4: IM TRYING

ISABELLA

Matapos ang masakit na unang umaga, alam kong kailangan kong ipakita ang sarili ko bilang mabuting asawa kahit alam kong hindi siya papayag. Pinilit kong ayusin ang kusina, planuhin ang tanghalian, at siguraduhing maayos ang lahat. Ngunit ramdam ko agad na bawat galaw ko ay sinusubaybayan ni Matteo, kahit hindi niya ipinapakita.

“Isabella,” tawag niya mula sa drawing room, hawak ang telepono. “Saan ka pupunta?”

“I w-was hoping I could accompany you in your office today....baka may kailangan ka ng tulong ,” sagot ko, mahinahon. Pilit kong kinokontrol ang kaba sa boses ko.

“Why? Do you really think I need you there?” malamig niyang tanong, parang nais niyang ipakita na wala akong lugar sa mundo niya. “You’re not Sofia. You don’t know how to handle anything there.”

Parang kumagat sa puso ko ang bawat salita, ngunit pilit kong hinipan ang sarili. “Gusto ko lang matutunan, Matteo. Hindi ko sinasadya na maging abala sa iyo,” sagot ko, pilit na mahinahon.

Lumapit siya, pinagmamasdan ang mga dokumento ko. “Abala? You’re useless, Isabella. You fumble and try. Sofia would have done this in half the time.”

Napangiwi ako, luha halos lumabas sa mata ko. “I-Im not her but I'm trying my best.....,” bulong ko, halos bumulong sa sarili.

Tumayo siya sa harap ko, hawak ang telepono. “You think making breakfast and coffee can make me see you differently? You’re so naive. Sofia knew what to do. She didn’t need to ask, she didn’t need to try too hard. And you? You think asking makes it right?”

Huminga ako nang malalim. “B-But I'm the one here and I w-want to help....ayokong maging pabigat...,” sagot ko, pinipigil ang panginginig.

“Enough!” sigaw niya, parang bumagsak ang buong drawing room sa bigat ng galit niya. “I’m tired of your pretending. You’ll never be her. Never. You’re just a placeholder!”

Pinisil ko ang mga kamay ko, umupo sa tabi ng mesa, at pilit huminga. Ramdam ko ang sakit sa dibdib, ang bawat salita niya ay parang patalim. Ngunit may maliit na tinig sa loob ko: *Hindi ka siya. Hindi mo kailangan maging Sofia para ipakita ang sarili mo.*

“Matteo… gusto lang kitang matulungan… hindi ko sinasadya…to make you feel that way” mahina kong bulong.

“Help? Hah! This is not help. You’re just making things worse,” sagot niya, halos mahinahon na ngunit matalim pa rin ang boses. “You have no idea what it means to run this house, to manage my life, my business… everything. Sofia would have done it all without a second thought.”

Parang lumamon ang bawat salita niya sa puso ko. Ngunit sa halip na sumuko, hinawakan ko ang tasa ng kape ko at ngumiti ng pilit. “Ill try anything just please......one chance is all I ask Matteo.”

Tahimik na siyang nanood sa akin, parang sinusubukan kung totoo ang sinabi ko o kung isa lang itong pagpapanggap. Ramdam ko ang tension sa pagitan namin, parang bawat segundo ay napakatagal.

“Do you really think you can survive here?” tanong niya, malamig, may bahagyang pag-aalinlangan sa mata.

“Susubukan ko… Matteo,” sagot ko, pilit nakangiti.

Sandali siyang tumigil, tiningnan ang paligid, at huminga nang malalim. “Naive. Always naive. Sofia… she never hesitated. She knew exactly what to do, what to say. And you? You stumble and fumble and expect me to appreciate it?”

Parang kumatok sa puso ko ang sakit, ngunit hindi ako susuko. Huminga ako nang malalim at pinilit kalmahin ang sarili. “Hindi ko siya. Ako lang… at kahit ganito, kailangan kong ipakita sa sarili ko na kaya ko itong pagtagumpayan.”

Ngunit hindi nagtatapos doon ang tensyon. Habang naglalakad kami papunta sa opisina niya, sinubukan kong makipag-usap, magpaliwanag ng mga maliliit na bagay—tulad ng schedule niya, mga dokumento, at mga bisita. Palagi siyang may kasamang galit, sarcasm, o malamig na titig.

“Hindi mo alam kung gaano kahalaga ang bawat detalye,” ani Matteo. “Sofia… she wouldn’t even look at me like that while making mistakes. And you? You’re clumsy, too slow, too naive.”

Ramdam ko ang init ng mukha ko, luha halos lumabas, ngunit pinilit kong ngumiti. “Susubukan ko… at matututunan ko rin, kahit mabagal,” sagot ko.

Tahimik na lamang siya. Ngunit sa mga sandali na ito, may maliit na bagay na napansin ko—ang bahagyang titingin niya sa akin kapag hindi ko siya tinitingnan, o yung pagkabigla sa kanyang mata kapag ginawa ko ang isang maliit na tama. Parang… kahit papaano, hindi siya ganap na walang pakialam.

Habang dumarating kami sa opisina, napansin kong may kaunting tensyon sa mga empleyado—alam nilang malamig si Matteo, at alam nilang may bagong babae sa bahay. Pinilit kong ngumiti, nagpakita ng kumpiyansa kahit sa loob ko’y nanginginig.

“Isabella, just watch. Don’t touch anything unless I tell you,” utos niya habang pumapasok sa opisina.

“Okay,” sagot ko, nanatiling tahimik, pinipilit kontrolin ang kaba. Ngunit sa isip ko, *hindi ko siya sinasadya. Gusto ko lang matuto at mahalin niya ako sa sarili ko.*

Ang buong araw ay isang serye ng confrontation at maliit na tagumpay. Halos bawat galaw ko, bawat salita niya, ay may kasamang tensyon. Pero sa kabila ng lahat, kahit na paulit-ulit niyang inihahambing ako kay Sofia at sinasabi na wala akong halaga, may maliit na apoy sa loob ko—isang tinig na nagsasabing,

Sa pagtatapos ng araw, nakaupo ako sa sulok ng opisina habang iniayos ang mga papeles, nag-iisa. Ramdam ko ang bigat ng mundo sa dibdib ko, ngunit sa loob ko rin, ramdam ko ang isang maliit na lakas. Alam kong hindi madali. Alam kong marami pang gabing puno ng tensyon at galit si Matteo. Ngunit kahit ganoon, hindi ako mawawala sa sarili ko.

Huminga ako nang malalim at ngumiti ng pilit.

---