แกล้งลืมดีนัก งั้นขอรักพี่ชายคุณแทน

หลังอุบัติเหตุทางรถยนต์ เผยเหยี่ยนจือแฟนหนุ่มก็สูญเสียความทรงจำ

ข่าวดีคือมันไม่จริง

ข่าวร้ายคือเผยเหยี่ยนจือจงใจ

“เจียงเหมียน ฉันลืมเรื่องของเราหมดแล้ว เรื่องที่ลืมได้ ก็บอกได้แค่ว่ามันไม่สำคัญ”

“เข้าใจไหม”

เผยเหยี่ยนจือนั่งหลังตรงอยู่บนเตียงคนไข้ คิ้วตาคมคาย

แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความรำคาญ

กลัวว่าจะพูดไม่ชัดพอ แล้วเจียงเหมียนยังตามตื๊อเหมือนเดิม

ลมพัดกรูเข้ามาในห้อง พัดผ่านใบหน้าซีดขาวของเจียงเหมียน ทิ่มแทงทุกเส้นประสาทของเธอ

“เข้าใจ ฉันเข้าใจแล้ว”

เธอตอบอย่างสงบนิ่งผิดปกติ

เพราะเธอรู้ว่าเผยเหยี่ยนจือแกล้งทำ

สิบห้านาทีก่อน

ทันทีที่เจียงเหมียนฟื้น หมอก็บอกเธอว่าเผยเหยี่ยนจือบาดเจ็บสาหัสและสูญเสียความทรงจำ

เธอตรงดิ่งไปยังห้องพักผู้ป่วยของเขาโดยไม่สนใจร่างกายที่อ่อนแรง

แต่เมื่อมาถึงด้านนอกห้องพักผู้ป่วย เจียงเหมียนกลับเห็นเผยเหยี่ยนจือที่ควรบาดเจ็บสาหัส พิงขอบหน้าต่างอย่างเกียจคร้าน

สูบบุหรี่ไปพลาง คุยโทรศัพท์ไปพลาง

น้ำเสียงทะนุถนอมอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ยังกล้าไปนัดดูตัวอีกไหม? ไม่งั้นฉันจะเอาเรื่องเปิดตัวกับเจียงเหมียนมาทำให้เธอโกรธเหรอ?”

“ฉันผิดไปแล้ว ยังไม่พออีกเหรอ?”

หญิงสาวง้องอนอย่างออดอ้อน น้ำเสียงยั่วยวนเป็นพิเศษ

ลูกกระเดือกของเผยเหยี่ยนจือขยับ ถามกลับเสียงแหบพร่า “แค่นี้เองเหรอ?”

“คืนนี้ตามใจคุณดีไหม…”

เสียงของหญิงสาวยิ่งต่ำลงและกำกวมมากขึ้นเรื่อย ๆ

เจียงเหมียนไม่ได้ยินคำพูดที่เหลือ

แต่ดูจากสายตาเร่าร้อนของเผยเหยี่ยนจือ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าหมายถึงอะไร

จู่ ๆ ก็ยกเสียงสูงขึ้น “คุณชายรอง แล้วเจียงเหมียนจะทำยังไงล่ะคะ? ฉันไม่อยากเป็นมือที่สามหรอกนะ ถ้าเรื่องแพร่ออกไป ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”

เผยเหยี่ยนจือเขี่ยเถ้าบุหรี่อย่างไม่ใส่ใจ แววตามีความมั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย

“วางใจเถอะ ฉันให้หมอช่วยปลอมเวชระเบียนว่าความจำเสื่อมแล้ว ขอแค่ฉันไม่ยอมรับ ใครจะเชื่อเจียงเหมียน?”

หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนยังไม่พอใจ

“ถ้าเธอตามตื๊อคุณไม่เลิกล่ะ? ถ้าฉันเป็นเธอ ก็คงตัดใจไม่ลงแน่”

“ฉันจะไม่ให้โอกาสเธอตามตื๊อ”

เผยเหยี่ยนจือยิ้มเล็กน้อย ราวกับเป็นผู้ควบคุมเกมนี้

เจียงเหมียนแนบชิดกับผนัง สองกำมือแน่น แม้ปลายนิ้วจิกเข้าไปในฝ่ามือ แต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย

ในความเลือนราง ภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

เธอกับเผยเหยี่ยนจือเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก

แต่เพราะคนตระกูลเผยไม่ชอบเธอ ทั้งสองจึงต้องคบกันอย่างลับ ๆ นานสี่ปี

เมื่อคืนนี้ ในที่สุดเผยเหยี่ยนจือก็ตกลงที่จะเปิดเผยความสัมพันธ์กับเธอต่อตระกูลเผย

แต่ระหว่างทางไปตระกูลเผยในวันนี้ พวกเขาเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์

ทั้งสองต่างบาดเจ็บและหมดสติไป

เจียงเหมียนไม่คิดเลยว่าการเปิดตัวที่เธอรอคอยมาสี่ปี

จะเป็นเพียงการประชดผู้หญิงอีกคนของเผยเหยี่ยนจือ

เขารักคนอื่นตั้งนานแล้ว

มิน่าละ ตอนเผยเหยี่ยนจือขับรถถึงได้ใจลอยมองโทรศัพท์ตลอด

เจียงเหมียนเตือนเขา เขาก็แค่บอกว่ากำลังรอข้อความงาน

ที่แท้รอข้อความที่ผู้หญิงคนนี้หึงนี่เอง

ความคิดของเจียงเหมียนถูกเสียงฝีเท้าของหมอขัดจังหวะ เธอแกล้งทำเป็นเพิ่งมาถึง เข้าไปในห้องพักผู้ป่วยพร้อมกับหมอ

ขณะนี้เผยเหยี่ยนจือได้กลับไปนอนบนเตียงแล้ว

เขาไม่แม้แต่จะมองเจียงเหมียน ร่วมมือกับหมอแสดงละครว่าความจำเสื่อม

สุดท้ายก็ไล่เจียงเหมียนออกไปอย่างเย็นชา

“เข้าใจแล้วก็ไปซะ”

เจียงเหมียนอยากปรบมือให้กับฝีมือการแสดงของเขาจริง ๆ

เป็นถึงคุณชายรองตระกูลเผย เพื่อเขี่ยเธอทิ้งแล้ว ช่างทุ่มสุดตัวจริง ๆ

เธออยากจะอ้าปากพูดอยู่หลายครั้ง แต่ล้วนถูกความขมขื่นจุกแน่นเต็มลำคอ สุดท้ายสิ่งที่อาบเต็มแก้มมีเพียงความอับอาย

น่าอับอายเกินไปจริง ๆ

ตลอดสี่ปีที่คบหากัน เธอรักเผยเหยี่ยนจือมากแค่ไหน

เขารู้ เพื่อนของพวกเขาก็รู้

ไม่เรียกร้องสถานะ ดูแลเขาเหมือนแม่บ้าน

เพียงเขาโกรธ ต่อให้อดนอน เธอก็ต้องง้อเขาให้หาย

ในโลกของเธอมีเพียงเผยเหยี่ยนจือ

แต่ตอนนี้ เขากลับใช้วิธีที่สุดโต่งเช่นนี้ บังคับให้เธอยอมแพ้

หึ

น่าขำสิ้นดี

เจียงเหมียนทั้งรู้สึกชาทั้งได้สติ สุดท้ายก็แค่พยักหน้าเบา ๆ

“ได้ ฉันไปละ”

เอาตามที่เขาต้องการเถอะ

ความรักที่ร้องขอมา สุดท้ายก็รั้งไว้ไม่ได้

เธอเองก็เหนื่อยแล้ว

เจียงเหมียนหลุบตาลง ออกจากห้องไป

เผยเหยี่ยนจือเหลือบมองเงาหลังของเจียงเหมียน เลิกคิ้วเล็กน้อย ราวกับไม่คิดว่าเธอจะยอมรับง่ายดายเช่นนี้

เขาเรียกผู้ช่วยมา

“ให้คนจับตาดูเจียงเหมียนไว้ อย่าให้เสแสร้งทำเป็นวางท่าตอนนี้ แล้วหันกลับมาขอให้ฉันฟื้นความจำอีก โรงพยาบาลคนเยอะเกินไป ใครเห็นเข้าจะไม่ดี”

ขณะพูด คิ้วของเผยเหยี่ยนจือขมวดแน่น ราวกับมองเห็นฉากที่เจียงเหมียนมาขอร้องตนแล้ว

ผู้ช่วยพยักหน้า แล้วหันหลังเดินจากไป

......

เจียงเหมียนลืมว่าตัวเองกลับห้องพักผู้ป่วยได้อย่างไร

เธอนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ข้างเตียง ราวกับเด็กที่ถูกทอดทิ้ง

ความชื้นในขอบตาเอ่อขึ้นแล้วจางลง แต่กลับร้องไม่ออก

ความรู้สึกตลอดสี่ปี เป็นไปไม่ได้จะปล่อยวางทันที

สุดท้ายเธอล้มตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนล้า มือแตะโดนโทรศัพท์ที่อยู่ข้างตัวพอดี

รอยแตกที่ขรุขระทำให้หัวใจเธอบีบรัด

ตอนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ โทรศัพท์อยู่ในกระเป๋า ไม่ได้ตกกระแทกเลยสักนิด

จะมีรอยแตกได้อย่างไร?

เจียงเหมียนนึกอะไรขึ้นมาได้ มือสั่นเล็กน้อยขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

โทรศัพท์มีรอยบุบชัดเจน หน้าจอแตกเป็นเสี่ยง ๆ เปิดไม่ติดโดยสิ้นเชิง

ส่วนหลักฐานความรักระหว่างเธอกับเผยเหยี่ยนจือในโทรศัพท์ ก็แน่นอนว่าไม่มีแล้ว

ใครเป็นคนทำ เจียงเหมียนเดาได้แล้ว

เพราะกลัวเธอตามตื๊อ เผยเหยี่ยนจือช่างคิดได้รอบคอบจริง ๆ

เจียงเหมียนหัวเราะเสียงเย็นครั้งหนึ่ง มองลวดลายบนเคสโทรศัพท์แวบหนึ่ง เป็นตัวการ์ตูนที่วาดตามแบบของเธอและเผยเหยี่ยนจือ

ความสุขในตอนนั้นเป็นของจริง ความใจร้ายในตอนนี้ก็จริงเช่นกัน

ของที่เขาไม่ต้องการ เธอก็ไม่ต้องการ

เจียงเหมียนทิ้งโทรศัพท์ลงถังขยะเสียงดังปัง แล้วหันไปให้พยาบาลช่วยจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล

ก่อนจะไป พยาบาลเรียกเธอไว้ ชี้ไปยังของที่กองอยู่ตรงมุมห้องพักผู้ป่วย

“คุณเจียง ตรงนี้ยังมีของของคุณ คุณไม่เอาไปเหรอคะ?”

เจียงเหมียนหันไปมองแวบหนึ่ง ล้วนเป็นของขวัญหลากหลายอย่างที่เธอเตรียมไว้สำหรับการไปตระกูลเผยครั้งนี้

คนไม่เอาได้ แต่ของขวัญยังต้องเอากลับไป

เพราะถึงอย่างไร เธอก็เสียเงินไปไม่น้อย เอาไปขายต่อยังได้เงินคืนบ้าง

เธอเลือกของบางอย่างที่ขายได้ ของกินเล่นที่เหลือที่ขายไม่ได้ เธอให้พยาบาลที่อยู่ข้างกาย

“ให้พวกคุณลองชิมดูนะคะ ลำบากแล้ว”

พูดจบ เธอก็ออกจากโรงพยาบาลไป

......

หลังเจียงเหมียนไปแล้ว เผยเหยี่ยนจือหลับไปพักหนึ่ง

เมื่อตื่นขึ้นมา เขาเห็นโจ๊กของโจวจี้ที่หัวเตียง

เขานวดหัวตาเล็กน้อย จิ๊ปากครั้งหนึ่ง

เขารู้อยู่แล้ว อยากจะสลัดปลิงอย่างเจียงเหมียนไม่ง่ายขนาดนั้น

ละครที่ภายนอกสงบนิ่งแต่แอบเอาใจแบบนี้ เธอไม่เบื่อ แต่เขาเบื่อแล้ว

เผยเหยี่ยนจือลุกขึ้น “ช่วยเอาโจ๊กนี่…” ไปทิ้งซะ

“คุณชายรอง คุณตื่นแล้วเหรอครับ จะทานโจ๊กไหมครับ? เดี๋ยวผมเอาช้อนให้ ผมให้คนไปซื้อมาแบบด่วนเป็นพิเศษเลยครับ”

ผู้ช่วยยื่นช้อนให้ด้วยท่าทีเอาอกเอาใจ

เผยเหยี่ยนจือขมวดคิ้ว “นายเองเหรอ?”

“ผมเองครับ” ผู้ช่วยนึกขึ้นได้ เสริมอีกประโยค “หมอบอกว่า พอคุณเจียงกลับไปก็ขอออกจากโรงพยาบาลเลย คงจะยอมรับเรื่องที่คุณความจำเสื่อมและเลิกกับเธอแล้วครับ”

เผยเหยี่ยนจือกินโจ๊กอย่างใจเย็น แล้วหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง

“ยอมรับเหรอ? เจียงเหมียนไม่ใช่คนแบบนี้ ไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่ต้องใช้วิธีแบบนี้บังคับให้เธอเลิก คงเป็นเพราะเห็นโทรศัพท์ที่ฉันให้คนทำพัง แล้วยังศักดิ์ศรีค้ำคอ เลยทำได้แค่งอแง”

“งั้นยังต้องให้คนจับตาดูคุณเจียงอยู่ไหมครับ?” ผู้ช่วยถาม

“ไม่ต้องแล้ว เดี๋ยวเธอก็จะมีข้ออ้างมาหาฉันเอง ช่วยไปจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ฉันด้วย”

“ครับ”

......

เจียงเหมียนไม่ได้กลับบ้านโดยตรง แต่ไปที่วิลล่าของเผยเหยี่ยนจือ

ในเมื่อจะตัด ก็ควรตัดให้เด็ดขาดสักหน่อย

ตอนยืนอยู่หน้าประตู เธอกดกริ่ง

คบกันมาสี่ปี เธอเคยมาวิลล่าของเผยเหยี่ยนจือเป็นร้อยครั้ง และทำอาหารให้เขามาแล้วนับร้อยมื้อ

แม้ทุกครั้งเขาจะโอบกอดเธอพลางพึมพำเสียงต่ำ

“เหมียนเหมียน พอเราแต่งงานกันแล้ว ฉันต้องเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลกแน่เลย”

แต่ผู้ชายที่บอกว่าจะแต่งกับเธอ กลับไม่เคยให้กุญแจเธอสักดอก

กระทั่งเปลี่ยนเป็นสแกนลายนิ้วมือ คนรับใช้ยังได้บันทึกลายนิ้วมือ ส่วนเธอยังคงเหมือนคนนอก

ขณะนี้เอง เสียงเปิดประตูของแม่บ้านเฉินก็ดังมา

“คุณเซี่ย สแกนลายนิ้วมือไม่ติดอีกแล้วเหรอคะ...”

คุณเซี่ย?