Todos os capítulos de ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+: Capítulo 101 - Capítulo 110

ร่างบางกระตุกเบาๆ เมื่อพันแสงสอดนิ้วเข้ามาภายในช่องทางรักอันอ่อนนุ่มจนสุด แล้วหมุนวนเชื่องช้าอยู่ภายในเพื่อค้นหาปุ่มเนื้อลึกลับที่หลบซ่อนอยู่ เมื่อค้นพบสิ่งที่ตามหา เขาก็งอข้อนิ้วขึ้นแล้วสะกิดปุ่มเนื้อนั้นเบาๆ เธอบิดเร่าด้วยความเสียวซ่าน กล้ามเนื้อภายในตอดรัดเป็นจังหวะตุบตับ“ชอบใช่มั้ย”พันแสงถามเสียงนุ่มน่าฟัง แต่เรนเดียร์ไม่มีสติที่จะตอบอะไรทั้งนั้น ตอนนี้สมาธิทั้งหมดของเธอจดจ่ออยู่กับความเสียวสยิวที่เบื้องล่างหญิงสาวครางกระเส่าพร้อมกับหยัดสะโพกขึ้นรับการขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะเชื่องช้าแสนทรมานใจ“เร็วกว่านี้อีกมั้ย” เขาถามนัยน์ตาพราว พร้อมกับใช้หัวแม่โป้งกดคลึงที่ปุ่มกระสันซ้ำลงไปอีก“เร็วอีก” เธอพยักหน้าตอบแบบลืมตัว วินาทีต่อมาก็ได้รับการตอบสนองอย่างเร้าใจ ส่งผลให้กล้ามเนื้อภายในบีบรัดอย่างรุนแรง ถึงแม้นิ้วมือของพันแสงจะเล็กกว่าเจ้าชายน้อยหลายเท่า แต่มันก็พาเธอไปถึงจุดสูงสุดได้เหมือนกันเรนเดียร์กรีดร้องออกมาด้วยความสุขซ่าน ความทรมานจากความคิดถึงสัมผัสอบอุ่นจากเขาที่มีมาตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็มถูกบรรเทาลงแล้วพันแสงตลบชายกระโปรงชุดนอนของเรนเดียร์ขึ้นไปไว้ใต้ทรวงอก แล้วดึงกางเกงชุด

ในงานฉลองครบรอบ 25 ปีของห้างสรรพสินค้า The Sun ซึ่งจัดขึ้นที่โรงแรมหรูกลางกรุงคลาคล่ำไปด้วยแขกเหรื่อในแวดวงสังคมชั้นสูงและเจ้าของสินค้าที่เป็นพันธมิตรกับห้างฯพันแสงที่กำลังยืนคุยอยู่กับจีน่าอยู่ในมุมหนึ่งหันไปเห็นพิมพ์ผกาเดินเข้ามาภายในงาน โดยมีหญิงสาวหน้าตาคุ้นๆ เดินมาด้วยกัน ชายหนุ่มเขม้นมองจนแน่ใจว่า สาวสวยที่อยู่ในชุดราตรียาวสีแดงสด คว้านคอลึกจนเห็นเนินอกขาวสล้าง อีกทั้งผ้าเนื้อนิ่มที่แนบไปกับสรีระจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวนตาคนนั้นก็คือเรนเดียร์“เดียร์เหรอนั่น” พันแสงไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยว่า ‘เมียเด็ก’ ของเขาจะเป็นสาวสะพรั่งและสวยมากถึงขนาดนี้ เพราะปกติเวลาอยู่บ้านเธอจะชอบแต่งตัวเหมือนเด็กน้อย หน้าก็ไม่แต่ง จะมีก็เพียงทาลิปกลอสสีอ่อนๆ เท่านั้น“เนี่ยเหรอเมียเด็กของคุณ” จีน่าถามด้วยน้ำเสียงปกติก็จริง แต่ถ้าสังเกตสักนิดจะเห็นว่าในแววตาเธอเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาปนเกลียดชัง“ใช่” พันแสงตอบโดยที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่เรนเดียร์ตลอดเวลา และยิ่งเห็นหนุ่มน้อย หนุ่มใหญ่ในงานพากันมองภรรยาของเขาตาเป็นมัน ความหวงก็พวยพุ่งจนทนไม่ไหว “ผมขอตัวก่อนนะ”“พอเมียมาก็ทิ้งฉันเลยนะ” จีน่าพูดอย

“เดียร์ไม่ได้อยากใส่ชุดนี้ซะหน่อย แต่คุณแม่เตรียมไว้ให้ คุณแม่บอกว่าพี่ซันชอบผู้หญิงแต่งตัวแบบนี้” เรนเดียร์ตอบอู้อี้อยู่กับอกเขา“แต่พี่ไม่ชอบให้เดียร์แต่งตัวแบบนี้ ถอดออกเดี๋ยวนี้เลย” พันแสงพูดพร้อมกับปลดชุดราตรีผ้าเนื้อนิ่มสีแดงสดออกจากร่างของหญิงสาวโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว รู้ตัวอีกทีก็เย็นวาบไปทั่วทั้งร่างแล้ว“พี่ซัน!” เรนเดียร์ตกใจ รีบยกมือขึ้นกอดอกปกปิดทรวงอกเอาไว้ ถึงแม้จะมีบราเซียปีกนกอยู่แต่เธอก็อดที่จะอายไม่ได้“พี่เคยเห็นหมดแล้ว จะอายทำไม” พันแสงยิ้มเอ็นดูคนที่เขินอายจนใบหน้าแดงระเรื่อ แล้วจับแขนเธอออกจากทรวงอกก่อนจะดึงบราเซียออก จากนั้นจึงนวดคลึงทรวงอกอวบอิ่มทั้งสองข้างด้วยฝ่ามือร้อนผ่าว“อย่าค่ะ...” เรนเดียร์เอ่ยปากห้ามน้ำเสียงสั่นสะท้าน พร้อมกับยกมือขึ้นมาจับที่ข้อมือทั้งสองข้างของเขาให้หยุดขยี้ปลายถัน“คืนนี้พี่ขอนะคนดี เราไม่ได้ทำกันตั้งหลายวันแล้ว พี่คิดถึงเดียร์จนจะขาดใจตายอยู่แล้ว” พันแสงเว้าวอนอย่างอ่อนโยน พลางมองสบตาคนใจแข็งด้วยแววตาเป็นประกายร้อนแรง แล้วโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ที่ซอกคอขาวละเอียดพร้อมกับพร่ำพูดพึมพำ “พี่ต้องการเดียร์มากนะ ต้องการเดียร์คนเดียว ตั้งแต่เรา

“พี่ซัน” หญิงสาวหลับตาเอนตัวมาด้านหน้า สะโพกบีบเกร็งด้วยความเสียวซ่าน สองมือวางไว้บนหน้าท้องที่มีลอนซิกซ์แพคแน่นเอาไว้เป็นหลัก“ขยับตัวขึ้นลงสิ” พันแสงบอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า การได้อยู่ในตัวเธอ ถูกเธอโอบกอดจากภายในที่แสนอบอุ่นแบบนี้มันดีเหลือเกินเรนเดียร์ยกสะโพกขึ้นจนเกือบสุดส่วนปลายแก่นกายของพันแสงที่เสียดแทรกอยู่ภายในตัวเธอแล้วกดตัวลงมา แต่ก็ทำได้อย่างเชื่องช้าเพราะความคับแน่น การเป็นผู้ควบคุมแบบนี้มันยากมากสำหรับมือใหม่หัดมีเซ็กซ์อย่างเธอ“พี่ซัน...มันยาก...อื้อ...” หญิงสาวหลับตา กัดริมฝีปากล่างแน่น ใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อด้วยความวาบหวามจากการบีบรัดเสียดสีระหว่างขยับสะโพกขึ้นลง“ช้าๆ ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวมันจะลื่นไหลขึ้นเอง” พันแสงบอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทุ้มต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่าน พลางดันสะโพกสวนขึ้นไปในจังหวะที่เรนเดียร์กดตัวลงมาเพื่อช่วยผ่อนแรงให้คนอ่อนประสบการณ์พร้อมกับเอื้อมมือขึ้นไปนวดคลึงทรวงอกทั้งสองข้างสลับกับการใช้ปลายนิ้วบดขยี้ที่ยอดดอก เพื่อเบี่ยงเบนความรู้สึกเธอไม่ให้จดจ่ออยู่กับจุดเชื่อมต่อหญิงสาวส่งเสียงครางสั่นสะท้าน พร้อมกับเร่งจังหวะการขึ้นและลงให้เร็วขึ้นอย่างลืมต

“ที่นี่ไงบ้านของเดียร์” พันแสงดึงร่างบอบบางที่ร้องไห้จนตัวโยนเข้ากอดไว้กับอกพลางลูบหลังปลอบโยนด้วยความสงสารจับใจ“ไม่ใช่ค่ะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเดียร์ เดียร์อยากกลับบ้าน...บ้านที่เต็มไปด้วยความรักของพ่อกับแม่”“พ่อกับแม่เดียร์ไม่อยู่แล้วจะกลับไปอยู่กับใคร”“เดียร์อยู่ได้ค่ะ”“ถึงอยู่ได้ พี่ก็ไม่ให้ไป” สามีกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอย่างหวงแหน“ทำไมพี่ซันถึงไม่ให้เดียร์ไป”คำถามนั้นทำให้พันแสงต้องกลับมาทบทวนความรู้สึกของตัวเองอีกครั้ง จากวันแรกที่ยอมแต่งงานกับเรนเดียร์เพราะตัดความรำคาญ มารดาจะได้ไม่ต้องวุ่นวายหาผู้หญิงมาให้ดูตัวอีก และคิดว่าเด็กอายุสิบแปดคงทนอยู่กับผู้ชายที่อายุห่างกันตั้งสิบสองปีไม่ได้ แล้วสักวันเธอก็คงจะขอเป็นฝ่ายไปเอง แต่เมื่อถึงเวลาที่เธออยากจากไปจริงๆ เขากลับเป็นฝ่ายไม่ยอมให้เธอจากไปเสียเอง“ไม่ให้ไปก็คือไม่ให้ไป ไม่เห็นต้องมีเหตุผลอะไรเลย”เรนเดียร์ดันตัวเองออกจากอ้อมกอดแข็งแกร่ง แล้วมองสบตาชายหนุ่มตรงหน้าผ่านความมืดที่มีเพียงแสงสีเหลืองนวลจากโคมไฟหัวเตียงส่องเข้ามาเพียงเล็กน้อย “ต้องรอจนถึงวันที่พี่ซันเบื่อ ‘ของเล่นดิ้นได้’ ชิ้นนี้ก่อนใช่มั้ยคะ เดียร์ถึงจะไปได้”“เด