All Chapters of พันธะคุณหมอเถื่อน: Chapter 71 - Chapter 80

ภัทรดนัยขับรถพาเธอไปกินร้านอาหารญี่ปุ่น เมนูส่วนใหญ่ที่สั่งให้หญิงสาวกินเป็นเมนูเพื่อสุขภาพเป็นหลัก พอกินเสร็จเขาก็พาเธอไปเดินเล่น หาซื้อเสื้อผ้า ชาลิสาเดินผ่านร้านเครื่องหนัง กระเป๋า รองเท้าแบรนด์ดังก็หยุดมองที่หน้าร้าน ไม่กี่วันมานี้มีกระเป๋าคอลเลคชั่นใหม่เข้ามา เธอเล็งไว้ตั้งแต่วันเปิดตัวแล้ว และเตรียมเงินไว้สำหรับซื้อกระเป๋าใบนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว แต่พอเธอท้องทำให้เธอไม่กล้าที่จะใช้เงินฟุ่มเฟือย แผนการซื้อกระเป๋าจึงต้องพับเก็บเอาไว้ก่อน แต่ถึงยังไงเธอก็อดที่จะเข้าไปเดินดูไม่ได้เธอเดินดูกระเป๋าระหว่างที่รอภัทรดนัยไปเข้าห้องน้ำ มือเล็กหยิบกระเป๋าใบโปรดขึ้นมาดู เธอหยิบป้ายราคามาดูแล้วก็แอบถอนหายใจ เธอตัดใจวางกระเป๋าใบดังกล่าววางไว้ที่เดิม แต่สายตายังคงมองแบบไม่ลดละ สีหน้าท่าทางอาการของเธอนั้นอยู่ในสายตาของภัทรดนัยตลอด เขาออกจากห้องน้ำมาพักใหญ่แล้ว แอบเดินตามหลังเธอมาติดๆ แต่เธอไม่รู้ตัว“อยากได้เหรอ” เขาเดินเข้ามาถาม ชาลิสาส่ายหน้า“เปล่าค่ะ” เธอโกหกเขาคำโต ภัทรดนัยมองอาการของเธอแล้วก็ยิ้ม ชาลิสาตัดใจเดินออกจากร้านอย่างแสนเสียดาย“ลิสา” เขาเรียกเธอ หญิงสาวหันกลับมาหาชายหนุ่มที่ยืนยิ้ม

“เมียใครน๊อออ น่ารักจัง ขอบคุณมากนะ” เขาเอ่ยปากชม สายตามองเธออย่างกะลิ้มกะเหลี่ย มือหนาก็ลูบๆ คลำๆ มือเล็กอย่างเพลิดเพลิน ระหว่างนั้นวิไลลักษณ์เดินเข้ามาเห็นพอดี เธอเดินไปจับข้อมือภัทรดนัยและมองชาลิสาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก“หมอภัทร...”“คุณลักษณ์!” ภัทรดนัยเรียกพยาบาลสาวอย่างแปลกใจ เพราะเจ้าหล่อนจับข้อมือเขาไว้แน่น ในขณะที่เขากำลังจับมือเมียตัวเองอยู่“ปกติหมอภัทรจะกินแต่กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลนี่คะ แล้ว... ขนมคุกกี้ร้านกาแฟหน้าโรงพยาบาลหมอภัทรก็เคยบอกว่ามันหวาน ไม่อร่อย ไม่ดีต่อสุขภาพ!” วิไลลักษณ์บอกพร้อมกับมองหน้าชาลิสาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ชาลิสามองกลับอย่างไม่พอใจเช่นกัน คราวนี้เธอไม่พอใจทั้งวิไลลักษณ์และภัทรดนัยเลย“ถ้าไม่ดีต่อสุขภาพก็เอาคืนมาค่ะ!” ชาลิสาดึงถุงใส่แก้วกาแฟและขนมคุกกี้กลับไป ภัทรดนัยอ้าปากค้าง“ลิสา... ไหนให้พี่แล้วไง จะเอากลับคืนไปได้ยังไง”“ก็มันไม่ดีต่อสุขภาพ พี่ภัทรจะกินทำไมล่ะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสะบัดงอน สายตายังจ้องอยู่ที่ข้อมือของภัทรดนัย วิไลลักษณ์ยังไม่ยอมปล่อยมือจากสามีเธอ“ถึงมันจะไม่ดีต่อสุขภาพ แต่นานๆ กินทีก็ไม่เสียหายอะไร กินอะไรอร่อยๆ ตามใจปากบ้างก็ได้” ภัทร

ภัทรดนัยรีบขับรถกลับบ้านในช่วงเย็น ระหว่างทางเขาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวัน ไม่นึกเลยว่าวิไลลักษณ์จะเป็นผู้หญิงใจกล้าขนาดนี้ ภาพลักษณ์ของพยาบาลสาวที่น่ารักใสซื่อมลายหายไปทันที หากเทียบกับชาลิสาที่ออกจะแว๊ดๆ แต่งตัววับๆ แวมๆ โชว์เนื้อโชว์หนัง ชาลิสานี่ชิดขอบซ้ายไปทันที ชาลิสาเป็นผู้หญิงที่ซ่อนความใสซื่อไร้เดียงสาไว้เต็มเปี่ยม นี่แหละนะที่เขาเรียกว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ!พอเข้ามาในบ้าน เขาก็รีบเข้าไปหาชาลิสาในห้องนอน เขาเห็นเธอกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เหมือนเดิม จึงเอามือเคาะประตูเบาๆ ชาลิสาเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของเธอยังมีความไม่พอใจอยู่เต็มเปี่ยม“สามีกลับมาแล้ว” เขาพูดเสียงทะเล้น แต่ชาลิสาก็ไม่สนใจ ก้มลงไปอ่านหนังสือต่อ“จริงจังกับการอ่านหนังสือขนาดนี้ จะอ่านไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยหรือไง” เขากระเซ้า ชาลิสาเงยหน้ามองค้อนภัทรดนัยวงโต“พี่ภัทร!”“เอาล่ะๆ พี่ไม่แกล้งแล้ว ขอพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ”ภัทรดนัยเดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นเมียสาวแกล้งทำเป็นนอนหลับ เขาอมยิ้มแล้วเดินไปที่เตียง ก้าวขาขึ้นเตียงได้เขาก็แทรกกายเข้าไปในผ้าห่ม สองแขนโอบกอดเมียตัวเองไว้แน่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอยังงอนเรื่องวิ

ชาลิสาร้องครวญครางเสียงดังจนกระทั่งเสร็จไปหลายครั้ง ชายหนุ่มจึงสอดกายเข้าไปหาหญิงสาว เธอกำผ้าปูที่นอนแน่นอย่างระบายอารมณ์ ดวงตากลมโตเงยขึ้นมองภัทรดนัยอย่างเว้าวอน ตอนนี้เธอต้องการเขามากถึงมากที่สุด เธอกำลังจะขาดเขาไม่ได้ สองมือเปลี่ยนจากกำผ้าปูที่นอนมาโน้มต้นคอของชายหนุ่มลงมาจูบปาก ภัทรดนัยจูบตอบเธอ ยิ่งเธอมีอารมณ์วาบหวามร่วมกับเขา ยิ่งทำให้เขาชอบใจ เขากระแทกกายเข้าหาเธอหนักๆ หลายครั้งก่อนจะเปลี่ยนเป็นนอนราบให้เธอขึ้นคร่อม“อ๊า...”เธอนั่งค้างแช่ไว้อย่างนั้นครู่หนึ่ง ภัทรดนัยถอดชุดของเธอออกจนเรือนร่างของเธอเปลือยเปล่า ชาลิสาค่อยๆ ขยับสะโพกเบียดไปมาทีละน้อยๆ แล้วค่อยเพิ่มความแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเต้าทรวงทั้งสองข้างกระเพื่อมไหวขึ้นลง ภัทรดนัยครางโหย สายตาจ้องมองหน้าอกอวบของเธออย่างเพลิดเพลิน มือหนายื่นไปบีบนมของเธอเล่นสลับกับบีบสะโพกอวบๆ“โอย... ลิสาแรงดีจริง” เขาเอ่ยปากชมเปาะ ชาลิสาเบียดกายแนบสนิทช่องทางรักกลืนกินความเป็นชายเอาไว้ทั้งหมด“อูย... ลิสา!” เขาร้องเมื่อเธอกระแทกขึ้นลงสุดแรงรัก เขาเงยหน้าขึ้นสูง เสียวซ่านแทบขาดใจ“โอ้ย... โยกดีอย่างนี้พี่จะไม่ไหวแล้วนะ” เขาพูด ชาลิสาเผยอริมฝีปาก

“ป้าสร้อยคะ” ชาลิสาเรียกคนรับใช้“คะ”“เวลาพี่ภัทรโมโห พี่ภัทรจะเป็นยังไงเหรอคะ” เธอถาม คำถามของเธอนั้นทำให้ป้าสร้อยทำหน้าขยาด ทำท่าทางขนลุก“พังเป็นแถบๆ ค่ะ คุณภัทรเป็นคนใจดีที่ไม่ค่อยโกรธหรือโมโหใครง่ายๆ แต่ถ้าให้โมโหเมื่อไหร่มีพังกระจายไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น เรียกได้ว่าโมโหร้ายจนคุณผู้หญิงที่เป็นแม่แท้ๆ ยังไม่อยากเข้าไปยุ่งด้วย”“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” เธอถามอย่างไม่ค่อยเชื่อหูตัวเองเท่าไหร่นัก“ยิ่งกว่านั้นอีกค่ะ คุณลิสาอย่าไปทำให้คุณภัทรโมโหนะคะ ป้าเตือนเอาไว้ก่อน”“ค่ะ ลิสาจะพยายาม”ชาลิสาขับรถออกจากบ้านในช่วงเวลาประมาณสิบโมงครึ่ง เธอไปหาไบรอันที่ร้านอาหารตามที่นัดหมายไว้ พอเธอมาถึงก็นั่งรอไบรอันครู่หนึ่ง เธอเห็นชายลูกครึ่งตัวสูงใหญ่เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เขาทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอได้แล้ว“ลิสา” ไบรอันเรียก ชาลิสาลุกขึ้นยืนรอรับเขา จู่ๆ ไบรอันก็โผเข้ากอดเธอแนบแน่น“คิดถึงจังเลย” ชาลิสาบอก เธอน้ำตาไหลเสียเฉยๆ“ไอก็คิดถึงยู เป็นยังไงบ้าง” ไบรอันผละร่างของเธอออก ชาลิสาปาดน้ำตาบนใบหน้าแล้วก็ยิ้ม“สบายดี”“ไอถามทีไรยูก็ตอบสบายดีตลอด สบายดียังไง ทำไมมีสีหน้าไม่