Lahat ng Kabanata ng แกล้งลืมดีนัก งั้นขอรักพี่ชายคุณแทน: Kabanata 1 - Kabanata 10

เจียงเหมียนสบสายตาร้อนตัวของแม่บ้านเฉิน ก็อดรู้สึกขำไม่ได้ดูท่าคุณเซี่ยคนนี้จะเป็นนายหญิงของที่นี่นานแล้วแม่บ้านเฉินยิ้มเจื่อนเล็กน้อย “คุณเจียง คุณมาได้ยังไงคะ?”เจียงเหมียนก็ทำเหมือนไม่ได้ยินคำว่าคุณเซี่ย พูดอย่างสงบ “เอาของนิดหน่อยก็กลับ”แม่บ้านเฉินมองไปด้านในแวบหนึ่ง ยังคงยืนขวางประตูไว้“คุณชายรองยังไม่กลับมาค่ะ”สื่อเป็นนัยว่า คนนอกอย่างเจียงเหมียนอย่าเข้าไปจะดีกว่าน้ำเสียงต่างกับเมื่อกี้ที่เปิดประตูให้คุณเซี่ยราวกับเป็นคนละคนคนรับใช้ตระกูลไฮโซอ่านสีหน้าคนเก่งที่สุดเมื่อเทียบเจียงเหมียนกับคุณเซี่ย ในใจแม่บ้านเฉินรู้ดีว่าควรเอาใจใครเจียงเหมียนมองแขนที่ขวางอยู่ตรงหน้า หัวเราะเสียงเย็นครั้งหนึ่ง“ถ้าฉันไม่เก็บของ คุณเซี่ยของป้าเห็นแล้วจะไม่รู้สึกขัดตาเหรอ?”แม่บ้านเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลดมือลง แล้วชี้ไปทางห้องเก็บของทันที“อย่าขึ้นสั้นสอง คุณชายรองให้ป้าเอาไปวางไว้นั่นหมดแล้ว”เจียงเหมียนชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เงยหน้ามองขึ้นไปตามบันได ตรงหัวมุมแขวนรูปคู่ชายหญิงไว้ใบหนึ่งที่แท้นี่ก็คือคุณเซี่ยสวยมากทีเดียวเจียงเหมียนหันหลังเดินเข้าห้องเก็บของด้วยสีหน้าไร้

เจียงเหมียนกลับถึงอพาร์ตเมนต์ น้ำสักอึกก็ยังไม่ทันได้ดื่ม รีบโทรกลับหาลูกค้าที่ฝากข้อความไว้ทันทีเมื่อสลับสี่ภาษาเสร็จ เธอก็เหนื่อยจนหมดแรงอยู่บนโซฟาปัจจุบันเจียงเหมียนเป็นหัวหน้าฝ่ายขายของวิลล่าหัวเค่อ ซึ่งเป็นรีสอร์ตชื่อดังของเมืองซูทุกวันต้องติดต่อกับลูกค้าทั้งในและต่างประเทศจำนวนมาก นอกจากลูกค้าทั่วไปแล้ว ยังมีกิจกรรมทางธุรกิจอีกมากมายเธอนวดหว่างคิ้วเบา ๆ เพิ่งคิดจะวางโทรศัพท์ลง ก็เห็นข้อความที่ผู้อำนวยการทิ้งไว้[เธอจะสละสิทธิ์การเลื่อนตำแหน่ง แล้วกลับไปเป็นแม่บ้านให้แฟนลับ ๆ ที่แม้แต่ชื่อก็พูดไม่ได้ของเธอคนนั้นจริง ๆ เหรอ?][เจียงเหมียน เธออย่าลืมนะว่า ตอนนั้นเธอตัดสินใจติดตามฉันเพราะอะไร!][ฉันผิดหวังในตัวเธอมากจริง ๆ!]ผู้อำนวยการไม่ใช่แค่หัวหน้าของเธอ ยังเป็นอาจารย์ของเธอด้วยช่วยเธอที่เป็นคุณหนูตกอับอย่างให้ค่อย ๆ ยืนหยัดมั่นคงในวิลล่าหัวเค่ออันซับซ้อนได้เมื่อวานยังอุตส่าห์แย่งชิงโอกาสเลื่อนตำแหน่งที่ห้าปีมีครั้งมาให้เธอเธอกลับปฏิเสธเพราะเผยเหยี่ยนจือหวังว่าหลังจากเปิดตัวแล้ว เธอจะทุ่มเทให้เขาและตระกูลเผยตอนนี้เจียงเหมียนยังจำสายตาตกใจและผิดหวังของผู้อำนว

“ปลอบใจคุณเซี่ย?” เจียงเหมียนได้สติกลับมา“คุณเซี่ยไม่ระวังทำข้อเท้าแพลง คุณชายรองอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอด กลัวว่าเธอจะเจ็บแม้แต่นิดเดียว ความรักของเจ้าหญิงเจ้าชายตระกูลใหญ่เนี่ย ฟินอย่างที่คิดเลย” พยาบาลสาวพูดพลางยิ้ม“...”ใบหน้าของเจียงเหมียนกลับซีดลงเล็กน้อยที่แท้เผยเหยี่ยนจือทิ้งเธอไปอย่างไม่สนใจไยดี เพียงแค่เพื่ออยู่เป็นเพื่อนเซี่ยหว่านหนิงที่ข้อเท้าแพลงแม้จะบอกตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน ให้ปล่อยวางความรู้สึกที่มีต่อเผยเหยี่ยนจือแต่ความรู้สึกแท้จริงสี่ปี ก็ยังทำให้หัวใจเธอเจ็บแปลบขึ้นมาถึงขั้นหายใจไม่ออกเล็กน้อยพยาบาลสาวเห็นดังนั้น ก็รีบถาม “คุณเจียง คุณไม่สบายตรงไหนคะ?”เจียงเหมียนลองปรับลมหายใจ ค่อย ๆ สงบลง“ขอบคุณค่ะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว”“ค่ะ งั้นฉันไปดูคนไข้คนอื่นแล้ว คุณมีอะไรก็กดกริ่งนะคะ”พยาบาลสาวกำชับหนึ่งประโยค แล้วหันหลังออกจากห้องพักผู้ป่วยไปพอเจียงเหมียนนึกถึงเรื่องที่ตัวเองเจอมา ก็รู้สึกว้าวุ่นใจเล็กน้อย สุดท้ายก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเธอเลยลงจากเตียง ไปเดินเล่นนอกห้องพักผู้ป่วยไม่คิดว่าจะได้เจอเซี่ยหว่านหนิงที่ถูกผู้ดูแลพยุงอยู่สีหน้าตอนเซี่ยหว่านหนิงเ

วินาทีถัดมา คนที่เดินเข้ามาในห้องกลับเป็นตำรวจหญิงเผยเหยี่ยนจือมองไปด้านหลังตำรวจหญิง กลับไม่มีเจียงเหมียนเลยเขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจียงเหมียนล่ะ?”ตำรวจหญิงชี้ไปทางประตูใหญ่เล็กน้อย “เซ็นชื่อเสร็จก็ไปแล้ว เพิ่งออกไปไม่นานค่ะ”ความเอาแต่ใจของเจียงเหมียน ทำให้เผยเหยี่ยนจือบังเกิดโทสะขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุเขาไม่แม้แต่จะสนใจเซี่ยหว่านหนิงก็เดินออกไปเลย……หน้าสถานีตำรวจท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนก็เริ่มโปรยปรายอีกครั้งเจียงเหมียนดึงปกเสื้อเล็กน้อย กางร่มรอรถอยู่คิดไม่ถึงว่าเผยเหยี่ยนจือถึงขั้นตามออกมาเขาเดินอยู่ด้านหน้า ผู้ช่วยกางร่มให้เขาอยู่ด้านหลัง สีหน้าเดาไม่ได้“เจียงเหมียน”เจียงเหมียนมองคนที่มา น้ำเสียงราบเรียบมาก “คุณชายรองยังมีธุระอะไรอีก?”เผยเหยี่ยนจือชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแม้สีหน้าของเจียงเหมียนจะซีดอยู่บ้าง แต่ในดวงตาใสกระจ่างคู่นั้นกลับไม่มีความหม่นหมองหรือหดหู่หลังการเลิกราเลยแม้แต่ความรู้สึกท่วมท้นที่ควรมีต่อเขา ก็สงบนิ่งดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงเผยเหยี่ยนจือจำต้องชื่นชมฝีมือการแสดงของเจียงเหมียน เสแสร้งได้อย่างมืออาชีพทีเดียวมืออา

ไม่นานเจียงเหมียนก็รูว่าเผยเหยี่ยนจือทำอะไร เธอยังอ่านข้อความของเซี่ยหว่านหนิงไม่จบ สถานีตำรวจก็โทรมา“คุณเจียง สามคนนั้นก็มีคดีอยู่นอกพื้นที่ด้วย ตอนนี้ต้องจัดการคดีก่อนหน้าก่อน ดังนั้นคดีของคุณต้องรอสักหน่อยนะครับ”ตำรวจไม่ได้บอกว่ารอนานแค่ไหน แต่มีความเป็นไปได้สูงว่าทั้งสามคนไม่มีทางกลับมาเมืองซูอีกแล้วแม้จะกลับมา คดีของเจียงเหมียนก็กลายเป็นคดีเก่าที่ไม่มีใครสนใจสามารถย้ายทั้งสามคนได้ในเวลาอันสั้นขนาดนี้ นอกจากเผยเหยี่ยนจือแล้วก็ไม่มีใครอีกสำหรับผลลัพธ์นี้ เจียงเหมียนไม่แปลกใจเลยดังนั้น ตอนที่เธออยู่สถานีตำรวจถึงได้รู้จักพอแต่พอเห็นประโยคสุดท้ายของเซี่ยหว่านหนิง ก็ยังทำให้เธอรู้สึกจุกแน่นที่อกขึ้นมาอยู่ดี[คุณชายรองบอกว่า ยังไงเธอก็ไม่เป็นอะไร แต่ชื่อเสียงของฉันจะเสียหายไม่ได้]เหอะที่แท้การที่เธอรอดตายอย่างหวุดหวิดเรียกว่าไม่เป็นอะไร[คุณเซี่ย แคปรูปไว้แล้ว][…]เซี่ยหว่านหนิงไม่ได้ตอบกลับอีกแต่ไม่กี่นาทีต่อมา หนึ่งในเพื่อนกลุ่มนั้นพอเปลี่ยนเบอร์ก็ส่งข้อความมา[เจียงเหมียน คุณชายรองมากินข้าวที่ร้านอาหารของผมแล้ว อย่าหาว่าผมไม่ช่วยคุณ คุณรีบมาล่ะ มาช้าไม่รอนะ