All Chapters of พันธะคุณหมอเถื่อน: Chapter 91 - Chapter 100

“ชะเอม! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” ฌอร์นเคาะประตูแรงขึ้น พลันจึงคิดได้ว่าอย่างเอมมาลินนั่นเหรอจะใส่สลักประตูเองได้ ต้องมีคนในบ้านนี้รู้เห็นเป็นใจ!“ไอ้สิณ! ไอ้สิณโว๊ย! ขึ้นมาหาฉันเดี๋ยวนี้เลย!” ฌอร์นตะโกนโวกเหวกโวยวาย สิณวิ่งขึ้นบันไดมาหาเจ้านายหนุ่ม“ครับ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” สิณถามหน้าซื่อ ฌอร์นกัดฟันกรอดๆ พอกันทั้งคุณหนูจอมแสบและลูกน้องที่เห็นดีเห็นงาม“แกใช่ไหมที่เป็นคนใส่สลักห้องนอนฉัน” ฌอร์นเค้นเสียงถาม สิณกระแอมเล็กน้อย“ครับ”“ไอ้สิณ!”“คุณหนูชะเอมโทรมาสั่งให้ผมใส่สลักประตูห้อง บอกว่าไม่อยากให้เจ้านายเข้าไปนอนด้วย...”“แล้วแกจะทำตามทำไม แกเป็นลูกน้องฉันนะโว้ย!” ฌอร์นโวยวาย สิณลอบอมยิ้มเล็กน้อย“เจ้านายบอกผมเองว่าบ้านนี้คุณหนูชะเอมใหญ่ที่สุด คุณหนูชะเอมอยากได้อะไรให้หามาให้ได้ สั่งอะไรก็ให้ทำตาม คำสั่งของคุณหนูชะเอมถือเป็นที่หนึ่ง...” สิณสาธยาย ฌอร์นแทบจะเอามือทุบหัวตัวเอง เขาไม่น่าพลั้งปากพูดไปแบบนั้นเลย ไอ้เจ้าลูกน้องเขาก็ช่างซื่อเสียเหลือเกิน“เว้นเรื่องนี้ไว้สักเรื่องไม่ได้หรือไงวะ ไอ้บ้าเอ๊ย! แล้วคืนนี้ฉันจะไปนอนที่ไหนละวะ!”“เอ่อ... ห้องทำงานยังว่างนะครับ”“ฉันแค่บ่น แกไม่ต้อ

“อย่าค่ะ!”“เธอห้ามฉัน แล้วฉันเคยหยุดไหมล่ะ” ฌอร์นเงยหน้าขึ้นมาถามเมียสาว เอมมาลินชะงัก จริงอย่างที่เขาว่านั่นแหละ ฌอร์นเป็นผู้ชายที่เอาแต่ใจ ขี้โมโห เจ้าอารมณ์และเจ้าเผด็จการมากที่สุดในโลก“พี่ฌอร์น!” เอมมาลินได้พูดเพียงเท่านี้ เพราะหลังจากนั้นฌอร์นก็กดปากจูบเรียวปากบางของเธออีก เอมมาลินค่อยๆ หลับตาลง สัมผัสของเขายังคงเร่าร้อนรุนแรงไม่เคยเปลี่ยน หลังจากที่เธอคลอดน้องมารีน ร่างกายเธอกลับมาแข็งแรงปกติ ฌอร์นยังคงรักเธอแบบหนักหน่วงเหมือนเดิม แต่ช่วงหลังมานี้เธอมีงานที่จะต้องรับผิดชอบมากขึ้น ทำให้ไม่มีเวลาที่จะดูแลใส่ใจเขาเท่าที่ควร และวันนี้เขาก็เรียกร้องเธอมากเหลือเกิน ทั้งอารมณ์โมโหและเอาแต่ใจของเขามาเต็มฌอร์นก้มลงไซร้ซอกคอขาวที่มีกลิ่นน้ำหอมกรุ่น เขาขบเม้มเนื้อนวลเบาๆ ไล่เรื่อยลงมายังหน้าอกอวบสองเต้าที่ตอนนี้ยังคงมีน้ำนมไหลอยู่แม้ว่าน้องมารีนจะอายุ 3 ขวบแล้วก็ตาม“อื้อ... อ่าส์... พี่ฌอร์นคะ” เอมมาลินร้องครวญคราง เธอขัดขืนเขาไม่ได้นานเท่าไหร่นัก ฌอร์นใช้สองมือกอบกุมหน้าอกพวงโตภายใต้บราเซียบาง นิ้วมือหนาเกลี่ยหัวนมที่แข็งเป็นไตอย่างสนุก เขาเคลื่อนมือหนาไปด้านหลังแล้วปลดตะขอออก ทำให้หน

“ดีสิ บอกเพื่อนให้ซื้อของเข้ามาทำกินกันได้เลย จะทำอะไรล่ะ ปิ้งย่างบาร์บีคิวหรือสุกี้ พี่จะได้ให้ป้าสร้อยกับองุ่นเตรียมอุปกรณ์ให้”“คงเป็นสุกี้กับปิ้งย่างแหละค่ะ พี่ภัทรแน่ใจนะคะว่าคุณแม่พี่จะไม่ว่าอะไร” ชาลิสาถามย้ำ“แน่ใจสิ” เขาบอกอีกแล้วก็ลุกขึ้นพิงพนักเตียง สายตาจ้องมองเมียสาวไม่วางตา ยิ่งท้องเธอยิ่งสวยขึ้นทุกวันๆ ใบหน้าขาวเปล่งปลั่งอมชมพู ไม่มีสิวเลยสักเม็ด ผิวพรรณผ่องใส หน้าอกอวบอิ่มล้นไม้ล้นมือ เขามองเธออย่างเพลิดเพลินทุกวี่ทุกวัน ช่วงหลังๆ มานี้เธออ่านหนังสือ เปิดเพลงให้ลูกฟังอยู่บ่อยๆ แต่บางครั้งเขาก็สังเกตเห็นว่าเธอแอบนั่งเครียดอยู่บ้าง “ช่วงหลังๆ มานี้พี่เห็นลิสาเครียดๆ นะ” ภัทรดนัยเปรย ชาลิสาชะงัก“เหรอคะ” “มีอะไรบอกพี่ได้นะ คุยกับพี่ได้ทุกเรื่อง” “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่เป็นห่วงลิสา ลิสาไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” เธอบอกแล้วลุกขึ้นถอดชุดนอนเตรียมไปอาบน้ำ ภัทรดนัยจับมือเล็กของเธอไว้เสียก่อน ดวงตาของเขาฉายชัดถึงความเป็นห่วง“เครียดเรื่องคุณแม่ของพี่เหรอ” เขาถามไปตามตรง ชาลิสานิ่ง“คุณแม่พี่ก็เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่คะ ลิสาจะเครียดไปทำไม ถ้าทนไม่ได้เดี๋ยวลิสาก็สวนกลับ

“ไม่ใช่... แกต้องไม่ใช่ลิสา นี่แกถูกผีเข้าสิงใช่ไหม ปกติลิสาเพื่อนรักของฉันจะไม่ร้องไห้กับเรื่องงี่เง่าแบบนี้!” ตินี่หันไปหาชาลิสาและพูดอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น ภัทรดนัยรีบเดินเข้ามาหาเมียตัวเองทันที“ลิสา...” เขาเดินเข้าไปจับแขนเธอเอาไว้อย่างสงสาร ชาลิสารีบเอามือปาดน้ำตาออก“ฝุ่นเข้าตาเฉยๆ ฉันไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย” เธอแก้ต่างว่าไปโน่น ชาลิสารีบแกะมือของภัทรดนัยออกและตรงไปล้างผักที่อ่างล้างจาน ทุกคนมองหน้ากันตาปริบๆ“คนท้องอารมณ์แปรปรวนง่าย มีเรื่องมากระทบจิตใจนิดๆ หน่อยๆ ก็เสียใจแล้ว” ภัทรดนัยบอก“พี่ภัทรรู้อย่างนี้แล้วทำไมยังปล่อยให้คุณแม่พี่รังควานเพื่อนของตินี่อีกล่ะคะ” ตินี่สวนกลับ ภัทรดนัยหน้าชา“เอ่อ...”“อย่าคิดมากค่ะ ตินี่แค่พูดเล่น” ตินี่หัวเราะเบาๆ กลบเกลื่อนที่ตัวเองพลั้งปากไป จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายทำตัวให้เป็นปกติเหมือนเดิมเพื่อไม่ให้ชาลิสาเครียด เช่นเดียวกับภัทรดนัยที่ทำเหมือนไม่ได้ยินประโยคที่ตินี่พูดถึง แต่คำพูดของตินี่ยังติดอยู่ในใจเขาเสมอ จนกระทั่งงานปาร์ตี้จบลง ชาลิสาเดินเข้ามาในห้องและเตรียมจะอาบน้ำนอน“ลิสา...” ภัทรดนัยดึงมือเธอไว้ ชาลิสาหันไปมองหน้าสามี“ค

ชาลิสาเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเองอีกครั้ง เธอทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า ตอนนี้เธอกำลังเหนื่อยกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เธอได้แต่เฝ้าถามตัวเองทุกวันว่าที่ทนอยู่นี้ทนไปทำไม ทนไปเพื่ออะไร ตั้งท้องก็ว่าเหนื่อยกายแล้ว ยังต้องมาเหนื่อยใจกับแม่ผัวที่ไม่มีเหตุผลและเกลียดเธอเข้าไส้อีกเธอรู้ว่าตอนนี้วิวัฒนาการทางการแพทย์ไปไกลแล้ว การเจาะน้ำคร่ำเพื่อตรวจดีเอ็นเออาจจะไม่ได้อันตรายอย่างที่เธอคิด แต่มันก็มีภาวะเสี่ยง จริงๆ แล้วหมอจะไม่แนะนำให้ทำด้วยซ้ำ หากไม่มีผลทางคดีความหรือความขัดแย้งระหว่างครอบครัว มือบางลูบท้องของตัวเองเบาๆ เธอเริ่มสัมผัสได้ถึงแรงดิ้นของเด็กในท้อง ความคิดที่จะคลอดลูกแล้วทิ้งไว้ให้ภัทรดนัยกับมะลิวัลย์เลี้ยงนั้นถูกโยนทิ้งไปเรียบร้อยแล้ว เธอยืนยันกับตัวเองด้วยว่าจะไม่มีทางเจาะน้ำคร่ำเด็ดขาดหญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบแผ่นฟิล์มอัลตราซาวด์ที่เธอเก็บไว้ทุกครั้งที่ไปโรงพยาบาล เธอเห็นพัฒนาการของลูกน้อยตั้งแต่ยังไม่มีแขนขา จนตอนนี้มีแขนขามีอวัยวะภายใน เห็นหัวใจดวงน้อยที่เต้นตุบๆ อยู่ในท้องแล้วก็สะท้อนใจ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์โทรหาเพื่อนรัก“ฮัลโหล ตินี่... ฉันมีเรื่องจ