Todos os capítulos de แกล้งลืมดีนัก งั้นขอรักพี่ชายคุณแทน: Capítulo 21 - Capítulo 30

เช้าตรู่วันต่อมาเจียงเหมียนเก็บเสื้อผ้าบางส่วน แล้วเรียกแท็กซี่ไปยังสถานีเพื่อรอรถรับส่งพนักงานของรีสอร์ตวิลล่าหัวเค่อตั้งอยู่ในหุบเขาแถบชานเมืองปกติแล้วเจียงเหมียนจะนั่งรถรับส่งพนักงานไปกลับ แต่ถ้าเจอลูกค้าที่ค่อนข้างสำคัญ เธอจะพักที่หอพักพนักงานในวิลล่าข้อมูลของลูกค้าในวันนี้ถูกเก็บเป็นความลับ จะต้องเป็นบุคคลระดับสำคัญแน่นอนตลอดสัปดาห์นี้ เธอเลยต้องพักที่หอพักพนักงานหลังจากขึ้นรถ เจียงเหมียนก็สังเกตเห็นสายตาแปลก ๆ จากบรรดาเพื่อนร่วมงานดูเหมือนทุกคนจะรู้สถานะตัวตนของเธอแล้วเธอไม่สนใจ แค่รักษาความสัมพันธ์เรื่องงานระหว่างเพื่อนร่วมงานไว้ก็พอพยายามดึงเรื่องส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้องให้น้อยที่สุดดังนั้นเธอเลยแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น แล้วเดินตรงไปยังที่นั่งริมหน้าต่างใครจะรู้ว่า เธอกำลังจะเตรียมตัวนั่งลง ร่างหนึ่งก็ชิงนั่งลงมาก่อนเป็นสวี่จือเหยา เพื่อนร่วมงานในแผนกเดียวกับเจียงเหมียนทั้งสองคนเริ่มงานที่วิลล่าหัวเค่อพร้อมกัน เป็นคู่แข่งกันมาตลอดเพียงแต่สวี่จือเหยาพ่ายแพ้ให้กับเจียงเหมียนในตอนที่ชิงตำแหน่งหัวหน้างานหลังจากนั้นมาก็ชอบพูดจาเหน็บแนมครั้งนี้เธอได้โอกาส

เจียงเหมียนรู้สึกพูดไม่ออกมากจริง ๆเธอไม่เข้าใจเผยเหยี่ยนจือแล้วเขาแกล้งความจำเสื่อม ลบทุกอย่างทิ้งไปไม่ใช่เหรอ?เขาให้เธอเลิกตามตอแยไม่ใช่เหรอ?เขาให้เธออวยพรให้เขากับเซี่ยหว่านหนิงไม่ใช่เหรอ?เธอทำตามแล้ว ทำไมยังไม่ยอมปล่อยเธอไปอีกล่ะ?“คุณชายรอง” เจียงเหมียนมองไปทางเผยเหยี่ยนจือ น้ำเสียงสงบนิ่งเยือกเย็น “ฉันไม่มีความเห็นอะไรค่ะ ไม่ทราบว่ายังมีเรื่องอะไรที่ต้องการให้ฉันตอบอีกไหมคะ?”เซี่ยหว่านหนิงขอบตาแดงก่ำในพริบตา พูดเติมเชื้อไฟว่า “เจียงเหมียน ฉันได้ยินว่าเดิมทีตำแหน่งรองผู้อำนวยการเป็นของคุณ คุณไม่ยอมรับฉันก็เป็นเรื่องปกติมาก แต่การจะดูแลแผนกหนึ่ง จะอาศัยแค่ประสบการณ์พนักงานไม่ได้หรอกนะ ต้องมีประสบการณ์ของระดับผู้บริหารมาสนับสนุนด้วย ขอโทษด้วยนะ ฉันอาจจะพูดตรงไปหน่อย แต่ดูเหมือนคุณจะไม่มีแม้กระทั่งประสบการณ์การเรียนต่อต่างประเทศที่เป็นพื้นฐานที่สุดเลยด้วยซ้ำ”พูดง่าย ๆ ก็คือ เจียงเหมียนคู่ควรกับการเป็นแค่พนักงานระดับล่างเท่านั้นเผยเหยี่ยนจือปลอบใจเซี่ยหว่านหนิงพลางตำหนิเจียงเหมียน“เจียงเหมียน นี่คือท่าทางของเธอเหรอ? เธอกำลังตั้งคำถามการตัดสินใจของบริษัทอยู่เหรอ? หืม

พอเจียงเหมียนได้ยินว่าลูกค้าจะมาแล้ว ก็ไม่มีเวลามาเสียใจอีกเธอนวดแขนที่ชา แล้วรีบลงไปข้างล่างเพื่อเปลี่ยนชุดเซี่ยหว่านหนิงกลายมาเป็นหัวหน้าของเธอ เธอยิ่งประมาทไม่ได้เลยขณะที่เจียงเหมียนเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็ได้รับโทรศัพท์จากถงซินถงซินเป็นคนในแผนกแม่บ้าน ดังนั้นเมื่อกี้เลยไม่ได้อยู่ที่ล็อบบีพอรับสาย ถงซินก็รีบร้อนจนหอบหายใจ“เหมียนเหมียน! เมื่อกี้ฉันได้ยินในหูฟังบอกว่าที่ล็อบบีมีคนพกมีดสั้นจะฆ่าเธอ ฉันกำลังไปหาเธอเดี๋ยวนี้แหละ!”“ฉันไม่เป็นไร ทุกคนไม่เป็นไร”รวมถึงผู้ชายคนนั้นด้วยเผยเหยี่ยนจือไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ถึงแม้เขาจะเป็นเพียงรองประธานของวิลล่า แต่วิลล่ากลับถูกบริหารภายใต้ชื่อของเขาและคุณนายเผยจ้าวอวิ๋นซูต่อให้เขาตามใจเซี่ยหว่านหนิงอีกแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางเอาชื่อเสียงของตัวเองและตระกูลมาล้อเล่นเช่นกันนี่ก็คือเหตุผลที่เจียงเหมียนจงใจขยายความร้ายแรงของเรื่องต่อหน้าผู้คนถงซินพรูลมหายใจ ก่อนจะพูดอย่างระมัดระวังว่า “ฉันได้ยินมาว่าเซี่ยหว่านหนิงเสียบตำแหน่งแทนเธอ เป็นความคิดของคุณชายรองใช่ไหม? ทั้งที่เขารู้ว่าวิลล่ามีความหมายกับเธอเนี่ยนะ ทำ

เจียงเหมียนกับถงซินสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะมองไปยังวิทยุสื่อสารบนโต๊ะพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายแบตเตอรี่หมดเหรอเนี่ย!มิน่าล่ะถึงไม่ได้ยินเสียงยืนยันจากพนักงานรักษาความปลอดภัยที่มาส่งลูกค้าเจียงเหมียนทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงกระแอมไอจากด้านหลังฝืนใจพูดกลบเกลื่อนคำพูดของตัวเอง“บางที...บางทีคนอื่นเขาก็แค่อยากตั้งใจทำงาน เลยไม่อยากโดนรบกวนไง”“ใช่ ๆ ลูกค้าแบบนี้ทำงานเหนื่อยมากเกินไปจริง ๆ”ถงซินอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ทำได้เพียงพยายามเข้าคู่กับเจียงเหมียนพอพูดจบ เจียงเหมียนก็หันตัวไปพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มหลังจากเห็นผู้ที่มาได้ชัด ๆ เธอก็หน้ามืดวิงเวียนเล็กน้อยทันที แย้มยิ้มเสแสร้งไม่ออกแล้ว“ประ... ประ... ประธานเผย ยินดีต้อนรับค่ะ”เป็นเผยเหิงเหรอเนี่ยชายหนุ่มในชุดสูทสีดำ รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ยืนอยู่ท่ามกลางการตกแต่งสไตล์โบราณ ดูสงบนิ่งราวกับคนในภาพวาดเงาไม้ด้านหลังไหวเอน พัดพาหมอกควันสีขาวที่เอ่อล้นออกมาจากริมฝีปากของเขาให้จางหายไป เผยให้เห็นดวงตาสีดำที่ดูลุ่มลึกเย็นชาในขณะที่สายตาทอดมองมาที่เจียงเหมียน ชายหนุ่มก็ยืนอยู่เบื้องหน้าเธอแล้วเขาโน้มตัวเล็กน้อ

หลังจากได้ยินเสียงชัดเจน เจียงเหมียนก็ไม่อยากหันหน้ากลับไปจริง ๆ แต่ผู้ที่มาคือแขก ส่วนเธอเป็นพนักงานดังนั้น เจียงเหมียนยังคงหันตัวไปด้วยรอยยิ้มจาง ๆ เจิ้งเหย่กับอีกสองสามคนลงมาจากรถสปอร์ต โยนกุญแจรถใส่มือพนักงานต้อนรับ แล้วเดินตรงดิ่งมาอยู่ตรงหน้าเจียงเหมียนสายตาของพวกเขากวาดมองตัวเธออยู่หลายรอบมีคนพูดหยอกล้อว่า “เจียงเหมียน ก่อนหน้านี้ยังดูถูกเธอไปสินะ มิน่าล่ะคุณชายรองถึงแอบซ่อนเธอไว้ตั้งหลายปี นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าหุ่นเธอจะดีขนาดนี้ ชุดเครื่องแบบนี่... ใครจะทนไหวล่ะ”“พี่เหย่คลั่งชุดเครื่องแบบบไม่ใช่เหรอ? เคยเจอชุดเครื่องแบบทางการแบบนี้หรือเปล่า?”พวกเขาพูดพลางผลักไหล่เจิ้งเหย่เจิ้งเหย่เลิกคิ้ว “ไม่เคยนะ”เจียงเหมียนเม้มริมฝีปาก พยายามควบคุมอารมณให้สงบนิ่ง“ถ้าเกิดทุกท่านไม่มีธุระอะไร งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ พนักงานต้อนรับจะพาพวกคุณเข้าไปข้างในเองค่ะ”เมื่อพูดจบ เธอก็จะเดินจากไปปรากฏว่าพวกเขากลับโมโหขึ้นมา ขวางทางเดินเจียงเหมียนไว้ทันที“เจียงเหมียน เธอจะแสร้งทำตัวสูงส่งอะไร? รสชาติของการโดนทิ้งมันทรมานใช่ไหมล่ะ?”“เธอทำตัวแบบนี้ไป ต่อให้พวกเราช่วยเธอ คุณชายรองก็อาจ