Todos os capítulos de แกล้งลืมดีนัก งั้นขอรักพี่ชายคุณแทน: Capítulo 11 - Capítulo 20

แม้เจียงเหมียนจะหิวมาก แต่ก็ยังถูกพวกเผยเหยี่ยนจือทำให้ความอยากอาหารลดลงกินอาหารเผ็ดไปไม่กี่คำ น้ำตาก็ไหลออกมาส่วนหนึ่งเพราะเผ็ด อีกส่วนหนึ่งเพราะเศร้าเธอรู้ว่าตัวเองควรจะปล่อยวางหน่อยแต่ขณะที่เธอตีเส้นแบ่งกับพวกเขา ก็จะนึกถึงช่วงเวลาที่ทุกคนอยู่ด้วยกันขึ้นมาด้วยตอนที่ตระกูลเจียงล้มละลาย เธอใช้ชีวิตลำบากมากข้างกายเธอ นอกจากเผยเหยี่ยนจือแล้ว ก็คือพวกเพื่อนเหล่านี้เสียงหัวเราะพูดคุยตอนที่พวกเขานั่งอยู่ด้วยกันยังชัดเจนในความทรงจำแต่ความจริงกลับบอกเธอว่า ความรักในวัยเยาว์เชื่อถือไม่ได้ มิตรภาพในวัยเยาว์ก็เชื่อถือไม่ได้เช่นกันเธอรู้สึกว่าตัวเองน่าสมเพชมากจริง ๆตอนนี้เอง สายจากผู้อำนวยการก็โทรเข้ามาเจียงเหมียนซับหางตาเล็กน้อย สูดลมหายใจลึก แล้วรับสาย“ผู้อำนวยการ”“เจียงเหมียน อาการบาดเจ็บดีขึ้นบ้างหรือยัง?”“ไม่เป็นไรแล้วค่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?” เจียงเหมียนเข้าสู่โหมดทำงานทันที“อีกสองวันจะมีบุคคลสำคัญคนหนึ่งเข้าพักในวิลล่า ฉันอยากให้เธอเป็นคนรับรองหน่อย”“ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา อีกฝ่ายมีภูมิหลังยังไงคะ?”เจียงเหมียนหยิบปากกาและสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋าทันที“เป็

พร้อมกับการแฉตัวตน เจียงเหมียนก็ถูกรุมประณามทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต[ลูกของคนแบบนี้ไม่คู่ควรมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้เลยด้วยซ้ำ! ถึงขั้นยังคิดยั่วยวนคุณชายตระกูลเผย! ก็ไม่ดูบ้างเลยว่าตัวเองมีสถานะอะไร][คุณชายรองกับคุณเซี่ยเพิ่งเปิดตัวกันได้ไม่นาน วิดีโอสารภาพรักของเจียงเหมียนก็ถูกปล่อยออกมา ต้องเป็นเธอที่ปล่อยเองแน่ ๆ หรือว่าเธอชอบคุณชายรอง?][วางใจเถอะ มีไข่มุกเม็ดงามอย่างคุณเซี่ยแล้ว คุณชายรองจะชอบลูกสาวฆาตกรได้ยังไง?][งั้นก็เหลือแค่คนคนนั้นของตระกูลเผยแล้วไม่ใช่เหรอ? เจียงเหมียนนี่ช่างเพ้อฝันจริง ๆ][ค่ำคืนที่มืดมนอะไรกัน ไฟที่จุดสว่าง? นี่ใช่สารภาพรักที่ไหน เห็นได้ชัดว่าเป็นการบอกใบ้บางอย่าง][เจียงเหมียน หัวเตียงบ้านฉันก็มีไฟนะ ฉันจุดให้เธอเอง รีบมาหาฉันสิ! ฮิ ๆ]ถ้อยคำดูหมิ่นถาโถมเต็มไปหมดเจียงเหมียนกำโทรศัพท์แน่น ข้อนิ้วซีดขาวเธออยากบอกทุกคนเหลือเกินว่าพ่อเธอถูกใส่ร้ายแต่คนเดียวที่รู้เรื่องในตอนนั้นเสียชีวิตไปแล้ว ครอบครัวของเขาก็หายสาบสูญตามไปด้วยหลายปีมานี้ เจียงเหมียนไม่เคยเลิกตามหา แต่เธอต่ำต้อยเหลือเกินจริง ๆทุกอย่างราวกับงมเข็มในมหาสมุทรอกของเจียงเหมียนสั่นไห

สิ้นเสียงพูดเสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังมาจากด้านหลังเจียงเหมียนนอกจากคุณหญิงผู้เฒ่าเผยแล้ว ทุกคนลุกขึ้นต้อนรับทันทีร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มเดินผ่านข้างกายเจียงเหมียนไป กลิ่นยาสูบล่องลอย พร้อมกับแรงกดดันของผู้มีตำแหน่งสูงกว่าเขาค่อย ๆ นั่งลง องคาพยพทั้งห้าบนใบหน้าดูลุ่มลึกเย็นชาแข็งกระด้าง นัยน์ตาสีดำขลับเชยขึ้นเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวชวนให้เกิดความรู้สึกหวาดหวั่น“นั่งสิ”น้ำเสียงนั้นทุ้มเย็นเยียบ ไม่ยอมให้ใครโต้แย้งทุกคนนั่งลงกับที่เผ่ยเหยี่ยนจือหัวเราะเบา ๆ แฝงไปด้วยความยียวนเล็กน้อย “พี่ใหญ่มาได้จังหวะจริง ๆ ดูท่าคงรู้เหมือนกันว่าเจียงเหมียนแอบชอบพี่”เจียงเหมียนหลุบตาลงด้วยความอับอาย ไม่กล้ามองไปทางชายหนุ่มเลยเผยเหยี่ยนจือ เธอล่วงเกินไม่ได้เผยเหิง เธอยิ่งไม่กล้าแม้แต่จะคิดเลยด้วยซ้ำแต่ว่าตอนนี้ อีกฝ่ายมีอำนาจชี้เป็นชี้ตาย ส่วนเธอเป็นเนื้อบนเขียง ไม่ว่าทางไหนก็มีแต่ตายกับตายทั้งนั้นเธอยอมตายอยู่ภายใต้คมมีดของเผยเหิง แต่ไม่อยากยอมรับว่าคนที่เธอสารภาพรักในตอนนั้นคือเผยเหยี่ยนจือไม่รู้ว่าเจียงเหมียนรู้สึกไปเองหรือเปล่า เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าเผยเหิงคล้ายกับมองเธอแว

ก่อนที่เจียงเหมียนจะออกจากบ้านตระกูลเผย ก็คิดจะไปบอกลาคุณนายเผยจ้าวอวิ๋นซูแต่คนรับใช้บอกว่าเธอขึ้นเขาไปไหว้พระ เจียงเหมียนก็เลยจากไปทันทีที่เดินออกจากคฤหาสน์ ท่ามกลางอากาศที่ชื้นแฉะและหนาวเล็กน้อย ฝนก็โปรยปรายลงมาอีกครั้งเจียงเหมียนไม่ได้พกร่มมาและไม่อยากกลับไปที่บ้านตระกูลเผยไปให้รำคาญใจอีก ดังนั้นเลยวิ่งฝ่าม่านฝนไปที่สี่แยกเลยปรากฏว่าเพิ่งวิ่งออกไปได้ระยะหนึ่งก็ลื่นล้มฝ่ามือที่โดนลวกจนบวมแดงเสียดสีกับพื้นที่เย็นและเปียกชื้น เลือดซึมออกมา เจ็บจนถึงทรวงแต่เจียงเหมียนก็ยังอดทนไว้แต่พอเธอเตรียมตัวจะลุกขึ้น กลับพบว่ากระโปรงตัวโปรดโดนขูดจนขาดเสียแล้วเวลานี้เอง เธอรู้สึกว่าเรี่ยวแรงทั่วทั้งร่างถูกสูบออกไปในพริบตา ก่อนจะนั่งทรุดลงกับพื้นอย่างสิ้นหวังไม่นาน หยาดฝนเม็ดเล็ก ๆ ก็เกาะเต็มเส้นผมและขนตารวมตัวกันทีละนิดแล้วไหลลงมาตามใบหน้าเธอเองก็แยกไม่ออกว่าเป็นน้ำฝนหรือว่าน้ำตารู้สึกเพียงน้อยอกน้อยใจ และเจ็บปวดทรมานทันใดนั้น รถยนต์คันหนึ่งก็จอดอยู่ริมถนนหน้าต่างรถเลื่อนลงมาเป็นร่อง ก่อนจะมีเสียงสุขุมเยือกเย็นของชายหนุ่มดังมา“ขึ้นรถ”มีเพียงสองคำเท่านั้นแท้ ๆแต่เจีย

[เผยเหิง]เจียงเหมียนจ้องหน้าจออยู่หนึ่งนาที ถึงค่อยกล้ายืนยันว่ารูปโปรไฟล์รูปพระอาทิตย์ขึ้นนี้คือเผยเหิงนี่มันต่างจากพวกฟ้าตอบแทนคนขยันตรงไหนกัน?เธอไม่กล้ารอช้า รีบกดรับทันทีหลังจากลังเลอยู่หลายวินาที ก็ส่งข้อความไปหาเผยเหิง[พี่ใหญ่คะ ขอโทษด้วยค่ะ ฉันเผลอซักเสื้อของคุณจนพังแล้ว ราคาเท่าไหร่เหรอคะ ฉันจะชดใช้ให้ค่ะ][ห้าแสน!][...]ห้าแสน!ใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้งเนี่ยนะ!ตอนนี้อย่าว่าแต่ห้าแสนเลย ต่อให้สองแสนห้าหมื่น เจียงเหมียนก็หามาไม่ได้เหมือนกันสมัยเรียน เงินที่เธอหามาได้จากการทำงานพิเศษ นอกจากค่ากินอยู่แล้ว ยังต้องส่งไปดูแลพ่อที่สุขภาพไม่ดีในเรือนจำด้วยหลังจากทำงาน เงินส่วนใหญ่ที่หามาได้ก็นำไปใช้กับการล้างมลทินให้พ่อเธอทำงานไปพลาง ตามหาพยานในตอนนั้นทั่วทุกสารทิศไปพลางพอนานเข้า งานก็ตามไม่ทันเล็กน้อยผู้อำนวยการดูออกถึงความลำบากของเธอ เลยบอกเธอว่าเรื่องบางอย่างต้องหัดที่จะเลือกถึงอย่างไรคดีของพ่อเธอก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ไขได้โดยอาศัยแค่เธอคนเดียวดังนั้นเธอจึงพยายามตั้งใจทำงาน หาเงินอย่างสุดชีวิต ใช้เงินไปจ้างนักสืบเอกชนช่วยตามหาคนให้เธอส่