ็น ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปเบื้องหน้าแม้แต่น้อยภาพนี้คุ้นตา