Todos los capítulos de Unexpectedly Engaged with a Stranger: Capítulo 11 - Capítulo 20

Gusto kong sabihin sa kaniya ang totoo, pero nang maalala ang mga sinabi ni Viel kanina ay nagdadalawang isip ako. In some way, I want to help this old man live a longer life. Kahit hindi na lang para sa sarili niya, kundi para sa pamilya niya. Parang nakasalalay tuloy sa akin ang buhay ng matanda dahil nagkaroon ako bigla ng obligasyon na kumbinsihin siyang operahan. Bukod doon, may parte rin sa akin na malaman kung anong klaseng tao ba si Viscenzo at ang pamilya niya. Kilala sila bilang mayaman, sikat at magagaling pagdating sa negosyo, pero alam kong hindi lahat ng bagay ay umiikot sa mga mata ng tao. May mga bagay na hindi nila nakikita. “Naalala ko noon na ayaw na ayaw ni Viscenzo na mayroong pumapasok sa kaniyang kuwarto. Maging ako ay hindi pa nakapapasok doon,” ibinalik niya ang tingin sa akin. “Samantala siya pa mismo ang nagdala roon sayo.” Nanatiling tikom ang bibig ko saka napaiwas ng tingin matapos maalala ang pinaggagagawa ko noong gabing iyon. “Ayaw niyang pinaki

“Turn your cameras off if you still value your job.” Then a sudden silence followed. That voice was enough to suddenly freeze the air. Viscenzo didn’t need to shout to shut everyone, he spoke evenly, but the chill in his tone stopped the reporters where they stood. Nawala ang bawat flash ng mga kamera, tanging nakabibinging katahimikan ang pumanhik sa paligid. “Wait here.” Sinundan ko siya ng tingin nang maglakad siya papasok sa isang store. Ilang saglit pa, bumalik itong may bitbit na sunglasses at sumbrero saka niya iyon sinuot sa akin. “Wear that for a while, people won’t stop following.” He took his tuxedo off and draped it over my shoulders. Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako papasok sa store kung saan naka-display ang mga tuxedo. Tila may kung anong kuryenteng dumaloy sa kaniya nang tignan ko ang mga kamay naming magkahawak. Nang tuluyang makapasok sa ay ako na mismo ang humiwalay dahil baka mapansin niya ang malakas na pagpintig ng pulso ko. “Nice to

Muli niyang sinuot ang singsing na ibinigay niya sa akin, iyong singsing na binalik ko sa kaniya noong unang araw akong pumunta rito. “I’m asking for a permission to hold your hand because I thought you might feel awkward.” I let out a bitter laugh. “Why would I? Are you my celebrity crush to make me feel awkward? You’re asking as if this is not the first time we hold hands.” Ako na mismo ang kumuha ng kamay niya para hatakin siya, pero ito na naman ang taksil kong puso na hindi matigil sa pagtibok nang mabilis. Ano bang problema? Doktor ako pero sarili ko mismo ay hindi ko maintindihan kung may kondisyon ako o sakit. Maging ang pisngi ko ay nag-iinit. Tingin ko kailangan ko na rin talagang magpakonsulta. Pinagsawalang bahala ko ang nararamdaman at hinila siya papasok sa loob ng mansyon, pero hindi gumalaw si Viel sa kinatatayuan. Muli ko siyang binalingan. “Ano na naman?” “You like someone?” Malamig ang boses niyang tanong, nakasalubong pa ang mga kilay. “Lahat nam

I was twisting my fingers together with a shaky breath, unable to stop fidgeting. When Viscenzo noticed, he gently took my hand in his, stilling the nervous movement.I shouldn't be fidgeting, yet I can't help it."I'm sorry if everything happened too suddenly, Tita," he said calmly. "We were only waiting for the right time. The media has been relentless, we didn't want to drag you into any trouble.""That's why we came here personally, to speak with you face-to-face," dagdag pa ni Mr. Ferratero."Uunahan ko na kayo." Malamig na tinignan ni Mama ang lolo ni Viscenzo. I'd seen her strict before but never this serious. "Hindi niyo naman siguro binlockmail ng pera ang anak ko para pakasalan ang apo niyo, hindi ba?" agad na namilog ang mata ko sa narinig.What does she think of me, someone who can buy with money?"Hindi namin kailangan ng pera. Kung iyan ang iniisip niyo sa anak ko, patawad pero hindi ako papayag sa kasal. Pinalaki ko nang maayos si Mavi hindi para bastusin lang ng mga ta

Wala akong nagawa kundi umiling habang natatawa dahil halos mag-iisang oras na yata kami rito para lang makuha ang baboy na yan. Ramdam ko na ang pagod ni Viscenzo sa tagaktak ng pawis niya pero tila mas ginaganahan pa siya ngayon. His eyes are full of determination as he focused on catching that one pig who had been testing his patience. “Sinabi ko na kasi sayong huwag ka nang pumunta rito.” Umiling siya. “I need to ask for your parents’ blessing.” Nakatutok siya sa panonood ngayon. Sandali siyang tumigil para i-distract ang baboy. Mahihirapan siya kapag nasa kaniya ang atensyon nito dahil makakaiwas na naman. Ilang minuto ang nakalipas ay umalis si Viscenzo sa pagkakasandal sa bakod. Kumakain na ang baboy at hindi napansin ang dahan-dahan niyang paglapit. Para tuloy akong nanonood ng suspense movie na live. Tahimik ang mga tao, akala mo nakalimutang huminga habang pinanonood si Viscenzo. Ilang hakbang na lang ang layo niya. Ilang saglit pa ay tuluyan niya nang nahuli ang babo