All Chapters of ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+: Chapter 81 - Chapter 90

“พ่อดูออกตั้งแต่วันนั้นแล้ว แต่ก็อยากจะลองดูว่าพวกแกจะเล่นสนุกกันไปถึงไหน” “ส่วนแม่น่ะเชื่อสนิทใจเลย วันนั้นเกือบเป็นลมตาย” น้ำมณีแอบค้อนลูกทั้งสองคนนิดหนึ่ง “แต่หลังจากที่ได้กลับมาคุยกับคุณพ่อ แล้วใช้สติคิดทบทวน แม่ก็แน่ใจว่ามันเป็นแค่ละครฉากใหญ่ หนูฟ้าไม่ใช่คนที่จะลุกขึ้นมาทำตัวแบบนั้นได้แน่ๆ มันดูเป็นละค๊อนละคร ฉากแบบนี้แม่เคยเห็นในละครมาไม่รู้กี่เรื่องต่อกี่เรื่องแล้ว จากนั้นแม่ก็เลยให้มะเหมี่ยวแอบสอดส่องความเคลื่อนไหวของดิน ก็ได้ความว่า ดินกับหนูฟ้ายังติดต่อกันอยู่ ยังรักกันเหมือนเดิม แล้วหนูฟ้าก็กำลังจะกลับมาวันศุกร์หน้านี้แล้วด้วย” ภูริดลเอามือตบหน้าผากตัวเองเสียงดังแปะ “คุณแม่รู้ตั้งนานแล้ว ยังจะมาแกล้งโกรธฟ้าอยู่ได้ตั้งสองปี เจอหน้าผม เจอหน้าที่รักทีไรก็ประชดเหน็บแนมฟ้าทุกที” “อย่าคิดว่าลูกๆ เล่นละครเป็นอยู่ฝ่ายเดียว พ่อกับแม่ก็เล่นละครเป็นนะจ๊ะ กระดูกคนละ พ.ศ. นะลูก” น้ำมณีตบแก้มลูกชายกับลูกสาวเบาๆ ด้วยความรักและเอ็นดู “อีกอย่างที่พ่อกับแม่แกล้งเล่นตามน้ำไปทั้งที่รู้ความจริงนานแล้วก็เพราะอยากให้หนูฟ้าเรียนให้จบอย่าง

‘การแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยเงินจะมีทางจบลงด้วยรักไหม’ คำถามที่หม่อมราชวงศ์ฟ้าพราว ดุษฎีรังสรรค์เคยถามตัวเองเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่ตกปากรับคำ ‘ท่านพ่อ’ หรือหม่อมเจ้าดนัยเทพ ดุษฎีรังสรรค์ ว่าจะแต่งงานกับภูริดล หนุ่มชาวไร่เพื่อแลกกับเงินก้อนโตมาให้ท่านใช้หนี้การพนัน ตอนนั้นเธอถูกคนในสังคมชั้นสูงซุบซิบนินทาว่าเป็นดอกฟ้าตกเหว จากคุณหญิง ราชนิกุลผู้สูงศักดิ์ ต้องกลายมาเป็นภรรยาชาวไร่ไร้เกียรติ ทว่าฟ้าพราวกลับไม่รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจกับคำพูดของคนอื่นเลยสักนิด สำหรับเธอ ไร่ชาแห่งนี้คือ ‘วิมานบ้านไร่’ สถานที่ที่อบอวลไปด้วยความรัก อยู่ที่ไหนก็ไม่สุขใจเหมือนอยู่ที่นี่ ที่สำคัญ ตอนนี้สามีจอมเถื่อน ปากหมา หน้าโจรก็ทั้งรักทั้งหลงเธอจนแทบจะจับกลืนลงท้องทุกวัน วันละสามเวลาแทนอาหารไปแล้ว “หลบมาอยู่ตรงนี้นี่เอง” เสียงของภูริดลดังขึ้นทางด้านหลังของของหญิงสาวที่ยืนมองดาวอยู่บนระเบียงบ้านไม้ท่อนซุงในไร่ชาพร้อมกับวงแขนแข็งแรงที่เอื้อมไปโอบกอดร่างเล็กในชุดนอนเอาไว้หลวมๆ “พี่ดินอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอคะ” ฟ้าพราวเอนหลังพิงอกกว้างของสามีในขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ดวงดาว

ห้าโมงเย็น เป็นเวลาแดดร่มลมตก เพื่อนที่โรงเรียนของเอลล่ามาถึงงานกันครบทุกคนแล้ว งานนี้นอกจากเด็กๆ จะได้เล่นกันอย่างสนุกสนานแล้ว บรรดาแม่ๆ ก็ยังได้พบปะเมาท์มอยกันด้วย เพราะแต่ละคนก็คุ้นเคยกันดีจากที่ได้เจอกันบ่อยๆ ตอนไปรับส่งลูกที่โรงเรียนและจากการไปร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนของลูกๆ ฟ้าพราวเห็นบรรยากาศอบอุ่นแบบนี้ก็อดยิ้มไม่ได้ ตรงกันข้ามกับภูริดลที่ควันออกหูเมื่อเห็นเด็กชายวัยเดียวกับเอลล่าเดินเข้ามาจูงมือหลานสาวไปนั่งเก้าอี้หน้าเวทีเล็กๆ เพื่อฟังนิทานจาก ‘นักเล่านิทาน’ สาวสวยที่หรรษาจ้างมามอบความบันเทิงให้เด็กๆ ในวันนี้โดยเฉพาะ “เจ้หลิวสอนลูกยังไงเนี่ย ทำไมปล่อยให้ผู้ชายจูงมือเดินไปง่ายๆ อย่างนั้น” ภูริดลบ่นอุบอุบ “เด็กๆ เขาเป็นเพื่อนกัน ก็เล่นกันแบบนี้เป็นธรรมดาน่ะพี่ดิน” ฟ้าพราวบอกอย่างไม่คิดอะไรมาก “ไม่ได้ๆ สังคมทุกวันนี้มันน่ากลัว เราต้องสอนให้เอลล่าระวังตัวกับผู้ชายตั้งแต่เด็ก” ว่าแล้วภูริดลก็เดินตามเอลล่าไปแล้วสะกิดบอกเด็กชายให้ขยับไปนั่งที่เก้าอี้ว่างตัวถัดไป ส่วนเขาก็นั่งคั่นกลางระหว่างเด็กทั้งสองคน การกระทำของภูริดลไม่ได้ทำให้เด็กชายร

ฟ้าพราวจัดโต๊ะอาหารเสร็จและนั่งรออยู่พักใหญ่ คุณสามีกับคุณลูกสาวก็ยังไม่มา เธอจึงเดินไปตามที่ห้องนอน เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องก็ได้ยินเจ้าตัวเล็กส่งเสียงแสดงความดีใจยกใหญ่ “ว้าววว คูมพ่อมีบ้านบนต้นไม้ด้วยเหรอคะ” “ไม่ใช่บ้านของคุณพ่อหรอกค่ะ” ภูริดลตอบพลางจับผมยาวสลวยของลูกสาวขึ้นม้วนเป็นทรงดังโงะที่กลางศีรษะอย่างคล่องแคล่ว ตั้งแต่มีลูกสาว เขาก็หาทรงผมน่ารักๆ จากอินเตอร์เน็ตมาทำให้ลูกแทบไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน เห็นแบบนี้ฟ้าพราวก็อดยิ้มอย่างสบายใจไม่ได้ ตอนแรกภูริดลตั้งความหวังไว้มาก ว่าอยากให้ลูกคนแรกเป็นผู้ชาย ตอนที่รู้ว่าท้องแรกเป็นผู้หญิง ฟ้าพราวกลัวมากว่าเขาจะผิดหวัง ทว่าเหตุการณ์กลับตรงกันข้าม เขาไม่มีอาการผิดหวังเลยสักนิด แถมยังเตรียมหาข้อมูลในการดูแลลูกสาวอย่างดีอีกต่างหาก “อ้าว แล้วของใครคะ” ใบชาทำหน้าจ๋อย เพราะถ้าไม่ใช่ของคุณพ่อ เธอก็อดไปเล่นที่บ้านต้นไม้น่ะสิ “ของใบชาไงคะ” คุณพ่อหน้าดุที่คนงานเห็นแล้วพากันขนหัวลุกบอกลูกสาวด้วยเสียงสอง “จริงเหรอค้า” “จริงสิคะ หนูบอกอยากได้ คุณพ่อก็เลยทำให้ไงคะ”

ภูริดลพาลูกสาวสองคนที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดน่ารักๆ มานั่งที่โต๊ะอาหาร และเป็นเพราะเมื่อคืนนี้กลับจากบ้านต้นไม้ดึก เด็กหญิงทั้งสองคนจึงตื่นสายกว่าปกติ “ใบชากับน้ำชานั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อจะไปช่วยคุณแม่ยกอาหารเช้ามาให้” “ใบชาไปช่วยค่ะ” เด็กหญิงใบชาในวัยเจ็ดขวบอาสาอย่างแข็งขัน “ใบชาช่วยพ่อดูแลน้องน้ำชาอยู่ตรงนี้ดีกว่า เดี๋ยวน้องเล่นซนตกเก้าอี้” คุณพ่อพูดด้วยรอยยิ้มเอ็นดูลูกสาวคนโต ใบชาเป็นเด็กน่ารัก กล้าแสดงออก มีน้ำใจ มีความรับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี อีกทั้งยิ่งโตก็ยิ่งเหมือนฟ้าพราวผู้เป็นแม่ “ค่ะคุณพ่อ ใบชาจะดูแลน้องน้ำชาอย่างดี ไม่ให้ตกเก้าอี้แน่นอน” เด็กหญิงใบชารับปากอย่างแข็งขันแล้วหันไปมองน้องสาววัยสามขวบอย่างระแวดระวังกลัวน้องที่นั่งขยับตัวยุกยิกไปมาจะตกเก้าอี้ไปจริงๆ อย่างที่คุณพ่อบอก “ลูกสาวพ่อน่ารักจริงๆ เลย” คุณพ่อจุ๊บหน้าผากลูกสาวคนโตหนึ่งที แล้วหันไปจุ๊บลูกสาวคนเล็กที่นั่งมองตาแป๋วอีกหนึ่งทีอย่างเท่าเทียมกัน ภูริดลเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าจะต้องไม่ทำให้ลูกคนใดคนหนึ่งรู้สึกว่าได้