3: MIRRORS

ISABELLA

Nagising ako sa unang umaga bilang asawa ni Matteo, at agad kong naramdaman ang bigat sa dibdib ko. Ang silid ay tahimik, except sa mahinang tunog ng hangin na pumapasok sa bintana. Huminga ako nang malalim, pilit pinipigil ang kaba at pangamba sa dibdib ko. Dapat sana’y masaya ako, pero ramdam ko agad yung distansya niya—yung malamig na tingin niya kagabi, yung mga salita na parang tinik sa puso ko, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.

“Okay, Isabella… kaya mo ‘to,” bulong ko sa sarili habang bumabangon sa kama. Pinisil ko ang mga kamay ko, nanginginig ang mga daliri. Ang tibok ng puso ko, grabe, parang gusto nang sumabog.

Lumakad ako papunta sa kusina, plano kong gawin ang coffee niya. Gusto kong ipakita sa sarili ko at sa kanya na handa akong gampanan ang tungkulin ko bilang asawa. Pinili ko yung paborito niyang coffee blend, sinuklay ang tamang dami ng asukal, at inilagay sa tasa nang dahan-dahan. Pilit kong ginawang perpekto, bawat hakbang ay may halong kaba at pag-asa.

Dumating siya sa kusina, nakasuot pa rin ng suit at tila hindi nagising ng maayos. Pinagmamasdan ko siya habang naglalagay ng sugar sa cup ng coffee, pilit nakatitig sa kanya.

“Good morning , Matteo,” mahina kong bati at pilit na ngumiti sa kanya. Sobrang lakas ng tibok ng puso tila nagwawala ito sa saya na maisip na asawa niya na ako....Kahit hindi naging magandanang unang gabi namin masaya pa din ako.

Tumingin siya sa akin, matalim ang mata. “Whats this for?” tanong niya, tinitingnan ang kape na hawak ko.

“Coffee, para sa inyo… gusto ko sana—”

“Too sweet,” sagot niya nang malamig, hindi man lang ngumiti. “Sofia wouldn’t make it like this.”

Parang may kumalabit sa dibdib ko. Sofia. Lagi siyang inuulit. “I-Im not her Matteo” bulong ko sa sarili, pero ramdam ko na parang mali ang bawat galaw ko.

“Matteo… gusto ko matutunan kung paano mo gusto. Pwede mo bang sabihin sa akin?” tanong ko, pilit ngumiti.

Hindi siya tumingin. Pinilit niyang ihalo yung coffee, dahan-dahan, parang galit. “You’ll never understand. You’re not her.”

Napangiwi ako. “A-alam ko naman yun......b-but I'm the one here i just want to do my role as your wife M-matteo,” bulong ko sa sarili, luha na ang halos patak sa mata ko.

Humakbang siya papalapit, nakalapit sa mesa. “You think making coffee can fix anything? You think doing all these little chores can make me see you differently?” matalim na sabi niya.

“Hindi naman sa ganun Matteo… hindi ko iniisip na papalitan ko siya,” mahina kong sagot. “Gusto ko lang gawin ang tama, Gusto ko lang namang gampanan ang pagiging asawa ko sayo kahit maliit lang…”

“Small? Small?!” halos sumigaw siya. “Isabella, you don’t even know what ‘small’ means in this house! Sofia knew what to do, how to do it… and you? You think just making coffee and breakfast will make me like you?”

Ramdam ko ang mga luha sa mata ko. “ I-Im sorry I'm not her.....”

“Stop it! Stop pretending!” sigaw niya, at parang bumagsak ang buong kusina sa bigat ng galit niya. “You’ll never be her! Never! You’re just a placeholder! You’re just someone taking her place!”

Tahimik akong naupo sa tabi ng mesa, yakap ang sarili ko. Ramdam ko ang bawat patak ng sakit, bawat insulto. Ngunit kahit ganito, may maliit na tinig sa loob ko na nagsasabi: *Kaya mo ‘to, Isabella. Kaya mo. Hindi mo kailangan maging Sofia para mahalin ka.*

Nagpatuloy siya sa pagkain ng breakfast niya, tahimik pero malamig. Pinilit kong maging mahinahon, pilit ngumiti, at nag-ayos ng sarili kong plato. “Breakfast , Matteo… may gusto ka bang idagdag sa ulam?” tanong ko, halos bumulong.

“Everything’s fine. Not like Sofia would have done it anyway,” sagot niya, parang wala akong halaga sa mga salita niya.

Parang tumalon ang puso ko sa sakit. Ngunit sa halip na sumuko, huminga ako nang malalim. Pinilit kong isipin, *hindi ko siya. Ako ang sarili ko. At kahit ganito, kailangan kong ipakita na kaya kong maging matatag.*

“Okay..… susubukan ko pong mas ayusin pa,” sabi ko, halos hindi marinig.

“Don’t bother,” sabi niya, tumayo at umalis sa kusina, iniwan akong nag-iisa. Ramdam ko ang lamig ng hangin, lamig ng kwarto, lamig ng bawat salita niya.

Lumakad ako papalapit sa bintana, huminga nang malalim. Nakatingin ako sa labas, sa mga bulaklak sa hardin, sa mga puno na sumasayaw sa hangin.

Isang maliit na apoy ang naiwan sa loob ko—isang tinig na nagsasabi, kahit anong gawin niya okay lang na intindihin ko na lang siya kasi alam kong hindi niya naman intensyon na saktan ako...na galit lang siya that one day he qill accept me too

Sandali pa, bumalik siya sa kusina. Tumayo siya sa likod ko, hawak ang tasa ng coffee. “You think you can just stay here and make breakfast and I’ll forgive everything?” malakas at matalim na sabi niya.

Huminga ako, pilit ngumiti. “Hindi..… hindi ko iniisip yun, Matteo. Gusto ko lang maging mabuting asawa… kahit paano.”

“Huh?! good intentions won’t change anything,” sagot niya, halos hindi tinignan ang mukha ko. “Intentions won’t bring her back. Intentions won’t make me love you.”

Tahimik akong lumingon sa kanya, luha sa mata, ngunit may maliit na tapang. “ Im not her Matteo and Im not trying to be her....All i want is to do my role as your wife.... "

Tumigil siya, tumingin sa akin ng sandali, pero wala pa rin init sa mata niya. Lumabas siya sa kusina, iniwan akong nag-iisa, kasama ang tasa ng coffee at ang sariling pangungulila.

Umupo ako sa tabi ng mesa, pilit kinakalma ang sarili ko. Ramdam ko ang bigat ng unang umaga na ito bilang asawa niya. Ngunit sa loob ko, alam kong kailangan kong ipakita: hindi ako kukupas. Hindi ako magiging placeholder. Kahit galit at malamig siya, ako’y magtatagumpay sa sarili ko.

Huminga ako nang malalim at ngumiti ng pilit, luha sa pisngi, at pinilit ilabas ang lakas na matagal ko nang tinago. Kaya mo ‘to, Isabella… kaya mo pa rin ito basta ipakita mo lang sa kanya kung gaano mo siya kamahal maybe one day he will finally love you back

---