2: LOVELY MARRIAGE

ISABELLA

Pagkatapos ng kasal, nakaupo ako sa gilid ng kama sa aming honeymoon suite. Ang kwarto sobrang laki, parang ballroom, puno ng chandelier at bulaklak sa paligid. Ang ganda… pero ramdam ko agad yung lamig sa loob ng dibdib ko. Hindi siya para sa akin, alam ko yun. Lahat ng dekorasyon, lahat ng detalye, para sa perpektong larawan, pero ako? Ako lang ang iniwan sa gitna ng kasikatan niya.

Pinisil ko ang mga kamay ko, nanginginig ang mga daliri. Ang tibok ng puso ko, grabe, parang gusto nang sumabog. Ramdam ko ang kaba at takot—at syempre, excitement. Mahal ko si Matteo. Mahal ko siya, kahit alam kong galit siya sa akin. Galit na hindi ko rin lubos maintindihan.

Pumasok siya sa kwarto. Matteo. Parang biglang bumagsak ang temperatura sa silid. Ang titig niya, sobrang lamig—parang yelo. Wala siyang ngiti, walang init sa mata niya.

“M-matteo…” bulong ko, pilit ngumiti. " I—”

“Stop pretending na parang inosente ka! ,” putol niya sa akin ng may matulis na tono. “ Dont expect anything from me in this marriage Isabell.....know your place!”

Napangiwi ako, hindi alam kung paano lalapit sa kanya. “N-naiintindihan ko Matteo” mahina kong bulong, nanginginig ang boses.

“Are you happy?” galit niyang tanong. “Pushing your own sister away para dito? To take her place ganoon ka na ba talaga ka desperada? How pathetic Isabella.....”

" No matter what you do, you will never be her... "

“N-no....I-- I ” bulong ko, luha na ang pumapatak sa pisngi ko. “H-Hindi ko naman ginusto na agawin ang posisiyong ito kay Sofia”

“Wala kang karapatan magsinungaling sa harap ko!” galit niyang sigaw, parang sasabog ang boses sa loob ng kwarto. “Wala kang karapatan dito! Wala kang karapatan sa akin, All of this was supposed to be hers....”

" You're nothing but a pathetic slut who push her own sister away ..... "

Parang tumama sa tiyan ko ang bawat salita niya. Halos humagulgol ako sa sakit, pero pilit kong pinipigilan ang sarili. Alam kong kung susigaw ako, lalong uusbong ang galit niya.

Tumayo siya at lumapit, sobrang lapit. “ Walang kwenta.....Dont ever expect a happy marriage dahil kung gaano mo pinahirapan si Sofia ay ibabalik ko din yun sayo...Stupid slut! ”

Napangiwi ako, nanginginig. “Matteo… please...I-- Hindi ko ginusto ang nangyari...”

“Hindi mo sinasadya?!” halos sumigaw siya. “No one would pretend to be her without having a reason! Do you have any idea how much you hurt me?! Do you have any idea how long I waited for her, believing she was the one I would love, while you were just there—standing at her side, taking everything that was meant to be hers?!”

“Hindi ko alam… hindi ko alam na ganito ang magiging—”

“Hindi mo alam?! HUH?! Hindi mo alam?!” sigaw niya, halos kumakalma ang lahat ng pinto sa paligid.

Tahimik akong lumapit sa dingding, pinipigil ang panginginig. Ramdam ko ang bawat galaw niya, bawat titig, bawat salita na parang patalim sa puso ko.

Napangiti ako ng malungkot, luha sa mata ko. “Hindi ganoon… mahal kita, Matteo… Mahal po kita…”

“Stop it! Stop it, Isabella!” sigaw niya, nagagalit, halos umatras ako sa takot. “Hindi mo alam ang ibig sabihin ng pagmamahal! Hindi mo alam ang ibig sabihin ng sakripisyo! Ikaw ang babaeng walang pakialam sa damdamin ng iba. Isa ka lang kapalit, isang placeholder!”

Tumakbo ako papalayo, umupo sa sulok ng kama, yakap ang katawan ko. “Hindi ako ganoon… hindi ko sinasadya… hindi ko sinasadya…” bulong ko sa sarili, luha na ang patak sa pisngi.

Parang tumigil siya sandali, nakatingin sa akin, hinalikan ang hangin sa pagitan namin. Ngunit ang galit niya, ang init, ramdam ko pa rin.

“Hindi mo alam, Isabella.....and you will never understand kasi selfish ka!,” bulong niya, mas tahimik pero matalim pa rin.

Tahimik na lamang ako, nanginginig, pilit huminga. Ang puso ko, parang gusto nang tumigil sa bawat patak ng kanyang galit. Ngunit sa loob ko, may maliit na tinig na nagsabi: “Hindi ito ang wakas. Kaya mo pa rin.”

Tumayo ako, hinaplos ang buhok ko, at ngumiti ng bahagya, kahit alam kong hindi niya iyon makikita. “I-Its fine.....” bulong ko sa sarili.

Umakyat siya sa kama, naupo sa dulo, at tahimik na lamang. Pero alam kong hindi iyon katahimikan. Katahimikan ng galit, ng pagkabigo, ng pagkasaktan.

Lumapit ako, pilit ngumiti. “Matteo… pwedeng mag-usap tayo ng maayos?”

“Usap? Ano pang pag uusapan natin?” matigas niyang sagot. “Walang dapat pag usapan you're nothing but a substitute our wedding...this marriage end in that paper yun lang yun! ”

Napangiwi ako, nanginginig. “Pero…—”

“ Tumahimik ka na Isabella! Reflect on what you did....I will never spend a night with a cheap girl like you” sigaw niya ulit.

Tahimik akong lumingon sa bintana, huminga nang malalim. Ramdam ko ang lamig ng gabi, ang tahimik ng lungsod sa labas. Ang bawat salita niya ay parang suntok, pero hindi ako susuko.

“Matteo… kahit ganito, hindi ko po kayo susuko. Mahal ko po kayo. Pero… kailangan ko rin po ipaglaban ang sarili ko,” bulong ko sa sarili, luha sa mata.

Tumayo siya, lumakad papunta sa pinto, at tinanggal ang kamay ko na yakap ang sarili ko. “ Walanh kwenta! ” sabi niya, at lumabas ng silid.

Tahimik ako, nakaupo sa gilid ng kama, pilit pinipigilan ang panginginig. Luha sa mata, puso sa dibdib, ngunit may maliit na apoy pa rin sa loob ko mahal ko talaga si Matteo and thats the worst thing

I might end up sacrificing my happiness para lang sa kanya

---