Unexpectedly Engaged with a Stranger

Para akong napako sa kinatatayuan habang nanatiling nakatingin sa kanila, hindi alam kung ano ang magiging reaksyon sa hindi kalayuan. Ilang beses ko pang pinaulit sa isip ang nadinig. I bitterly scoffed in disbelief when his words seemed to finally sink in. What? As I looked at the woman, Chel, who was smiling politely to the old man in front of her, my grip on the glass of wine tightened and tried to stop the rush of emotions from spilling out. I couldn’t move. My heart was filled with anger and betrayal. As I turned my gaze on Arkin, his calm demeanor only fueled my rage. My whole body is trembling as I glared at them. I couldn’t feel pain—it’s anger that’s consuming me. Because the woman with him was my best friend. The best friend I never f*cking thought would betray me. Ilang beses kong nilagok ang wine na hawak at kumuha pa ng tatlong baso. I can feel a burning sensation as the alcohol passes down my throat, nakararamdam na rin ako ng hilo dahil hindi naman ako palainom.

Tila nawalan ako sa wisyo dahil nakalimutan kong nakiki-reunion ako sa pamilya ng mga hindi ko naman kilala. Sari-saring bulong at tanong pa rin ang naririnig ko sa mga kamag-anak nila, at para bang mga bubuyog na nagtataka kung nagsasabi ako nang totoo. I was surprised that Viscenzo didn’t deny what I said. Now I understand kung bakit pamilyar sa akin ang pangalan niya. The man beside me, Viscenzo Yezekael Ferratero, is the heir of the Ferratero Institution na pagmamay-ari ng kaniyang lolo, the old man in front of us. He owns a lot of companies, buildings, resorts, condominiums, hotels, and even airlines in different countries. Sa kanilang kamag-anak, siya ang pinaka-ginagalang dahil siya ang dahilan kung bakit hindi tuluyang lumubog ang negosyo ng mga Ferratero noon. He’s even the successor among them. Rumors said that he’s not easy to please. He barely talks to anyone, lalo na kung hindi importanteng bagay ang pag-uusapan. They haven’t even seen him impressed yet, and there

Nang igala ko ang tingin, ngayon ko lang napansin na narito rin pala sina Arkin at Chel na nakatingin din sa akin. Nang mapatitig ako kay Chel ay agad siyang nag-iwas ng tingin. “Are you alright?” Viscenzo, who’s sitting beside me, leaned closer to whisper in my ear. I nodded in response. Tabi niya ay ang lolo niyang tila kanina pa masama ang timpla ng mukha nang makarating kami rito. The air was thick with tension. There’s no need to feel nervous, after all. Hindi ko naman kailangang kunin ang loob nila dahil hindi ko fiancé si Viscenzo. I don’t want to be part of this family, either way. They’re all arrogant. Mabuti na lang bukod sa lolo niya ay hindi nila totoong kadugo si Viscenzo. Naputol ang nakabibinging katahimikan nang pekeng umubo ang may katandaang babae. She looks in her mid-40s. Tingin ko ay isa ito sa mga tita niya. Napatingin kaming lahat doon. Sa hitsura pa lang nito, masasabi kong strikta siya. “So... Mavriele, right?” Tanong nito sa akin na tinan

Muling namuo ang tensyon sa hapagkainan. Natahimik ang mga ito dahil tama naman siya. Kung noon ngang nakayanan niyang isalba ang negosyo ng mga Ferratero mag-isa, ngayon pa kayang marami na siyang hawak na kumpanya? Baka nga hindi magiging kawalan sa kaniya kung mawalan man siya ng business partners dahil marami pa ring sikat na kumpanya ang gusto siyang makatrabaho. Maging ang lolo ni Viscenzo ay hindi nakapagsalita. Tila ba lahat ng sasabihin niya ay may tuldok, nag-iiwan ng katahimikan sa lahat na animo’y tinatapos niya ang usapan sa ilang linya. Matapos ang ilang minuto ay muling nagsalita ang lolo ni Viscenzo. “When are you two planning to get married?” Ilang beses akong napaubo sa kinakain nang biglang mabilaukan sa narinig. Hinagod ng katabi ko ang likod ko at inabutan ng tubig na agad kong kinuha. Kasal? Did I hear that old man correctly? Akala ko ba maglalahad pa siya ng milyon para layuan ko ang apo niya? I don’t even know that stranger! “Sa totoo lang ay

I didn’t know where that decision came from, but I’d rather forget about it. Who would marry someone you didn’t know? “Mavi, puwede bang makahingi muna ng kaunti? Pambayad ko lang sa tuition f*e ko. Babayaran ko rin kapag nakaluwag-luwag na ako.” Tinigil ko ang pagsusulat. “Hindi ba’t kapapadala ko lang kahapon, kuya?” “Na-short kasi ako. Kababayad ko lang din ng bills dito sa kuryente kaya hindi inabot. Ang natira na lang ay pambili nila Mama at Papa ng gamot.” Malalim akong napabuntong-hininga. Sa pagkakaalam ko, kapapadala ko lang noong nakaraan ng pera para sa tuition f*e ni kuya, panganay kong kapatid. Hindi ko alam kung saan niya dinadala ang mga perang pinadadala ko sa kanila dahil madalas siyang tumawag para humingi ng pera. Ayaw ko naman siyang kuwestyunin dahil ako ang nagpresintang paaralin siya ulit. Tumigil ito ng kolehiyo dahil nabarkada, kaya sinikap kong makapagtapos at magtrabaho para paaralin sila ng dalawa ko pang kapatid. “Mavi?” “Sakto lang ang budge