Semua Bab THE BILLIONAIRE'S REGRET: Bab 1 - Bab 5

ISABELLA Nakatayo ako sa harap ng salamin, nakasuot ng puting bestida na mas mahirap tiisin kaysa makita sa mata. Ang tela ay makinis at mabigat, sumasayaw sa liwanag ng umagang dumadaan sa bintana. Ang bintana ay bukas ng bahagya, at may sariwang simoy ng hangin mula sa hardin, pero wala akong nadarama sa labas—maliban sa kaba sa dibdib ko at kakaibang tamis ng kakatapos lang na pagkakahanda. Ngayon ay araw ko. Araw na ikakasal ako sa lalaking minahal ko. Ang ideya lamang na makakasama ko si Matteo sa buong buhay ko ay nagbibigay ng kakaibang init sa dibdib ko. Ngunit sa bawat titig ko sa repleksyon, may bulong sa loob ko na paulit-ulit nagsasabi: “sIba dapat ang may ari ng posisiyin na ito.” Mula pagkabata, alam ko na hindi ako paborito. Ako ang tunay na anak ng pamilya, ngunit para bang palaging si Sofia, ang kanilang inampon, ang mas pinapahalagahan. Sa tuwing may pagkukulang ako, napapansin agad ng mga magulang ko, ngunit kapag nagkamali si Sofia, natatawa lang sila o pinoprot

ISABELLA Nagising ako sa unang umaga bilang asawa ni Matteo, at agad kong naramdaman ang bigat sa dibdib ko. Ang silid ay tahimik, except sa mahinang tunog ng hangin na pumapasok sa bintana. Huminga ako nang malalim, pilit pinipigil ang kaba at pangamba sa dibdib ko. Dapat sana’y masaya ako, pero ramdam ko agad yung distansya niya—yung malamig na tingin niya kagabi, yung mga salita na parang tinik sa puso ko, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko. “Okay, Isabella… kaya mo ‘to,” bulong ko sa sarili habang bumabangon sa kama. Pinisil ko ang mga kamay ko, nanginginig ang mga daliri. Ang tibok ng puso ko, grabe, parang gusto nang sumabog. Lumakad ako papunta sa kusina, plano kong gawin ang coffee niya. Gusto kong ipakita sa sarili ko at sa kanya na handa akong gampanan ang tungkulin ko bilang asawa. Pinili ko yung paborito niyang coffee blend, sinuklay ang tamang dami ng asukal, at inilagay sa tasa nang dahan-dahan. Pilit kong ginawang perpekto, bawat hakbang ay may halong kaba at pag-a

ISABELLA Dalawang taon na ang lumipas mula ng unang araw ng aming kasal. Dalawang taon ng pakiramdam na laging kulang, dalawang taon ng pagsusumikap, at dalawang taon ng pagiging… invisible. Nagising ako nang maaga, tulad ng nakagawian ko sa loob ng dalawang taon. Kahit wala siyang sinasabi, alam kong ang bawat araw ay kailangang maayos, bawat galaw ay dapat perpekto. Ang bahay ay tahimik sa umaga—ang tanging tunog ay ang hangin sa bintana at ang malumanay na tunog ng alarm sa relo ko. Huminga ako nang malalim at tiningnan ang sarili sa salamin. Ang buhok ko ay maayos, ang makeup ko natural, ang damit ko simple pero elegante. Para sa kanya, para sa pamilya, para sa mundong gusto niyang ipakita sa lahat na maayos ang buhay namin. Ngunit sa likod ng lahat ng iyon, ramdam ko pa rin ang bakante sa dibdib ko. Naglakad ako sa kusina, nagbuhos ng kape at nag-init ng mga pagkain para sa breakfast. Dalawang taon ng routine, pero hindi ko pa rin nararamdaman na tama ang lahat para sa kanya.