Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

และแล้วก็เกิดปาฏิหาริย์ขึ้น พีชไม่ต้องย้ายไปอยู่อเมริกาแล้ว ยาฮู้ว!อันที่จริงจะบอกปาฏิหาริย์ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว ต้องบอกว่าพี่เทมส์เป็นคนพลิกสถานการณ์จากร้ายกลายเป็นดีถึงจะถูก พี่เทมส์แอบอัดวีดีโอตอนพีชกำลังปรับทุกข์กับฉันส่งไปให้คุณแม่ของพีชที่อยู่อเมริกา และหลังจากที่คุณพ่อคุณแม่พีชได้เห็นวีดีโอนั้นเข้า... ท่านทั้งสองก็อนุญาตให้เพื่อนรักอยู่เมืองไทยต่อ น้ำตาแห่งความดีใจของฉันนี่ไหลราวกับก๊อกแตกทีเดียวเมื่อไม่ต้องจากกับเพื่อนรักแล้วเมื่อผ่านเหตุการณ์มาม่าน้ำตาแตกมาได้ ฝันหวานคนนี้ออกตัวเชียร์พี่เทมส์สุดพลัง ฉันคิดว่าหนุ่มหล่อเกินต้านอย่างพี่เทมส์นี่แหละเหมาะกับพีชมากที่สุด พี่เค้าสามารถปกป้องดูแลพีชทั้งต่อหน้าและลับหลังได้เป็นอย่างดีดูอย่างตอนนี้สิ... พี่เทมส์ออกคำสั่งลงโทษพี่เบียร์แอนด์เฟรนด์วิ่งรอบสนามต่อหน้าน้องปี 1 ทั้งสองคณะ ถูกอกถูกใจเอกญี่ปุ่นอย่างพวกเรายิ่งนัก หึ!“ไปเร็วพวกแก คนสวยอย่างฉันอยากเห็นอีรุ่นพี่พวกนั้นแหกจะแย่ละ สาแก่ใจน้องลิซ่ายิ่งนักเพคะ” ลิซ่าเชิดหน้า บิดยิ้มมองไปที่สนามคณะวิศวะด้วยสายตาสะใจ“คนสวยมากอย่างฉ

“ใช่ค่ะ พวกหนูรู้ว่ามันเหนื่อยมาก วันศุกร์พวกหนูก็แทบไม่ไหวเหมือนกัน สู้ๆ นะคะ... นี่เพิ่งได้รอบเดียวอยู่เลย” ลิซ่าตะโกนยั่วๆ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะซุบซิบให้ได้ยินแค่พวกเรา “อย่าเพิ่งตายซะก่อนนะยะ นี่มันเพิ่งเริ่ม ฮิ้ว!”“ยังเหลืออีกเก้ารอบเท่านั้นเองค่ะ พวกพี่สู้ๆ” เอมี่ตะโกนเข้าไปด้วยใบหน้าที่เรียกว่ายิ้มปากถึงหูทำเอาพวกเราพากันแอบขำการยั่วโมโหของสองคนนี้“เอ้าๆ! กำหมัดแล้วแม่เอ๊ย!” ทิชาว่าเบาๆ แล้วหัวเราะคิกคัก ตีมือกับเคทที่ยืนข้างๆ ด้วยสีหน้าสะใจ“อย่าคิดว่ารุ่นพี่วิศวะถือหางแล้วจะทำอะไรก็ได้นะยะ!” พี่อีกคนที่เดินข้างพี่เบียร์แว้ดออกมาอย่างเดือดดาล“ไม่มีใครถือหางใครทั้งนั้นแหละ พวกเธอทำเกินกว่าเหตุก่อน รับผิดชอบก็สมควรแล้ว!” เสียงตะโกนดุดันจากด้านหลังทำเอาพวกเราปี 1 ที่มายืนข้างสนามหันไปมองอย่างตกใจ แล้วก็เห็นเป็นพี่เจมส์ พี่กัส พี่เดย์กำลังเดินเข้ามา ดวงตาจับจ้องคนที่วิ่งในสนามอย่างแข็งกร้าว พวกพี่เบียร์ถึงกับก้มหน้าหลบสายตาเป็นพัลวันอย่างคนหนีความผิดและออกวิ่งอีกครั้ง

แม้จะไม่ชอบงานเลี้ยง แต่วันนี้เป็นวันเกิดคุณพ่อที่ผมรักมาก ผมก็สามารถปั้นหน้ายิ้มได้เมื่อมีผู้ใหญ่หรือเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันเข้ามาทักทาย บอกตามตรงถ้าไอ้เทมส์ ไอ้เจมส์ ไอ้กัสไม่อยู่ตรงนี้... ผมคงเบื่อมากกว่าเดิมเป็นล้านเท่า“แล้วใครไปรับอามึงวะ” ไอ้กัสถามถึงอาของผมที่เป็นจิตรกรชื่อดังช่วงสองสามปีมานี้อาของผมกำลังมือขึ้น ภาพวาดเป็นที่ต้องการของตลาด ขายรูปนึงได้เป็นล้านเหรียญ เพราะงั้นน้องชายคนเดียวของคุณพ่อมักจะอยู่ไม่เป็นหลักแหล่ง วันนี้อยู่สเปน อาทิตย์หน้าอยู่บราซิล เดือนถัดไปอาจจะอยู่ลอนดอน เป็นแบบนี้มาหลายปีเพราะต้องตามหาแรงบันดาลใจ แต่วันนี้อาจะกลับกรุงเทพเพื่อร่วมงานฉลองของคุณพ่อด้วย“เห็นว่าไฟลท์เลื่อนเลยจะนั่งแท็กมาเอง ตอนแรกกูจะไปรับแต่ดันโดนห้าม บอกจำทางมาบ้านได้น่า”“หึ! สมเป็นอาของมึงจริงๆ นิสัยไม่เคยเปลี่ยน” ไอ้เจมส์หัวเราะขำทำเอาพวกเราหัวเราะตาม พวกผมรู้จักกันแต่เด็ก เข้านอกออกในบ้านกันเป็นเรื่องปกติ ไม่แปลกที่จะรู้จักครอบครัวแต่ละฝ่ายเป็นอย่างดี งานวันนี้พ่อแม่ของพวกมันสามคนก็มาด้วยเช่นกัน“ไ

จากเหตุการณ์ที่ฉันพยายามช่วยผู้ชายคนนึงจนโดนรุมสาปไม่หยุดในสายตาของครอบครัวพี่เดย์...ฝันหวานคนนี้ได้กลายเป็นเด็กจิตใจดี ไม่มองคนเพียงแค่ภายนอก! โดยเฉพาะคุณป้ารดากับพี่เดียร์น่าพากันชาบูไม่หยุดทำเอาฉันทำตัวแทบไม่ถูกเลยทีเดียวเอาจริงตอนมีคนมาล้มฟุบต่อหน้าคือตกใจมากนะ กลัวเค้าจะได้รับอันตรายถึงชีวิต รู้แค่ว่าต้องหาทางช่วย เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลัง แล้วฉันก็ไม่คิดว่าเค้าเป็นโจรด้วย เพราะถ้าเป็นโจรจริง ยามที่อยู่หน้าประตูคงไม่ให้ผ่านเข้ามาในบริเวณบ้านง่ายๆแล้วก็นั่นล่ะ สรุปกลายเป็นคุณอาของพี่เดย์แถมพ่วงตำแหน่งจิตรกรชื่อดังระดับโลก! ที่ต้องแต่งตัวโทรมเห็นว่าตอนอยู่บนไฟล์ทบินมีผู้หญิงหลายคนจำหน้าได้เลยพากันเข้ามาทักทาย คุณอาของพี่เดย์ต้องการพักผ่อนแถมยังเกรงใจผู้โดยสารท่านอื่น เลยแก้ปัญหาด้วยการหยิบเสื้อผ้าชุดเก่าจากเป้ออกมาเปลี่ยน ใส่แมสใส่หมวกเรียบร้อย พอแอร์เสิร์ฟอาหารก็ไม่ทานเพราะไม่ต้อง การให้ใครเห็นหน้า ไม่อยากตอบคำถาม กว่าจะถึงไทยใช้เวลาไปทั้งหมด 18 ชั่วโมง ไหนจะทั้งหิวทั้งเหนื่อยแถมต้องหลบผู้หญิงบนเครื่องที่ตามไม่หยุดอีก ลงแท็กซี่มาเลยหมดแรงแต่พอได้ทานข

“อยากทานอะไรเพิ่มมั้ยครับ เดี๋ยวพี่ซื้อมาให้” พี่เดย์นั่งลงใกล้กันและถามอย่างง่ายๆ แม้จะเขินสายตาของเพื่อนแต่ฉันก็ตอบไป“ขอบคุณค่ะแต่หนูอิ่มแล้ว พี่เดย์ล่ะคะทานข้าวยัง”“ยังเลยครับ พี่มาถามน้องฝันหวานก่อน เผื่อน้องอยากได้ไร เดี๋ยวพี่ซื้อมาให้ละค่อยไปหาไรทาน”“แกได้ยินเหมือนกันมั้ยบี 1” เอมทำเป็นถามแก้มยุ้ยด้วยเสียงสอง“ได้ยินสิบี 2” แก้มยุ้ยตอบคนถามด้วยเสียงสองเช่นกัน ทั้งคู่มองมาทางนี้ด้วยสายตาทำนองแซวและยิ้มมุมปาก ฉันย่นจมูกใส่เพื่อนสนิทอย่างอดไม่ไหวทำเอาพี่เดย์หัวเราะขำ“แล้วเอาหมวกมามั้ยครับ ตอนบ่ายต้องขึ้นแสตนด์ด้วย” พี่เดย์ถามเหมือนใส่ใจ ซึ่งก็เป็นปกติของพี่เค้าอยู่แล้ว“ไม่ได้เอามาค่ะ หนูกลัวร้อนเหมือนกัน” ฉันส่ายหน้าเผลอทำปากบู้ จะขอรุ่นพี่กลับหอไปเอาหมวกก็กระไรอยู่ ได้แต่ภาวนาขอให้แดดบ่ายอย่าแรงเกินไป ไม่งั้นฝันหวานคนนี้คงได้หน้าคล้ำเป็นของแถม ฮือ!“แบบนี้ไม่ต้องกลัวร้อนแล้ว”พรึ่บ! วินาทีนี้ฉันต้องตาโตอย่างตกตะลึง ใจเต้นรัว